บทที่ 67 ผิวปากกับเพลงอิเล็กทรอนิกส์

ฟางเหย่เดินคุยกับผู้ชมไปเรื่อยเปื่อย ไม่ทันไรก็มาถึงโซนกรงนกแก้วพอดี

เขาตั้งใจจะแวะมาดูอาการของพวกมันก่อน เพราะเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ ก็ไม่รู้ว่าจะตื่นสถานที่หรือเปล่า หากตัวไหนยังปรับตัวกับบรรยากาศไม่ได้หรือมีอาการเครียด ก็จะได้พาไปพักฟื้นที่หลังกรง นักท่องเที่ยวไม่ได้ดูน่ะเรื่องเล็ก แต่ความรู้สึกของสัตว์สำคัญที่สุด

ตรงนี้มีนักท่องเที่ยวมามุงดูกันสิบกว่าคนแล้ว!

นกแก้วมาคอว์แดงเขียวสองสามตัวกำลังเกาะอยู่บนคอนไม้บ้าง สะพานเชือกบ้าง ต่างพากันชะเง้อมองนักท่องเที่ยวข้างนอกอย่างอยากรู้อยากเห็น

ดูแล้วอาการยังปกติดี ไม่มีตัวไหนดูตื่นตระหนก แน่นอนว่านอกจากนิสัยตามธรรมชาติที่ชอบความคึกคักแล้ว สภาพแวดล้อมที่จัดเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษรวมถึงการมีเพื่อนฝูงอยู่ด้วย คงเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกมันรู้สึกผ่อนคลาย

เด็กน้อยคนหนึ่งจูงมือคุณพ่อแล้วร้องบอกเสียงดัง “โห ปะป๊าดูนั่นสิ! นกตัวเบ้อเริ่มเลย!”

“นี่คือนกแก้วต่างหากล่ะ” คุณพ่อแก้คำให้

“นกตัวนี้ใหญ่จังเลย!”

คุณพ่อมองป้ายให้ความรู้ข้างๆ แล้วสอนลูกว่า “นกตัวนี้เรียกว่านกแก้วมาคอว์แดงเขียว อาศัยอยู่ในป่าเขตร้อนทางเหนือ ทำรังบนต้นไม้ใหญ่หรือตามหน้าผา…”

ถึงจะยังไม่มีอาคารจัดแสดงหรูหรา แต่ป้ายให้ความรู้ที่จำเป็นก็ต้องมีสักหน่อย ป้ายนี้อธิบายถึงถิ่นที่อยู่และนิสัยของพวกมันไว้คร่าวๆ

เด็กน้อยแทบไม่ได้ฟังอะไรเข้าหูเลย สายตาเอาแต่จับจ้องไปที่นกแก้วมาคอว์ขนสีสวยสดใสพลางเพ้อฝันว่า “ถ้าหนูมีนกตัวใหญ่ขนาดนี้สักตัวก็คงดี! เพื่อนที่โรงเรียนต้องอิจฉาแน่ๆ หนูจะไม่ให้พวกเขาเล่นด้วยหรอก ยกเว้นแต่จะเอาขนมมาแลก!”

ในบรรดานักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ มีหลายคนกำลังพยายามสอนนกแก้วพูด เพราะถ้าพูดถึงนกแก้ว ความสามารถที่โด่งดังที่สุดก็คือการเลียนเสียงคนนั่นเอง

คุณลุงใจดีท่าทางอารมณ์ดีคนหนึ่งทำปากจู๋เป็นวงกลมแล้วเป่าปาก “ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ วี๊ด~” นกแก้วมาคอว์ตัวหนึ่งกระพือปีกบินไปเกาะบนคอนไม้หนาและยาวใกล้กับตาข่ายโลหะ มันเอียงคอฟัง จากนั้นก็อ้าปากร้อง “จิ๊ว~ จิ๊ว~ เป๊ะ~ จิ๊ว~ จิ๊ว~ เป๊ะ~” ติดกันเป็นชุด ถึงระดับเสียงจะผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เห็นชัดเลยว่ามันกำลังเลียนแบบคุณลุง! เสียงของนกแก้วนี่มีเอกลักษณ์จริงๆ เหมือนคนกำลังดัดเสียงอยู่เลย

“พี่เมิ่ง ไหนบอกเป่านกหวีดเก่งไง ลองเป่าสักเพลงดูซิว่านกแก้วจะเลียนแบบได้ไหม”

“เออๆ เป่าเพลง 'ลาพิวต้า' เลย!” ชายหนุ่มในชุดลายอนิเมะยุเพื่อน ทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยกัน ดูเป็นวัยรุ่นอายุยี่สิบต้นๆ น่าจะเป็นกลุ่มนักศึกษาที่มาเที่ยวด้วยกันช่วงวันหยุด

ชายหนุ่มสวมแว่นท่าทางเรียบร้อยดูจะเขินๆ เพราะมีนักท่องเที่ยวคนอื่นอยู่รอบๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “งั้นเย็นนี้เลี้ยงน้ำฉันขวดนึงนะ!”

“ได้เลย!” ชายหนุ่มชุดลายอนิเมะตอบรับอย่างใจป้ำ “คืนนี้ไปร้านเกม เดี๋ยวฉันจัดให้”

ชายหนุ่มสวมแว่นจึงหลับตาตั้งสมาธิ แล้วเริ่มเป่าทำนองเพลง 'ลาพิวต้า' ออกมาอย่างแผ่วเบา แม้ว่าพอถึงช่วงท้ายๆ ลมจะเริ่มหมดทำให้เสียงแกว่งไปบ้าง แต่ช่วงเสียงสูงก็ถือว่าทำได้ไพเราะและใกล้เคียงต้นฉบับมาก

ชาวเน็ตในไลฟ์สดต่างพากันประหลาดใจ แชทไหลรัวๆ

“โอ้โห พ่อหนุ่มเป่าได้ไม่เลวเลยนะ!”

“ยุคสมัยโบยบินตามลม” ส่งลูกกุ้งให้ 8 อัน!

“เพลงนี้ยากไปมั้ง นกแก้วจะเลียนแบบได้เหรอ?”

“ไม่มีทางหรอก! ถ้าทำได้จริงฉันจะกินคีย์บอร์ดโชว์เดี๋ยวนี้เลย!”

เลี้ยงนกทำพัง: “ทำนองนี้ซับซ้อนเกินไปครับ นกแก้วเลียนเสียงได้จริง แต่มันเหมาะกับพวกวลีสั้นๆ หรือคำง่ายๆ ที่โทนเสียงไม่ซับซ้อน ฟังไม่กี่รอบก็อาจจะจำได้ แต่ประโยคยาวๆ แบบนี้ต้องพูดกรอกหูมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝึกกันเป็นเดือนหรือเป็นปีถึงจะทำได้ ถ้าจะหวังให้มันฟังรอบเดียวแล้วทำตามได้เลย นี่ไม่สมจริงครับ”

“พี่เลี้ยงนกคือตัวท็อปสินะ! พี่ครับ พี่ทำงานอะไรเหรอ?”

หูเหยียนตั้งใจจะพิมพ์ตอบไปว่า “ไม่กล้าๆ ผมก็แค่นักเขียนนิยายออนไลน์กระจอกๆ คนหนึ่งครับ” แต่พอนึกได้ก็ลบออก เพราะเขารู้สึกละอายแก่ใจจริงๆ นี่มันถึงเวลาปั่นงานแล้วแท้ๆ แต่เขายังนั่งเอกเขนกดูไลฟ์สดอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้เลย เขียนไปได้ศูนย์คำ แต่กลับมีความชิลล์อย่างน่าประหลาด.jpg

“ช่างเถอะ ไว้ค่อยปั่นตอนกลางคืนละกัน ชั่วโมงเดียวก็เขียนได้สองพันคำแล้ว…” หูเหยียนปลอบใจตัวเองในใจ โธ่เอ๊ย! ก็ไลฟ์มันสนุกนี่หว่า!

ชายหนุ่มสวมแว่นไม่ได้เป่าเพลง 'ลาพิวต้า' จนจบหรอก เขาเป่าแค่สองท่อนพอ เพราะแค่จะสอนนกแก้วให้เป่าตาม ท่อนเดียวสองท่อนก็ยากหูฉี่แล้ว นกแก้วมาคอว์หันหัวซ้ายทีขวาที ดวงตาคู่เล็กฉายแววสงสัยขั้นสุด ราวกับจะบอกว่า ‘นี่แกเป่าบ้าอะไรของแกวะ? ทำเอาข้า งงไปหมดแล้วเนี่ย!’

พอชายหนุ่มเป่าจบ มันก็ร้อง “อืมๆ~” สองครั้ง แล้วก็เงียบไป

“เฮ้อ~”

ผู้คนต่างถอนหายใจด้วยความผิดหวังแต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าเกิดมันจำทำนองซับซ้อนขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆ ล่ะก็ คงไม่ใช่แค่นกแก้วแล้ว แต่มันต้องเป็นคนในร่างนกแก้วแน่นอน

ฟางเหย่ครุ่นคิด บางทีเขาอาจจะตั้งป้ายไว้ข้างๆ แล้วเขียนคำง่ายๆ ให้นักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมช่วยกันพูดคำนี้กับนกแก้วบ่อยๆ ทำแบบนี้นกแก้วน่าจะเรียนรู้ได้เร็วขึ้น

ชายหนุ่มชุดลายอนิเมะบอกเพื่อน “พี่เมิ่ง ลองเป่าท่อนเดียวนี่ซ้ำๆ ดูอีกสักที”

ชายหนุ่มแว่นจึงลองเป่าดูอีกสองรอบ ไม่นึกเลยว่าจะไปดึงดูดความสนใจของนกแก้วมาคอว์อีกตัวหนึ่งเข้า มันบินลงมาจากเชือกแขวน พอได้ฟังทำนองเพลง 'ลาพิวต้า' อันไพเราะ มันก็เคลิบเคลิ้มโยกหัวซ้ายขวาตามจังหวะช้าๆ นกแก้วตัวแรกมองดูเพื่อนตัวเองด้วยความตื่นตะลึง

“ว้าว ปะป๊าดูสิ นกตัวนี้กำลังเต้นระบำ!” เด็กน้อยร้องขึ้นมา

“โอ้โห~”

“สุดยอด!”

“นกแก้วน่ารักจัง!”

บรรดานักท่องเที่ยวต่างพากันอุทานด้วยความตื่นเต้น หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหรือถ่ายวิดีโอกันยกใหญ่

เจ้า ‘นกแก้วสายอาร์ต’ ตัวนี้ชอบทำนองเพลงนี้มาก แต่มันก็ยังเลียนแบบเสียงไม่ได้ ได้แต่โยกตัวไปมาตามจังหวะเสียงเป่าปากช้าๆ นักท่องเที่ยวต่างตื่นตาตื่นใจ ส่วนชาวเน็ตในไลฟ์ก็กำลังวิจารณ์กันอย่างออกรส

“นกแก้วฟังเพลงเป็นด้วยเหรอ?”

“เชี่ย นี่มันนกแก้วสายอาร์ตชัดๆ! ลองเปิดเพลงโมสาร์ทให้มันฟังดูดิ?”

“นกแก้วแต่ละตัวนี่รสนิยมไม่เหมือนกันเลยแฮะ มีตัวไหนชอบเพลงร็อกบ้างไหมเนี่ย?”

“จัดเพลงจิงเหลยไปเลยสิ เอาให้สะเทือน!”

“ขอเพลง EDM สักเพลง!”

ฟางเหย่กวาดสายตาดูแชทที่ไหลรัวๆ เห็นมีหลายคนอยากรู้ว่าถ้าเจอนกแก้วได้ยินเพลงจังหวะมันส์ๆ จะมีปฏิกิริยายังไง! เขาจึงยิ้มแล้วพูดว่า “ได้เลย งั้นเดี๋ยวเปิดเพลง EDM ให้พวกมันฟังดู!”

เขาเปิดแอปเพลงในมือถือ ค้นหาเพลง 'Animals' แล้วกดเล่น!

ดาวเคราะห์สีน้ำเงินกับโลกมีความคล้ายคลึงกันแทบจะทุกอย่าง ดังนั้นผลงานศิลปะที่มีบนโลก ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็มีเหมือนกัน 'Animals' เป็นเพลง EDM ที่โด่งดังมาก ซึ่งเป็นผลงานสร้างชื่อของ Martin Garrix และถูกแฟนๆ ล้อเรียกกันว่า 'ท่าบริหารห้าสัตว์' เพราะฉากเปิดมิวสิควิดีโอมีคนสวมหน้ากากสัตว์ 5 คนเดินฝ่าหมอกออกมา พวกเขาเต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างเร้าใจ ทั้งผลักถังขยะ ทั้งเต้นสตรีทแดนซ์ ดูแล้วดิบเถื่อนและมันส์สุดๆ

นักท่องเที่ยวต่างก็จดจ่ออยู่กับนกแก้ว ฟางเหย่ที่เดินเข้ามาเงียบๆ จึงยังไม่มีใครสังเกตเห็น จนกระทั่งเขาเปิดเพลงนั่นแหละทุกคนถึงหันมามอง มีนักท่องเที่ยวที่จำเขาได้ทักทายขึ้น “โอ้ ผอ. สวัสดีครับ!”

“นี่เพลง Animals ไม่ใช่เหรอ?”

“ฮ่าๆ พอดีกำลังไลฟ์สดอยู่น่ะครับ เลยเปิดเพลงตามคำขอของผู้ชมหน่อย!”

ทันทีที่ดนตรีเริ่มขึ้น ร่างกายของเหล่านักท่องเที่ยวก็เริ่มโยกย้ายไปตามจังหวะโดยไม่รู้ตัว! นกแก้วมาคอว์ที่เกาะอยู่ตามจุดต่างๆ ในกรง ตัวที่อยู่ใกล้ตาข่ายโลหะได้ยินก่อน จากนั้นตัวที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มหันมาสนใจบ้าง พอได้ฟังจังหวะเพลงที่เร้าใจ ทั้งหมดต่างพร้อมใจกันหันหัวมามอง ฟังไปฟังมา พวกมันต่างพากันโยกตัวตามจังหวะเพลงอย่างพร้อมเพรียง!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง