บทที่ 69 ขอโทษนะ ไม่ขาย!

ชาวเน็ตต่างแตกตื่นกันยกใหญ่!

"เชี่ย มีเสี่ยขาจรโผล่มาแล้ว ห้าแสนซื้อนกแก้วตัวเดียว!"

"ทำเอาผมต้องรีบคว้าโซดาขวดละสามบาทมาดื่มดับตกใจเลย!"

"ห้าแสนเอาไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอ ซื้อนกมาเล่นเนี่ยนะ สู้เอาไปเติมเกมยังดีกว่า ห้าหมื่นซื้อเครื่องคอนโซล เกมฟอร์มยักษ์แผ่นละไม่กี่ร้อย ห้าหมื่นซื้อเครื่องพกพา อีกสองแสนเติมเกมออนไลน์ สกิน League of Legends สวยๆ จัดมาให้หมด จะมังกรตาบอดหรือธาตุแท้ผมเอาให้ครบ สองแสนที่เหลือเติมเกมมือถือ ซื้อเพชรเป็นแสนๆ เล่นได้ยันลูกบวชเลย"

"ท่านมหาเศรษฐีครับ ถ้าคุณรู้สึกว่าชีวิตคนรวยมันน่าเบื่อเกินไป ผมนี่แหละคือคนที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นและมีจิตใจโอบอ้อมอารี ยินดีแบ่งเบาความทุกข์นั้นให้คุณเอง"

"ผมว่าห้าแสนก็ไม่ได้เวอร์อะไรขนาดนั้นนะ คนรวยเขาไม่สนหรอกว่าจะจ่ายเงินเล็กๆ น้อยๆ เพื่อซื้อสัตว์เลี้ยง อย่างแมวแร็กดอลล์ตัวละหลายหมื่น ก็เหมือนเงินเดินได้ หรือเป็ดคอลดั๊ก แค่เป็ดตัวเดียวราคายังเป็นหมื่นเลย คุณนึกออกมั้ย? ยังไม่นับพวกทิเบตันมาสทิฟฟ์สายเลือดแท้ หรือม้าเหงื่อโลหิตอีก ตัวละหลายล้านเป็นสิบล้าน ไม่เห็นแปลกที่จะเป็นของเล่นคนรวย"

"จริงครับ นกแก้วมาคอว์ที่เมืองนอกราคาก็หลายหมื่นเหรียญ คิดเป็นเงินไทยก็เริ่มที่สองแสนแล้ว ยิ่งถ้าดูจากความฉลาดของตัวนี้ที่เต้นตามเพลงอิเล็กทรอนิกส์ได้ ห้าแสนผมยังว่าถูกไปด้วยซ้ำ"

ทว่าฟางเหย่เพียงยิ้มบางๆ "ขอบคุณ 'คุณเศรษฐีเบื่อโลก' ที่ชื่นชอบนกแก้วมาคอว์ของเรานะครับ แต่ต้องขออภัยด้วย นกแก้วมาคอว์พวกนี้ผมไม่ขายครับ"

"โฮ่ ผอ. ใจถึงมาก! ห้าแสนนี่ไม่ชายตามองเลย"

"พอนึกขึ้นได้ ผอ. ก็เป็นเศรษฐีเหมือนกันนี่นา? ผมจำได้ว่าตอนไลฟ์ครั้งไหนสักครั้ง ผอ. เคยบอกว่านี่เป็นสวนสัตว์ที่ใช้เงินเก็บตัวเองซื้อมา"

"ตกใจเลย! สวนสัตว์นี้เป็นของส่วนตัวของ ผอ. จริงๆ ด้วย ผมไม่รู้มาก่อนเลย"

"โหย ผอ. แต่งตัวเรียบง่ายมาก นาฬิกาหรูอะไรก็ไม่มี แถมยังคอยเตรียมอาหารให้สัตว์เองทุกวัน ยุ่งจนหัวหมุน ดูไม่ออกเลยว่าเป็นเศรษฐี"

"555 กลยุทธ์ใช้เงินฟาดของ 'คุณเศรษฐีเบื่อโลก' ผิดที่แล้วล่ะ"

"ผอ. ครับ ขอเกาะขาหน่อย!"

"มีเงินนี่มันน่าเบื่อจริงๆ": "ผอ. ครับ ผมชอบนกตัวนี้จริงๆ เอาไปเลยหนึ่งล้านเป็นไง? ถ้ายังไม่พอใจราคา เราคุยกันได้นะ"

มีชาวเน็ตบางคนเริ่มใจอ่อน: "ผอ. ขายๆ ไปเถอะ ได้เงินมาน่าจะเอาไปซื้อนกแก้วมาคอว์มาเพิ่มได้อีกตั้งหลายตัว ไม่เห็นจะขาดทุนตรงไหน"

"ไม่เห็นด้วยอย่างแรง! ผมยังอยากไปดูนกตัวนี้อยู่เลย ผอ. ถ้าขายผมแจ้งจับแน่"

"เลี้ยงนกทำพัง": "เพื่อนเอ๋ย ตัดใจเถอะ ในประเทศเราการเลี้ยงนกแก้วมาคอว์ส่วนตัวมันผิดกฎหมายนะ"

"หือ? มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

"เห็นนกแก้วมาคอว์สวยและฉลาดขนาดนี้ ตอนแรกผมกะว่าจะหามาเลี้ยงเล่นสักตัวเหมือนกัน"

หูเหยียนสิงอยู่ในกลุ่มคนเลี้ยงนกมานาน เพื่อนในกลุ่มมักจะหยิบยกประเด็นนี้มาคุยกันบ่อยๆ เขาเลยมีความรู้เรื่องนี้ดีทีเดียว เมื่อเห็นชาวเน็ตหลายคนยังเข้าใจผิดๆ ถูกๆ เขาเลยรู้สึกว่าจำเป็นต้องให้ความรู้แก่ทุกคนสักหน่อย

เขาจึงนั่งตัวตรงแล้วใช้นิ้วรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์อย่างไวในฐานะนักเขียน: "ประเทศเราอนุญาตให้เลี้ยงนกแก้วส่วนตัวได้แค่ นกหงส์หยก นกเลิฟเบิร์ด และนกค็อกคาเทลเท่านั้น นกแก้วชนิดอื่นถือเป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองขึ้นไปทั้งนั้น ก่อนหน้านี้มีเคสเจ้าของร้านอาหารซื้อนกแก้วมาสองตัวไว้ประดับร้าน แต่ปรากฏว่าเป็นแอฟริกันเกรย์ซึ่งเป็นสัตว์คุ้มครองระดับหนึ่ง ผลคือโดนโทษจำคุกสองปีเลยนะ"

"เชี่ย ซื้อนกสองตัวโดนคุกสองปี โหดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไม่เอาแล้วๆ เลิกคิดจะเลี้ยงนกแก้วมาคอว์เลย"

"มีเงินนี่มันน่าเบื่อจริงๆ": "หึหึ เพื่อนพูดถูก แต่มีเงื่อนไขคือต้องได้รับอนุญาตไง ถ้ามีใบอนุญาตจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง คนทั่วไปก็เลี้ยงได้"

ความหมายแฝงคือ สำหรับเขาแล้ว การทำใบอนุญาตเลี้ยงนกไม่ใช่เรื่องยากอะไร

หูเหยียนเกาหัว ไอ้คนรวยนี่น่าหมั่นไส้ตรงนี้แหละ สิ่งที่คนทั่วไปทำไม่ได้ พวกเขากลับทำได้ง่ายๆ

ฟางเหย่ประสานมือคำนับแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณเศรษฐีเบื่อโลกครับ ต้องขอโทษด้วย แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของจำนวนเงิน ผมจัดสภาพแวดล้อมที่ดีให้สัตว์ สัตว์มอบความงดงามแห่งธรรมชาติให้ผู้เข้าชม และให้ความรู้เรื่องการรักธรรมชาติแก่พวกเขา เราไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง แต่เป็นความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมและให้เกียรติซึ่งกันและกัน เพราะฉะนั้นผมจะไม่ขายพวกมันเป็นสัตว์เลี้ยงเด็ดขาดครับ"

"6666 ผมว่าผมตกหลุมรัก ผอ. แล้วล่ะ!"

"ได้ความรู้มากครับ ทัศนคติของ ผอ. ที่มีต่อสัตว์น่านับถือจริงๆ"

"มีเงินนี่มันน่าเบื่อจริงๆ" ถอนหายใจอย่างเสียดาย ดูท่าจะซื้อนกตัวนี้ไม่ได้แล้ว "เอาเถอะ สงสัยผมต้องรอว่างๆ แล้วแวะไปชมที่สวนสัตว์ด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

ฟางเหย่ยิ้มพลางถามผู้ชมในไลฟ์ "ชมกันไปพอหอมปากหอมคอกับนกแก้วมาคอว์แล้ว ต่อไปอยากดูอะไรกันต่อครับ?"

"แพนด้าแดงสิ! แพนด้าแดงแน่นอน อ้วนกลมขนาดนั้น น่ารักจะตาย"

"พวกคุณยังไม่รู้สินะว่านกยูงของสวนสัตว์ย้ายบ้านแล้ว ตอนนี้ปล่อยเลี้ยงอิสระอยู่บนสนามหญ้าข้างนอก มีตัวหนึ่งเชื่องมาก ชอบวิ่งไปกางรำแพนให้ถ่ายรูปด้วย ไม่สนใจจะไปดูกันหน่อยเหรอ?"

"อา จริงเหรอเนี่ย พอบอกแบบนี้แล้วก็อยากดูเหมือนกันแฮะ"

"จิ้งจอกๆ! ทีมเสี่ยวเฉียวอยู่นี่ เสี่ยวเฉียวคือที่หนึ่ง ใครไม่เห็นด้วยบ้าง!"

"ผมก็แฟนคลับเสี่ยวเฉียว! สัตว์ตัวอื่นเอาแต่ทำตัวน่ารัก แต่เสี่ยวเฉียวรู้จักดุคนด้วย โคตรเรียล โคตรไม่เฟค ผมชอบจิ้งจอกแบบนี้แหละ"

"งื้อออ ผอ. มีใหม่แล้วลืมเก่า ตั้งนานแล้วนะที่ไม่พาพวกเราไปดูเสือ อยากดูปิงเกากับเจียวเจียว"

ฟางเหย่เห็นชาวเน็ตถกเถียงกันไม่หยุด จึงตัดปัญหาด้วยการโบกมือ "ไป ดูแพนด้าแดงกัน"

จริงๆ เขาก็อยากไลฟ์ดูเสือ แต่โซนของเจียวเจียวยังอยู่ในระหว่างก่อสร้าง กรงยังดูเรียบง่ายเกินไป เสือไม่เหมือนพวกสัตว์ตัวเล็กอย่างนกแก้วหรือแพนด้าแดง ถึงพื้นที่จะน้อยก็จัดให้สวยได้ นี่ทำได้แค่เอาท่อนไม้สองท่อนกับลูกบอลวางไว้ให้มันเล่นเท่านั้น

ถ้าไม่มีการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมที่ดี สัตว์ก็ไม่สามารถแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติออกมาได้

ส่วนโซนแพนด้าแดงสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ครั้งก่อนชาวเน็ตแค่เห็นผ่านๆ ตอนย้ายบ้าน ครั้งนี้ถือโอกาสพาชมให้จุใจไปเลย

หลานหลี่ในฐานะตากล้องทำหน้าที่ได้ดีมาก ระหว่างทางไปโซนแพนด้าแดง มือถือแพนกล้องถ่ายทิวทัศน์รอบๆ อย่างละเอียด

ยามบ่ายแสงแดดส่องจ้า แต่ป่าไผ่ดูเหมือนจะดูดซับแสงเหล่านั้นเอาไว้ ต้นไผ่แต่ละต้นดูโปร่งตาสวยงาม แสงแดดที่ลอดผ่านลงมาให้ความรู้สึกนุ่มนวล ประกอบกับเสียงน้ำไหลรินและเสียงนกที่ร้องเจื้อยแจ้วจากที่ไกลๆ ทำให้บรรยากาศดูร่มรื่นยิ่งขึ้น

แม้จะเคยเห็นมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ชาวเน็ตก็ยังอดทึ่งไม่ได้

"สภาพแวดล้อมโซนแพนด้าแดงดีมาก ผอ. ใจถึงจริงๆ ปลูกไผ่ไว้รอบๆ เลย"

"ทางนี้ร้อนจนจะละลายแล้ว บนถนนข้างนอกนี่ตอกไข่ลงไปแป๊บเดียวคงสุก หลบอยู่ในห้องเปิดแอร์ยังรู้สึกอบอ้าวเลย พอเห็นป่าไผ่ตรงนี้แล้วรู้สึกเย็นสบายขึ้นมาทันที"

"ใช่เลย ผอ. เคยคิดจะสร้างรีสอร์ตแถวป่าไผ่บ้างไหมเนี่ย ถ้าได้มาพักที่นี่สักสองสามวันคงดี"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง