บทที่ 70 แพนด้าแดงเปล่งประกาย

ฟางเหย่เห็นคอมเมนต์แล้วก็ได้แต่หลุดขำ ชาวเน็ตนี่จินตนาการบรรเจิดจริงๆ สวนสัตว์ยังสร้างไม่เสร็จเลย แต่คิดการณ์ไกลไปถึงขั้นเปิดรีสอร์ตหนีร้อนกันแล้ว

แต่ก็นะ เรื่องนี้เก็บไว้เป็นแผนระยะยาวก็เข้าท่าเหมือนกัน

รอให้สวนสัตว์ขยายตัว พื้นที่กว้างขึ้น มีสัตว์เป็นร้อยชนิด ถึงตอนนั้นเดินวันเดียวคงไม่ทั่วแน่นอน ถ้าแขกอยากดูสัตว์ให้ครบทุกตัว ทุกวันต้องนั่งรถจากในเมืองมาสวนสัตว์ คงเสียเวลาเดินทางไปกลับตั้งเยอะ ดังนั้นการสร้างที่พักในสวนสัตว์ถือว่าจำเป็นมาก จะได้ให้บริการนักท่องเที่ยวได้ดีขึ้น

แน่นอนว่าที่พักต้องไม่เหมือนโรงแรมทั่วไป ไม่งั้นคงน่าเบื่อแย่ ดีที่สุดคือต้องผสมผสานเอกลักษณ์ของสวนสัตว์เข้าไปด้วย อย่างเช่น ตื่นเช้ามาเปิดม่านก็เจอช้าง ยื่นมือไปทักทายพวกมันได้ หรือไม่ก็สร้างริมบ่อน้ำที่มีต้นอ้อและดอกบัว กลางคืนก็นั่งดูดาวในลานเล็กๆ ฟังเสียงกบเสียงเขียดร้องระงม

เนื่องจากเหรียญใบไม้เขียวมีจำกัด แถมสัตว์ที่ระบบสุ่มให้มาก็คาดเดาไม่ได้ ฟางเหย่เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสวนสัตว์จะพัฒนาไปทางไหน เอาเป็นว่าค่อยแก้ปัญหาไปตามสถานการณ์เหมือนตอนที่สุ่มได้นกแก้วมาคอว์ ก็ค่อยออกแบบโซนกรงนกเขตร้อนเอา ส่วนเรื่องที่พักต้องพิจารณาให้เข้ากับธีมและค่อยปรับไปตามการพัฒนาของสวนสัตว์ ตอนนี้มาคิดเรื่องนี้เร็วไปหน่อย ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

ท่ามกลางเสียงฮือฮาของชาวเน็ต ฟางเหย่กับหลานหลี่ก็เดินมาถึงโซนแพนด้าแดง

ตรงนี้มีนักท่องเที่ยวอยู่กว่ายี่สิบคน ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ อาชีพอะไร หน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้ทุกคนมีสถานะเดียวคือแฟนคลับแพนด้าแดง ต่างก็เกาะหน้ากระจกมองเข้าไปในโซนจัดแสดงตาไม่กะพริบ เสียงอุทานอย่าง "ว้าว", "น่ารักจัง", "น่ารักมาก", "แม่ดูนั่นสิ" ดังระงมไม่ขาดสาย

ชาวเน็ตแต่ละคนก็คันไม้คันมือสุดๆ "ผอ. ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"กรี๊ดดดด ขอให้ฉันดูหน่อยเร้ว"

"เอ๊ะ เหมือนฉันจะเห็นแล้ว!"

ตรงท่อนไม้ที่ใช้เป็นที่เกาะด้านข้าง มีแพนด้าแดงตัวหนึ่งกำลังนอนผึ่งแดดอยู่อย่างเกียจคร้าน! ดูจากขนสีดำแถวไหล่ที่มีพื้นที่ค่อนข้างเยอะแล้ว น่าจะเป็นหลี่จื่อแน่นอน

ท่อนไม้นี้วางในแนวนอน ตอนออกแบบคำนึงถึงเรื่องการให้แพนด้าแดงนอนอาบแดดไว้แล้ว เลยทำขนาดความหนาพอๆ กับเครื่องทำน้ำอุ่น แพนด้าแดงนอนบนนั้นได้โดยไม่ต้องกลัวตกเลย

การจัดวางก็พิถีพิถัน ความสูงอยู่เหนือสายตานักท่องเที่ยวเล็กน้อย เพื่อลดแรงกดดันทางสายตา แถมแสงแดดตอนบ่ายก็ส่องถึง ไม่โดนร่มไม้บัง เป็นจุดอาบแดดที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

หลี่จื่อทิ้งตัวนอนราบอย่างอ่อนแรง ขาทั้งสี่ข้างห้อยลงมาทั้งสองฝั่งของท่อนไม้อย่างผ่อนคลาย หางยาวเป็นพวงห้อยตกลงไปด้านหลัง เหมือนโดนแดดเผาจนละลายไปแล้ว ถ้ามองจากมุมสูง ท่าทางตอนนี้มันเหมือนตัวอักษรจีนคำว่า "于" เลย ทั้งตัวแผ่รังสีความเป็นปลาเค็มออกมาเต็มที่

แสงแดดอุ่นๆ ที่เต็มไปด้วยพลังงานสาดส่องลงบนขนสีน้ำตาลแดงของหลี่จื่อ ทำให้แผ่นหลังและหางของมันเปล่งประกายคล้ายหลอดไฟ เป็นรัศมีที่ดูสว่างไสวแต่ไม่แสบตา นี่คือร่างพิเศษของแพนด้าแดง แพนด้าแดงส่องแสง

แม้จะนอนอาบแดดอยู่ แต่หลี่จื่อก็ไม่ได้หลับสนิท หัวเอียงมาทางฝั่งนักท่องเที่ยวเล็กน้อย คางเกยอยู่บนท่อนไม้ กะพริบตากลมโตสีนิลช้าๆ แววตาดูขี้เกียจและไร้เดียงสา มันมองพวกนักท่องเที่ยวข้างนอก ราวกับในใจกำลังคิดว่า: "พวกสัตว์สองเท้าทำอะไรกันอยู่เนี่ย แดดดีขนาดนี้ไม่มานอนอาบ แล้วมายืนบื้ออยู่ตรงนี้ ดูโง่ๆ จัง"

ชาวเน็ตโดนความน่ารักของหลี่จื่อโจมตีเข้าเต็มๆ หลอดเลือดหัวใจลดฮวบจนเหลือศูนย์ทันที!

"ฮืออออ ฉันตายแล้ว!"

"อ๋อ แพนด้าแดงไม่ได้นับเป็นตัว แต่เขานับเป็น 'กอง' สินะ!"

"แพนด้าแดงน่ารักที่สุดในโลก!"

"ศพกองรวมกันตรงนี้เลย! วันนี้ใครก็อย่าหวังว่าจะรอด"

"แม่คะ หนูอยากเลี้ยงแพนด้าแดงสักตัว"

"อาบะ อาบะ อาบะ…" มีคนสติหลุดไปแล้ว

แม้แต่หลานหลี่ที่ถือกล้องอยู่ยังตัวอ่อนปวกเปียก อดไม่ได้ที่จะเอามือกุมหน้าอก แล้วส่งเสียงประหลาด "ฮูเอ๋เอ๋" ออกมา

ต้องยอมรับเลยว่าท่าทางตอนหลี่จื่ออาบแดดบนท่อนไม้นี่มันน่ารักเกินไปแล้ว!

โดยเฉพาะตอนเอาคางเกยไม้ ทำให้แก้มโดนกดจนแบน กลายเป็นใบหน้ากลมป้อมที่พองออกมาเล็กน้อย เส้นโค้งมนนั้นน่ารักมาก ดูเหมือนซาลาเปาไส้ไหลลูกอวบๆ เลย

อีกจุดที่น่ารักคือหู!

แม้ทั้งจิ้งจอกและแพนด้าแดงจะมีหูทรงสามเหลี่ยมเหมือนกัน แต่หูจิ้งจอกจะแหลมกว่า ดูมีเสน่ห์และเจ้าเล่ห์นิดๆ ส่วนหูแพนด้าแดงจะสั้นกว่า เกือบจะเป็นสามเหลี่ยมด้านเท่า ขอบนอกมีขนฟูสีขาวนุ่มเหมือนครีมล้อมรอบ แถมยังมีปุยขนเล็กๆ ด้านล่างอีก ทรงเหมือนผีเสื้อสีขาว มีแต่ความน่ารักล้วนๆ

หลี่จื่ออาบแดดอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน หูสามเหลี่ยมสั้นๆ ตั้งอยู่ข้างหัว บางครั้งก็ขยับไปมาอย่างหมดแรงตามหนังศีรษะ ดูเหมือนคนกำลังเลิกคิ้ว และเหมือนปลาเค็มที่โดนคลื่นซัดมาเกยหาด ไม่มีอารมณ์อยากพลิกตัว แค่ขยับครีบพอเป็นพิธีว่า "ฉันพยายามดิ้นรนอยู่นะ"

แพนด้าแดงเป็นสัตว์ที่เกิดมาเพื่อความน่ารัก ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด

ฟางเหย่ดูคอมเมนต์และปฏิกิริยาของนักท่องเที่ยวแล้วก็รู้สึกภูมิใจและดีใจ ในฐานะ ผอ.สวนสัตว์ การได้ทำให้แขกเห็นเสน่ห์ของสัตว์และตกหลุมรักพวกมัน คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประสบความสำเร็จมากที่สุด

"พี่น้องครับ เรามาจังหวะดีจริงๆ เจอตอนหลี่จื่อกำลังอาบแดดพอดี เป็นไงครับ น่ารักใช่ไหมล่ะ?"

ชาวเน็ตเปลี่ยนท่าทีกันทันควัน!

"คุณเป็นใครเนี่ย? หลบไปเลย หน้าอย่ามาบังกล้อง"

"อะไรนะ สตรีมเมอร์ไม่ใช่เจ้าแพนด้าแดงหรอกเหรอ?"

"มู่เอ๋อร์ฉี" ส่งข้าวปั้นให้หนึ่งก้อน: "คุณผู้หญิงอย่าไปสนใจเขาเลย ถ่ายแพนด้าแดงเถอะ"

"อู๋หู" ส่งลูกชิ้นกุ้ง 66 ลูก: "มนุษย์นี่โผล่มาจากไหนเนี่ย ยังจะหน้าด้านมาสวมรอยเป็นสตรีมเมอร์อีก"

ฟางเหย่แกล้งทำเป็นร้องไห้: "ฮือออ โดนรังเกียจซะแล้ว พวกคุณไม่รักผมแล้ว น่าสงสารจัง ผอ. ช่างน่าสงสารจริงๆ!"

หลานหลี่ทำตัวไม่ถูก สีหน้าลำบากใจ จะหันกล้องกลับไปที่แพนด้าแดง หรือจะถ่ายฟางเหย่ต่อดี?

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เลยแบ่งเฟรมให้ฟางเหย่ครึ่งหนึ่งและแพนด้าแดงอีกครึ่งหนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า: "ทุกคนอย่าแกล้ง ผอ. เลยค่ะ~"

"เอ้อ เธอยังใจดีเหมือนเดิมเลย"

"เอ๊ะ คุณผู้หญิงสวยแถมเสียงยังน่าฟัง งั้นให้คุณผู้หญิงเป็น ผอ. แทนไปเลยดีกว่า! ใครเห็นด้วยยกมือขึ้น!"

ทันใดนั้นคอมเมนต์ "+1" ก็ไหลผ่านหน้าจอเป็นแถบ!

"หยวนซานชุนกุยฮว่าเหมยเฟย": "ตกลง ผมขอประกาศให้ ผอ. สละตำแหน่งแล้ว!"

"ฮูเอ๋เอ๋~" หลานหลี่ทำตาวาวน้ำคลอคล้ายกระต่ายตื่นตูม "ผอ. คะ หนูไม่ใช่คนทรยศนะคะ…"

จริงๆ แล้วชาวเน็ตก็แค่ล้อเล่นกันเฉยๆ

เห็นคอมเมนต์เริ่มออกทะเลไปไกล ฟางเหย่รีบกระแอมสองที เตรียมเปลี่ยนเรื่อง แล้วเหลือบไปเห็นคอมเมนต์หนึ่งถามว่า: "ผอ. ครับ คุณจำหลี่จื่อได้ยังไงเหรอ?"

แหม นี่สิถึงจะเป็นคำถามที่ควรถามกันจริงๆ!

เขาจึงเลิกคิ้วขึ้น "เอ๊ะ มีชาวเน็ตถามว่าผมจำได้ยังไงว่าตัวนี้คือหลี่จื่อเหรอ? จริงๆ ง่ายมากครับ แค่ดูที่รูปร่างก็พอ หลี่จื่อมีพื้นที่สีดำตรงไหล่เยอะกว่า แต่สีหางจะอ่อนกว่านิดหน่อย"

"666 ผอ. จำรายละเอียดแบบนี้ได้ด้วย"

"บอกตรงๆ ดูไลฟ์มาตั้งนาน จิ้งจอกตัวไหนเป็นตัวไหนผมยังแยกไม่ออกเลย รู้แค่ตัวสีเงินคือเสี่ยวเฉียว"

"555 ผมก็เหมือนกัน ไม่เป็นไรหรอก ไม่น่าอายหรอก"

"เอ๊ะ ว่าแต่แพนด้าแดงอีกตัวไปไหนแล้วล่ะ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง