บทที่ 71 น่ารักขนาดนี้ผิดกติกา

ผู้ชมที่กำลังจดจ่ออยู่เมื่อครู่ถึงกับลืมไปเลยว่าที่นี่มีแพนด้าแดงตั้งสองตัว

“อีกตัวชื่ออะไรนะ?”

“อืม… ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะชื่อหงโต้ว”

“ผอ. แล้วหงโต้วล่ะคะ?”

“หรือว่าหงโต้วจะป่วย?” ชาวเน็ตเริ่มกังวลขึ้นมาทันที

ฟางเหย่กวาดสายตามองไปในโซนจัดแสดงแล้วหัวเราะ “หงโต้วก็อยู่แถวนี้แหละครับ แค่พวกคุณยังหากันไม่เจอเอง ลองหาดูดีๆ อีกทีสิ?”

“หืม?”

พอได้ยินแบบนั้น ชาวเน็ตก็เบิกตากว้าง พากันกวาดสายตาหาตามมุมต่างๆ อย่างละเอียด

ทันใดนั้นก็มีคอมเมนต์หนึ่งเด้งขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “เจอแล้ว!”

“อ๋อ อยู่นั่นเอง (ทำเป็นเห็น)”

“แล้วพวกเธอบอกหน่อยสิว่าอยู่ตรงไหน!”

“บนต้นไม้ไง บนง่ามไม้ต้นทางขวามือ!”

ชาวเน็ตจึงพากันมองตามคำชี้เป้าของคอมเมนต์นั้น แล้วเพ่งเล็งไปที่ต้นไม้ทางขวามือ และก็เป็นไปตามคาด หลังพุ่มไม้ทึบตรงง่ามไม้สามแฉก พวกเขาเห็นเงาดำๆ รำไรอยู่

แม้จะซ่อนตัวได้เนียนมาก แต่หางปุกปุยเล็กๆ ที่ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่ใต้ใบไม้สีเขียวก็เผยร่องรอยให้เห็นจนได้

หลานหลี่ซูมกล้องเข้าไป อ๋อ หงโต้วหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง มันกำลังแอบชะเง้อมองนักท่องเที่ยวอย่างระแวดระวังผ่านใบไม้ ตรงช่องว่างระหว่างใบเห็นแก้มสีขาวและคิ้วของมันได้ชัดเจนเลย

สงสัยจะรู้สึกว่ามองเห็นไม่ชัด หงโต้วเลยยื่นอุ้งเท้าป้อมๆ ออกมาแหวกใบไม้ข้างหน้าออกไปนิดนึง คราวนี้ชาวเน็ตเห็นชัดแจ๋วเลย ปากเล็กๆ อ้าออกนิดๆ แถมยังแลบลิ้นออกมาด้วย ดูเด๋อด๋าแต่น่ารักสุดๆ

หน้ากลมๆ นั่นตัดกับใบไม้สีเขียวขจี ราวกับว่ามีผลไม้แพนด้าแดงงอกออกมาจากต้นไม้เลย

“ความน่ารักของคุณปรากฏตัวแล้ว.jpg”

“แถมยังแลบลิ้นด้วย น่ารักเกินไปแล้ว~”

“งื้อออ อยากอุ้มลงมาฟัดจังเลย”

“แพนด้าแดงคือของขวัญจากสวรรค์! รักพวกมันจังเลย!”

“นิสัยหงโต้วกับหลี่จื่อต่างกันเนอะ หลี่จื่อยังกล้านอนอาบแดดโชว์นักท่องเที่ยว ส่วนหงโต้วขี้อายกว่า หลบไปเล่นซ่อนแอบที่คนมองไม่เห็นเฉยเลย”

“55555 อันนี้คือเล่นซ่อนแอบของจริง!”

“เอ๊ะ หงโต้วขยับแล้ว! นี่ตั้งใจจะลงมาจากต้นไม้เหรอ?”

จริงด้วย หงโต้วหันหัวกลับมา ง่ามไม้ใต้เท้ามันถึงจะไม่กว้างแต่กลับเกาะได้มั่นคงอย่างน่าประหลาด ไม่ว่ากิ่งไม้จะสั่นยังไง สี่เท้าของมันก็เหยียบไว้อย่างแน่นหนาไม่ขยับเขยื้อน

แต่ดูเหมือนมันจะลืมไปแล้วว่าตัวเองปีนขึ้นมาได้ยังไง!

มันยื่นขาหน้าไปแตะกิ่งไม้เล็กๆ ขนาดเท่าเรียวนิ้ว แล้วเอาขาหน้าอีกข้างกดตามลงไป กิ่งไม้เล็กๆ นั่นรับน้ำหนักไม่ไหวทันที ถูกกดจนโค้งงอลงไปวูบใหญ่

โอ๊ย!

ชาวเน็ตใจหายวูบ หงโต้วเองก็ชะงักไปแวบหนึ่ง คงรู้สึกว่ากิ่งไม้นี้รับน้ำหนักตัวมันไม่ไหว เลยถอนเท้ากลับมา นั่งยองๆ แล้วยืดตัวขึ้นมองสภาพแวดล้อมรอบๆ

ผ่านไปไม่กี่วินาที ดูเหมือนจะหาวิธีได้แล้ว มันหันตัวเดินถอยหลังกลับไปสองก้าวเล็กๆ จากนั้นก็กระโดดแผล็วไปที่ง่ามไม้ที่หนากว่าซึ่งอยู่ห่างไป 30 ซม. แล้วค่อยเดินลงจากโซนพุ่มไม้ทึบมาถึงตรงจุดที่ลำต้นหลักแยกง่าม

พอไม่มีใบไม้บัง คราวนี้ทุกคนก็มองเห็นชัดเจนโดยไม่ต้องให้กล้องซูมแล้ว

หงโต้วใช้ขาหลังเหยียบง่ามไม้ไว้ ร่างกายแนบชิดติดกับลำต้น มันยื่นขาหน้าซ้ายสีดำออกไป พยายามจะคว้าง่ามไม้ทางขวา แต่ขามันสั้นเกินไป เลยเอื้อมไม่ถึง

มันเลยขยับเท้าเล็กๆ บนง่ามไม้ที่ยืนอยู่ ค่อยๆ หมุนตัวกลับเพื่อจะลองเอื้อมไปที่ง่ามไม้ข้างล่างทางซ้าย

พอหมุนตัวแบบนั้น ก้นอวบๆ ก็เลยหันมาทางกล้อง หางลายปล้องขาวแดงชี้โด่ขึ้นมา ส่วนใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มก็โผล่ออกมาจากใต้กิ่งไม้ หันหน้ากลับหัวมาหานักท่องเที่ยว กลายเป็นท่าทางรูปตัว “C” ใหญ่เบ้อเริ่ม

ใต้กิ่งไม้มีตุ่มหน่อเล็กๆ ยื่นออกมาพอดีกับระดับสายตาหงโต้ว มันเลยใช้เขี้ยวเล็กๆ กัดไปคำหนึ่งอย่างสงสัย ลิ้มรสดูนิดหน่อย ปากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วแลบลิ้นออกมา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารสชาติมันดีหรือแย่

“⊙?⊙！⊙?⊙！”

“ขาป้อมๆ น่ารักจัง! ตอนแลบลิ้นก็น่ารัก!”

“คาวาอี้! คาวาอี้จังเลย!”

“ทำตัวน่ารักแบบนี้มันโกงกันชัดๆ!”

หงโต้วจ้องมองง่ามไม้ด้านล่าง ขาหลังกับขาหน้าข้างหนึ่งเกาะง่ามไม้ที่ยืนอยู่ไว้แน่น ส่วนขาหน้าขวาพยายามยื่นลงไปข้างล่าง แต่ก็เอื้อมไม่ถึง เปลี่ยนเป็นใช้ขาซ้ายยื่นไปบ้าง ก็ยังไม่ถึงอยู่ดี! หางยาวปุกปุยนั่นแกว่งไปแกว่งมาระหว่างที่มันพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า

ขาสั้นๆ ของมันสั้นเกินไป ต่อให้พยายามยืดแค่ไหน ก็ยังห่างจากง่ามไม้ข้างล่างตั้ง 20 ซม.

“555 หงโต้วจอมเด๋อ ลงจากต้นไม้ไม่ได้ซะแล้ว”

“โถ่ ดูแล้วลุ้นแทนเลยอ่า!”

“งื้ออ สงสารจัง รีบอุ้มมันลงมาที!”

ฟางเหย่หัวเราะ “พวกคุณนี่ขี้เป็นห่วงกันจริงๆ เลยครับ แพนด้าแดงเป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ การปีนต้นไม้สำหรับพวกมันก็เหมือนการหายใจนั่นแหละ มันเป็นทักษะที่ฝังอยู่ในยีนเลย มีใครที่ไหนจะมานั่งกังวลบ้างว่าวันไหนตัวเองจะลืมวิธีหายใจ?”

จริงอย่างว่า หงโต้วปล่อยเท้าออกเฉยๆ ขาหน้าก็เหยียบลงไปข้างล่างได้เอง ตัวสั่นนิดๆ จากนั้นก็เอาหัวทิ่มลง ล็อกลำต้นไว้ด้วยขาหลังสองข้าง แล้วค่อยๆ ปีนลงไปอย่างราบรื่นและมั่นคง

พอใกล้ถึงพื้น มันก็สไลด์ตัวลงมาที่พื้นฉับพลัน เร็วมาก!

พอถึงพื้นก็ยังอ้าปากค้างอยู่นิดๆ มองซ้ายมองขวาดูสภาพแวดล้อมอย่างประหม่า พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วก็คลายความกังวล เริ่มก้าวขาสั้นๆ วิ่งก้นดึ๋งๆ ไปทางแผงปีนป่าย

ดูท่าทางมันก็อยากจะอาบแดดเหมือนกันนะ!

ถึงบนต้นไม้จะอาบแดดได้เหมือนกัน แต่จุดอาบแดดน่ะมันมีดีต่างกัน ไม้ขวางกว้างๆ บนแผงปีนป่ายนั่นสามารถนอนเกลือกกลิ้งได้อย่างสบายใจ แถมยังอาบแดดได้อย่างเต็มที่ เป็นจุดที่แจ่มสุดๆ เลยล่ะ

แน่นอนว่าอากาศวันนี้ดีมาก อุณหภูมิไม่ได้สูงเกินไป ถ้าวันไหนแดดร้อนเปรี้ยง ที่ร่มใต้ใบไม้หรือก้อนหินใหญ่ที่แบนเรียบเย็นสบายบนหลังคาถ้ำจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

แผงปีนป่ายไม่ได้มีแค่จุดเดียว แต่กระจายอยู่ทั่วโซนจัดแสดง ทำจากไม้ซ่อนหลายท่อน บางอันแขวนขวางเป็นสะพานไม้สูงต่ำ บางอันพาดเอียงอยู่บนต้นไม้ หงโต้วไม่ได้ไปที่แผงปีนป่ายที่หลี่จื่อกำลังนอนอยู่ แต่เลือกไปอีกอันที่อยู่ลึกเข้าไปข้างหลังมากกว่า

นกแก้วเป็นสัตว์สังคมที่ชอบความวุ่นวาย แต่แพนด้าแดงในป่าเป็นสัตว์ที่อยู่ตัวเดียว นอกเหนือจากฤดูผสมพันธุ์แล้ว โดยทั่วไปตัวเต็มวัยจะไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกันเท่าไหร่ ต่อให้อยู่รวมกัน ก็จะเป็นกลุ่มเล็กๆ ที่มีแม่แพนด้าแดงหนึ่งตัวพาลูกอ่อนอีกไม่กี่ตัวเท่านั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่จื่อกับหงโต้วถือว่าไม่แย่แต่ก็ไม่ดี ไม่ได้มีการรังแกกันเกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นมานอนอาบแดดด้วยกันอย่างใกล้ชิด

มีชาวเน็ตถามอย่างสงสัย “ผอ. ครับ ทำไมแพนด้าแดงถึงชอบอาบแดดจังเลย?”

ทันใดนั้นทุกคนก็พากันแสดงความคิดเห็นกันยกใหญ่

“แพนด้าแดงก็เป็นแมวเหมือนกัน ชอบอาบแดดก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”

“ใช่เลย แมวที่บ้านฉันว่างๆ ก็ชอบไปนอนแผ่ที่ระเบียงรับแดด นอนยาวจนพระอาทิตย์ตกนู่นแหละ หน้าหนาวชอบไปนอนผิงฮีตเตอร์ด้วย ครั้งก่อนขนเกือบไหม้แน่ะ”

“จริงๆ แล้วมันไม่ได้อาบแดดหรอก แต่มันกำลังสะท้อนสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าผ่านขน เพื่อส่งข้อมูลของโลกกลับไปยังดาวแม่น่ะ เห็นหูสองข้างของมันไหม นั่นน่ะเครื่องขยายสัญญาณเลย~ อีกไม่นานโลกต้องโดนกองทัพแพนด้าแดงยึดครองแน่”

“จะดีขนาดไหนกันเชียว?”

“ฉันก็ชอบอาบแดดเหมือนกันนะ อาบแดดแล้วสบายจะตาย”

“หมาก็ชอบอาบแดด”

“？？？？รู้สึกเหมือนโดนด่าเลยแฮะ”

“55555 ขำจะตาย ชาวเน็ตนี่ทำไมถึงได้เก่งกันขนาดนี้นะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง