บทที่ 74 ปิงเกาโตแล้ว

หลังจากเรียบเรียงความคิดได้แล้ว ฟางเหย่ก็เริ่มลงมือสืบค้นข้อมูลเพื่อร่างเนื้อหาบนป้ายให้ความรู้เกี่ยวกับเสือ

ครั้งนี้เขาไม่ได้จะทำแค่ป้ายให้ความรู้มาตรฐานที่มีรูปเดียวกับคำอธิบายสั้นๆ เหมือนของแพนด้าแดง แต่เขาตั้งใจจะจัดหนักตั้งแต่การเปิดตัว ด้านซ้ายจะเป็นรูปถ่ายใบหน้าเสือขนาดใหญ่ที่กำลังจ้องมองตรงมาอย่างดุดัน อ้าปากคำรามกว้างจนเห็นถึงความน่าเกรงขาม แค่เห็นก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจและความน่าสะพรึงกลัวแล้ว

เสือเป็นสัตว์นักล่าที่ผู้คนรู้จักกันดีที่สุด! ความรู้สึกที่คนมีต่อเสือนั้นซับซ้อน ทั้งหวาดกลัวและยำเกรง อย่างสำนวน "การเมืองโหดร้ายยิ่งกว่าเสือ" หรือ "สามคนรวมกันสร้างข่าวลือเป็นเสือ" แต่ในขณะเดียวกันเราก็ชื่นชมและศรัทธาในพลังของมัน หลงใหลในเสน่ห์ของมัน อย่างคำว่า "แผ่นหลังเสือเอวหมี" หรือ "มังกรสง่าเสือผงาด" ล้วนเป็นคำที่ใช้บรรยายถึงความแข็งแกร่งของมนุษย์ทั้งสิ้น

เดี๋ยวสิ… ในบรรดา 108 ผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซานจากวรรณกรรมเรื่อง "สามก๊ก"… เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องเป็น "ซ้องกั๋ง" ต่างหาก! คนทั่วไปจะจำได้กี่คนกันเชียว? แต่ถ้าพูดถึงอู่ซง ทุกคนต้องรู้จักแน่ เรื่องราวการตีเสือที่เขาจิ่งหยางทำให้อู่ซงยังคงถูกพูดถึงนับพันปี ผู้คนยังคงถกเถียงกันไม่จบว่ามนุษย์จะสามารถสู้กับเสือตัวต่อตัวได้จริงไหม

ดังนั้น ฟางเหย่จึงอยากให้ป้ายความรู้เรื่องเสือเริ่มต้นด้วยภาพเสือคำรามที่ดุดัน เพื่อกระตุ้นความประทับใจแรกให้นักท่องเที่ยวตราตรึงที่สุด จากนั้นค่อยบรรยายถึงความสามารถของมัน ป้ายหัวข้ออื่นนักท่องเที่ยวอาจจะไม่สนใจ แต่เรื่องที่ว่า "เสือเก่งแค่ไหน" และ "ทำไมถึงเทพขนาดนั้น" เชื่อสิว่าทุกคนต้องอยากรู้แน่! ป้ายนี้เขาจะวางไว้ตรงกลางผนังกระจกเลย

"เสือเป็นสัตว์ตระกูลแมวที่มีขนาดใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด พวกมันคือนักล่าผู้ทรงพลัง เปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณความดุร้ายและความปราดเปรียวที่เหนือชั้น"

หลังจากคำแนะนำสั้นๆ ทางด้านขวาก็ใส่ภาพประกอบส่วนต่างๆ ของเสือพร้อมคำบรรยาย เช่น หนวดสีขาวเรียวยาว: "ในป่าที่มืดมิดและเต็มไปด้วยพุ่มไม้ตอนกลางคืน หนวดที่ยาวจะช่วยให้เสือสำรวจเส้นทางข้างหน้า รวมถึงกะระยะความกว้างและระยะห่างของวัตถุได้ หากหนวดบอกว่าผ่านได้ เสือก็จะผ่านได้!"

รูม่านตากลมโต: "ไม่เหมือนสัตว์ตระกูลแมวขนาดเล็กที่จะมีรูม่านตาเป็นขีดแนวตั้ง รูม่านตาของเสือจะกลมเสมอ มันจะขยายกว้างในตอนกลางคืนเพื่อให้มองเห็นในความมืดได้ดีเยี่ยม และหดตัวเป็นจุดกลมเล็กๆ ในที่ที่มีแสงจ้า การมองเห็นในตอนกลางคืนของเสือดีกว่ามนุษย์ถึงหกเท่าเลยนะ"

กรงเล็บคมกริบ: "กรงเล็บของเสือยืดหดได้อย่างอิสระ ขณะเดินหรือวิ่งกรงเล็บจะหดเข้าไปในปลอกเล็บเพื่อป้องกันการสึกหรอ และไม่ให้ทิ่มแทงอุ้งเท้าตัวเอง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเสือถึงชอบลับเล็บอยู่เสมอ"

นอกจากนี้ยังมีลายพาดกลอนบนตัวเสือ, จุดขาวหลังใบหู, เขี้ยวที่คมกริบเหมือนใบมีดทั้งสี่ซี่, รวมถึงหางที่ยาว…

หลังจากอ่านคำอธิบายความสามารถทั้งหมดนี้จบ เชื่อว่านักท่องเที่ยวที่ชื่นชมในความแข็งแกร่งอันน่ามหัศจรรย์ของเสือ จะต้องยิ่งรู้สึกสนใจและอยากทำความรู้จักเนื้อหาในส่วนอื่นๆ มากขึ้นไปอีกแน่นอน

ส่วนเนื้อหาที่เหลือบนป้ายก็จะเป็นเรื่องถิ่นที่อยู่อาศัย การกระจายพันธุ์ จำนวนประชากร รวมถึงสายพันธุ์ย่อยต่างๆ

ฟางเหย่กะว่าจะทำแผนที่การกระจายพันธุ์ของเสือวางไว้ข้างๆ โดยใช้สีสันแทนจำนวนและชนิดของเสือในแต่ละพื้นที่ทั่วโลก ซึ่งน่าจะดูเข้าใจง่ายกว่า

วัฒนธรรมเกี่ยวกับเสือมีมาอย่างยาวนานและน่าสนใจไม่แพ้กัน เขาสามารถวางสิ่งของที่เกี่ยวข้องไว้ใต้ป้ายได้ เช่น รองเท้าหัวเสือหรือหมวกหัวเสือ เพื่อให้คนดูได้ขบคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนกับเสือ

ป้ายที่สำคัญที่สุดคือป้ายที่อธิบายถึงตำแหน่งของเสือในห่วงโซ่อาหาร ว่าพวกมันกินอะไรบ้าง ในฐานะนักล่าจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร พวกมันมีส่วนช่วยในการรักษาสมดุลของระบบนิเวศอย่างไร และถ้าขาดเสือไปจะเกิดอะไรขึ้น

ด้วยวิธีนี้ นักท่องเที่ยวจะเข้าใจว่าการปกป้องเสือไม่ใช่แค่เพื่อปกป้องตัวมันเองเท่านั้น แต่ยังช่วยปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาของทั้งพื้นที่ให้ดีขึ้นได้ด้วย

ส่วนท้ายสุดก็ต้องเน้นให้หนักแน่นขึ้นหน่อย โดยมีป้ายหนึ่งที่บอกเล่าถึงสถานะใกล้สูญพันธุ์ของเสือและวิกฤตการอยู่รอดที่พวกมันต้องเผชิญ ตอนที่ออกแบบอาคาร ฟางเหย่ได้เว้นพื้นที่บนชั้นสองไว้เป็นห้องฉายภาพยนตร์เล็กๆ สำหรับฉายสารคดีเกี่ยวกับเสือโดยเฉพาะ

และเติมความหวังอีกนิดด้วยป้ายที่บอกเล่าถึงมาตรการต่างๆ ที่มนุษย์ใช้เพื่อปกป้องพวกมัน

จริงๆ แล้วการได้รับความรู้ใหม่ๆ หรือการได้เห็นขอบเขตของโลกกว้างออกไปทีละน้อย เป็นสิ่งที่มอบความสุขให้กับผู้คนได้ เพียงแต่กระบวนการหาความรู้อาจจะน่าเบื่อไปสักหน่อย

ดังนั้นเขาจึงต้องคิดหาวิธีนำเสนอความรู้ให้น่าสนใจยิ่งขึ้น

ขณะที่กำลังหาข้อมูลและร่างเนื้อหาบนป้าย ฟางเหย่ก็เกิดความรู้สึกอ่อนไหวขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเจ้าปิงเกาตัวน้อยแสนน่ารัก เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ไปดูปิงเกากันดีกว่า!"

ที่ห้องอนุบาล หลินอิงยังคงดูแลปิงเกาอยู่

เธอหยอกล้อกับปิงเกาด้วยไม้ล่อแมว ปิงเกาจ้องเขม็งไปที่ขนฟูที่ผูกไว้ปลายไม้ด้วยดวงตาสีฟ้าคู่นั้น หัวส่ายไปมาซ้ายทีขวาที จู่ๆ ก็กระโดดดึ๋งเข้าไปตะปบ แต่พอกันหลินอิงดึงไม้กลับ ขนเหล่านั้นก็หลุดมือไป

"ผอ. มาดูปิงเกาแล้วค่า~" หลินอิงยิ้มแฉ่งพลางโบกมือ

"อืม!" ฟางเหย่เห็นภาพนี้แล้วก็มีความรู้สึกแบบคุณพ่อมือใหม่

ตอนที่ปิงเกามาถึงสวนสัตว์ใหม่ๆ ยังเป็นแค่ลูกเสือน้อยที่น่าสงสารและอ่อนแอ นอนอยู่ในกล่องไม้ร้องจ๊ากๆ หิวค่านมอยู่เลย

ด้วยการดูแลอย่างใส่ใจของเหล่าเจ้าหน้าที่ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมามันเติบโตขึ้นมาก ดวงตาจากที่เคยพร่ามัวก็กลายเป็นแวววาว หูก็เริ่มได้ยินเสียงอย่างชัดเจน จากที่เคยคลานต้วมเตี้ยมไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้เริ่มเดินเตาะแตะ แถมยังกระโดดได้สองทีแล้วด้วย

ฟางเหย่ล้างมือพลางถามว่า "วันนี้วัดความยาวและน้ำหนักตัวปิงเกาหรือยัง?"

"ความยาว 67 เซนติเมตร น้ำหนัก 3,640 กรัมค่ะ!"

ฟางเหย่จำได้แม่นว่าตอนมาถึงใหม่ๆ ปิงเกามีความยาวแค่ 47 เซนติเมตร น้ำหนักแค่ 1,300 กรัม โตขึ้นเกือบสามเท่าตัวเลย

ปิงเกาสังเกตเห็นฟางเหย่ที่เพิ่งเดินเข้ามา มันส่งเสียงร้อง "หง่าว หง่าว หง่าว" นุ่มนิ่ม พร้อมเดินเตาะแตะเข้ามาหาเขา น้ำเสียงฟังดูดีใจและออดอ้อนสุดๆ

ฟางเหย่ก้มลงอุ้มปิงเกาขึ้นมาเบาๆ หอมหน้าผากไปสองฟอด แล้วเอาหน้าไปถูไถพุงนุ่มๆ ของมันอย่างเอ็นดู "แหม ปิงเกาโตเร็วเหลือเกิน กลายเป็นลูกเสือตัวน้อยแล้วนะเนี่ย!"

หลินอิงบ่นอุบ “ผอ.ไม่รู้อะไร ปิงเกาตอนนี้ติดคนมากเลยค่ะ ตอนกลางคืนต้องมีคนนอนเป็นเพื่อนตลอด ถ้าไม่มีใครอยู่มันก็จะร้องลั่นไม่ยอมนอน แถมยังฉลาดเป็นกรด ตอนแรกฉันนึกว่าจะรอให้มันหลับแล้วค่อยย่องกลับไปนอนที่เตียง แต่มันตื่นมาเจอว่าไม่มีคนก็ร้องอีก นี่เหมือนฝึกเลี้ยงเด็กก่อนวัยเลยนะคะ”

ฟางเหย่กลั้นขำ พลางเขี่ยหนวดปิงเกาเล่น “ตัวเท่านี้แล้วยังต้องมีคนนอนเป็นเพื่อนอีกเหรอ อายไหมเนี่ย?”

ปกติช่วงเล็กๆ แค่เอาตุ๊กตาวางข้างๆ มันก็กอดหลับปุ๋ยแล้วนี่นา โตขึ้นอีกนิดก็น่าจะดูเป็นอิสระมากขึ้นสิ ทำไมกลายเป็นติดคนกว่าเดิมไปได้เนี่ย?

"แอ๊ะ แอ๊ะ…" ปิงเกาจ้องหน้าฟางเหย่ตาแป๋วแหววอย่างไม่รู้ประสา ก็คนเขายังดื่มนมอยู่เลยนี่นา ยังเป็นเด็กเล็กๆ อยู่แท้ๆ จะให้หม่าม้ามานอนเฝ้ามันจะไปผิดตรงไหนล่ะ!

ฟางเหย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกหลินอิง "ลำบากเธอแล้ว คืนนี้ผมเฝ้าเองดีกว่า เธอไปพักผ่อนเถอะ"

หลินอิงเลิกคิ้วขึ้น "หึหึ ผอ. อยากนอนกับปิงเกาก็บอกมาตรงๆ สิคะ! ฉันไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อย"

โดนจับไต๋ได้ซะแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง