บทที่ 86 ไม่แนะนำให้ไปลูบเสือในป่านะ

คุณพ่อของอิงอิงถอดเป้ออก แล้วหยิบกล่องข้าวกับผลไม้ออกมาวางเรียงบนโต๊ะหินหน้าม้านั่งทีละอย่าง

"ที่นี่บรรยากาศดีจริงๆ สบายมาก นั่งแล้วไม่อยากลุกไปไหนเลย!"

หลิวเสวี่ยฉิงรู้สึกว่าการมาสวนสัตว์วันนี้สนุกกว่าตอนไปสวนสาธารณะเมื่อก่อนเยอะเลย! ปกติอิงอิงชอบเล่นของเล่นดูการ์ตูนที่บ้านมากกว่าไปสวนสาธารณะ กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้มาได้ก็ยากเย็น ไปถึงไม่ถึงครึ่งวันก็งอแงอยากกลับบ้านแล้ว แต่ครั้งนี้เธอกระตือรือร้นอยากมามาก แถมเล่นมาครึ่งวันแล้วยังดูสนุกสนานอยู่เลย

พอกล่องข้าวเปิดออก อิงอิงก็หยิบมะเขือเทศสีแดงก่ำเข้าปากทันที เคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติเปรี้ยวอมหวานกระจายไปทั่วลิ้น ทำเอาเจ้าตัวคิ้วขมวดนิดๆ

อิงอิงกินไปสองลูก ตอนนั้นเองที่หลิวเสวี่ยฉิงยิ้มแล้วอ้าปาก "อา~" อิงอิงมองเธอแวบหนึ่งก็เข้าใจทันที เลยหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วป้อนเข้าปากเธออย่างว่าง่าย

"อื้ม! อร่อยจัง ขอบใจนะลูก!"

คุณแม่ยังสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งของม้านั่งซึ่งกำลังเข็นรถเด็กอยู่ เห็นแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้ เมื่อไหร่ลูกของเธอจะโตพอมาป้อนข้าวป้อนน้ำให้เธอบ้างนะ?

หลิวเสวี่ยฉิงหยิบน่องไก่ขึ้นมา: "มา กินน่องไก่กัน~"

อิงอิงตอบด้วยเสียงนุ่มนิ่มจริงจัง: "กินไม่หมดให้ป่าป๊า!"

"ได้เลย!"

ข้าวกล่องที่ราดน้ำซุปไก่สูตรพิเศษและจัดผักมาอย่างดีรสชาติเยี่ยมมาก อิงอิงถือช้อนตักคำโตแล้วยัดเข้าปากจนแก้มตุ่ย ตาหยีด้วยความสุข พลางพูดเสียงอู้อี้: "หม่าม้า ข้าวกล่องอร่อย~"

แป๊บเดียวข้าวกล่องก็หมดเกลี้ยง!

ต่อด้วยแอปเปิ้ลอีกลูก นั่งพักย่อยอาหารอย่างสบายใจสักพัก ครอบครัวก็ออกเดินชมต่อ

ลิงวอกหน้าแดงขนเหลืองกระโดดไปมาระหว่างเขาลิงกับสะพานเชือกอย่างคล่องแคล่ว เชือกที่แกว่งไปมาไม่ได้ทำอะไรพวกมันได้เลย ลิงตัวหนึ่งใช้สองมือสลับกันไต่ไปข้างหน้า ครู่เดียวก็จากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วสไลด์ตัวลงมาตามโครงสร้างปีนป่าย

นักท่องเที่ยวอุทานเป็นระยะ: "ว้าว กระโดดไกลจัง!"

"ฟึบเดียวก็กระโดดขึ้นไปแล้ว ฉันมองแทบไม่ทัน!"

"ทำไมมันถึงเหยียบข้างบนได้นิ่งขนาดนั้น? แถมยังเกาตูดไปด้วย เชี่ย… อ้าว ไม่ตกแฮะ ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"สมแล้วที่เป็นเจ้าแห่งการปีนป่ายแต่กำเนิด แขนแข็งแรงมาก บนบาร์โหนผมทำแค่ท่าเดียวก็เหนื่อยหอบแล้ว ทำสองทีแขนก็แทบจะเดี้ยง!"

"อะไรนะ นายยังทำท่าดึงข้อได้เหรอ ของแบบนั้นตอนนี้ฉันทำไม่ได้สักทีเลย… มัธยมนี่คือช่วงพีคของร่างกายจริงๆ ตอนนั้นฉันทำต่อเนื่องได้เป็นสิบๆ ทีเลยนะ!"

กลางเขาลิง ลิงวอกตัวหนึ่งกำลังสางขนให้อีกตัว ตัวข้างหน้าหมอบนิ่งไม่ขยับ ส่วนตัวข้างหลังทำตัวราวกับช่างตัดผมที่กำลังเล็มผมอย่างตั้งใจ อุ้งเท้าลูบขนจากหลังไปจนถึงขาของตัวหน้า พลางก้มหัวตรวจสอบดู

ลิงตัวหน้าหันหัวกลับมา เหมือนจะถามว่า: "เป็นไง เรียบร้อยยัง?"

"ยังไม่เสร็จ เหลืออีกข้างนึง!"

ลิงตัวหน้าก็ก้มหัวลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้คุณช่างตัดผมค่อยๆ สางขนอีกข้างอย่างละเอียด

การสางขนเป็นกิจกรรมทางสังคมที่สำคัญมากในหมู่ลิง!

ตั้งแต่ติดตั้งโครงสร้างปีนป่ายและสะพานเชือก พวกลิงวอกก็มีที่ให้เล่นสนุกและปลดปล่อยพลังงาน ความขัดแย้งกันก็น้อยลง พฤติกรรมทางสังคมก็เยอะขึ้น

"นึกว่าหางลิงจะยาวกันหมดซะอีก ทำไมหางพวกนี้ถึงสั้นจัง?"

"เอ๊ะ เพิ่งสังเกตนะเนี่ย จริงด้วย!"

"ดูป้ายจัดแสดงนี่สิ ที่เขียนว่าสกุลลิงวอกมีหลายสายพันธุ์น่ะ บางชนิดหางยาวกว่าตัวนิดหน่อย บางชนิดไม่มีหางเลย ลิงวอกที่นี่คือลิงวอก หรือเรียกอีกอย่างว่าลิงวอกทั่วไป มีถิ่นกระจายพันธุ์กว้างมาก เพราะตัวอย่างแรกถูกเก็บที่ริมแม่น้ำคงคาในเบงกอลเลยได้ชื่อนี้มา เป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองของประเทศ"

"วันนี้ได้ความรู้เพิ่มอีกแล้ว!"

พ่อของอิงอิงเจอสิ่งที่น่าสนใจเข้า: "คุณดูสิ ใต้ท้องลิงตัวนั้นเหมือนมีลิงตัวเล็กห้อยอยู่หรือเปล่า?"

หลิวเสวี่ยฉิงมองดีๆ ก็เห็นจริงด้วย!

ร้องทึ่ง: "ว้าว ลิงตัวนี้เก่งจัง กอดท้องแม่แน่นขนาดนี้ไม่กลัวตกเลย"

ในป่าลิงวอกมักจะพาลูกปีนป่ายกระโดดไปตามกิ่งไม้หุบเขาโดยไม่มีแขนพิเศษมาคอยอุ้มลูก ดังนั้นลูกลิงต้องใช้ตัวเองเกาะขนแม่ให้แน่น ไม่ใช่แค่ลิงวอก ลิงและลิงไม่มีหางหลายชนิดก็เป็นแบบนี้

พอลิงแม่หยุดเดินแล้วนั่งลงสังเกตสภาพแวดล้อม ลูกลิงก็มุดออกมาจากอกแม่ วิ่งไปเก็บก้อนหินเล่นบนพื้น

ดูลิงวอกไปพักหนึ่ง ก็เดินมาที่กรงเสือ

"แชะ แชะ แชะ!" นักท่องเที่ยวถ่ายรูปกันไม่หยุด สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ อยากรู้อยากเห็น และตื่นเต้น!

เวลานี้เสือเองก็กำลังแสดงพฤติกรรมทางสังคมอยู่เหมือนกัน! ในกรงมีแค่เจียวเจียวตัวเดียว แล้วจะแสดงพฤติกรรมทางสังคมยังไงนะ?

แน่นอนว่าเป็นเพราะฟางเหย่ก็อยู่ในกรงด้วย เขากำลังยิ้มกริ่มนั่งยองๆ อยู่ข้างเจียวเจียว แล้วใช้มือนวดหัวโตๆ ของเจียวเจียว

ในกรงมีการฉีดน้ำตอนเที่ยง อุณหภูมิจึงลดลงบ้าง เจียวเจียวหมอบอยู่บนพื้นปูนที่โดนแดดจนดูขี้เกียจ ขาหน้าเหยียดไปข้างหน้า คางเกยอยู่บนอุ้งเท้าเสือที่ใหญ่พอๆ กับหัวคน หนังหัวถูกมือนวดของฟางเหย่ดึงไปมา ราวกับกำลังทำสปา หลับตาพริ้มดูเคลิบเคลิ้มสุดๆ

ทันใดนั้น มันก็สะบัดหัวไปมาแล้วส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ ราวกับเครื่องยนต์แรงม้าสูงที่กำลังสตาร์ท ทำเอานักท่องเที่ยวถึงกับสะดุ้งเฮือก! บางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับกรีดร้องออกมาแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว บางคนถึงกับยกมือขึ้นปิดตาไม่กล้ามองเลยทีเดียว!

ฟางเหย่แบมือออกแล้วหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ "ทุกคนไม่ต้องตกใจครับ! เจียวเจียวแค่กำลังบอกว่าที่ผมนวดมันเบาไปหน่อย ให้เพิ่มน้ำหนักมืออีกนิดน่ะครับ เจียวเจียวเป็นเด็กดีที่อ่อนโยนมาก จริงไหม?"

เขาถูไถใบหน้าขนฟูของเจียวเจียวเบาๆ เจียวเจียวหันหัวกลับมา ลืมตาขึ้นมองเขา ดวงตาสีอำพันคู่นั้นดูอ่อนโยนอย่างที่บอกจริงๆ แล้วมันก็ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำเหมือนเสียงฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง

ฟางเหย่จึงก้มหน้าเข้าไปใกล้ เจียวเจียวเองก็เอาหน้าเข้ามาแนบชิด คนกับเสือถูไถคลอเคลียกันอย่างสนิทสนม เจียวเจียวหรี่ตาลงอีกครั้ง เอนตัวมาทางฝั่งเขา ความไว้เนื้อเชื่อใจและความรักแสดงออกมาอย่างชัดเจน

"แม่เจ้าโว้ย!"

"ไปไม่ถูกเลยตู!?"

"ผอ. โคตรเทพ! ผอ. โคตรเทพ!"

"ดูแววตามันสิ เหมือนมันรู้ความจริงๆ เลยนะเนี่ย!"

"ใจสั่นเลยแฮะ อยากลองเข้าไปคลอเคลียกับเสือดูบ้างจัง ทำไงดี?"

"อย่าหาทำ! แกเข้าไปตอนนี้ก็กลายเป็นก้อนเนื้อให้มันกินดิ!"

หลิวเสวี่ยฉิงเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาข้างนอก พลางกระซิบเบาๆ "น่ากลัวเกินไปแล้ว เสือตัวนี้เชื่องกับคนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? มันจะไม่จู่ๆ ก็งับหัวคนกินเข้าไปหรอกนะ?"

คุณพ่อของอิงอิงที่ดูสุขุมมาตลอดทาง ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าตื่นตะลึงออกมาอย่างที่หาได้ยาก เขาอ้าปากค้างแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน!"

มีเพียงอิงอิงเท่านั้นที่ไม่มีภาพจำว่า "เสือคือสัตว์ดุร้าย" หลังจากตกใจเสียงคำรามของเสือไปแวบหนึ่ง เธอก็ดึงมือหลิวเสวี่ยฉิงอย่างร่าเริง "หม่าม้า เสือเก่งจังเลย! หนูขอจับเสือตัวนั้นได้ไหมคะ?"

หลิวเสวี่ยฉิงหัวเราะทั้งน้ำตาพลางกอดลูกสาวไว้ "โอ๊ย คุณลูกขา ไว้ชีวิตหม่าม้าเถอะค่ะ!"

หลานหลี่ยืนอยู่นอกกรงสัตว์ รอบตัวมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากกำลังจ้อกันไม่หยุดและถามเธออย่างตื่นเต้นว่า "ทำไมเสือตัวนี้ถึงไม่กินคน?" และคำถามทำนองนี้อีกสารพัด

เธอถูกรุมล้อมจนรู้สึกประหม่านิดหน่อย พูดติดๆ ขัดๆ ก่อนจะกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "พะ…พวกเรา ผอ. เก่งมากเลยค่ะ ไม่ว่าสัตว์ตัวไหนก็ชอบเขา แล้วก็อยากสนิทกับเขาด้วย! อีกอย่าง เจียวเจียวเองก็นิสัยอ่อนโยนมากค่ะ"

จากนั้นเธอก็พูดต่ออย่างจริงจัง "แต่อย่าเห็นว่า ผอ. สนิทกับเสือแบบนี้แล้วจะเลียนแบบตามนะคะ พฤติกรรมแบบนี้ไม่แนะนำให้ทุกคนทำตามค่ะ ถ้าวันหลังเจอเสือในป่า แนะนำว่าให้ถอยห่างออกมาดีที่สุด แต่ถ้าคิดจะเดินเข้าไปลูบมันละก็ แนะนำให้เขียนพินัยกรรมทิ้งไว้ก่อนดีกว่าค่ะ"

เหล่านักท่องเที่ยวถึงกับหน้ามืด "ขอบคุณที่เตือนนะ! เป็นคำแนะนำที่มีประโยชน์มากจริงๆ!"

คนปกติเจอเสือในป่าก็ต้องสติแตกกันทั้งนั้นแหละ มีใครที่ไหนจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดคิดจะเข้าไปลูบ? จะฆ่าตัวตายหรือไงกันล่ะนั่น?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง