บทที่ 85 เดินเที่ยวสวนสัตว์ทำให้ใจสบาย

มาถึงโซนจิ้งจอกแดง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในโซนจิ้งจอกแดง ด้านหลังมีพุ่มไม้สีเขียวขจี มีจิ้งจอกสีเงินตัวสวยหมอบอยู่บนก้อนหินใหญ่ บ้างก็มีตัวอื่นวิ่งไล่จับกันในบ่อทราย กระโดดข้ามคอนไม้ที่วางพาดอยู่บนพื้น แถมยังมีบางตัวนั่งอยู่ข้างพุ่มไม้ในส่วนจัดแสดง กำลังเลียทำความสะอาดอุ้งเท้าตัวเอง ภาพรวมดูมีชีวิตชีวาคึกคักน่าดู

นักท่องเที่ยวคนหนึ่งหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปแชะๆ เด็กน้อยที่ถือของเล่นกังหันลมอยู่ข้างๆ ก็ร้องเรียกอย่างตื่นเต้น "จิ้งจอก! จิ้งจอก!"

"จิ้งจอกสีเงินสวยจังเลย!"

คู่รักหนุ่มสาวเดินจูงมือกันเข้ามา ฝ่ายชายหัวเราะเบาๆ แล้วพูดหยอกแฟนสาวว่า "เอ๊ะ ดูจิ้งจอกสองตัวนั้นสิ ตีกันแล้ว"

อันที่จริงพวกมันแค่กำลังหยอกล้อเล่นกัน

จิ้งจอกสีเงินที่หมอบอยู่บนหินนั้นก็คือเสี่ยวเฉียว ดวงตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หูตั้งชันคอยฟังเสียงร้อง "งิงิ" ของเพื่อนที่กำลังหยอกล้อกัน รวมถึงคำชมจากนักท่องเที่ยว ดูท่าทางจะอารมณ์ดีทีเดียว

หลังจากฟางเหย่ป้อนหนอนเนื้ออุดมสารอาหารจากระบบให้ มันก็มีขนที่สวยงามและนุ่มสลวยยิ่งขึ้น ขนสีดำมีความลุ่มลึกและนวลเนียนราวกับหยกดำ ส่วนขนสีขาวก็ดูเหมือนจะมีประกายเงินไหลเวียนยามต้องแสงแดด ยิ่งขับเน้นให้ดูสง่างามมีระดับ เห็นแล้วเป็นต้องตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

"จิ้งจอกสวยจัง!" หลิวเสวี่ยฉิงมองอยู่ครู่หนึ่งพลางลูบหัวอิงอิง "อิงอิงรู้ไหมจ๊ะว่านี่คือสัตว์อะไร"

ในหนังสือภาพก็มี คุณครูที่โรงเรียนอนุบาลก็เคยเล่าเรื่องจิ้งจอกกับอีกาให้ฟัง อิงอิงตอบโดยไม่ลังเลเลย "จิ้งจอก~"

แต่พอดูไปสักพัก ก็รู้สึกว่าจิ้งจอกไม่ได้เจ้าเล่ห์เหมือนในนิทาน กลับดูน่ารักและสวยงามเสียด้วยซ้ำ

โยวโยวลงไปนั่งข้างพุ่มไม้ หางฟูฟ่องวางพาดไว้ข้างตัว กอดขาเรียวสีดำอันนุ่มนิ่มไว้แล้วเลียทำความสะอาดอุ้งเท้า จากนั้นก็ใช้ขาหน้ายันตัวขึ้น ยกขาหลังข้างหนึ่งขึ้น ร่างกายโค้งงอเป็นส่วนโค้งที่สวยงาม แล้วหรี่ตาเกาหลังใบหูของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ขนสีแดงสวยงามรอบคอขยับไหวเบาๆ ตามจังหวะที่เกา

"จิ้งจอกน่ารักจริงๆ เลยนะ หางฟูๆ ใหญ่ๆ ด้วย ใช่ไหมจ๊ะ"

"ใช่! หม่าม้า หนูอยากวาดรูปจิ้งจอกตอนกลับไปถึงบ้าน!"

"ได้สิจ๊ะ อิงอิงต้องวาดออกมาได้ยอดเยี่ยมแน่นอน"

ถังเปาคาบไม้ท่อนสั้นๆ ที่ดึงออกมาจากคอนไม้อยู่ในปาก วิ่งเล่นไปมาบนพื้นทรายอย่างร่าเริง ส่วนไท่จื่อก็วิ่งหอบแฮ่กๆ ไล่ตามอยู่ข้างหลัง จิ้งจอกสองตัวนี้ดูเหมือนกำลังเล่นเกมแย่งไม้กันอยู่ ถังเปาวิ่งไปข้างหน้าแล้วยังหันกลับมามองพี่ชายตัวเอง พออีกฝ่ายไล่ตามทันก็วิ่งต่อ เดิมทีไท่จื่อเป็นจิ้งจอกอ้วนที่ขี้เกียจและกินเก่ง แต่พออยู่ในสภาพแวดล้อมของโซนจัดแสดงใหม่ ก็ดูจะเต็มใจขยับเขยื้อนร่างกายขึ้นมาบ้าง

พอไล่ถังเปาทันก็ร้อง "งิงิ" อย่างตื่นเต้น แล้วกระโจนใส่ ถังเปาแค่ยอมให้ไท่จื่อแกล้งเล่นนิดหน่อย จะโดนจับได้ง่ายๆ ได้ยังไงเล่า มันร้อง "งิงิ" สองทีแล้วก็โกยแน่บวิ่งหนีไปอีก

แต่ก็นะ ไท่จื่อแรงไม่ค่อยดีเท่าไหร่! ไล่ตามได้แป๊บเดียวก็หมดแรงแล้ว มันหยุดเดินช้าๆ ทิ้งตัวลงนอนแผ่สี่ขาแล้วเลียอุ้งเท้า ถังเปาหันกลับมาเห็นว่าไท่จื่อไม่ไล่ตามแล้วก็หมดสนุก มันอ้าปากปล่อยท่อนไม้ร่วงลงพื้น เดินต้วมเตี้ยมไปที่สระน้ำเล็กๆ ขนาดเท่ากะละมังตรงขอบโซนจัดแสดง ก้มหน้าลงเลียนน้ำไปสองสามที

ตอนนี้โยวโยวเกาหูเสร็จแล้ว กวาดสายตามองรอบๆ เดินเข้าไปหาถังเปาแล้วร้อง "งิงิ" ว่า "เล่นกับโยวโยวไหม? ฉันน่ะเซียนเกมเลยนะ!"

"หึ ฉันถังเปาเล่นเกมไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว งั้นมาแข่งกันเลย!"

จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นจิ้งจอกสองตัวนี้ที่ไล่กวดหยอกล้อกันไปทั่วโซนอย่างสนุกสนาน แม้แต่เสี่ยวเฉียวก็อดใจไม่ไหว กระโดดลงจากก้อนหินเข้าร่วมสนามรบด้วย

นักท่องเที่ยวที่ยืนดูจิ้งจอกเล่นกันตรงนี้ได้รับอิทธิพลจากท่าทางร่าเริงของพวกมัน อารมณ์ก็พลอยสดใสเบิกบานไปด้วย! อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

พออิงอิงดูจิ้งจอกจนจุใจแล้ว ครอบครัวก็เดินหน้าต่อ จนมาถึงกรงนกแก้ว

เหนือกรงแขวนสะพานเชือกไว้หลายอัน มีห่วงยางสีดำเส้นหนึ่งผูกเชือกห้อยลงมาด้วย นกแก้วมาคอว์สีสันฉูดฉาดสองตัว ตัวหนึ่งยืนอยู่บนสะพานเชือก อีกตัวอยู่บนห่วงยาง โยกเยกไปมาเหมือนกำลังเล่นชิงช้าอยู่

นกแก้วมาคอว์ตัวหนึ่งชะโงกหัวออกมา เอาจะงอยปากแหลมๆ จุ่มลงในกระบอกไม้ไผ่ที่ติดตั้งอยู่บนคอนไม้ กำลังดื่มน้ำอยู่ ส่วนอีกตัวยืนอยู่บนคอนไม้หนาที่วางพิงตาข่ายโลหะ เอียงคอมองนักท่องเที่ยว รอบดวงตามีวงสีขาวดูฉลาดเฉลียวเหมือนคน!

เพราะกรงรับแสงได้ดีมาก แสงแดดตกกระทบตัวนกแก้วมาคอว์ สีแดงสดใสที่หัวและท้อง ขนสีเขียวอมฟ้า และหางยาวๆ ยิ่งทำให้เห็นสีสันสวยงามสะดุดตา ดึงดูดความสนใจได้ดีจริงๆ

บนผนังมีป้ายแขวนไว้ว่า "มาสอนนกแก้วพูดกันเถอะ! วันนี้ลองพูดกับพวกมันว่า______" ในช่องว่างเขียนว่า "สวัสดี!"

นักท่องเที่ยวต่างคึกคัก ต่างคนต่างพูดแข่งกันใส่นกแก้วตัวที่เกาะอยู่ใกล้ตาข่าย

"สวัสดี!"

"สวัสดีเหรอ?"

อิงสองเอียงคอ "ว้าอะ?"

"เฮ้ย เลิกพยายามเถอะ สอนไปตั้งนานเมื่อกี้ยังจำไม่ได้เลย!"

"แหม จริงๆ นกแก้วมาคอว์ฉลาดมากนะ แต่ต้องใจเย็นๆ กว่าจะหัดพูดได้มันไม่ได้เร็วขนาดนั้นหรอก"

"นักท่องเที่ยวตั้งเยอะช่วยกันสอนทุกวัน อีกสักสองสามเดือนอาจจะพูดได้สักคำสองคำแล้วมั้ง"

"ถ้าฉันเปิดเครื่องบันทึกเสียงให้มันฟังทุกวัน มันจะหัดพูดบทท่องจำยาวๆ ได้ไหมเนี่ย?"

"555 กะจะให้มันท่องชื่อเมนูอาหารเลยเหรอ?"

"ว้าว สวนสัตว์มีนกแก้วมาคอว์ด้วยเหรอ อ่านในบทความไม่เห็นบอกเลย?"

หลิวเสวี่ยฉิงประหลาดใจเล็กน้อย ลองพูดกับอิงสองว่า "สวัสดี?"

"อา? ว้าอะ?"

อิงอิงมองนกแก้วมาคอว์ตัวยาวหนึ่งเมตรสีสันฉูดฉาด ทั้งอยากรู้อยากเห็นทั้งกลัว "หม่าม้า ทำไมนกตัวนี้ถึงใหญ่จังเลยคะ!"

"เพราะนี่คือนกแก้วมาคอว์ไงคะ พวกมันตัวใหญ่กว่านกทั่วไปเยอะเลย!"

หลิวเสวี่ยฉิงอุ้มอิงอิงขึ้นมา "อิงอิง อยากลองทักทายนกแก้วไหมคะ?"

อิงอิงกำลังตั้งท่าจะพูดอย่างตื่นเต้น นกแก้วมาคอว์ตัวที่ดื่มน้ำอยู่พอดื่มเสร็จก็กระพือปีกใหญ่บินพรึ่บเข้ามาทันที กรงเล็บเกาะติดตาข่ายโลหะ เอียงคอจ้องมองเธอด้วยวงแหวนขาวรอบดวงตา ทำเอาอิงอิงตกใจสะดุ้งโหยง

เธอพูดตะกุกตะกัก "นกตัวใหญ่ เธอ…สวัสดี?"

"อี…อีโฮ?" เสียงนกแก้วมาคอว์แหลมสูงเหมือนบีบเสียงพูด แม้จะออกเสียงไม่ชัดเป๊ะ แต่พูดออกมาได้จริงๆ! ดูเหมือนมันจะภูมิใจในการเลียนแบบของตัวเองมาก กระพือปีกสีเขียวอมฟ้าอย่างดีใจ แล้วแผดเสียงร้องออกมาอีกสองสามคำ "อีโฮ! อีโฮ!"

นกแก้วตัวนี้คืออิงหนึ่ง! มันมีพรสวรรค์ด้านภาษาเป็นพิเศษ เพียงไม่กี่วันก็สามารถพูดออกมาได้หนึ่งคำแม้จะไม่ชัดเจนนักก็ตาม

นักท่องเที่ยวพอได้ยินต่างก็ตื่นเต้นกันสุดๆ พากันรุมล้อมเข้ามา และแห่กันทักทายอิงหนึ่งใหญ่เลย!

อิงหนึ่งเพลิดเพลินกับการเป็นจุดสนใจ บินขึ้นไปบนคอนไม้ แล้วตอบรับด้วยคำว่า "อีโฮ" ที่ยังไม่ค่อยคล่องแคล่วอย่างสุภาพ พอนักท่องเที่ยวสนใจแต่อิงหนึ่ง อิงสองที่ยังหัดพูดไม่ได้ก็งอน หันหน้าหนีไปยืนห่างจากอิงหนึ่งหน่อย พอเห็นอิงอิงทักทายตัวเองว่า "สวัสดี" ก็ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย จากนั้นก็ตั้งใจฟังเสียง "สวัสดี" แล้วพยายามหัดพูดตามไม่หยุด เหมือนจะถูกกระตุ้นความพยายามขึ้นมาแล้ว!

นกแก้วเป็นสัตว์ที่ขี้อิจฉาง่ายมาก!

เพราะเตรียมข้าวกล่องมา เลยสามารถทานมื้อเที่ยงที่สวนสัตว์ได้ และเนื่องจากจำนวนสัตว์ที่จัดแสดงไม่ได้แน่นจนเกินไป ครอบครัวจึงใช้เวลาชื่นชมสัตว์แต่ละชนิดอยู่นาน อีกทั้งบรรยากาศในโซนจัดแสดงก็อุดมสมบูรณ์จริงๆ ดูแล้วไม่น่าเบื่อเลย เดินเล่นชมไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ

หลังจากเดินชมนกแก้วมาคอว์จนทั่วแล้ว พวกเขาก็เดินกลับมาแถวโซนไผ่ แล้วหาม้านั่งยาวนั่งพัก

ถึงจะมีม้านั่งตั้งอยู่แทบทุกจุดข้างโซนจัดแสดง แต่ที่ตรงนี้มีทั้งไผ่ลูกศรสีเขียวขจีและลำธารที่ไหลผ่าน ซึ่งเย็นสบายและเจริญหูเจริญตากว่าที่อื่นมาก ลมพัดมาทีก็รู้สึกผ่อนคลายสุดๆ เดินมาไกลอีกนิดเพื่อมานั่งพักตรงนี้ถือว่าคุ้มค่าจริงๆ นอกจากนี้ยังมีนักท่องเที่ยวอีกสิบกว่าคนที่นั่งกระจายตัวกันอยู่เป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย เลือกที่จะพักผ่อนหย่อนใจกันที่นี่สักพัก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง