บทที่ 84 แพนด้าแดงฉลาดขนาดนี้ไม่ได้หรอก!

"จริงด้วยครับ!" คุณพ่อของอิงอิงเห็นด้วย ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นป้ายความรู้เก๋ๆ ที่ติดอยู่ข้างผนังกระจก จากที่ดูเป็นคุณพ่อมาดนิ่ง เขากลับมีรอยยิ้มอย่างกับเด็กโผล่ขึ้นมาบนใบหน้า "เอ๊ะ ดูนี่สิ ที่แท้แพนด้าแดงแลบลิ้นเพราะมันเป็นเครื่องมือตรวจจับที่ไวมาก เอาไว้ดมกลิ่นศัตรูตามธรรมชาตินี่เอง ผมก็นึกว่าที่มันแลบลิ้นคือทำตัวแบ๊วซะอีก"

หลิวเสวี่ยฉิงอดขำไม่ได้ "คุณนี่ตลกจัง สัตว์ที่ไหนเขาแลบลิ้นเพื่อทำตัวแบ๊วกันล่ะ! สัตว์ตัวอื่นมันไม่มานั่งสังเกตหรอกนะว่ามันแลบลิ้นหรือเปล่า"

ถึงเธอเองจะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน แต่ก็ไม่พลาดที่จะใช้โอกาสนี้แซวสามี คุณพ่อของอิงอิงได้แต่หัวเราะ "แหะๆ" ไม่พูดอะไรต่อ

ป้ายให้ความรู้ตรงหน้ากรงทำออกมาได้เข้าใจง่ายและน่าสนใจมาก หลิวเสวี่ยฉิงเริ่มติดใจเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยพวกนี้ เลยเดินถัดไปอีกสองก้าวเพื่อดูว่าป้ายอันถัดไปเขียนว่าอะไร

ทว่าอิงอิงที่อยู่ในอ้อมกอดกลับร้องประท้วงขึ้นมา "หม่าม้า! หนูไม่เห็นแพนด้าแดงแล้ว!"

เนื่องจากคนในโซนจัดแสดงค่อนข้างหนาแน่น หลิวเสวี่ยฉิงกลัวลูกจะโดนเบียดเลยอุ้มเอาไว้ตลอด คุณพ่อของอิงอิงจึงอาสาเข้ามารับไม้ต่อด้วยความรู้ใจ "มานี่ลูก เดี๋ยวป๊าอุ้มเอง ฮึบ"

ทางด้านในส่วนจัดแสดง หลานหลี่ใช้บันไดเล็กๆ ปีนขึ้นไปผูกตะกร้าพลาสติกที่ใส่แอปเปิลไว้บนต้นไม้เรียบร้อยแล้ว!

ตะกร้าแขวนอยู่สูงจากพื้นพอตัว ต่อให้แพนด้าแดงยืนสองขาขึ้นมาก็ยังไม่ถึง! แม้จะพยายามยืดตัวเกาะลำต้น ก็ยังห่างจากเป้าหมายอยู่ดี นี่แหละคือจุดที่จะวัดไหวพริบของพวกมันว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้ได้กินแอปเปิลในตะกร้านั่น

"ผอ. ผูกเสร็จแล้วค่ะ!"

"โอเค!" ฟางเหย่เลิกแกล้งพวกเจ้าแพนด้าแดงแล้ว เขายื่นแอปเปิลส่งให้พวกมัน เมื่อครู่นี้เขามัวแต่แกล้งเอาแอปเปิลวางไว้ข้างหลังบ้างข้างหน้าบ้าง จนพวกมันหิวจนตาลาย วิ่งวนรอบตัวเขาไม่หยุดเลย

โดยเฉพาะหงโต้วที่ใช้สายตาละห้อยน่าเอ็นดูจ้องมองมา เล่นเอาเขารู้สึกผิดสุดๆ เหมือนตัวเองกำลังทำเรื่องผิดมหันต์ที่ให้อภัยไม่ได้ยังไงอย่างงั้น

ฟิน!

พอได้แอปเปิลไปคนละชิ้น แพนด้าแดงทั้งสองตัวก็สงบลงทันที พวกมันก้มหน้าก้มตากุมชิ้นแอปเปิลไว้แน่นแล้วตั้งใจแทะกิน ค่อยๆ ใช้ลิ้นตวัดแอปเปิลเข้าปากทีละนิด เสียงเคี้ยวตุ้ยๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ฟันเล็กๆ กัดลงบนเนื้อแอปเปิลจนเกิดเสียงกรอบๆ ที่ฟังแล้วเพลินหูจริงๆ

เสียงเคี้ยวกร้วมนั้นมีเพียงฟางเหย่ที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้นที่ได้ยิน ส่วนนักท่องเที่ยวด้านนอกไม่มีทางได้ยินเป็นอันขาด

หงโต้วกินชิ้นแรกหมดก็เลียปากอย่างไม่เต็มอิ่ม มันก้มลงดมหาตามพื้นหวังว่าจะเจออีกสักชิ้น ส่วนหลี่จื่อเงยหน้าขึ้นจ้องเขาอย่างเหลือเชื่อ "ทำไมให้แค่นี้ล่ะ? นายแอบอมแอปเปิลไว้หรือเปล่า? ขอ… ขอดูในเสื้อหน่อยได้มั้ย?"

"ฮ่าๆ อยากได้แอปเปิลของผมเหรอ? ถ้าอยากได้ผมยกให้หมดเลย ไปตามหากันเอาเองนะ ผมซ่อนไว้ทั่วโซนจัดแสดงแล้วล่ะ!" ฟางเหย่หัวเราะร่าก่อนจะเดินออกมาจากประตูทางเข้าพนักงาน ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันแสนเท่

หลานหลี่เอ่ยชม "ผอ. เมื่อกี้ดูเท่มากเลยค่ะ!"

"ใช่ไหมล่ะ?" ฟางเหย่ยืดอกรับอย่างภูมิใจ

ตอนนี้ตะกร้าแอปเปิลพลาสติกใสถูกแขวนไว้บนต้นไม้ในจุดที่นักท่องเที่ยวเห็นได้ถนัดตา ทำเอาทุกคนลุ้นกันตัวโก่งว่าเจ้าแพนด้าแดงจะหามันเจอไหม แล้วจะเอาแอปเปิลข้างในออกมากินได้หรือเปล่านะ?

"โหย อันนี้เริ่มยากแล้วนะเนี่ย!"

"ไม่ได้ยากแค่ธรรมดาหรอก ดูไม่ออกเลยว่าจะกินยังไง ตะกร้ามันแขวนลอยอยู่ ห่างทั้งพื้นทั้งกิ่งไม้เลยนะ"

"แต่ดูไปดูมา มันก็ใกล้พื้นมากกว่านะ ถ้ากระโดดหน่อยก็น่าจะถึงหรือเปล่า"

"แพนด้าแดงปีนต้นไม้เก่งก็จริง แต่กระโดดไม่เป็นหรอก ไม่ใช่แมวสักหน่อย ขาสั้นจุ๊ดจู๋แบบนั้นกระโดดได้แค่นี้เอง" นักท่องเที่ยวคนหนึ่งทำนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เป็นรูปตัว C บอกว่าได้แค่จึ๋งเดียวเอง

"หรือมันต้องปีนขึ้นไปบนต้นไม้ก่อนแล้วค่อยกระโดดลงมาเขี่ยตะกร้าให้คว่ำ?"

นักท่องเที่ยวต่างพากันวิจารณ์ยกใหญ่!

หลี่จื่อเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม มันก้าวขาสั้นๆ สีดำเดินไปตามกิ่งไม้ที่ลาดเอียงอย่างมั่นคงจนมาถึงสะพานไม้ที่ทอดตัวโค้งงอ ร่างกายที่มีขนสีแดงฟูฟ่องส่ายไปมาตามจังหวะการเดิน

บางครั้งมันก็เงยหน้ามองนักท่องเที่ยวที่อยู่ด้านนอก ในที่สุดมันก็ไปหยุดอยู่ตรงจุดตัดของกิ่งไม้สูง ใบหน้าหวานที่มีขนสีขาวแต้มจ้องมองไปยังที่ไกลๆ อย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังดมกลิ่นสายลม ก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นมาเลียทำความสะอาด

ส่วนหงโต้วนั้นเดินผ่านสนามหญ้า ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ตามกิ่งไม้ที่จัดไว้ แล้วมุดเข้าไปในร่มไม้หนาทึบ โผล่หน้ามองออกมาข้างนอก

แต่มันก็ไม่ได้อยู่บนต้นไม้ตลอดเวลา สภาพแวดล้อมภายในโซนจัดแสดงที่อุดมสมบูรณ์ กิ่งไม้ที่จัดวางไว้อย่างพิถีพิถันช่วยกระตุ้นสัญชาตญาณของแพนด้าแดงให้กระตือรือร้นขึ้น แถมยังมีจุดซ่อนตัวให้เยอะ ช่วยลดความเครียดจากการถูกจ้องมองได้ หงโต้วที่ขี้กลัวหน่อยๆ พอผ่านไปสักพักก็กล้าออกมาเดินเล่น พอรู้สึกว่ามีอันตรายก็ค่อยมุดกลับไปซ่อนใหม่

แพนด้าแดงทั้งสองตัวเคลื่อนที่ไปมาอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหงโต้วดูเหมือนจะดมกลิ่นแอปเปิลเจอเป็นตัวแรก! มันยืนสองขาบนสนามหญ้า พยายามเอื้อมแต่มันไม่ถึง เลยรีบกอดลำต้นไม้ไว้ แล้วใช้สองขาหน้าสลับกันไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนปีนขึ้นต้นไม้ได้สำเร็จ

"โอ้โห เจอแล้ว!"

"หม่าม้าดูนั่น แพนด้าแดงกำลังปีนต้นไม้!"

พอมาถึงกิ่งไม้ เจอเข้ากับอุปกรณ์เสริมสร้างสภาพแวดล้อมชิ้นใหม่ หงโต้วก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย มันก้มมองแล้วลองใช้เท้าเขี่ยเชือกที่ผูกตะกร้าดู ตะกร้าจึงแกว่งไปมาเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา

ลองอยู่หลายรอบ หงโต้วก็มองเชือกพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใช้เท้าหลังเหยียบกิ่งไม้ไว้มั่น แล้วใช้สองมือหน้าสีดำจับเชือกดึงไว้แน่น ราวกับคนกำลังสาวเชือกถังน้ำในบ่อ มันค่อยๆ ดึงตะกร้าขึ้นมาจนได้!

พอตะกร้าถูกดึงขึ้นมาจนได้ที่ มันก็มุดหัวเข้าไปในตะกร้าแล้วคาบแอปเปิลออกมาหนึ่งชิ้น ก่อนจะถอยหัวออกมาแล้วใช้เท้ากุมแอปเปิลที่คาบไว้ไม่ค่อยถนัดนัก! ทว่าพอขยับตัวจับแอปเปิล ตะกร้าเจ้ากรรมก็หลุดมือร่วงหล่นลงไปข้างล่าง หงโต้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองแวบหนึ่งแล้วก็เลิกสนใจมัน หันมาจัดการแอปเปิลในปากอย่างเอร็ดอร่อย "งับ!"

นักท่องเที่ยวพากันอุทานเสียงดัง!

"เก่งมาก!"

"โห… แพนด้าแดงกลายเป็นเซียนไปแล้ว!"

"ฉลาดเกินไปแล้ว! นี่ไม่ต้องสอนเลยนะเนี่ย!"

"นี่มันแพนด้าแดงตัวปลอมหรือเปล่าเนี่ย ปกติแพนด้าแดงต้องซุ่มซ่ามสิ!"

"มันดึงตะกร้าขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย คิดได้ไง!"

กวนซาน พนักงานเลี้ยงสัตว์ยิ้มแล้วอธิบายให้ทุกคนฟัง "กระดูกข้อมือของแพนด้าแดงจะมีส่วนที่นูนออกมาคล้ายนิ้วหัวแม่มือค่ะ ซึ่งใช้เป็นนิ้วที่หกเพื่อช่วยในการจับยึดอาหาร เหมือนกับนิ้วโป้งของมนุษย์เราเลย มันถึงดึงเชือกได้ยังไงล่ะคะ! ทุกคนดูตอนที่มันกินแอปเปิลสิคะ มันก็ใช้อุ้งเท้ากุมแอปเปิลไว้แบบนั้นเหมือนกัน"

"เออ จริงด้วย! ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกตเลย!"

"มหัศจรรย์จัง"

หลี่จื่อที่เห็นแอปเปิลแล้วก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้หมายจะกินบ้าง หงโต้วรีบยกอุ้งเท้าขึ้นมาขู่ใส่หลี่จื่อเป็นเชิงหวงของ แต่ขู่ไปก็ไม่สำเร็จ เพราะพอเท้าเพิ่งวางลง หลี่จื่อก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้ว

แอปเปิลไม่กี่ชิ้นถูกแพนด้าแดงสองตัวแบ่งกันกินจนเกลี้ยง จากนั้นก็แยกย้ายกันไปวิ่งเล่นต่อ

จริงๆ ในตะกร้าก็ไม่ได้ใส่ไว้เยอะหรอก เดี๋ยวรอบนักท่องเที่ยวชุดใหม่มาก็ค่อยเติมแอปเปิลเข้าไปใหม่ได้

อีกอย่างแอปเปิลไม่ใช่เมนูหลักของแพนด้าแดง อาหารหลักของพวกมันคือไผ่ต่างหาก ถ้ากินขนมเยอะเกินไปเดี๋ยวจะไม่ยอมกินอาหารมื้อหลักเอา

ครอบครัวนั้นดูการกินแอปเปิลจนพอใจแล้วก็เดินออกจากโซนจัดแสดงแพนด้าแดงไป หลิวเสวี่ยฉิงจูงมืออิงอิงพลางถามว่า "อิงอิง แพนด้าแดงน่ารักมากเลยใช่ไหมลูก? ชอบไหมคะ?"

อิงอิงกระโดดไปตามทาง หางม้าสะบัดไปมา "ชอบค่า!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง