บทที่ 83 ผอ.ร้ายกาจที่สุด!

"หม่าม้าคะ เจ้าหมีแพนด้าแดงกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?"

ในที่สุดหนูอิงอิงก็เรียกชื่อถูกสักที!

หลิวเสวี่ยฉิงสบโอกาสจึงรีบสอนลูกสาวทันที "เจ้าแพนด้าแดงกำลังล้างหน้าอยู่จ้ะลูก ดูสิมันตั้งใจล้างใหญ่เลย เพราะงั้นหนูต้องรู้จักรักษาความสะอาดเหมือนกันนะ หมั่นล้างหน้าล้างมือบ่อยๆ จะได้ไม่ป่วย ไม่ต้องไปฉีดยาไงคะ จริงไหม?"

อิงอิงมองเจ้าแพนด้าแดงสลับกับมองหน้าแม่ นั่งทำหน้าจริงจังครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่โดยไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปสักพักก็ตอบกลับมาว่า "อื้ม!"

คงจะเข้าใจแล้วสินะ?

ทันใดนั้น เสียง "แอ๊ด…" ก็ดังขึ้นคล้ายเสียงกลอนเหล็กถูกดึงออก ประตูทางเข้าสำหรับเจ้าหน้าที่ที่กลมกลืนไปกับผนังส่วนจัดแสดงซึ่งตกแต่งให้เหมือนดินสีน้ำตาลขรุขระก็เปิดผางออก!

ฟางเหย่ในชุด ผอ. ก้าวออกมาจากข้างใน พอออกมาแล้วก็ปิดประตูตามหลังเบาๆ

"เอ๊ะ ผอ. จะทำอะไรน่ะ?"

นักท่องเที่ยวตาไวคนหนึ่งสังเกตเห็นแอปเปิ้ลในมือเขาเข้า จึงพูดขึ้น "คงจะเอาแอปเปิ้ลมาให้แพนด้าแดงกินสินะ? แต่ดูท่าจะน้อยไปหน่อย จะพอกินเหรอ?"

หลี่จื่อที่ล้างหน้าจนเกือบเสร็จค่อยๆ หยุดเลีย มันมองเหม่อไปรอบๆ เหมือนกำลังหาจุดนั่งบนชั้นวางของดีๆ สักแห่ง เพื่อจะได้นั่งดูเหล่านักท่องเที่ยวได้อย่างถนัดถนี่

ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูขยับ มันก็หันขวับไปมอง พอเห็นว่าเป็นฟางเหย่ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที มันรีบกระโดดลงจากโขดหินโครมใหญ่!

อุ้งเท้าหน้าแตะพื้น ขาหลังถีบตัวตาม ลากหางปุยใหญ่ๆ ไปตามพื้นหญ้าจนเป็นเส้นโค้งสีน้ำตาลแดง เจ้าก้อนกลมขนฟูนั่นวิ่งกระโดดเหยงๆ ตรงดิ่งมาหาเขา!

เวลาแพนด้าแดงวิ่ง ท่าทางของมันไม่ได้ดูคล่องแคล่วว่องไว แต่กลับมีความน่าเอ็นดูแบบซื่อๆ ดูไปเหมือนก้อนกลมสีแดงขนฟูที่กำลังกลิ้งดึ๋งๆ ไปบนพื้นหญ้ายังไงอย่างนั้น

หลี่จื่อวิ่งมาหยุดอยู่ข้างเท้าฟางเหย่ มันนั่งลงเงยหน้ามองเขา คิ้วสีขาวหนาเตอะขมวดเข้าหากัน ประกอบกับปากเล็กๆ ที่เบะออก ทำให้สีหน้าดูเคร่งขรึมจริงจัง เหมือนกับจะถามว่า "นายมาทำไมกัน!"

แต่ภายใต้สีหน้าเคร่งขรึมนั่น จริงๆ แล้วก็เป็นแค่เจ้าตัวซื่อบื้อเท่านั้นแหละ!

ทำท่าจริงจังได้ไม่ถึงสองวินาที มันก็ยืนสองขาขึ้นแล้วเกาะขาฟางเหย่ ภาพลักษณ์ที่สร้างมาพังทลายหมดสิ้น "นี่ๆ เอาแอปเปิ้ลมาด้วยใช่ไหม? เค้าจะกิน! เค้าจะกินแอปเปิ้ล! อย่าหลอกกันนะ เค้าได้กลิ่นแล้วนะ!"

"ตอนนี้ยังให้ไม่ได้หรอกนะ!" ฟางเหย่หรี่ตามองหลี่จื่อพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ส่วนจัดแสดง "ว่าแต่หงโต้วล่ะ? หงโต้ว! มากินแอปเปิ้ลเร็ว!"

เขาตะโกนเรียกพลางเดินต่อไปข้างหน้า

หลี่จื่อร้อนรนจนวิ่งวนรอบเท้าเขาไม่หยุด ก่อนจะยืนสองขาขึ้นทันที ดวงตาจ้องแอปเปิ้ลชิ้นเสี้ยวพระจันทร์ในมือเขาตาเป็นมัน ทั้งเนื้อสีขาวสะอาดตาและเปลือกสีแดงสดที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ช่างยั่วน้ำลายเสียเหลือเกิน มันพยายามชูอุ้งเท้าดำๆ เล็กๆ ขึ้นหมายจะคว้าแอปเปิ้ลในมือฟางเหย่ พลางเดินสองขาตามเขาไปพลาง หางลายปล้องของมันขยับกวาดไปมาบนพื้นหญ้าสีเขียวอย่างตื่นเต้น!

แต่ฟางเหย่แค่ยกมือขึ้นเบาๆ เจ้าหลี่จื่อก็คว้าไม่ถึงแล้ว!

มันเดินตามมาได้ไม่กี่ก้าวก็เสียหลัก ขาปัดกันจนต้องลงไปแตะพื้นด้วยสี่เท้า แต่มันไม่ยอมแพ้ รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปดักหน้าฟางเหย่แล้วยืนสองขาขึ้นอีกรอบ อุ้งเท้าเล็กจิกดึงชายเสื้อกาวน์ของเขา ในดวงตาสีดำเป็นประกายคู่นั้นเต็มไปด้วยความโหยหา มันส่งเสียงร้อง "ให้เค้านะ! ให้เค้านะ!"

นักท่องเที่ยวที่อยู่ด้านนอกเห็นแล้วใจละลายกันเป็นแถบ!

"กรี๊ดดดด ให้มันเถอะ! ให้มันเถอะ! โอ๊ย~ ให้มันกินไปเถอะ น่าเอ็นดูไม่ไหวแล้ว!"

"ฮือออ คนเลี้ยงสัตว์ต้องเป็นอาชีพที่มีความสุขที่สุดในโลกแน่ๆ เลย!"

"ดูเล็บคมๆ ของมันสิ เป็นนักล่าแท้ๆ แต่ต้องมาใช้ความน่ารักอ้อนขอกินอาหาร หน้าไม่อายจริงๆ เจ้าตัวแสบ!"

ทางด้านหงโต้ว พอได้ยินเสียงเรียกของฟางเหย่ และที่สำคัญที่สุดคือคำว่า 'แอปเปิ้ล' มันก็หูผึ่งทันที!

เมื่อกี้ยังแอบเนียนซ่อนตัวอยู่ในพุ่มใบไม้หนาทึบอยู่เลย พอได้ยินว่าจะได้กินแอปเปิ้ล มันก็รูดตัวลงมาอย่างไว ต่างจากคราวที่แล้วที่ดูซื่อบื้อ กว่าจะลงจากต้นไม้ได้ตั้งนาน ช่างเห็นความแตกต่างชัดเจน พลังของนักกินนี่มันยิ่งใหญ่จริงๆ!

มันดีใจจนท่าเดินเปลี่ยนไปเลย ก้าวเท้าจ้ำอ้าวด้วยท่าทางน่ารักดึ๋งดั๋ง เดินส่ายไปส่ายมาเหมือนคนเมา หางฟูฟ่องแกว่งไปมาด้านหลังก้นอวบๆ อย่างร่าเริง มันรีบเดินตรงเข้ามาหาฟางเหย่ เตรียมตัวเปิดมื้ออาหารเต็มที่

ฟางเหย่เห็นแพนด้าแดงทั้งสองตัวนั่งรออยู่ใต้เท้าอย่างเรียบร้อย ก็ตะโกนไปทางช่องทางพนักงานว่า "หลานหลี่ ลุยเลย!"

"ค่า!" หลานหลี่ขานรับเสียงใส เดินออกมาจากช่องทางพนักงาน เม้มปากทำหน้าจริงจัง สีหน้าดูประหม่านิดๆ

มือหนึ่งของเธอถือบันไดพับขนาดสั้น อีกมือถือตะกร้าพลาสติกใสใบเล็กที่เจาะรูด้านข้างแล้วร้อยเชือกไว้ ภายในบรรจุแอปเปิ้ลหั่นชิ้นไว้สี่ชิ้น! ซึ่งเยอะกว่าสองชิ้นบางๆ ในมือฟางเหย่มากนัก

ใช่แล้ว แอปเปิ้ลสองชิ้นเล็กๆ ในมือฟางเหย่เป็นแค่เหยื่อล่อ มีไว้เพื่อดึงดูดความสนใจของเจ้าแพนด้าแดง ส่วนหน้าที่ของหลานหลี่คือต้องแอบเอาตะกร้าไปแขวนไว้ในตอนที่พวกมันไม่ทันสังเกต!

ถ้าแขวนไว้ตั้งแต่ก่อนเปิดสวนสัตว์ แพนด้าแดงก็จะเจอเร็วเกินไป พอถึงตอนนักท่องเที่ยวมา พวกเขาก็จะไม่ได้เห็นพวกมันกินแอปเปิ้ล แต่ถ้าแขวนต่อหน้าพวกมัน พวกมันก็จะเห็นทันที ซึ่งจะขาดความสนุกและความตื่นเต้นในการค้นหาอาหารไป

พอดีวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนค่อนข้างเยอะ เลยถือโอกาสโชว์ให้นักท่องเที่ยวเห็นเสียเลยว่าคนเลี้ยงสัตว์ทำการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมด้วยอาหารอย่างไร

แพนด้าแดงทั้งสองตัวได้ยินเสียงก็ทำท่าจะหันไปมองทางหลานหลี่โดยสัญชาตญาณ แต่ฟางเหย่รีบเอาตัวบังสายตาพวกมันไว้ พร้อมกับหยิบแอปเปิ้ลในมือขึ้นมาแกว่งไปมาแล้วหัวเราะอย่างมีเลศนัย "ว้าว แอปเปิ้ลหอมจังเลย!"

มืออีกข้างของเขาคอยส่งสัญญาณบอกทางให้หลานหลี่อยู่ด้านหลัง!

สัตว์ที่ซื่อๆ เซ่อๆ อย่างแพนด้าแดงจะไปรู้ทันความเจ้าเล่ห์ของมนุษย์ได้ยังไง พวกมันถูกแอปเปิ้ลยั่วน้ำลายในมือฟางเหย่ดึงดูดความสนใจไปเต็มๆ น้ำลายไหลย้อย หูสีขาวครีมตั้งชันขึ้นด้วยความตื่นเต้น ส่วนหลานหลี่พอเห็นสัญญาณมือ ก็สบโอกาสแอบย่องเข้าไปในส่วนจัดแสดงเพื่อปฏิบัติภารกิจ!

ฟางเหย่แกว่งแอปเปิ้ลไปมาตรงหน้าแพนด้าแดง แต่กลับไม่ยอมส่งให้กินเสียที!

นักท่องเที่ยวที่ยืนดูอยู่ด้านนอกต่างก็พากันหัวเราะไม่หยุด "โถ ผอ. นี่ร้ายจริงๆ!"

"หลอกแพนด้าแดงใสซื่อแบบนี้ ดีเหรอ? ไม่ดีเลยนะเนี่ย"

"รีบมองไปข้างหลังเขาเร็ว! มีคนกำลังซ่อนแอปเปิ้ลอยู่!"

กวนซาน เจ้าหน้าที่ดูแลโซนแพนด้าแดง ซึ่งเป็นพนักงานใหม่ไฟแรง สวมบทบาทเป็นผู้บรรยายและเริ่มให้ความรู้กับนักท่องเที่ยวรอบๆ อย่างคล่องแคล่ว "ทุกท่านคะ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ของเรากำลังนำแอปเปิ้ลไปซ่อนไว้บนต้นไม้ค่ะ หลายท่านอาจสงสัยว่าทำไมไม่ป้อนให้แพนด้าแดงกินโดยตรง นี่เรียกว่าการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมด้วยอาหารค่ะ ในธรรมชาติ ช่วงเวลาส่วนใหญ่ของวันพวกมันต้องวิ่งวุ่นหาอาหาร และในกระบวนการนี้เองที่ความสามารถต่างๆ ของพวกมันได้รับการฝึกฝนค่ะ"

"ยกตัวอย่างเช่นแพนด้าแดงนะคะ มันจะใช้การดมกลิ่นเพื่อหาอาหาร ใช้ทักษะการปีนป่ายเดินบนกิ่งไม้ที่ไหวเอนเพื่อไปกินใบไผ่ ในขณะเดียวกันก็ต้องคอยหลบหลีกศัตรูตามธรรมชาติไปด้วย และใช้ลิ้นที่คล่องแคล่วตวัดใบไผ่เข้าปากค่ะ…"

"ถ้าหากเราเอาแต่ป้อนอาหารง่ายๆ นานวันเข้าทักษะเหล่านี้ก็จะเสื่อมถอยลง ยิ่งไปกว่านั้น การทำภารกิจหาอาหารที่มีความท้าทายยังทำให้พวกมันรู้สึกภูมิใจในตัวเองด้วย ซึ่งส่งผลดีต่ออารมณ์ของพวกมันค่ะ"

อิงอิงเอาแต่มองฟางเหย่หยอกล้อแพนด้าแดง ไม่ได้สนใจเลยว่าเจ้าหน้าที่พูดอะไร แถมต่อให้ฟังก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี ส่วนหลิวเสวี่ยฉิงที่ตอนแรกแค่ตั้งใจจะพาลูกสาวมาเที่ยวเล่น ตอนนี้กลับเริ่มสนใจฟังคำบรรยายของเจ้าหน้าที่เป็นพิเศษ พอยิ่งฟังข้อสงสัยต่างๆ ก็คลี่คลายลง จนรู้สึกเหมือนได้ค้นพบโลกใบใหม่

เธอหันไปคุยกับคุณพ่อของอิงอิงด้วยความตื่นเต้นนิดๆ "ว้าว ฉันนึกว่าเจ้าหน้าที่เข้าไปจะให้แพนด้าแดงแสดงโชว์อะไรซะอีก ที่แท้ก็กำลังทำอาหารเสริมสร้างสภาพแวดล้อมอยู่นี่เอง เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย สวนสัตว์นี้ดูแลสัตว์ดีจริงๆ เลย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง