บทที่ 82 บริหารสายตาสุดคิวท์

หลิวเสวี่ยฉิงรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย เธอจึงกระซิบกับพ่อของอิงอิงเบาๆ “สวนสัตว์สมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย มีการประกาศผ่านลำโพงด้วย ดูทันสมัยดีนะ ตอนแรกฉันก็ว่าจะเตือนอยู่เหมือนกัน ดูสิ คนเมื่อกี้พอโดนเบรกเข้าหน่อยเดินออกไปดูเขินเชียว แต่ฉันว่าแบบนี้ดีต่อสัตว์นะ แถมยังช่วยสอนเด็กๆ ให้รู้วิธีปฏิบัติกับสัตว์ที่ถูกต้องด้วย”

การให้อาหารสัตว์ดูจะเป็นภาพจำเดิมๆ ที่ผู้คนมีต่อสวนสัตว์ แม้จะมีการรณรงค์กันมาตลอดว่าการให้อาหารสัตว์โดยพลการนั้นไม่เหมาะสม แต่สวนสัตว์หลายแห่งกลับนำเรื่องนี้มาเป็นช่องทางทำธุรกิจเสียเอง ด้วยการขายอาหารให้ผู้เข้าชมซื้อไปป้อนสัตว์

แม้อาหารที่ขายจะเป็นส่วนหนึ่งของมื้ออาหารปกติ แต่ทางสวนสัตว์ก็ยังต้องควบคุมปริมาณอยู่ดี อย่างไรก็ตาม หน้าที่หลักของสวนสัตว์คือการให้ความรู้แก่ผู้เข้าชม เพื่อปลูกฝังแนวคิดเรื่องการเคารพและรักธรรมชาติ

การนำมาเป็นธุรกิจแบบนั้น ยิ่งทำให้ผู้เข้าชมเข้าใจผิดว่า “ในเมื่อฉันซื้ออาหารจากทางสวนสัตว์มาป้อนได้ ทำไมถึงใช้ขนมหรืออาหารที่พกมาเองป้อนไม่ได้ล่ะ?” แถมบางทียังบ่นว่าของที่ขายก็แพง ป้อนนิดๆ หน่อยๆ คงไม่เป็นไรหรอก

ทางแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือการสั่งห้ามให้อาหารอย่างเด็ดขาด หรือไม่ก็จำกัดชนิดสัตว์ที่ให้อาหารได้อย่างเคร่งครัดและต้องไม่มีการขายอาหารหน้างาน สัตว์อย่างช้าง เสือ หรือยีราฟ แน่นอนว่าต้องห้ามเด็ดขาด ส่วนสัตว์จำพวกหมูหรือกระต่ายอาจอนุญาตให้ป้อนได้บ้างภายใต้คำแนะนำของเจ้าหน้าที่ ไม่อย่างนั้นต่อให้ติดป้ายเตือนไว้ ผู้เข้าชมก็มักจะเมินเฉย

การแสดงจุดยืนที่หนักแน่นผ่านการกระทำเช่นนี้ จะทำให้สาธารณชนค่อยๆ ซึมซับทัศนคติที่ถูกต้อง และเลิกมองว่าการให้อาหารสัตว์เป็นเรื่องสนุกเสียที

อันที่จริง คุณพ่อที่ใส่เสื้อสีเทาคนนั้นไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาเป็นแค่ผู้ปกครองทั่วไปคนหนึ่ง เพียงแต่สวนสัตว์ที่เคยไปก่อนหน้านี้ไม่ได้ให้ข้อมูลที่ถูกต้องแบบนี้ เขาเลยเข้าใจไปเองว่าการป้อนอาหารสัตว์เป็นเรื่องปกติ

รวมถึงผู้เข้าชมคนอื่นๆ เมื่อครู่ หลายคนก็ไม่ได้ใส่ใจ และยังมีอีกหลายคนที่แอบคิดจะให้อาหารอยู่เหมือนกัน ก็เป็นแบบนี้แหละเวลาคนเยอะๆ

หลังจากเจอเหตุการณ์นี้ เชื่อว่าไม่ใช่แค่ผู้ปกครองเสื้อเทาคนนั้นคนเดียว แต่ผู้เข้าชมทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็รับรู้ได้ว่า ในสวนสัตว์เราไม่ควรให้อาหารสัตว์โดยพลการ

“จริงอย่างที่ว่าเลย” พ่อของอิงอิงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะพูดอย่างเสียดาย “แต่ไม่ใช่ว่าทุกสวนสัตว์จะเป็นแบบนี้หรอกนะ สวนสัตว์แถวบ้านเกิดผมตอนเด็กๆ เคยไปบ่อยมาก ช่วงปิดเทอมมหาวิทยาลัยก็ยังไปอยู่ เทียบกับที่นี่แล้วต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย ดูออกได้ทันทีในทุกด้าน ผมว่าหลักๆ เลยคือทัศนคติและแนวคิดที่มีต่อสัตว์ ที่นี่ล้ำหน้ากว่าเยอะเลย”

หลิวเสวี่ยฉิงประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ “เจอที่เที่ยวดีๆ แล้ว ต่อไปเราพากันมาเที่ยวบ่อยๆ ได้นะ ทั้งพาอิงอิง แล้วก็คุณพ่อคุณแม่ด้วย”

"อื้ม… ไม่รู้ว่าที่นี่มีบัตรรายปีขายบ้างไหมนะ"

หลังจากชมโซนนกยูงกันแล้ว ครอบครัวก็เดินหน้าต่อไป อิงอิงถูกวางลงให้เดินเองบ้าง เพราะแม่อุ้มไว้นานก็เริ่มเหนื่อยเหมือนกัน

เดินมาสักพักก็ถึงโซนป่าไผ่ หลิวเสวี่ยฉิงขยับเป้ให้ลูกสาวแล้วยิ้มบอก "อิงอิง ดูนั่นสิลูก ป่าไผ่แล้ว! หมีแพนด้าที่ลูกอยากดูที่สุดอยู่ในนั้นแน่ะ"

"หมีแพนด้า! หมีแพนด้า!" อิงอิงตื่นเต้นใหญ่ เธอปล่อยมือแม่แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กนำหน้าไป

"เดี๋ยวสิลูก ช้าๆ หน่อย แม่ตามไม่ทันแล้ว!"

หลิวเสวี่ยฉิงเดินจูงมือสามีตามหลังมาเรื่อยๆ การได้เดินเล่นในป่าไผ่บรรยากาศดีเงียบสงบแบบนี้ รับลมเย็นๆ ฟังเสียงน้ำไหลและเสียงนกร้องอย่างเพลิดเพลิน… เป็นความสุขที่หาได้ยากจริงๆ

อิงอิงวิ่งไปถึงตรงหัวมุมแล้วหันกลับมามอง พอกระโดดหยองๆ อยู่กับที่ ความหมายชัดเจนมาก… คือการเร่งให้พ่อแม่เดินเร็วๆ หน่อย!

"จ้าๆ มาแล้ว!"

เดินข้ามสะพานไม้ไผ่ที่สวยงาม พอเลี้ยวโค้งไปก็เจอกับบ้านแพนด้าแดงที่ดูเหมือนที่พำนักของฤาษีบนเขาไม่มีผิด

หลิวเสวี่ยฉิงเบิกตากว้าง เธอเอามือแตะกำแพงแล้วอุทาน "ว้าว อาคารนี้สร้างจากไม้ไผ่ทั้งหลังเลย สุดยอด!"

คุณพ่อของอิงอิงเสนอขึ้น "ถ่ายรูปกันตรงนี้ดีกว่า!"

หลิวเสวี่ยฉิงจึงอุ้มอิงอิงขึ้นมา แล้วทำหน้าตาทะเล้นใส่กล้อง ข้างๆ ป้ายรูปแพนด้าแดงที่กำลังแลบลิ้น

อิงอิงมองรูปแพนด้าแดงบนป้ายด้วยสีหน้าสงสัย "หม่าม้าคะ อันนี้ไม่ใช่หมีแพนด้า!"

"นี่คือหมีแพนด้าไงจ๊ะลูก แต่มันเป็น 'แพนด้าแดง' น่ะ"

อิงอิงเบะปาก "หม่าม้าหลอกหนู! หมีแพนด้าต้องมีสีขาวกับดำสิ! หนูไม่ดูตัวนี้หรอก!"

ที่แท้อิงอิงเคยเห็นหมีแพนด้าในหนังสือภาพมาก่อน เลยตั้งใจมาดูหมีแพนด้าตัวใหญ่ๆ พอหลิวเสวี่ยฉิงบอกว่าที่สวนสัตว์มีแพนด้าแดง เธอก็เลยยังไม่เข้าใจความแตกต่าง

พอได้มาเห็นของจริงแล้วพบว่าไม่ใช่ตัวที่อยากดู ก็เลยเริ่มงอแงทันที

หลิวเสวี่ยฉิงลูบหัวลูกสาวแล้วปลอบอย่างใจเย็น "คนเก่ง แพนด้าแดงก็น่ารักนะจ๊ะ เดี๋ยววันหลังแม่พาไปดูหมีแพนด้าตัวใหญ่กันใหม่เนอะ?"

โชคดีที่อิงอิงค่อนข้างรู้เรื่อง แม้จะงอแงแต่ก็ยอมรับความจริงได้ว่าแพนด้าแดงที่นี่ไม่ใช่หมีแพนด้าตัวใหญ่ที่เธออยากดู

พอมาถึงหน้าผนังกระจก หลิวเสวี่ยฉิงก็อุ้มอิงอิงขึ้น สภาพแวดล้อมในโซนจัดแสดงให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในธรรมชาติจริงๆ มีต้นไม้ใบหญ้าร่มรื่น มีพุ่มไม้เตี้ยๆ และยังมีโพรงหินด้วย

กรงสัตว์ในสวนสัตว์ทั่วไปมักจะโล่งโจ้ง มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสัตว์ทำอะไรอยู่ แต่ที่นี่กลับต้องคอยมองหาอย่างละเอียดท่ามกลางต้นไม้และโขดหินเหล่านั้น

แต่ก็ไม่ต้องหาให้เหนื่อย เพราะมีแพนด้าแดงตัวหนึ่งโผล่ออกมาให้เห็นอย่างเปิดเผย… นั่นคือ 'หลี่จื่อ' นั่นเอง

หลี่จื่อไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนตัวอยู่แล้ว มันคุ้นเคยกับการถูกผู้เข้าชมจ้องมองอยู่ประจำ มันปีนขึ้นไปนอนแผ่อยู่บนหินก้อนแบนๆ บนยอดโพรงหินอย่างสบายใจ

"เอ๊ะ เจ้าแพนด้าแดงตัวนี้ทำอะไรน่ะ?"

"อาบแดดเหรอ?"

"แต่ตอนนี้แดดแทบไม่มีเลยนะ"

ผู้เข้าชมต่างพากันสงสัย

ทันใดนั้น หลี่จื่อก็ยกอุ้งเท้าสีดำทั้งสองข้างขึ้นมาใกล้ปาก แล้วแลบลิ้นออกมาเลียอุ้งเท้า ตรงขอบอุ้งเท้าสีดำสนิทนั้นเห็นปลายขนสีขาวจางๆ ตัดกันสวยงาม

พอมันเลียอุ้งเท้าจนเปียกชุ่ม ก็หลับตาลง แล้วใช้อุ้งเท้าถูหน้า เริ่มตั้งแต่ขนสีขาวรอบจมูก ไล่ไปจนถึงดวงตา หน้าผาก และหู เหมือนกำลังล้างหน้าอย่างตั้งใจ

หัวของมันก็โยกไปมาตามจังหวะมือ

"แพนด้าแดงล้างหน้าล่ะ น่ารักจัง!"

"ฉันก็นึกอยู่ว่าท่านี้มันคุ้นๆ คิดตั้งนาน ที่แท้มันก็เหมือนท่าบริหารดวงตาตอนสมัยเรียนเลยนี่นา!"

"555 เหมือนจริงด้วย แต่ตอนนี้ลืมท่าก่อนหน้าหมดแล้ว จำได้แต่ท่าสุดท้ายที่ให้นวดขมับแล้ววนรอบเบ้าตาน่ะ"

"นึกถึงเนื้อเพลงท่อนนี้เลย ขยับตามฉันสิ ซ้ายขวาช้าๆ ขวาซ้ายช้าๆ ทำวนไป~"

ล้างหน้าอยู่พักใหญ่ มันก็ปรับเปลี่ยนท่าทาง จากท่านอนกลายเป็นท่านั่ง ก้นอวบอ้วนสีดำทำหน้าที่เหมือนเบาะรองนั่ง ขาข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อเผื่อที่ให้หาง หางพวงใหญ่ที่มีลายปล้องวางโค้งอยู่ข้างหน้า

ผู้เข้าชมบางคนอดขำไม่ได้ "ตอนแมวที่บ้านเลียก้น ก็ท่านี้นี่แหละ!"

หลี่จื่อแลบลิ้นเลียอุ้งเท้า พลางหรี่ตา แล้วถูแก้มตุ้ยนุ้ยของมันอย่างแผ่วเบา แก้มขาวๆ ที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนแป้งโดว์ถูกอุ้งเท้าดันจนเนื้อแก้มป่องออกไปด้านข้าง

มันถูทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของแก้มอย่างตั้งใจและอดทนมาก!

อิงอิงลืมเรื่องที่ไม่ได้เห็นหมีแพนด้าตัวใหญ่ไปสนิท ปากเล็กๆ อ้าค้างไว้จนปิดไม่ลง ตาค้างมองดูจนนิ่งอึ้งไปเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง