บทที่ 81 อยากแทรกแผ่นดินหนี!

จัตุรัสที่เคยมีรูปปั้นเด็กชายตั้งอยู่ตอนนี้ถูกรื้อออกไปจนโล่งว่าง แต่กลับกลายเป็นพื้นที่ปลูกต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านใบหนาทึบไว้หลายต้น รอบโคนต้นไม้มีการจัดวางกระถางดอกไม้ไว้เป็นวง เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามา ก็จะได้กลิ่นหอมของมวลดอกไม้โชยมาแตะจมูก

สนามหญ้าสีเขียวขจีช่วยขับให้สีสันของดอกไม้ดูสดสวยยิ่งขึ้น ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ หากเหนื่อยก็สามารถนั่งพักผ่อนบนม้านั่งข้างกระถางดอกไม้ใต้ร่มเงาไม้ที่เย็นสบาย

เดินตามทางจากจัตุรัสไปเรื่อยๆ ด้านนอกทางเดินเป็นสนามหญ้าสีเขียวอ่อนผืนใหญ่ กั้นไว้ด้วยรั้วไม้แบบเรียบง่ายดูเป็นธรรมชาติ มีนักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยพากันหยุดยืนชม

“อิงอิง ดูสิ นกยูง!”

หลิวเสวี่ยฉิงสอดมือทั้งสองข้างเข้าใต้รักแร้ของอิงอิง แล้วค่อยๆ ช้อนตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน เพื่อให้ระดับสายตาของลูกสาวสูงเท่ากับเธอ จะได้มองเห็นได้ถนัดตาขึ้น ส่วนคุณพ่อของอิงอิงก็หยิบกล้องออกมาจากกระเป๋าเป้ ทำหน้าที่เป็นช่างภาพผู้ภักดีอยู่ด้านหลัง

อิงอิงจ้องมองสนามหญ้าเบื้องหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น มีนกยูงอยู่ไม่กี่ตัวที่อยู่ค่อนข้างไกล ใต้ต้นไม้และระหว่างพุ่มไม้ เจ้าตัวที่อยู่ห่างออกไปในระยะกำลังดีกำลังเดินย่างกรายอย่างคล่องแคล่วดูมีชีวิตชีวา หางยาวลากพื้นพริ้วไหว หัวพยักไปมาตามจังหวะก้าวเดิน บางครั้งก็ก้มหัวลงต่ำ เหมือนกำลังคอยมองหาว่ามีร่องรอยของแมลงอยู่แถวนั้นบ้างไหม

ยังมีอีกตัวที่ยืนอยู่ห่างจากรั้วไม้เพียงครึ่งเมตร ระยะที่เกือบจะเอื้อมมือไปถึง มันยืนอยู่อย่างสง่างามให้เหล่านักท่องเที่ยวได้ชื่นชมความงาม ขนปุยสีน้ำเงินที่ลำคอดูเรียบเนียนราวกับผ้าไหม มีประกายสีเขียวทองแทรกอยู่ในสีน้ำเงินนั้น ด้านหลังคอเผยให้เห็นสีเขียวสดคล้ายสีหญ้า ส่วนที่เหลือถูกปีกที่หุบเข้าข้างลำตัวปิดบังไว้ เป็นลวดลายขาวดำสลับกัน และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดก็คงหนีไม่พ้นหางยาวที่ดูราวกับชายชุดราตรี

มันเชิดหัวขึ้นสูง มองซ้ายมองขวาใส่นักท่องเที่ยวอย่างหยิ่งผยอง หงอนบนหัวราวกับดอกไม้ที่ประดับไว้อย่างงดงาม มันสั่นไหวไปมาไม่หยุดตามจังหวะที่มันหันหัวไปมา

หลิวเสวี่ยฉิงเผลอมองนกยูงเหล่านั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม สมัยเธอยังเด็กมากเคยไปสวนสัตว์กับคุณแม่ครั้งหนึ่ง แต่แทบจำไม่ได้แล้วว่าเห็นอะไรบ้าง วันนี้เมื่อได้เห็นเจ้านกยูงพวกนี้ เธอไม่เพียงแต่ถูกดึงดูดด้วยความมั่นใจและความงดงามของพวกมัน จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายธรรมชาติที่ห่างหายไปนานในเมืองใหญ่เท่านั้น แต่มันยังปลุกความทรงจำในวัยเยาว์ขึ้นมาด้วย ตอนที่เธอยังเด็ก คุณแม่ก็เคยอุ้มเธอแบบนี้เพื่อให้เธอเห็นสัตว์ได้ถนัดตาเหมือนกันหรือเปล่านะ?

น่าเสียดายที่วันนี้คุณพ่อคุณแม่ยังอยู่ที่บ้าน สวนสัตว์สวยงามขนาดนี้ เธอควรจะอ้อนให้พวกท่านมาด้วยกัน จะได้ฟังคุณแม่เล่าว่าตอนนั้นได้เห็นอะไรบ้าง และมีเรื่องสนุกๆ อะไรเกิดขึ้นบ้าง

“หม่าม้าคะ ตัวนี้เรียกว่าอะไรคะ?” อิงอิงถามขึ้นมาทันที

“นกยูงจ้ะ” หลิวเสวี่ยฉิงใช้โอกาสนี้ให้ความรู้กับลูกสาว “ตัวที่มีหางยาวสวยเหมือนกระโปรงแบบนี้คือนกยูงตัวผู้ ส่วนตัวที่ไม่มีหางยาวๆ แบบนี้คือนกยูงตัวเมียจ้ะ ในโลกของสัตว์ ตัวผู้ก็เปรียบเหมือนผู้ชาย ส่วนตัวเมียก็เปรียบเหมือนผู้หญิงนะ”

อิงอิงอาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจความแตกต่างระหว่างตัวผู้ตัวเมียเท่าไหร่นัก แต่เรื่องชายหญิงนั้นเธอพอเข้าใจดี เธอจึงเอียงคอถามด้วยความสงสัยว่า “แล้วทำไมมันไม่ใช่ผู้หญิง แต่ถึงใส่กระโปรงล่ะคะ?”

หลิวเสวี่ยฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นพฤติกรรมการหาคู่หรือเปล่านะ? เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

พอดีเห็นป้ายข้อมูลตั้งอยู่ใกล้ๆ เธอจึงจูงมือลูกสาวเดินเข้าไปใกล้ๆ อีกสองก้าวเพื่ออ่านข้อความบนป้าย ป้ายนั้นแนะนำเกี่ยวกับอุปนิสัยและการขยายพันธุ์ของนกยูง ซึ่งมีเนื้อหาอธิบายไว้ว่าการที่นกยูงรำแพนหางนั้นเป็นไปเพื่อการหาคู่ และพวกมันอาจต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงตัวเมียด้วย

หลิวเสวี่ยฉิงจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เพราะมันกำลังตามจีบสาวอยู่น่ะสิคะ การจะจีบสาวก็ต้องแต่งหล่อให้ดูดีหน่อย แบบนี้เขาถึงจะยอมมองยังไงล่ะจ๊ะ”

ในตอนนั้นเอง เจ้านกยูงตัวนั้นก็ยกหางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะกางออกจนเป็นรูปพัด เผยให้เห็นขนหางยาวที่มีลวดลายคล้ายดวงตาสีน้ำเงินประดับอยู่อย่างสวยงาม จากนั้นมันก็สะบัดหางสั่นไหวอย่างรวดเร็ว เกิดเสียงดังซู่ซ่าราวกับมีสายลมพัดผ่าน

“ว้าว!” “สวยจังเลย!” เหล่านักท่องเที่ยวรอบข้างต่างส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น อิงอิงถึงกับยืนตาค้าง “หม่าม้าคะ นกยูงมันเป็นอะไรไปคะเนี่ย?”

"นี่เรียกว่านกยูงรำแพนนะลูก…"

นักท่องเที่ยวคนหนึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น "เฮ้ หมุนตัวหน่อย! หันมาทางนี้เร็ว!" เจ้านกยูงได้ยินเข้าก็หันมาจริงๆ! มันกางหางออกอย่างลืมตัว ก่อนจะก้าวเดินสองสามก้าวราวกับนางแบบบนแคทวอล์คเพื่ออวดความงดงามของตัวเอง

"ว้าว นกยูงตัวนี้ตลกจัง!"

"น่าสนใจแฮะ"

"เอ้า เสี่ยวจื้อ มานี่เร็ว เอาขนมปังไปป้อนมันสิ!" ผู้ปกครองคนหนึ่งยัดขนมปังใส่มือลูกแล้วบอกให้ไปป้อน เด็กน้อยรับขนมปังมาด้วยความดีใจแล้วทำท่าจะยื่นผ่านช่องว่างของรั้วเข้าไป

"อ่า…" หลิวเสวี่ยฉิงขมวดคิ้ว ป้ายที่ติดอยู่ข้างๆ ก็เขียนไว้ชัดเจนว่า 'ถ้ารักกัน โปรดอย่าป้อนอาหารฉัน' ทำแบบนี้ดูไม่ค่อยดีเลยแฮะ เด็กเล็กยังไม่รู้ความ ผู้ใหญ่ควรจะสอนให้ถูกสิ ไม่ใช่ตามใจแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเด็กอาจเกิดความเข้าใจผิดได้

ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะเอ่ยปากเตือนดีหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงจากลำโพงก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาเหล่านักท่องเที่ยวพากันสะดุ้ง "สวนสัตว์ห้ามให้อาหารสัตว์นะครับ ผู้ปกครองที่สวมเสื้อสีเทากางเกงสีดำ ใช่ครับ ไม่ต้องหันไปมองทางอื่น คุณนั่นแหละครับ กรุณาให้เด็กเก็บขนมปังกลับไปด้วย ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ…" ปรากฏว่าที่เสาไฟด้านข้างมีการติดตั้งกล้องและลำโพงเอาไว้ เสียงที่ได้ยินก็ดังมาจากตรงนั้นนั่นเอง

ชายในชุดสีเทาถูกเหล่านักท่องเที่ยวหันมามองด้วยสายตาแปลกๆ ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี เขาจึงรีบคว้าตัวลูกชายแล้วรีบจูงเดินเลี่ยงออกจากกลุ่มนักท่องเที่ยวไป

เด็กน้อยถามอย่างงุนงง “คุณพ่อครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ผมยังไม่ได้ป้อนขนมปังให้นกยูงเลยนะ”

ชายในชุดสีเทาตอบกลับอย่างหงุดหงิด “ป้อนอะไรล่ะ ไม่ได้ยินหรือไงว่าเขาห้ามให้อาหารสัตว์น่ะ… ไป ไปดูตัวอื่นกันดีกว่า”

“งั้นหนูไม่ป้อนก็ได้ครับ ดูพวกมันเฉยๆ ก็พอ”

ชายในชุดสีเทารู้สึกได้ว่าสายตาของผู้คนที่มองมานั้นเริ่มกดดัน เหมือนพวกเขากำลังหัวเราะเยาะตนอยู่ เขาจึงเคาะหน้าผากลูกชายเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะดุเสียงต่ำ “จะพูดมากไปถึงไหน รีบเดินไปได้แล้ว”

“แง… ไม่เอา หนูจะดูนกยูง…”

เด็กน้อยเริ่มร้องไห้จ้า สายตาอาลัยอาวรณ์หันกลับไปมองนกยูงแสนสวยไม่วางตา ก่อนจะถูกผู้เป็นพ่อลากตัวออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ

นักท่องเที่ยวอีกหลายคนที่กำลังลังเลว่าจะให้อาหารดีไหม ต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีแล้วที่ผู้ปกครองชุดสีเทาคนนั้นทำตัวเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้เห็นก่อน ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนก็คงเป็นตัวเอง

ในจังหวะนั้นเอง เหออี้เฟยซึ่งอยู่ในชุดทำงานก็เดินตรงมาจากอีกฝั่ง เมื่อมาถึงท่ามกลางฝูงชน เขาก็อธิบายให้ทุกคนฟังด้วยน้ำเสียงใจเย็น “ต้องขออภัยด้วยนะครับ รบกวนทุกคนงดให้อาหารสัตว์ทุกชนิดนะครับ อาหารของพวกมันถูกจัดเตรียมมาเป็นอย่างดีโดยเจ้าหน้าที่เลี้ยงสัตว์ตามความเหมาะสมของสัตว์แต่ละชนิด อาหารของคนเราหลายอย่างไม่เหมาะกับพวกมัน การให้อาหารตามใจชอบอาจทำให้พวกมันป่วยได้ครับ ผมเชื่อว่าทุกคนคงอยากเห็นพวกมันสวยงามและมีชีวิตชีวาแบบนี้ มากกว่าจะเห็นสัตว์ที่นอนป่วยซมอย่างทรมานใช่ไหมครับ?”

“ทางสวนสัตว์ของเราเข้าใจดีว่าทุกคนอยากใกล้ชิดกับสัตว์ เราจึงจัดพื้นที่ ‘ทุ่งหญ้าเล็กๆ’ ไว้ให้ทุกคนได้สัมผัสกับเจ้าอัลปาก้าอย่างใกล้ชิด สามารถป้อนอาหารและถ่ายรูปได้ โดยจะมีเจ้าหน้าที่คอยแจกอาหารที่เหมาะสมให้ครับ นอกเหนือจากจุดนี้แล้ว สวนสัตว์ของเราไม่อนุญาตให้มีการให้อาหารสัตว์ในทุกพื้นที่ และเราได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้โดยรอบแล้ว ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ…”

“แปะ แปะ แปะ…” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มปรบมือขึ้นมาก่อน แต่นักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ก็ต่างพากันปรบมือตามอย่างพร้อมเพรียง หลิวเสวี่ยฉิงเองก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือตามไปด้วย แม้อิงอิงจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงปรบมือ แต่เธอก็ทำตามด้วยการตบมือเล็กๆ ของตัวเองแปะๆ อย่างดีใจ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง