บทที่ 80 บรรพบุรุษตัวน้อยนี่เอาใจยากจริงๆ

"หนูจะดูหมีแพนด้า! ดูหมีแพนด้า!"

ทันทีที่หลิวเสวี่ยฉิงเปิดประตูบ้านหลังจากกลับจากที่ทำงาน ลูกสาววัยสี่ขวบก็คลานพุ่งมาจากมุมห้อง ข้ามของเล่นกองโตแล้วโถมเข้าใส่เธอ ก่อนจะกอดหมับไว้แน่นเหมือนลูกหมีโคอาล่า ตัวแกว่งไปมาไม่หยุด

"โถ่ ยัยตัวเล็ก เห็นหม่าม้ากลับมา ไม่ทักทายหม่าม้าก่อนเหรอคะ?"

"อื้ม หม่าม้ากลับมาแล้ว~"

หลิวเสวี่ยฉิงได้แต่ขำแห้งๆ ลูบหัวลูกสาวตัวน้อย พลางกวาดสายตามองไปยังคุณปู่ที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา ถึงคุณปู่จะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาก็เผยความจนใจออกมาอย่างชัดเจน

คุณย่าเดินยกกับข้าวออกมาจากห้องครัวแล้วหัวเราะอย่างใจดี "วันนี้อิ๋งอิ๋งก็โวยวายจะไปดูหมีแพนด้าที่สวนสัตว์ทั้งวันเลยนะ"

เมื่อไม่กี่วันก่อน หลิวเสวี่ยฉิงบังเอิญเห็นบทความแชร์ต่อในโซเชียลมีเดียที่แนะนำสวนสัตว์หลินไห่ เธอเลยกะว่าจะหาเวลาวันหยุดพาลูกสาวไปเที่ยวสักหน่อย ก็เลยเผลอหลุดปากพูดไปว่าสวนสัตว์หลินไห่มีนกยูงสวยๆ มีเสือที่ดูสง่างาม แล้วก็มีหมีแพนด้าน่ารักๆ…

นิสัยผู้ใหญ่ที่ชอบหลอกเด็กน่ะนะ ก็ต้องพูดให้เวอร์ๆ เข้าไว้ อย่างตอนพูดถึงเสือว่าดุร้ายแค่ไหน เธอก็ต้องทำมือเป็นกรงเล็บ อ้าปากกว้างแล้วคำราม "โฮก!"

แต่งวดนี้ได้ผลเกินคาด ลูกสาวจำแม่นเป๊ะ!

ไม่กี่วันที่ผ่านมา อิ๋งอิ๋งถามวนอยู่ทุกวัน ทั้งก่อนแม่ไปทำงาน: "แม่คะ อย่าลืมพาหนูไปดูหมีแพนด้านะ!" หลังเลิกงาน: "แม่คะ วันนี้เราไปดูหมีแพนด้ากันดีไหม?" ตอนกินข้าว: "แม่คะ หมีแพนด้ากินอะไรเหรอ?" หรือแม้แต่ก่อนนอน: "แม่คะ เล่านิทานเรื่องหมีแพนด้าให้หนูฟังหน่อยสิ!"

แถมตอนหลิวเสวี่ยฉิงไปทำงาน ลูกสาวตัวดีก็ไปเซ้าซี้ถามคุณปู่ไม่หยุดอีกต่างหาก!

ทำเอาเธอเสียใจจนนึกอยากย้อนเวลาได้ รู้งี้เธอไม่บอกลูกตั้งแต่เนิ่นๆ ดีกว่า รอใกล้ๆ วันหยุดค่อยบอกก็คงดี จะได้ไม่ต้องหูชาแบบนี้

โชคดีที่ในที่สุดก็ถึงวันหยุดเสียที! ขืนให้ลูกสาวเซ้าซี้แบบนี้ต่อไปอีกสองสามวัน เธอต้องบ้าตายแน่ๆ

"จ้าๆ พรุ่งนี้เราไปกัน! ไปแต่เช้าเลย!" หลิวเสวี่ยฉิงพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับยกภูเขาออกจากอก

อิ๋งอิ๋งดีใจขึ้นมาทันที เจ้าตัวเล็กกอดคอแม่แล้วจุ๊บแก้มฟอดใหญ่ "หม่าม้ารักนะคะ!"

เห็นอิ๋งอิ๋งวิ่งกลับไปเล่นรถไฟของเล่นบนพื้นอย่างมีความสุข หลิวเสวี่ยฉิงก็ได้แต่หัวเราะอย่างจนใจ แล้วสบตากับคุณปู่อย่างรู้กัน ทุกอย่างอยู่ในสายตาโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูดอะไร

ยัยตัวแสบนี่ดูแลยากจริงๆ!

เธอเลยหันไปถามคุณปู่เป็นภาษาท้องถิ่นว่า "ป๊า พรุ่งนี้ไปด้วยกันไหมคะ? สวนสัตว์นี้สนุกมากเลยนะ"

คุณปู่มองเธอทีหนึ่ง ก่อนจะโบกมือปฏิเสธอย่างหนักแน่นพร้อมส่ายหัว

แล้วชี้นิ้วลงไปข้างล่างตึก

หลิวเสวี่ยฉิงเข้าใจความหมายของเขา คือจะไปเดินเล่นแถวล่างตึกคนเดียวเหมือนเดิมนั่นแหละ

สุขภาพของคุณปู่ตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยชอบออกไปไหนไกล เดินนานหน่อยก็จะรู้สึกเหนื่อย

แต่ทุกครั้งที่หลิวเสวี่ยฉิงออกไปเที่ยว เธอก็จะถามคุณปู่อยู่เป็นประจำ เพราะบางครั้งคุณปู่ก็อยากไปเที่ยวเหมือนกัน แต่เขาไม่ยอมพูดออกมาเอง ต้องรอให้คนถาม พอถามเสร็จถ้าเขาเบือนหน้าไปดูทีวีต่อโดยไม่ปฏิเสธ นั่นหมายความว่ายอมไป

กินข้าวเย็นเสร็จทั้งครอบครัว หลิวเสวี่ยฉิงเล่นกับลูกสักพัก สอนลูกอ่านหนังสือ แล้วก็ดูในตู้เย็น

เธอเห็นในคอมเมนต์ใต้บทความว่าสวนสัตว์หลินไห่ยังไม่มีร้านอาหาร นักท่องเที่ยวเลยได้รับคำแนะนำว่าให้อิ่มท้องก่อนมา หรือไม่ก็ห่อข้าวมาเอง ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดหิวขึ้นมา คงได้กินแค่ขนมปังประทังชีวิตแน่นอน

เธอจึงกะว่าจะรื้อตู้เย็นดูเสียหน่อย เตรียมข้าวกล่องไว้ตั้งแต่คืนนี้ พรุ่งนี้เช้าค่อยอุ่นแล้วนำไปกินที่สวนสัตว์

ฟางเหย่เองก็ไม่ได้ห้ามเรื่องการนำอาหารเข้าสวนสัตว์อยู่แล้ว ในเมื่อยังไม่มีร้านอาหาร ก็ต้องยอมให้คนเตรียมของกินมาเอง ไม่อย่างนั้นนักท่องเที่ยวจะทำอย่างไร

หลิวเสวี่ยฉิงเปิดตู้เย็นรื้อหาของข้างใน ในที่สุดก็ได้แครอท บรอกโคลี ข้าวโพด ขึ้นฉ่าย และน่องไก่มา เธอหั่นแครอทเป็นชิ้นเล็กพอดีคำ แกะเม็ดข้าวโพด หั่นขึ้นฉ่ายเป็นท่อน และเด็ดบรอกโคลีเป็นช่อ นำไปลวกในน้ำเดือด จากนั้นใส่ถุงซิปล็อกไล่อากาศออกแล้วแช่ไว้ในตู้เย็น ข้าวสวยที่หุงเสร็จแล้วพอเริ่มเย็นลงเธอก็ทำแบบเดียวกัน

ส่วนน่องไก่นำไปต้มในหม้อจนสุก ตักน้ำซุปเก็บไว้บางส่วน จากนั้นตั้งกระทะร้อนๆ ใส่น้ำมัน ต้นหอม พริกไทย และกระเทียมสับลงไปผัดจนหอมฉุย เนื่องจากอิ๋งอิ๋งเกลียดพริกไทยเม็ดที่สุด เธอจึงกรองเอาเฉพาะน้ำมันหอมๆ ไปผสมกับน้ำซุปไก่ แล้วเหยาะซีอิ๊วขาวปรุงรสเค็มเล็กน้อย

จัดการมื้อไก่จนเสร็จเรียบร้อย

เช้าวันต่อมา

นาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนหกโมง หลิวเสวี่ยฉิงหาววอดใหญ่ก่อนจะลุกจากเตียง

เธอหยิบข้าวสวย น่องไก่ และผักที่เตรียมไว้เมื่อวานออกมาอุ่นในหม้อ กลิ่นหอมฉุยเริ่มอบอวลไปทั่วห้อง

ในระหว่างที่เธอกำลังง่วนอยู่ อิ๋งอิ๋งกลับตื่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น เจ้าตัวเล็กวิ่งเตาะแตะมาเขย่งเท้าชะโงกดูที่เตา ต้องบอกก่อนว่าปกติแล้วอิ๋งอิ๋งชอบนอนตื่นสาย ถ้าไม่มีใครเรียกก็นอนยาวไปจนถึงเก้าโมงได้สบายๆ แต่วันนี้ไม่ต้องปลุกก็ตื่นเอง ดูท่าจะตื่นเต้นที่จะได้ไปสวนสัตว์จริงๆ

"หม่าม้า ทำอะไรอยู่คะ?"

"ทำข้าวกล่องมื้อเที่ยงของเราไงคะ ในนี้มีแครอท ขึ้นฉ่าย ข้าวโพด แล้วก็น่องไก่ด้วยนะ หนูอยากลองชิมไหมคะ?" หลิวเสวี่ยฉิงคีบน่องไก่ขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อิ๋งอิ๋งขมวดคิ้วมองน่องไก่ "มันใหญ่ไป เค้ากินไม่หมดหรอก!"

"ไม่เป็นไรหรอก กินไม่หมดก็ให้พ่อช่วยกินไง"

"มีอะไรกันเหรอ มีอะไรกัน?" พ่อของอิ๋งอิ๋งตื่นนอนพอดี สูดจมูกฟุดฟิดพลางขยี้ตา "โอ้โห ไม่เลวเลยนะเนี่ย ดูสารอาหารครบดีจัง"

หลังจากหลิวเสวี่ยฉิงอุ่นวัตถุดิบทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็ราดน้ำซุปไก่ที่ดูฉ่ำวาวลงไป ข้าวกล่องหน้าตาน่าทานที่อัดแน่นด้วยคุณค่าทางโภชนาการก็เสร็จเรียบร้อย สุดท้ายเธอก็ล้างมะเขือเทศรสเปรี้ยวหวานจนสะอาด ใส่ลงไปปิดท้ายในกล่อง

พอจัดเตรียมข้าวกล่อง น้ำเปล่า และผลไม้ใส่กระเป๋าเรียบร้อย ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็ทานมื้อเช้ากันที่ใต้ตึก จากนั้นพ่อของอิ๋งอิ๋งก็ขับรถพาแม่ลูกมุ่งหน้าสู่สวนสัตว์!

…

ท้องฟ้าสดใส แดดจ้า ต้นไม้เขียวชอุ่ม

เช้าวันนี้คนมาเยอะจริงๆ!

แถมส่วนใหญ่ยังเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกเหมือนกับพวกเขา บางคนพาเด็กทารกที่นอนอมนิ้วอยู่ในรถเข็นมาด้วย

"สภาพแวดล้อมที่นี่ดีมากเลยเนอะ ต้นไม้เยอะดีจัง"

"ใช่ๆ ลมพัดเย็นสบายด้วยนะ"

หลิวเสวี่ยฉิงและคุณพ่อของอิ๋งอิ๋งกำลังคุยกันอย่างออกรส ส่วนเจ้าหนูอิ๋งอิ๋งนั้น มือหนึ่งกำตั๋วเข้าชมสวนสัตว์ไว้แน่น อีกมือหนึ่งก็กุมนิ้วคุณพ่อไว้ไม่ปล่อย ใบหน้าเล็กๆ ยิ้มหวานจนดวงตาเป็นประกาย เดินกระโดดเหยงๆ ไปตามเงาของตัวเอง แทบทุกย่างก้าวที่เดินนั้นเป็นการกระโดดไปเสียหมด

วันนี้เธอสวมหมวกแก๊ปสีขาว รวบผมหางม้าประบ่าลอดผ่านช่องด้านหลังหมวกออกมา มันแกว่งไกวไปตามจังหวะการเดินอันร่าเริงของเธอ

หลิวเสวี่ยฉิงเห็นดังนั้นก็อดขำไม่ได้ เธอสั่งให้อิ๋งอิ๋งยืนนิ่งๆ แล้วเข้าไปช่วยจัดเป้ใบเล็กสีแดงที่สายสะพายเบี้ยวไปมาเพราะความซนของเจ้าตัวเล็ก ในเป้นั่นมีแค่ขวดน้ำขวดเดียวเท่านั้นแหละ จริงๆ แล้วอิ๋งอิ๋งแค่ชอบสะพายมันเฉยๆ

เธอลูบหัวลูกน้อยพลางถามด้วยรอยยิ้ม "อิ๋งอิ๋ง มาสวนสัตว์สนุกไหมคะ?"

"สนุก~" อิ๋งอิ๋งตอบด้วยเสียงหวาน

"แล้วอยากดูสัตว์อะไรเอ่ย?"

"หมีแพนด้า~"

"อยากดูตัวอื่นอีกไหมคะ?"

ดวงตาใสแจ๋วของอิ๋งอิ๋งฉายแววสับสนวูบหนึ่ง กลอกตาไปมาครู่ใหญ่ สุดท้ายก็เค้นคำตอบออกมาว่า "หมีแพนด้า!"

"ฮ่าๆ!" คุณพ่อหัวเราะร่า เอื้อมมือไปเคาะจมูกลูกสาวเบาๆ "สัตว์มีตั้งเยอะแยะ ยัยเด็กโง่จำได้แค่หมีแพนด้าหรือไง ต้องบอกว่าแพนด้าสิ"

เห็นท่าทางใสซื่อไร้เดียงสาของอิ๋งอิ๋งแล้ว เขาก็พอจะเดาออกว่าเจ้าตัวเล็กคงไม่ได้มีความเข้าใจเรื่องหมีแพนด้าอะไรหรอก สำหรับอิ๋งอิ๋งแล้ว หมีแพนด้าก็คือหมีแพนด้าแค่นั้นเอง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง