บทที่ 88 เกมตู้ ชะตากรรมของเสือ!

ในที่สุดโซนเสือก็สร้างเสร็จเรียบร้อย!

ตอนนี้พวกเรากำลังเร่งเก็บงานตกแต่งขั้นสุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นการติดป้ายให้ความรู้หรือติดตั้งแท่นสำหรับวางของโชว์

“เหมิงสือ เอาป้ายนี้ไปแขวนตรงนั้นที!”

“เหมิงสือ ช่วยยกแท่นนี้ไปวางตรงนั้นหน่อย!”

ถึงเวลาเฉิดฉายของ ‘เหมิงสือ’ ผู้ได้ฉายาว่ามีกล้ามเนื้อปีศาจแล้ว! แท่นวางของที่คนอื่นต้องช่วยกันยกถึงสามคน เขากลับแบกมันเดินหน้าตาเฉยราวกับไม่มีน้ำหนัก!

หลานหลี่มองดูด้วยความเป็นห่วง “ผอ.คะ ตะโกนสั่งงานจนคอแห้งแล้ว ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ?”

เหมิงสือได้ยินเข้าก็เซไปจังหวะหนึ่ง แท่นวางของที่หนีบไว้ใต้แขนเกือบหลุดร่วง เขาทำหน้าตัดพ้อ “พี่หลานครับ ให้เกียรติเครื่องมือทุ่นแรงอย่างผมหน่อยเถอะ!”

ถึงเขาจะอายุมากกว่าหลานหลี่ แต่พนักงานในนี้เรียกขานกันตามลำดับอาวุโสในการทำงาน

หลานหลี่กะพริบตาปริบๆ ทำหน้าซื่อใส “แต่ดูแล้วพี่ก็ไม่ได้เหนื่อยตรงไหนเลยนี่นา… เอ๊ะ หรือว่าหน้าพี่จะเหมือนหงโต้วตอนโดนแกล้งเลยนะ!”

พนักงานเลี้ยงสัตว์คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหันมามองพินิจพิจารณา แล้วระเบิดหัวเราะออกมาทันที “พุฮ่าๆ! เหมือนเป๊ะเลย!”

เหมิงสือถึงกับพูดไม่ออก! จะเถียงก็เถียงไม่ได้เพราะมันก็จริงของเขานั่นแหละ… เฮ้อ ช่างเถอะ คุยกับคนโก๊ะๆ แบบนี้จะไปหาเหตุผลอะไรมาเถียงได้ล่ะ

ฟางเหย่เห็นแล้วก็รู้สึกเกรงใจนิดๆ เลยเอ่ยปาก “วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว! เอาเป็นว่าถ้าจัดโซนเสือเสร็จเมื่อไหร่ เย็นนี้ผมเลี้ยงกุ้งเครฟิชหม่าล่าฉลองให้ทุกคนเอง!”

“เย้!” “ผอ.ใจดีที่สุด!” “หนูชอบกินกุ้งเครฟิชที่สุดเลยค่า!” แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่เข้าพวก “ขอรสพะโล้ด้วยได้ไหมครับ ผอ.?”

เหมิงสือตะโกนก้องในใจ *กุ้งเครฟิชวันนี้ผมก็เป็นคนแบกกลับมานะโว้ย!* ว่าแต่ผอ.ครับ ช่วยเลิกใช้งานผมเหมือนเบ๊แบกของทีละนิดละหน่อยได้ไหมครับ มันเหมือนเอารถถังไปยิงยุงชัดๆ! คนอย่างเหมิงสือ ถ้าไม่ถึงห้าสิบกิโลฯ ผมไม่ยกหรอกนะ!

ฟางเหย่ฉีกยิ้ม “เหมิงสือ วันนี้ทำหน้าที่ได้ดีมาก พรุ่งนี้ตามผมไปป้อนเนื้อเจียวเจียวด้วยกันนะ!”

เหมิงสือเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแป้นทันที “ขอบคุณครับ ผอ.!”

ใช่เลย ถูกต้องที่สุด! ถ้าไม่แบกของหนักๆ จะแข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง? ถ้าไม่มีภารกิจย่อยแล้วจะเติบโตได้ยังไงกัน!

เขาคว้าแท่นวางของด้วยความฮึกเหิม แล้ววิ่งฉิวหายไปอย่างรวดเร็ว

โซนจัดแสดงถูกตกแต่งเสร็จสิ้นด้วยความร่วมมือของทุกคน! ในที่สุดเสียงระบบที่รอคอยมานานก็ดังขึ้น

【ติ๊ง! โซนเสือสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้รับรางวัลไมล์สโตนใหม่!】

ฟางเหย่กดรับรางวัลไมล์สโตนทันที ภายในประกอบด้วยเหรียญใบไม้เขียว 10,000 เหรียญ และกล่องของขวัญพิเศษเฉพาะโซนเสือ

เขาครุ่นคิดด้วยความสงสัย “กล่องสุ่มพิเศษของโซนเสือจะได้อะไรนะ? จะเป็นสตาฟฟ์ดูแลเสือหรือเปล่า?”

ทันทีที่เปิดกล่องสุ่ม ระบบก็แจ้งเตือน “ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับตู้เกมเสือหนึ่งเครื่อง!”

“หา? ตู้เกมเนี่ยนะ?”

ฟางเหย่ทำหน้างง ก่อนจะลองกดดูรายละเอียด ปรากฏว่ามันไม่ใช่เครื่องเสี่ยงโชคแบบที่เขาคิด แต่เป็นตู้เกมอาร์เคดที่บรรจุเกมเกี่ยวกับเสือไว้ข้างใน!

รูปทรงภายนอกคล้ายกับตู้เกมทั่วไป แต่ไม่มีจอยสติ๊กซับซ้อน มีเพียงปุ่มกดรูปอุ้งเท้าเสือซ้ายขวาเท่านั้น

เกมตู้เครื่องนี้มีชื่อว่า “โชคชะตาของเสือ” อินเตอร์เฟซการเล่นคล้ายกับเกมเศรษฐี ผู้เล่นต้องทอยลูกเต๋าเพื่อเดินไปตามช่อง และต้องเผชิญกับเหตุการณ์สุ่มต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการล่า การออกตรวจตราอาณาเขต หรือการพักผ่อน

เมื่อทอยลูกเต๋าไปสักระยะ สภาพแวดล้อมในเกมจะเริ่มเปลี่ยนไป เช่น จู่ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาว่า “นักล่าสัตว์วางกับดักไว้บนภูเขา” พื้นที่ป่าที่เคยเป็นจุดพักผ่อนก็จะถูกแทนที่ด้วยกับดัก หากเดินไปเหยียบเข้าก็มีโอกาสเสียเลือด

เล่นไปสักพักก็อาจเกิดเหตุการณ์ “เพราะมีโรงงานก่อสร้างอยู่ใกล้ๆ แหล่งน้ำจึงถูกปนเปื้อน” ช่องแหล่งน้ำใสสะอาดจะกลายเป็นน้ำเสีย หากดื่มเข้าไปจะเสียพลังชีวิต ถ้าเดินไปไม่ถึงช่องน้ำสะอาดเสียที ผู้เล่นก็ต้องเลือกระหว่างการยอมดื่มน้ำเสียเพื่อเอาตัวรอด หรือทนหิวน้ำต่อไปเพื่อเสาะหาแหล่งน้ำสะอาดที่หายากยิ่งกว่าเดิม

ในขณะเดียวกัน ปริมาณเหยื่อในป่าก็จะค่อยๆ ลดน้อยลงด้วย!

ยิ่งเล่นนานเข้า สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตก็ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ อาณาเขตเมืองขยายตัว ถิ่นที่อยู่อาศัยถูกตัดขาดจนแตกเป็นส่วนๆ พื้นที่ที่ต้องพบเจอและปะทะกับมนุษย์ก็มีมากขึ้น อาจถูกจับเข้าสวนสัตว์ ถูกปืนล่าสัตว์ยิง หรือถูกรถบรรทุกชนขณะข้ามถนน…

แต่ก็ยังมีโอกาสเล็กน้อยที่จะเจอเรื่องดีๆ เช่น องค์กรอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมออกมาเคลื่อนไหว หรือมีนโยบายคุ้มครองสัตว์ป่าประกาศใช้ ทำให้มนุษย์เพลาๆ มือลงบ้าง อาจมีการคืนพื้นที่เมืองหนึ่งหรือสองช่องเพื่อฟื้นฟูเป็นป่า หรือมีการย้ายโรงงานออกไปบ้าง

ระหว่างนั้นในบางเหตุการณ์จะมีตัวเลือกให้ตัดสินใจ เช่น จะยอมดื่มน้ำเสียดีไหม? หรือในยามที่หิวโซ จะเลือกโจมตีหมีดำเพื่อประทังชีวิตหรือเปล่า?

ถึงแม้หมีจะเป็นหนึ่งในรายการอาหารของเสือ แต่ในตอนที่มีอาหารสมบูรณ์ก็คงไม่มีใครอยากไปหาเรื่องหมีหรอก ในเมื่อล่าหมู ล่าแกะ หรือกวางได้ จะไปเสี่ยงบาดเจ็บหรือเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อสู้กับหมีทำไมกัน

หากถูกปืนยิงหรือรถชนแต่ยังไม่ตาย จะเลือกหนีไปทั้งที่บาดเจ็บสาหัส หรือจะไม่สนอะไรแล้วหันกลับไปแก้แค้นมนุษย์ ใช้เสียงคำรามและกรงเล็บระบายความโกรธแค้นในใจออกมาดี?

ผ่านตัวเกมนี้ นักท่องเที่ยวจะสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพฤติกรรมของมนุษย์ส่งผลกระทบต่อการเอาชีวิตรอดของเสือมากเพียงใด การได้เอาฝ่ามือไปวางบนปุ่มรูปอุ้งเท้าเสือที่มีสัมผัสนุ่มนิ่ม กดทอยลูกเต๋า และตัดสินใจแทนเสือ จะทำให้ผู้เล่นเกิดความรู้สึกร่วมชะตากรรมกับมันโดยไม่รู้ตัว และเข้าใจถึงความหมายของการอนุรักษ์ธรรมชาติได้ดียิ่งขึ้น

เกมที่ชื่อว่า “โชคชะตาของเสือ” แท้จริงแล้วก็คือ “โชคชะตาของมนุษย์” ไม่ใช่หรือไง?

สิ่งเดียวที่เครื่องเกมตู้เสือนี้คล้ายกับตู้สล็อตแมชชีนก็คือ มันสามารถล็อกผลหรือปรับระดับความยากได้!

ในสถานการณ์ปกติ หากทอยลูกเต๋าไปเรื่อยๆ สภาพแวดล้อมก็จะแย่ลงตามลำดับ ปกติแล้วผู้เล่นจะเล่นได้ประมาณห้านาทีก่อนจะตาย ถ้าดวงดีหน่อยอาจยื้อได้ถึงสิบนาทีจนผ่านด่าน

แต่ถ้าปรับความยากขึ้น สภาพแวดล้อมก็จะเลวร้ายลงเร็วขึ้น เดิมทีอาจต้องทอยถึงห้าครั้งถึงจะมีช่องเหตุการณ์ลบโผล่มาสัก 3-5 ช่อง แต่ถ้าปรับโหมดนี้ ทอยครั้งเดียวจัดไปเลย 10 ช่อง แบบนี้ไม่เกินสองนาทีก็เกมโอเวอร์แล้ว

ช่วงที่นักท่องเที่ยวน้อย ก็ปล่อยให้เล่นไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์หรือช่วงเทศกาลที่คนเยอะ ก็ค่อยปรับความยากให้สูงขึ้น เพื่อให้เกมจบไวขึ้น ช่วยลดระยะเวลาที่คนข้างหลังต้องยืนต่อคิวรอ

“โอ้โห เครื่องนี้ไม่เลวแฮะ ดีไซน์มาเข้าใจหัวอกคนเล่นดีเหมือนกันนี่!”

หลังจากฟางเหย่ศึกษาทำความเข้าใจวิธีเล่นตู้เกมธีมเสือคร่าวๆ แล้ว เขาก็เริ่มคันไม้คันมือ อยากจะลองเล่นดูเดี๋ยวนี้เลย

แต่เอาไว้ก่อนดีกว่า ตอนนี้ต้องไปรับเจ้าเจียวเจียวก่อน

ว่าแล้วเขาก็มุ่งหน้าไปที่กรงของเจียวเจียวทันที

เดิมทีเจียวเจียวนอนหมอบเบื่อๆ อยู่กับพื้นแล้วมองออกไปนอกกรง แต่พอเห็นฟางเหย่ มันก็รีบบิดขี้เกียจลุกขึ้นยืน แล้วเดินเชื่องช้าตรงมาที่ขอบกรง ดวงตาคู่สวยของเสือมองเขาอย่างอ่อนโยน

มันส่งเสียงคำรามแผ่วเบาเพื่อทักทาย ก่อนจะเอาแก้มแนบกับตะแกรงเหล็ก ถูไถไปมาอย่างออดอ้อน

“เด็กดีจ้ะ!”

พอก้าวเข้าไปในกรงเสือ ฟางเหย่ก็ย่อตัวลงตามความเคยชิน เขาโอบกอดคอของเจียวเจียว สัมผัสขนหนานุ่มนิ่มบริเวณลำคอ เกาคางฟูๆ นั้นเบาๆ ก่อนจะลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างยาวไปจนถึงปลายหาง ทั้งเขาและเจียวเจียวต่างดูเคลิบเคลิ้ม มีความสุขกันทั้งคู่

คนเลี้ยงสัตว์คนอื่นๆ ไม่กล้าทำตัวใจกล้าแบบเขา เลยได้แต่ยืนดูอยู่หลังรั้ว เหมิงสือกอดอกแน่นพลางมองด้วยความอิจฉา “ทุกครั้งที่เห็นภาพแบบนี้ ผมรู้สึกเหลือเชื่อจริงๆ ผอ. ทำยังไงถึงสนิทกับเสือได้ขนาดนี้เนี่ย?”

“ผอ. เขาก็คือผู้ฝึก…”

หลานหลี่พูดขึ้นมาได้ครึ่งประโยคก็นึกขึ้นได้ นี่มันความลับของผอ.! เธอจึงรีบแก้เกี้ยว “คือเขามีความรักให้สัตว์ไงล่ะ! สัตว์ถึงได้รักเขาแบบนี้! เอ้า รีบเข็นรถไปที่หน้าประตูเร็วเข้า!”

ภายในกรง ฟางเหย่ลูบหัวโตๆ ของเจียวเจียวพลางยิ้ม “เจียวเจียว วันนี้เราย้ายบ้านกันนะ! ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่ในกรงแคบๆ นี่แล้ว”

เจียวเจียวเอียงคอจ้องมองเขาด้วยความฉงน “โฮก!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง