บทที่ 89 ตื่นเต้นจนคาเบะดง!

อุปกรณ์ที่ใช้ขนย้ายเจียวเจียวคือ "รถเข็นกรง" ซึ่งก็คือรถเข็นขนพัสดุที่เอามาวางกรงไว้นั่นเอง รถเข็นนี้ถูกเข็นไปจอดเทียบที่ประตูหน้ากรงเสือ พอเปิดประตูปุ๊บ ก็สามารถต้อนเสือเข้าไปได้ทันที

ฟางเหย่เห็นว่ารถเข็นจอดเทียบเรียบร้อยแล้ว จึงเปิดประตูหน้ากรงเสือออก "เจียวเจียว ขึ้นรถเร็ว ไปกันเถอะ!"

คราวนี้เจียวเจียวดูจะเข้าใจแล้ว เธอเดินเข้าไปในรถอย่างว่าง่าย ไม่แสดงอาการกลัว กระวนกระวาย หรือตื่นตระหนกอะไรออกมาเลย

ฟางเหย่ชูนิ้วโป้งให้เจียวเจียวผ่านกรงตาข่ายพลางเอ่ยชม "เจียวเจียวเป็นเด็กดีจริงๆ ทำได้ยอดเยี่ยมมาก!"

"โฮก!"

ตอนที่ขนย้ายพวกจิ้งจอกแดงก่อนหน้านี้ เสี่ยวเฉียวกรีดร้องคลุ้มคลั่งจะงับคนให้ได้ ถังเปาตกใจจนร้องไห้ โยวโยวฉี่ราดด้วยความกลัว ส่วนไท่จื่อก็มุ่งมั่นจะหนีอย่างเดียว มันเหมือนกับการหลอกล่อเด็กทารกไม่มีผิด ต้องทั้งปลอบทั้งหลอกกึ่งบังคับกว่าจะจับพวกมันใส่กรงได้

เทียบกับพวกนั้นแล้ว การแสดงออกของเจียวเจียวในตอนนี้ถือว่าว่าง่ายและรู้ความมาก ไม่ทำให้เขาต้องเหนื่อยใจเลยสักนิด

แม้การจับสัตว์ใส่กรงจะมีไม่บ่อย แต่มันมักเป็นเรื่องยุ่งยากทุกที ดังนั้นต้องมีการเตรียมตัวล่วงหน้า ฝึกให้พวกมันคุ้นชิน เพื่อให้ปรับตัวได้แต่เนิ่นๆ

ไม่อย่างนั้นถ้าต้องใช้เข็มยาสลบทุกครั้งที่ตรวจร่างกาย มันจะเป็นอันตรายต่อตัวสัตว์มาก

วิธีจัดการพฤติกรรมสามารถเริ่มจากหลายส่วนไปพร้อมกันได้ เช่น ในด้านสถานที่ จัดทำช่องทางฝึกซ้อมไว้ในกรงสัตว์ หรือระหว่างพื้นที่กันชนกับโซนจัดแสดง ช่วงแรกสัตว์อาจจะไม่ชิน แต่ถ้าฝึกบ่อยๆ พวกมันจะค่อยๆ ปรับตัวให้อยู่ในพื้นที่แคบได้เอง พอถึงเวลาต้องจับใส่กรง ก็จะไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านรุนแรงขนาดนั้น

ส่วนการออกแบบผังภายในกรงสัตว์นั้น ระบบเป็นคนจัดการให้โดยอัตโนมัติ ซึ่งช่วยประหยัดแรงของฟางเหย่ไปได้เยอะ

เหมิงสือเป็นกำลังหลัก ส่วนคนอื่นๆ ก็ช่วยกันประคอง ทุกคนช่วยกันเข็นรถช้าๆ เจียวเจียวเป็นแค่เสือตัวเดียว เข็นไปไม่ได้ลำบากอะไร แต่ถ้าวันหน้ามีพวกสัตว์น้ำหนักเยอะอย่างช้างหรืออะไรแบบนั้น การขนย้ายคงต้องใช้รถเครนยกหรือรถลากจูงเฉพาะทางแล้วล่ะ

เจียวเจียวที่อยู่บนรถเข็นมองทิวทัศน์ภายนอกผ่านซี่กรง ในดวงตาของเธอสะท้อนภาพผืนหญ้า ต้นไม้เขียวขจี ท้องฟ้าสีครามและก้อนเมฆขาว ดูทั้งมีความสุขและอยากรู้อยากเห็น!

นี่คือโลกภายนอกกรงที่นางอาศัยอยู่เป็นประจำสินะ?

ตลอดทางนางหันหัวโตๆ ซ้ายทีขวาที ดูยังไงก็ไม่เบื่อ!

เอ๊ะ ต้นไม้นั่นดูแล้วน่าจะเอาไว้ลับเล็บได้ดีนะ! อยากไปลับเล็บตรงนั้นจัง! นางเดินวนไปวนมาในกรงอย่างอดใจไม่ไหว

บนกิ่งไม้ริมทางมีนกสาลิกาดงตัวหนึ่ง ไม่ได้สังเกตเห็นผู้มาเยือน เอาแต่ร้องจิ๊บๆ ของมันไปเรื่อย

เจียวเจียวตื่นเต้นจนเงยหน้าขึ้น แล้วคำรามใส่ "เจ้าว่าใครเป็นจิ๊บๆ กัน!"

นกสาลิกาดงถูกเสือคำรามใส่กะทันหันจนแทบหัวใจวาย มันตกใจบินหนีหายไปไกล เจียวเจียวชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหมอบลงอย่างเขินๆ อ้าว จะคำรามใส่มันทำไมกันนะ นกเกาะร้องเพลงบนต้นไม้ออกจะสนุกเชียว

ทันใดนั้น เจียวเจียวก็ถูกดอกไม้สีฟ้าดอกเล็กๆ ริมสนามหญ้าดึงดูดความสนใจ หัวของมันแนบชิดซี่กรง สายตาจับจ้องดอกไม้นั้นที่เคลื่อนผ่านไปทีละนิด

‘เอ๊ะ ดอกไม้นี่อะไรกัน สวยจัง ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! อยากลองดมกลิ่นดูจัง!’

ล้อรถกลิ้งผ่านพื้นส่งเสียงซ่าๆ ดอกไม้สีฟ้าเคลื่อนไปอยู่ท้ายรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายลับไป

เจียวเจียวเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันมองฟางเหย่อย่างอ้อนวอน พลางส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับจะบอกว่า ‘ปล่อยหนูออกไปเล่นหน่อยไม่ได้เหรอ? แค่แป๊บเดียวเอง!’

ฟางเหย่สบสายตาอ้อนวอนนั้นแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ ขอบตาเขาร้อนผ่าวจนต้องสูดจมูก เขาเอื้อมมือผ่านซี่กรงไปลูบหน้าผากของเจียวเจียว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เด็กดี อีกประเดี๋ยวก็ถึงบ้านใหม่แล้วนะ จากนี้ไปหนูอยากเล่นให้เต็มที่แค่ไหนก็ได้เลย!"

เจียวเจียวจ้องมองฟางเหย่ ราวกับจะเข้าใจความรู้สึกของเขา หัวโตๆ ของมันถูไถมือเขาอย่างปลอบประโลม ก่อนจะสงบนิ่งลง

เมื่อถึงโซนเสือ รถเข็นกรงถูกเข็นไปจอดที่ช่องทางขนส่งด้านหลังโซนหลังบ้าน เมื่อจอดเทียบเรียบร้อย เจียวเจียวก็ก้าวออกมาจากกรง เข้าไปในส่วนกรงเสือชั้นใน

มันมองซ้ายมองขวา ดูจะไม่ค่อยชินกับอาณาเขตใหม่แห่งนี้เท่าไรนัก

คงต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่สักพัก ทำเครื่องหมายทิ้งกลิ่นของตัวเองเอาไว้ ถึงจะอาศัยอยู่ได้อย่างสบายใจ

"เจียวเจียว! ทางนี้ มานี่เร็ว!" เสียงคุ้นเคยดังมาจากอีกฝั่ง

เจียวเจียวเดินตามเสียงเรียกไปยังทางเดินฝึกซ้อมจนถึงโซนจัดแสดงกลางแจ้ง ที่นั่นนางเห็นฟางเหย่กำลังยืนยิ้มกวักมือเรียกอยู่

ทว่าในวินาทีนี้ สายตาของเจียวเจียวกลับมองข้ามฟางเหย่ไปเสียสนิท นางยืนอึ้งตะลึงงันกับทิวทัศน์เบื้องหน้า!

พื้นดินเป็นเนินสูงต่ำสลับกัน สนามหญ้าเขียวขจีส่งกลิ่นดินสดชื่นลอยมาแตะจมูก มีเนินเขายกระดับและแนวป่าที่มีทั้งต้นสนสปรูซ ต้นสนลาร์ช และต้นเบิร์ชสูงใหญ่ตั้งตระหง่านเรียงราย ไกลออกไปยังมีบ่อน้ำใสสะอาดสะท้อนเงาท้องฟ้าที่สดใส!

สีเขียวขจีของผืนหญ้าตัดกับท้องฟ้าสีครามช่างดูสบายตาเหลือเกิน!

ดวงตาสวยของเสือสาวเจียวเจียวเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ นางคำรามลั่นด้วยความตื่นเต้นก่อนจะวิ่งโผออกไป!

พละกำลังจากขาทั้งสี่ข้างถีบส่งร่างอย่างทรงพลัง กล้ามเนื้อทั่วร่างพลิ้วไหวราวกับคลื่นสีทองที่กำลังซัดสาด เพียงพริบตาเดียว เจียวเจียวก็พุ่งทะยานข้ามสนามหญ้าอย่างไม่มีอะไรหยุดยั้ง แล้วกระโดดขึ้นไปยืนสง่าอยู่บนเนินเขาที่สูงที่สุด!

นางมองลงมายังอาณาเขตใหม่ของตัวเอง อกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะเงยหน้าคำรามก้องฟ้า เสียงคำรามสะท้อนดังกังวานไปทั่ว ทำเอาเหล่านกในป่าตกใจบินพรึ่บพรั่บขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วบินวนเวียนอยู่รอบบริเวณ!

นี่แหละ… พญาเสือคำรามก้องพนาของจริง!

ฟางเหย่ซับหางตาเบาๆ ก่อนถอนหายใจออกมาด้วยความตื้นตันและโล่งอก "เฮ้อ ในที่สุดก็ไม่ต้องปล่อยให้เจียวเจียวต้องขลุกอยู่ในกรงปูนซีเมนต์แคบๆ นั่นอีกแล้วนะ!"

สำหรับนักล่าตัวใหญ่ยักษ์อย่างเสือ พื้นที่คับแคบแบบเดิมมันน่าอึดอัดเกินไปจริงๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้ย้ายมาที่นี่ ทุกครั้งที่เห็นนางต้องอยู่ในนั้น เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้เลย

หลังจากคำรามประกาศศักดาเสร็จ เจียวเจียวก็รีบวิ่งพุ่งลงมาจากเนินเขาด้วยความอดใจไม่ไหว แล้วกระโจนตูมลงไปในบ่อน้ำทันที!

โซนจัดแสดงแต่ละแห่งดึงดูดใจเหลือเกิน จนน่าเสียดายที่แยกร่างออกไปเดินเล่นในทุกโซนพร้อมกันไม่ได้

*ซ่า!*

ละอองน้ำแตกกระจายกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ในบ่อ

บ่อน้ำรูปพระจันทร์เสี้ยวแบ่งเป็นโซนน้ำตื้นสำหรับแช่เท้า และโซนน้ำลึกสำหรับว่ายน้ำโดยเฉพาะ

เจียวเจียวกำลังเล่นน้ำอย่างเริงร่าอยู่ในโซนน้ำตื้น อุ้งเท้าคู่โตตบลงบนผิวน้ำจนเกิดเป็นละอองกระจายเหมือนดอกบัวบานใต้ฝ่าเท้า น้ำกระเซ็นโดนหัวเจ้าเสือเข้าเต็มเปา แรงกระเพื่อมแผ่เป็นวงกว้างจนต้นกกและต้นอ้อริมสระไหวเอนไปมา

มันกระโดดไปมาอย่างสนุกสนาน ไล่กวดคลื่นน้ำ กระโจนข้ามสะพานหินและขอนไม้ ก่อนจะพุ่งตัวลงสู่โซนน้ำลึก!

แม้จะดูเหมือนไม่เคยว่ายน้ำมาก่อน แต่ทักษะนี้ก็เหมือนสัญชาตญาณติดตัว ทันทีที่ลงน้ำ อุ้งเท้าทั้งสี่ก็ตะกุยน้ำอย่างคล่องแคล่วโดยไม่ต้องมีใครสอน หางข้างหลังสะบัดไปมา ไม่นานท่าทางที่ดูเงอะงะในตอนแรกก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง มันว่ายวนไปมาในน้ำด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างสบายอารมณ์!

ในอากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้ จะมีอะไรฟินไปกว่าการได้แช่น้ำอีกล่ะ!

ระหว่างที่เจียวเจียวกำลังเพลิดเพลินกับการว่ายน้ำ ฟางเหย่ก็เดินออกจากโซนหลังบ้านมาที่ริมสระพอดี เขามองดูเจียวเจียวที่กำลังสนุกอย่างเอ็นดู ก่อนจะเปิดใช้งานดวงตาสังเกตการณ์

【

อารมณ์: มีความสุขสุดขีด!

】

ฟางเหย่เองก็มีความสุขมากไม่แพ้กัน!

เขาเดินไปนั่งยองๆ ริมฝั่งน้ำ ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี "เจียวเจียว เป็นไงบ้าง ชอบที่นี่ไหม!"

ทันทีที่เจียวเจียวเห็นฟางเหย่ มันก็ดีดตัวตื่นเต้นขึ้นมาทันที เจ้าเสือหันหลังกลับแล้วตะกุยน้ำสี่เท้ากระโจนขึ้นฝั่งมาในชั่วพริบตา!

จากนั้นมันก็เอาหัวมาดุน แล้วพุ่งเข้าใส่จนฟางเหย่หงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้น! แก้มเปียกโชกของมันไถไปมากับใบหน้าเขาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

ภาพที่เห็นอาจดูน่าหวาดเสียว แต่ฟางเหย่กลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ด้วยความที่คลุกคลีกับเจียวเจียวทุกวัน เขาจึงรู้ดีว่าเจ้าเสือตัวนี้เชื่องและแสนรู้แค่ไหน ไม่มีทางทำร้ายเขาหรอก ตอนนี้มันคงแค่ตื่นเต้นจนเกินเบอร์ไปหน่อย เลยเผลอจัด "เสือโคร่งกดกำแพง" ใส่เขาเข้าให้!

"ฮ่าๆ" เขาหัวเราะเสียงดัง พยายามดันตัวเจียวเจียวออกห่าง "เจียวเจียว ตัวเธอเปียกโชกเลย ดูสิ ผมเปียกไปหมดแล้วนะ!"

เสื้อผ้าของเขาเปียกปอนไปหมดแล้ว

เจียวเจียวกำลังคึกสุดขีด ตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โฮก!

ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆสีขาว คนหนึ่งกับเสือหนึ่งตัวกำลังกลิ้งหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานบนสนามหญ้าสีเขียวขจี

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสดใสของระบบดังขึ้น

【ยินดีด้วยโฮสต์ คุณบรรลุความเข้าใจใน【หัวใจแห่งธรรมชาติ】แล้ว!】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง