บทที่ 94 ลูบเต่า

ห้องไลฟ์สดเริ่มจะทะลึ่งตึงตังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว!

ก็นะ… หัวของเจ้าเต่านี่มันดูเหมือน… ไอ้สิ่งนั้นน่ะนะ… หรือจริงๆ แล้วต้องสลับกันถึงจะถูกนะเนี่ย!

"ผม… ผมยอมรับก็ได้ครับว่าผมทะลึ่ง!"

"เจ้าเต่าจอมซน ยืดหัวหดหัวได้ดั่งใจนึกเลยนะ อยากจะโผล่ก็โผล่เชียว"

"หัวแข็งจัง… ไม่สิ ต้องบอกว่ากระดองแข็งต่างหาก!"

"สวัสดีครับท่านสุภาพบุรุษ สีของผมยังไม่เปลี่ยนใช่ไหมครับ?"

"ไม่เลย พวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่อง สีปกติดีออก เนอะ?"

"ผอ.ครับ มือไม้คล่องเชียวนะ…"

"แค่กๆ จะสื่ออะไรเนี่ย? ผมเป็น ผอ. นะ ไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!"

"รู้สึกเหมือนขึ้นรถเฟอร์รารีไปแล้ว แต่ไม่มีหลักฐานยืนยัน!"

"ผอ. เปลี่ยนให้พี่ผู้ช่วยมาลูบแทนได้ไหม! อยากเห็นพี่เขาลูบเต่าอะ! /หื่น"

"หือ? นายเริ่มมีพิรุธแล้วนะ!"

"เปลี่ยนเป็นพี่ผู้ช่วย +1! ไม่งั้นงอนเลิกติดตามจริงด้วย!"

หลานหลี่กวาดสายตามองหน้าจอแชท ใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายในทันที! แม้แต่ใบหูยังร้อนผ่าว

สาวน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างเธอ จะไปทนรับมือการหยอกล้อของเหล่าผู้ชมจอมทะลึ่งพวกนี้ได้ยังไงกัน

เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับยุงร้อง เธอประท้วงขึ้นมาว่า "พวกคุณเล่นเกินไปแล้วนะ เอาแต่แซวกันอยู่นั่นแหละ…"

"ตื่นเต้นนน ภรรยาพูดแล้ว!"

"เฮ้ย กี่ปีผ่านไปแล้วเนี่ย เธอก็ยังขี้อายเหมือนเดิมเลย!"

"ผมมาหาความรู้ ไม่ได้มาดูพวกคุณมโนนะ! ผอ. ครับ จัดให้ผมเรียนพิเศษตัวต่อตัวกับพี่ผู้ช่วยหน่อยได้ไหม?"

ฟางเหย่เงยหน้ามองหลานหลี่ เห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำไม่กล้าสบตา เขาจึงกระแอมไอเบาๆ สองครั้ง "พี่น้องครับ อย่าไปแกล้งพี่ผู้ช่วยขี้อายของผมเลยครับ ขับรถเร็วเกินไปเดี๋ยวแอดมินลากไปปรับทัศนคติ อดดูไลฟ์กันพอดี ดูสิ เจ้าเต่านี่น่ารักจะตาย ไม่เห็นเหรอ?"

เจ้าดำยืดคอตรง บนหัวมันมีเกล็ดงูปกคลุมอยู่ มันหลับตาพริ้มขณะที่ถูกฟางเหย่ลูบไล้โดยไม่มีท่าทีขัดขืน

ลำคอสีเทาดำที่ยาวและเป็นรอยย่นถูกปลายนิ้วของฟางเหย่ลูบไล้หยอกเย้า ผิวหนังบริเวณใต้หัวรูปข้าวหลามตัดตรงช่วงรอยต่อลำคอขยับขึ้นลงตามจังหวะสัมผัส

ถึงจะพูดไม่ได้และไม่มีสีหน้าอะไร แต่ดูจากลำคอที่ยืดตรงยาวเหยียดแบบนั้นแล้ว มันน่าจะกำลังเพลินกับการถูกลูบแบบนี้แน่ๆ!

ฟางเหย่หัวเราะเบาๆ ก่อนอธิบายต่อ "เพราะว่าร่างกายของเจ้าเต่าถูกหุ้มด้วยกระดองทั้งส่วนบนและส่วนล่างครับ มันเลยไม่เหมือนกับสัตว์ชนิดอื่นที่ใช้การขยายและยุบตัวของปอดในการหายใจ เจ้าเต่าจะหายใจโดยอาศัยการเคลื่อนไหวของคอและสี่ขา ซึ่งจะทำให้กล้ามเนื้อของอวัยวะภายในขยายไปเบียดปอด ส่งผลให้ปอดขยายและหดตัวนั่นเองครับ"

"ถ้าเพื่อนๆ คนไหนเลี้ยงเต่าอยู่ ลองสังเกตดูดีๆ นะครับ จะพบว่าตอนที่น้องหลับหรือจำศีล หัวกับขาของน้องจะขยับเป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว จริงๆ แล้วนั่นคือการหายใจของน้องเขาครับ"

"เพราะฉะนั้น อย่าไปคิดลามกเวลาน้องยืดหดคอเชียวล่ะ น้องกำลังหายใจอยู่จริงๆ นะครับ!"

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง! ได้ความรู้ใหม่เลยแฮะ"

"ผอ. นี่รอบรู้จริงๆ 555"

"ถึงจะรู้แบบนั้น แต่ผมก็ยังอดคิดไปไกลไม่ได้อยู่ดีอะ! 555"

จังหวะนั้นเอง เหมาก็เดินกลับมาพอดี!

ในมือถือถาดที่มีแตงโมสองสามชิ้นวางอยู่

เดิมทีในตัวเจ้าดำมีพยาธิอยู่เยอะ แต่พอกินยาถ่ายพยาธิเข้าไปก็ถ่ายออกมาหมดแล้ว ช่วงที่พักฟื้น ฟางเหย่ได้ป้อนน้ำวิเศษให้มันนิดหน่อย สภาพร่างกายเลยฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว ถึงได้กล้าป้อนแตงโมให้

ถ้าไม่แข็งแรงจริง คงต้องคุมอาหารให้กินพวกผักใบเขียวที่ดีต่อสุขภาพมากกว่านี้

น้ำวิเศษช่วยให้ฟางเหย่ฟื้นฟูพลังกายได้อย่างรวดเร็ว ดื่มแค่ขวดเดียวจากที่เหนื่อยแทบตายก็กลับมาสดชื่นได้ทันที คราวก่อนเห็นเจ้าดำสนใจเลยป้อนให้หน่อย พบว่าน้ำวิเศษมีผลกับสัตว์ด้วยเหมือนกัน ช่วยให้ฟื้นตัวได้ไวขึ้น

เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองคงไม่ได้ใช้น้ำวิเศษอะไรเยอะแยะ แต่ดูท่าแล้วน้ำวิเศษนี่มีเท่าไหร่ก็ไม่พอ ยิ่งเยอะยิ่งดี

เขาหยิบแตงโมสีแดงสดฉ่ำน้ำชิ้นหนึ่งจากถาดแล้วส่งให้เจ้าดำ เจ้าดำยื่นหัวออกมา อ้าปากงับช้าๆ แต่ความเร็วในการขบเคี้ยวนี่ถือว่าใช้ได้เลย กัดไปหลายคำแล้วค่อยๆ เคี้ยว มุมปากมีน้ำแตงโมผสมน้ำลายไหลออกมาไม่หยุด

"หัวเริ่มฉ่ำน้ำแล้ว…"

"รถด่วน! รถด่วนมาแล้ว!"

"ตายแล้วเจ้าเต่า ถ้ากัดลงไปแบบนี้ นิ้วจะไม่ขาดเหรอเนี่ย?"

จะงอยปากของเจ้าเต่าเท้าดำโค้งงอคล้ายตะขอของนกอินทรี แต่มีลักษณะแบน กว้าง และดูหนาทื่อกว่ามาก พอมันจัดการกับอาหารตรงหน้าเลยดูดุดันไม่เบา เปลือกแตงโมที่ว่าแข็งๆ มันก็เคี้ยวแหลกหมด เสียงเคี้ยวดังกร้วมๆ ชัดแจ๋ว กัดไปแค่ไม่กี่คำ รอบปากก็เลอะเทอะไปด้วยเศษเปลือกสีขาว ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นไปหมด

ฟางเหย่อธิบายพลางยิ้ม "นิสัยของเต่าเท้าดำถือว่าขี้อายที่สุดในบรรดาเต่าบกเลยครับ แถมพวกนี้ยังกินพืชเป็นหลัก ปกติถ้าเห็นมือคนแปลกหน้ายื่นเข้ามาใกล้หัว มันจะหดหัวกลับไปเองทันที ต่อให้เอานิ้วไปวางตรงหน้า มันก็ไม่กัดหรอกครับ"

ฟางเหย่กลัวว่าเจ้าดำยังไม่หายดี ถ้ากินเปลือกแข็งๆ เข้าไปจนย่อยไม่ได้จะเป็นเรื่อง เขาเลยดึงเปลือกออกจากปากมันนิดหน่อย เหลือไว้แต่ส่วนเนื้อแดงๆ จ่อที่ปากเอาไว้ แต่ใครจะไปนึกว่าเจ้าดำจะไม่ยอม มันเอียงหัวตามเปลือกแตงโมพลางยกขาหน้าขึ้น หวังจะตะปบเอาเปลือกกลับไปให้ได้

หรือว่าสำหรับเจ้าเต่าแล้ว ของกรอบๆ แข็งๆ อย่างเปลือกแตงโม แครอท หรือน้ำเต้า จะให้ความรู้สึกเหมือนหนังไก่ทอดกรอบๆ ที่พวกมนุษย์อย่างเราชอบกินกันนะ?

"ไม่นึกเลยว่าพอดูไปนานๆ เจ้าเต่านี่ก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย"

"ดูมันค่อยๆ กินแบบนี้สิ เพลินจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย!"

ชาวเน็ตคนหนึ่งที่เลี้ยงเต่าพิมพ์คอมเมนต์ขึ้นมาว่า "เต่าน่ารักจริงๆ นะครับ มันมีความรู้สึกด้วย อย่างตัวที่ผมเลี้ยงไว้ เวลาเรียกชื่อมันจะยืดหัวออกมาสบตาผมตลอดเลย ปกติมันชอบกินมากกว่าชอบว่ายน้ำ เวลาผมบอกว่า 'ถ้าไม่ออกกำลังกายจะกลายเป็นเต่าอ้วนแล้วนะ' มันก็จะก้มหัวลงทำหน้าหงอยๆ ผมเชื่อมาตลอดเลยว่ามันฟังผมรู้เรื่อง"

"ผมอยากเลี้ยงเต่าสักตัวจัง! น่าจะเลี้ยงง่ายดีนะ?"

"จะว่าเลี้ยงง่ายก็ง่ายครับ ไม่ต้องให้อาหารทุกวัน สองสามวันให้ที เปลี่ยนน้ำทีก็จบ ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนดูแลสัตว์ชนิดอื่น แต่จะว่าเลี้ยงยากก็ยากนะ หมาแมวป่วยเรายังพอสังเกตได้ว่ามันไม่สบาย แต่เต่านี่เวลาป่วยมันบอกเราไม่ได้ เดิมทีมันก็เชื่องช้าอยู่แล้วเลยดูไม่ออกว่ามีความผิดปกติ พอมารู้ตัวอีกทีผ่านไปสองวันมันก็อาจจะจากไปแล้วก็ได้"

"จริงครับ สมัยเรียนผมเคยเลี้ยงไว้หลายตัวเหมือนกัน แต่ไม่กี่เดือนก็ไปสวรรค์หมดเลย…"

"เฮ้อ… ตอนฉันเลี้ยงเต่า ปกติช่วงจำศีลมันจะหลับนานมาก พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีถัดไปถึงจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมา แต่ปีสุดท้ายมันกลับไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเลย กระดองที่ดูแข็งแกร่งของมันนี่แหละ ที่ทำให้คนเลี้ยงเผลอละเลยไปเยอะเลย"

ระหว่างที่ชาวเน็ตกำลังพิมพ์คุยกัน เจ้าดำก็ฟาดแตงโมหมดไปชิ้นหนึ่งแล้ว ดูท่าทางจะยังไม่หนำใจเท่าไหร่

ฟางเหย่หยิบแตงโมจากถาด แบ่งให้หลานหลี่กับเจ้าดำคนละชิ้น ก่อนจะหยิบของตัวเองมาอีกหนึ่งชิ้น

หลานหลี่รับแตงโมมาแล้วทำหน้ามึน "เอ๊ะ… ต้องให้ฉันป้อนแตงโมเจ้าเต่าด้วยเหรอคะ ผอ.?"

"ยัยบ๊อง! นี่ให้เธอกินต่างหากล่ะ"

"อ๋อ… นึกว่าให้เจ้าเต่าน่ะค่ะ!"

ถึงเจ้าดำจะยังอยากกินต่อ แต่จะปล่อยให้กินแต่แตงโมอย่างเดียวก็คงไม่ได้ ต้องเสริมด้วยผัก ข้าวโพด หรือพวกหญ้าพวกนั้นด้วย

สุดท้าย กลายเป็นว่าทั้งคนทั้งแมวเลยยืนถือแตงโมกัดกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

"…เห็นแล้วหิวแตงโมขึ้นมาทันทีเลย!"

"ฉันก็อยากกินเหมือนกัน!"

หลานหลี่ถือแตงโมแล้วค่อยๆ กัดกินอย่างเป็นกุลสตรี เธอเป็นคนสุดท้ายที่กินหมด พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นฟางเหย่มองเธอแล้วยิ้มๆ โดยไม่พูดอะไร ก็รีบแลบลิ้นออกมาอย่างเขินๆ

ฟางเหย่หัวเราะแล้วตบมือ "เอาล่ะครับท่านผู้ชม ดูเจ้าเต่ากันหนำใจแล้ว เดี๋ยวผมจะพาไปเดินทัวร์โซนเสือแห่งใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วย! ไปกันเลย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง