บทที่ 93 พวกหื่นอย่าจับทุกอย่างแปลงเป็นสาวสิ!

ฟางเหย่หัวเราะ “ช่วงนี้สวนสัตว์เรามีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะแยะเลยครับ! จะให้เริ่มเล่าจากตรงไหนดีนะ… อ๊ะ จริงสิ ไม่รู้ว่ามีใครเคยได้ยินชื่อ ‘เต่าดำ’ กันบ้างไหมครับ?”

“ไม่เคยได้ยินเลย”

“เต่าดำคืออะไร? ไม่รู้จักอะ มีใครเซียนๆ มาช่วยอธิบายหน่อยไหมครับ?”

“ดูชื่อก็ออกเลยว่าเป็นเต่าแน่ๆ! (เฉลียวฉลาด)”

“เต่าบกเหรอ? ปกติเต่าไม่ได้อยู่ในน้ำเหรอครับ? มันต่างจากเต่าน้ำยังไงเนี่ย? ผมนี่ช่างไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ”

“ผมรู้จักเต่ายักษ์กาลาปาโกส! ตัวนั้นน่ะเต่าบกที่ใหญ่ที่สุด”

“คราวก่อนไปสวนสัตว์ เห็นมีเต่าซูลคาต้าตัวนึง ใหญ่กว่ากะละมังอีก เดินเตาะแตะช้าๆ”

ด็อกเตอร์จากพิพิธภัณฑ์: “เต่าดำ หรือเรียกอีกอย่างว่า ‘เต่าภูเขาพม่า’ หรือ ‘เต่าหกขา’ เป็นเต่าบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชียครับ ตัวเต็มวัยมีความยาวเกิน 50 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุดเกือบ 45 กิโลกรัม พบได้มากในพม่า ไทย และคาบสมุทรมลายูครับ”

“เชี่ยยย โคตรเทพ! คารวะเซียนครับ!”

“ดูไอดีสิ เซียนคนนี้ทำงานในพิพิธภัณฑ์จริงๆ เหรอเนี่ย? มิน่าล่ะถึงรู้เยอะขนาดนี้!”

“ครึ่งเมตรเลยเหรอ โห จะใหญ่ขนาดนี้เชียว”

ด็อกเตอร์จากพิพิธภัณฑ์: “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่งานเล็กๆ น้อยๆ น่ะ ความรู้เรื่องเต่าดำที่ผมมีก็มีแค่นี้เหมือนกัน เรื่องนิสัยใจคอหรือการใช้ชีวิตผมไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก ต่อหน้า ผอ. ผมคงไม่กล้าอวดรู้หรอกครับ”

“คุณเซียนถ่อมตัวเกินไปแล้ว!”

ฟางเหย่พยักหน้า “เซียนจากพิพิธภัณฑ์พูดถูกเลยครับ! ชื่อเต่าดำทุกคนอาจจะไม่ค่อยคุ้น แต่ถ้าบอกว่า ‘เต่าดำ’ ในฐานะสัตว์เทพ หรือ ‘เสวียนอู่’ ทุกคนต้องรู้จักแน่นอน! เต่าดำตัวนี้แหละครับที่มีอีกชื่อว่าเสวียนอู่! บังเอิญว่าคราวก่อนตอนผมไปจ่ายตลาด ผมดันเก็บเต่าดำได้ตัวนึง เดี๋ยวผมพาไปดูกันครับ”

แชทเดือดขึ้นมาทันที!

“เสวียนอู่เนี่ยนะ? เทพขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เชี่ย สวนสัตว์มีสัตว์เทพตัวใหม่แล้วแฮะ รอบนี้มีทั้งเสือขาวกับเสวียนอู่ เมื่อไหร่จะครบสี่สัตว์เทพเนี่ย?”

“ว้าว ฟังดูเจ๋งสุดๆ ไปเลย!”

“อัลปาก้า: ว่าไงนะ? ฉันไม่ใช่สัตว์เทพเรอะ? ดูถูกกันเหรอ?”

“ไปจ่ายตลาดแล้วเก็บสัตว์เทพได้เนี่ยนะ? สกิลพระเอกชัดๆ!”

“คือตอนนั้นผมกะจะไปจ่ายตลาดเฉยๆ ครับ แต่พอเดินผ่านร้านขายอาหารทะเล ก็บังเอิญเห็นเจ้าของร้านรับซื้อเต่าดำตัวนึงมาจากชาวบ้าน เขาเอามาขายรวมกับเต่าทั่วไปโดยคิดว่าเป็นแค่เต่าขนาดใหญ่เฉยๆ คนมุงดูกันเต็มเลย มีเถ้าแก่คนนึงตาถึงหน่อย เขาบอกว่ากระดองของเจ้าเต่าดำตัวนี้มีกลิ่นอายความลึกลับ เลยอยากซื้อไปเลี้ยงเพื่อเสริมฮวงจุ้ยเฝ้าบ้านน่ะครับ”

ฟางเหย่เว้นจังหวะแล้วหัวเราะเบาๆ “แต่แกขาดความรู้นิดหน่อย ดันกะจะเอาไปเลี้ยงในตู้ปลาซะงั้น”

“เลี้ยงในตู้ปลาแล้วจะเป็นไงอะ?”

“ก็บอกอยู่ว่าเป็นเต่าบก! ชัดเลยว่าต้องจมน้ำตายดิ!”

“55555555!”

“พูดไม่ออกเลย 66666!”

“เพิ่งไปเสิร์ชมา เต่าดำนี่เป็นสัตว์คุ้มครองระดับสองของประเทศเลยนะ ดีนะเนี่ยที่ ผอ. ช่วยน้องไว้ได้ทัน!”

“เถ้าแก่คนนั้นรู้เข้าจะช็อกตายไหมเนี่ย?”

ขณะที่ชาวเน็ตกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ฟางเหย่กับหลานหลี่ก็เดินมาถึงหน้าอาคารสำนักงานพอดี!

บนสนามหญ้าหน้าตึกมีเต่าตัวหนึ่งกำลังนอนอาบแดดอยู่ ข้างๆ กันนั้นมี 'เหมา' พนักงานเลี้ยงสัตว์คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามา นั่งเก้าอี้เฝ้าดูน้องเต่าอยู่ไม่ห่าง

“สวัสดีครับ ผอ. สวัสดีครับคุณหลานหลี่!” เหมาทักทาย

เจ้าดำหมอบนิ่งอยู่บนสนามหญ้า บนหลังแบกกระดองสีดำสนิทใบใหญ่เอาไว้ ยามแสงแดดส่องกระทบก็ยังดูดำขลับลึกซึ้ง มีเพียงจุดที่ค่อนข้างเรียบตรงกลางกระดองเท่านั้นที่สะท้อนแสงแวววาว ดูลึกลับน่าเกรงขาม ขาหน้าสีดำสนิททั้งสองข้างปกคลุมด้วยเกล็ดคล้ายงู วางพับเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวอยู่ด้านข้าง

ตอนแรกมันยื่นหัวออกมาดูทื่อๆ นิ่งๆ แต่พอได้ยินเสียงก็รีบหดหัวเข้าไปในกระดองอย่างตื่นตัว ทว่าพอหดหัวเข้าไปได้สักพัก ก็เริ่มชะเง้อมองออกมาใหม่ เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย มันจึงค่อยๆ ยื่นหัวออกมาทีละนิด หมุนไปมาอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตจ้องมาที่ฟางเหย่พร้อมฉายแววอ่อนโยน

ชาวเน็ตต่างพากันให้ความสนใจเจ้าดำกันยกใหญ่!

“ว้าว เต่าตัวเบ้อเริ่มเลย!”

“ไม่เคยเห็นเต่าตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน! ใหญ่กว่ากะละมังซักผ้าที่บ้านฉันอีก!”

“กระดองดำสนิทกับเกล็ดตรงขานั่น ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงเรียกเต่าดำ!”

“เจ้าเต่านี่ก็น่ารักนะเนี่ย! ดูขาสองข้างที่กางออกแล้วงอพับไปด้านหลังสิ เหมือนท่านั่งพับเพียบของสาวน้อยเลย!”

“เชี่ย มุมมองแปลกใหม่! นี่ฉันคิดไปเองไหมนะ ทำไมพอดูแบบนี้แล้วรู้สึกว่ามันแบ๊วขึ้นเยอะเลย!”

“แบ๊วขึ้นมาเลย!”

“ไอเดียดีแฮะ เดี๋ยวฉันจะวาดแฟนอาร์ตสักรูป!”

“เฮ้ยๆ พวกคลั่งรักทั้งหลาย ช่วยทำตัวปกติกันหน่อย อย่าเปลี่ยนทุกอย่างให้กลายเป็นสาวน้อยไปหมดได้ไหม!”

ฟางเหย่หันไปถามเสี่ยวเหอ “เสี่ยวเหอ มีอาหารเต่าติดตัวมาบ้างไหม?”

เสี่ยวเหอรีบขานรับ “เดี๋ยวผมรีบไปเอาครับ!”

แล้วเขาก็รีบวิ่งแจ้นไปทางตึกสำนักงานทันที

“มีแตงโมไม่ใช่เหรอ เอามาสักสองสามชิ้นสิ!”

ฟางเหย่นั่งยองๆ ลงข้างเจ้าดำ พลางลูบกระดองของมัน แล้วหันไปแนะนำกับกล้องและชาวเน็ตว่า “ตัวนี้ชื่อเจ้าดำครับ!”

“ทำไมเต่าตัวเบ้อเริ่มถึงชื่อเจ้าดำล่ะ ผอ. ตั้งชื่อได้แนวสุดๆ”

“ผมว่าก็เท่ดีนะ!”

หลานหลี่ขยับกล้องเข้าไปใกล้มากจนเห็นเส้นลายสีขาวละเอียดบนกระดองสีดำสนิทได้อย่างชัดเจน

ฟางเหย่ลูบกระดองเจ้าดำพลางยิ้ม “ถึงกระดองจะดูแข็งเหมือนหิน แต่นั่นเป็นแค่ชั้นเคราตินแข็งๆ ที่เราเห็นครับ จริงๆ แล้วข้างใต้มีเส้นประสาทและหลอดเลือดอยู่เพียบเลย สำหรับพวกเต่าแล้ว กระดองก็เหมือนผิวหนังของพวกมันครับ ลูบแล้วพวกมันก็รู้สึกได้ ถ้ากระดองแตกพวกมันก็เจ็บนะครับ”

“อ้าว เป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย!”

ฟางเหย่ลูบไปตามช่องว่างระหว่างเกล็ดกระดอง “พวกคุณดูนะครับ กระดองของมันเนี่ย ตรงแถวกลาง 5 แผ่นนี่เรียกว่า ‘เกล็ดสันหลัง’ ส่วนที่อยู่ข้างๆ อีก 4 คู่เรียกว่า ‘เกล็ดข้าง’ รวมแล้วก็ 13 แผ่นพอดี เต่าทุกตัวจะเป็นแบบนี้ครับ ถ้ามีมากกว่าหรือน้อยกว่านี้ถือว่าเกล็ดผิดปกติ ส่วนขอบรอบๆ ที่เห็นเนี่ยเรียกว่า ‘เกล็ดขอบ’ มีทั้งหมด 12 คู่ครับ”

“เลี้ยงเต่ามาตั้งหลายปีไม่เคยสังเกตเลยแฮะ! เดี๋ยวต้องไปหยิบเต่าที่บ้านมานั่งนับดูบ้างแล้ว!”

“นึกว่ากระดองพวกมันจะงอกสะเปะสะปะตามใจชอบซะอีกนะเนี่ย”

ลูบกระดองเสร็จแล้ว ฟางเหย่ก็เริ่มอยากลูบ… หัวเต่าดูบ้าง

จะลูบเต่าทั้งที มันก็ต้องลูบที่หัวสิถึงจะฟิน!

เดิมทีเจ้าดำหมอบนิ่งอยู่กับพื้น สี่ขาและหัวหดแนบสนิทไปกับผืนดิน ท้องเต่าก็แปะติดพื้นเป๊ะ

พอมือของฟางเหย่ยื่นเข้าไปใกล้ หัวของมันก็ค่อยๆ โผล่ออกมานิดหน่อย

สีหน้าของเต่าเนี่ย เรียบง่ายสุดๆ! เรียกได้ว่าแทบไม่มีสีหน้าอะไรเลยจะถูกกว่า ก็แหงล่ะ… มันทำสีหน้าอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่นา

ปกติมันมักจะหุบปากนิ่งๆ ดูทื่อๆ เชื่องช้าไปวันๆ

แต่พออายุมากขึ้น ผิวหนังที่เคยเต่งตึงจะเริ่มเหี่ยวย่น ลวดลายบนกระดองก็จะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา เวลาสบตาเข้า ก็เหมือนกับว่ากำลังจ้องมองคนแก่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนกำลังมองกลับมาอย่างสงบนิ่ง… ดูฉลาดเฉลียวและลึกซึ้ง ต่อให้ไม่พูดอะไรสักคำ ก็สื่อความหมายได้มากกว่าพันคำเลยทีเดียว

แต่เจ้าดำเพิ่งจะอายุแค่ 10 ขวบครับ สำหรับเต่าบกที่อายุขัยยืนยาวได้ถึงสองสามร้อยปี มันก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยเท่านั้นแหละ เลยยังไม่มีมาดนิ่งสุขุมสมเป็นเต่าแก่ผ่านโลกอะไรนั่นหรอก มีแต่ความเอ๋อๆ น่ารักๆ ตามประสาเด็กล้วนๆ

มันเงยหัวขึ้นเล็กน้อยแล้วกะพริบตาปริบๆ มองผม เหมือนจะถามว่า ‘ทำอะไรน่ะ?’

นิ้วของฟางเหย่ค่อยๆ เกาใต้คอที่ย่นยับของมันเบาๆ หัวของเจ้าดำยื่นออกมาทันที มันค่อยๆ ยืดคอยาวๆ ขึ้นจนตั้งตรง ส่วนสี่ขาก็เผลอยันตัวขึ้นจากพื้นโดยอัตโนมัติ

ถึงอย่างนั้น หัวรูปทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดของมันก็ยังคงหันตรงไปข้างหน้า ดวงตาสีดำสนิทกลอกไปมาเล็กน้อยเพื่อสำรวจฟางเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง