บทที่ 92 พวกเรากำลังจะรวยแล้ว!

ณ ห้องรับรอง

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋กล่าวด้วยความชื่นชม "วันนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตาจริงๆ ครับ ครั้งแรกเลยที่เพิ่งรู้ว่าในสวนสัตว์มีรายละเอียดให้บริหารจัดการเยอะขนาดนี้ ทำออกมาได้ดีมากครับ! ผมอยากขอบคุณคุณแทนชาวเมือง LH ที่จัดตั้งสถานที่ทางวัฒนธรรมและการศึกษาชั้นยอดแบบนี้ ผอ.ฟางเป็นคนหนุ่มไฟแรงและมีความสามารถมากจริงๆ การมีบุคลากรแบบคุณถือเป็นโชคดีของเมือง LH เราครับ!"

ประเด็นคือทำออกมาดีขนาดนี้ แต่ทางเมืองแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย! แถมค่าตั๋วก็ถูกแสนถูก!

ตอนก่อนเข้ามาได้ยินว่าฟางเหย่จะปรับค่าตั๋วเป็น 30 หยวน เขายังไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเดินชมมาหนึ่งรอบ กลับรู้สึกว่าสวนสัตว์ที่สร้างได้ดีขนาดนี้เก็บค่าตั๋วแค่ 30 หยวน มันเหมือนทำเพื่อการกุศลชัดๆ! เงินลงทุนสร้างสวนสัตว์นี่จะหาคืนได้เมื่อไหร่กัน?

ดูโซนจัดแสดงพวกนั้นสิ เงินลงทุนต้องมีไม่ต่ำกว่าหลายล้านแน่ๆ!

แล้วดูตึกสำนักงานเก่าๆ นี่สิ อย่างน้อยก็มีอายุหลายสิบปี ยอมให้สัตว์ได้อยู่ในโซนจัดแสดงที่สะดวกสบาย แต่กับสภาพแวดล้อมการทำงานของตัวเองกลับขี้เหนียวสุดๆ

ระหว่างการเดินชม เห็นได้ชัดเลยว่าฟางเหย่รักสัตว์มาก และพวกสัตว์ก็ชอบเขาด้วย ไม่เห็นเหรอว่าเสือยังวิ่งมาแปะมือกับเขาได้ ไม่ใช่แค่ชอบอย่างเดียว แต่ยังมีความเป็นมืออาชีพมาก อธิบายอะไรก็ดูมีเหตุผลไปหมด

ตอนนี้ในสายตาของทุกคน ฟางเหย่ได้สร้างภาพลักษณ์ของคนที่มีความฝัน มีเป้าหมาย อดทน และใฝ่เรียนรู้ไปเรียบร้อยแล้ว!

ค่าความนิยมพุ่งปรี๊ด

ฟางเหย่ตอบอย่างจริงใจ "ท่านนายกเทศมนตรีชมเกินไปแล้วครับ! ต้องขอบคุณทางเมืองที่ให้การสนับสนุนมาโดยตลอดต่างหาก"

ก็อาศัยเงินอุดหนุนจากทางเมืองนั่นแหละ สวนสัตว์ถึงประคองตัวรอดมาได้จนถึงมือเขา ไม่งั้นคงเจ๊งไปนานแล้ว

"ปกติผอ.ฟางคงใส่ใจเรื่องสัตว์เยอะมากเลยสินะครับ?"

"ครับ การจะดูแลสัตว์ให้ดี อย่างแรกต้องเข้าใจนิสัยและสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของพวกมันอย่างละเอียด เลยต้องอ่านหนังสือหลายเล่ม ค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตครับ…"

คุยกันไปเรื่อยเปื่อย จากนั้นก็เข้าเรื่องแผนการพัฒนาสวนสัตว์ในอนาคต! ฟางเหย่ถือโอกาสเกริ่นเบาๆ ว่าสวนสัตว์มีพื้นที่จำกัด และเขามีความตั้งใจจะขอทำเรื่องกู้ยืมและขอเช่าที่ดินเพิ่มเพื่อขยายสวนสัตว์

"ที่ว่าเพิ่มนี่เท่าไหร่ล่ะ?"

"ไม่เยอะครับ แค่ล้านตารางเมตรเอง…"

ทุกคนทำหน้าประหลาดใจ นี่คุณเรียกสิ่งที่พูดว่า 'นิดเดียว' งั้นรึ?!

"ฮ่าๆ ผอ.ฟางนี่มีไอเดียดีนะ! คนหนุ่มสาวขอแค่ตั้งใจจริง การกล้าคิดกล้าทำไม่ใช่เรื่องเสียหาย ทางเมืองจะกลับไปประชุมปรึกษาหารือกันดูนะ!"

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ดูนาฬิกาแล้วลุกขึ้นยืน "ช่วงบ่ายมีประชุมต่อนะ วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน! ไว้มีโอกาสค่อยมาเยี่ยมชมใหม่!"

ฟางเหย่รีบลุกขึ้น "เดินทางปลอดภัยครับท่านนายกเทศมนตรี! เดินทางปลอดภัยครับทุกท่าน!"

ก่อนไป ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "สู้ๆ นะพ่อหนุ่ม พยายามพัฒนาสวนสัตว์ให้เป็นแลนด์มาร์กของเมือง LH เราให้ได้! อ้อ… คุณหลี่ ช่วยให้เบอร์ติดต่อเขาหน่อย นี่เลขานุการผม มีอะไรก็ติดต่อเขาได้เลย!"

ฟางเหย่รู้สึกตื้นตันจนเกือบทำอะไรไม่ถูก "ขอบคุณครับท่านนายกเทศมนตรี ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ!"

หลังจากท่านนายกเทศมนตรีจากไป ฟางเหย่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

จริงๆ แล้วการต้องรับมือกับผู้นำหลายท่านขนาดนี้ เขาก็มีความกดดันอยู่เหมือนกัน!

แต่ดูท่าทางแล้ว ท่านผู้นำทุกคนดูพอใจกับการเยี่ยมชมครั้งนี้มาก ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ถึงขั้นให้เลขานุการทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้เขาเลย

เห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญกับสวนสัตว์มาก!

【ติ๊ง! ภารกิจต้อนรับท่านนายกเทศมนตรีเสร็จสิ้น! โซนจัดแสดงที่ชวนดื่มด่ำและสัตว์ที่ร่าเริงเป็นธรรมชาติ ทำให้ท่านนายกเทศมนตรีรู้สึกประทับใจจนเกินคาดหมาย!】

【ประเมินผลสำเร็จ: ยอดเยี่ยม!】

ฟางเหย่กลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น ตาเบิกกว้าง!

รางวัลจากภารกิจลูบแมวรอบก่อนที่ได้ประเมินสมบูรณ์แบบคือลูกเสือขาว รอบนี้ไม่รู้จะได้รางวัลอะไร?

【ได้รับรางวัล: คูปองเหรียญใบไม้เขียว!】

คูปองเหรียญใบไม้เขียว: ใช้แล้วได้รับ 100 เหรียญใบไม้เขียว!

เงื่อนไขการใช้งาน: พื้นที่สวนสัตว์ต้องมากกว่า 10,000 ตารางเมตร

คำอธิบาย: พลังยิ่งใหญ่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่!

100 เหรียญใบไม้เขียว!

ฟางเหย่อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา "แลกเลย แลกเลย!"

เดิมทีโซนสวนนกป่าฝนเขตร้อนต้องใช้ 47 เหรียญใบไม้เขียว เขายังคิดอยู่เลยว่าอาจจะต้องทำภารกิจอีกนานกว่าจะเก็บครบเพื่อสร้าง แต่ตอนนี้มี 100 เหรียญใบไม้เขียวแล้ว ไม่เพียงแต่จะเริ่มสร้างได้ทันที แต่ยังอาจจะสร้างโซนขนาดใหญ่เพิ่มได้อีกหลายโซนเลย!

หรือจะอัปเกรดโครงสร้างพื้นฐาน เช่น หอพักพนักงานใหม่ ตึกสำนักงาน ลานจอดรถ ร้านค้า ลานกิจกรรม หรือร้านอาหารดี?

อย่างน้อยตึกสำนักงานก็ควรปรับปรุง ที่ตั้งปัจจุบันมันอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูหน้าสวนสัตว์ เดิมทีก็ไม่มีอะไร แต่ถ้าจะขยายพื้นที่ออกไปอีก ตึกสำนักงานก็จะกลายเป็นสิ่งกีดขวางอยู่ตรงกลาง

เวลาวางแผนโซนจัดแสดงใหม่ ถ้าต้องคอยหลบเลี่ยงตึกสำนักงานก็น่าปวดหัว

อีกอย่างตอนนี้ฟังก์ชันของตึกสำนักงานมันปนเปกันมั่วไปหมด ทั้งห้องอนุบาล ห้องสัตวแพทย์ ทุกอย่างรวมอยู่ในนี้ ถ้าสร้างใหม่ก็ควรแยกส่วนออกมา สร้างโรงพยาบาลสัตว์โดยเฉพาะไปเลย ไม่งั้นถ้าสัตว์บาดเจ็บหรือป่วยก็รักษาได้ไม่เต็มที่

สร้างวิลล่าส่วนตัวให้ตัวเองสักหลัง? น่าสนแหะ อยู่ในสวนสัตว์นี่มันสุดยอดไปเลย!

ทันทีที่เขากำลังฝันหวาน ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาว่า "ติ๊ง เงื่อนไขไม่ครบ ไม่สามารถใช้งานได้!"

"อ้าว มีเงื่อนไขการใช้ด้วยเหรอ?"

ฟางเหย่ที่กำลังตื่นเต้นเริ่มดึงสติกลับมา รู้สึกหน้าแตกนิดหน่อย เมื่อกี้เห็น 100 เหรียญใบไม้เขียวเลยตาลายมองข้ามตัวหนังสืออื่นไปหมด

เงื่อนไขการใช้งานคือพื้นที่สวนสัตว์ต้องมากกว่า 10,000 ตารางเมตร?

แต่ว่าวันนี้เขาเพิ่งยื่นเรื่องขอขยายพื้นที่ไปนี่! ท่านนายกเทศมนตรีก็บอกว่าจะกลับไปประชุมปรึกษาหารือกันดู

เขาหวังว่าจะขอเช่าเพิ่ม 1 ล้านตารางเมตร แต่จริงๆ ก็ไม่ได้คาดหวังว่าทางเมืองจะตกลงให้จริงๆ หรอก พัฒนาแค่นี้จะขยายใหญ่โตเกินตัวไปเดี๋ยวจะสำลักเอา!

1 ล้านตารางเมตรอาจจะไม่ผ่าน แต่เดิมที่มีอยู่แล้ว ถ้าขออนุมัติเพิ่มอีกสัก 7 แสนตารางเมตรก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?

ก็ไม่รู้ว่าทางเมืองจะตัดสินใจยังไง

แต่ช่างเถอะ มีคูปองเหรียญใบไม้เขียวใบนี้ โซนสวนนกป่าฝนเขตร้อนก็พอจะเห็นความหวังแล้ว ไม่ต้องรอคอยแบบไร้จุดหมายอีกต่อไป

และถ้าโซนจัดแสดงขยายใหญ่ขึ้น แถมยังมีเหรียญใบไม้เขียวเหลือเฟือ ก็สามารถนำสัตว์ชนิดใหม่ๆ เข้ามาได้ทีละเยอะๆ เลย! ที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้านำสัตว์เข้ามา เพราะในสวนสัตว์ไม่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ไม่อยากให้สัตว์ต้องลำบาก ส่วนจะเป็นสัตว์ชนิดไหน ค่อยว่ากันทีหลัง

ฟางเหย่อารมณ์ดีขึ้นมาทันที!

อารมณ์ดีแบบนี้ แน่นอนว่าต้องแบ่งปันกับชาวเน็ตสักหน่อย

รอจนกินอิ่มพักผ่อนช่วงเที่ยงเสร็จ ก็เรียกหลานหลี่มาเปิดไลฟ์สด

ยิ้มร่าโบกมือให้กล้อง "สวัสดีครับทุกคน ไม่ได้เจอกันนานเลย คิดถึงผมไหมเอ่ย?"

ชาวเน็ตเห็นแจ้งเตือนไลฟ์สด ก็แห่กันเข้ามาในห้องไลฟ์ทันที!

"บิดขี้เกียจรอแล้ว มาแล้วมาแล้ว!"

"ประชากรที่หายสาบสูญกลับมาแล้ว!"

"แฟนคลับเบอร์หนึ่งของเสี่ยวเฉียวมารายงานตัว! แก๊งคนรักจิ้งจอกลุย!"

"เฮ้ย แก๊งคนรักแมวเหมียวอยู่นี่ ใครกล้าซ่า?"

"ผอ. คราวที่แล้วฟังที่คุณพูดเรื่องความสำคัญของการตากแดด ตอนนี้ผมตากแดดตามเลย! รู้สึกเหมือนร่างกายเต็มไปด้วยพลัง!"

"เอ๊ะ ตากแดด +1 ด้วย!"

"แสงแดดอุ่นๆ ส่องมากระทบตัวฉัน แต่ทำไมใจฉันมันเย็นชา…"

"หืม? แกกำลังฝันกลางวันอยู่นะ"

ชาวเน็ตจอมเกรียนนี่เป็นยอดคนจริงๆ ไม่นานแชทก็คึกคักขึ้นมา

ฟางเหย่หัวเราะเบาๆ "แหม ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะ ทุกครั้งที่เปิดไลฟ์เห็นคนคิดถึงผมเยอะขนาดนี้ก็ชื่นใจ"

"ถุย! หน้าไม่อาย"

"พวกเราคิดถึงพี่ผู้ช่วยต่างหาก ไม่ได้คิดถึงนายหรอก"

"ช่วงนี้ผอ.ยุ่งอะไรอยู่นะ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง