บทที่ 91 รับมือได้อย่างลื่นไหล

ระหว่างเดิน ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ก็ชวนฟางเหย่คุยไปเรื่อยๆ ทั้งถามเรื่องราคาบัตรเข้าชมที่ทำไมถึงถูกนัก หรือเรื่องรายได้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ฟางเหย่ตอบตามตรงว่า เดิมทีสวนสัตว์ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ นักท่องเที่ยวเลยไม่ค่อยมี ถ้าขึ้นราคาตอนนี้คนก็คงยิ่งไม่มากันใหญ่! แต่ตอนนี้สวนสัตว์เริ่มมีชื่อเสียงแล้ว โซนจัดแสดงสัตว์ต่างๆ ก็สร้างใหม่เสร็จหรือใกล้เสร็จหมดแล้ว ช่วงนี้เลยเตรียมจะปรับราคาบัตรขึ้นเป็น 30

นกยูงที่กำลังเดินเล่นอยู่บนสนามหญ้าดึงดูดสายตาของทุกคน!

นักข่าวรีบหยิบกล้องมา "แชะๆ" ถ่ายรูปทันที โดยเก็บภาพทั้งนกยูงและบรรดาผู้นำเข้าไว้ในเฟรมเดียวกัน

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ถามด้วยความสงสัย "ปล่อยนกยูงไว้บนสนามหญ้าแบบนี้ ไม่กลัวพวกมันบินหนีไปเหรอครับ?"

ฟางเหย่จึงอธิบายว่า "นกยูงก็เหมือนกับไก่นั่นแหละครับ บินได้แต่ปกติจะเดินอยู่บนพื้นมากกว่า อีกอย่างที่นี่เป็นพื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่ มีทั้งหญ้า ต้นไม้ และพุ่มไม้ สภาพแวดล้อมน่าอยู่กว่า เลยไม่มีทางบินหนีไปไหนหรอกครับ"

พูดไม่ทันขาดคำ นกยูงตัวหนึ่งก็บินไปยังลานกว้าง แล้วร่อนลงที่ข้างกระถางดอกไม้ก่อนจะเดินทอดน่องไปอย่างช้าๆ

…อืม ดี! ดูมีพลังดีจัง!

ฟางเหย่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเสริมว่า "บินออกไปก็ไม่เป็นไรหรอกครับ สำหรับนักท่องเที่ยวแล้ว การได้เดินเล่นไปพร้อมกับนกยูงถือเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้นด้วย"

ผู้นำร่างท้วมคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า "แล้วถ้านกยูงพวกนี้ไม่กลับมาล่ะ?"

ฟางเหย่หัวเราะแล้วตอบว่า "พวกเรามีจุดให้อาหารประจำอยู่ที่สนามหญ้าครับ นกยูงมากินอาหารที่นั่นทุกวันเลยไม่ไปไหนไกลหรอก พอถึงเวลาหิวพวกมันก็กลับมาเอง ถ้าตัวไหนไม่อยากกลับ ก็จะมีเจ้าหน้าที่คอยไปเชิญพวกมันกลับมาครับ"

อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง! บรรดาผู้นำพากันพยักหน้า รู้สึกว่าน่าสนใจมาก

โซนแพนด้าแดง

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ป่าไผ่ แววตาของบรรดาผู้นำก็ฉายแววประหลาดใจ ไผ่สีเขียวสด ลำธารไหลเอื่อย สะพานไม้ไผ่ที่ดูสง่างาม สภาพแวดล้อมตรงนี้มันดีเกินไปแล้ว!

"ผอ.ฟาง การสร้างสภาพแวดล้อมขนาดนี้ ต้องใช้เงินเป็นล้านเลยสินะ?"

ฟางเหย่ตอบเลี่ยงๆ ว่า "เรื่องนี้… ก็ใช้เงินไปไม่น้อยเหมือนกันครับ"

วัสดุธรรมชาติในหน้าจอการก่อสร้างของระบบนั้นราคาถูกอยู่แล้ว ยิ่งไผ่โตไวราคาก็ยิ่งถูกจนไม่มีอะไรจะพูดได้อีก แค่แผ่นละ 10 เหรียญใบไม้เขียวเท่านั้น รวมๆ แล้วแทบไม่ได้ใช้เงินเท่าไหร่เลย

บรรดาผู้นำเห็นเขาท่าทางอึกอักไม่อยากบอก ก็เดาว่าราคาน่าจะแพงกว่านั้นแน่ๆ!

"พื้นที่ป่าไผ่กว้างขนาดนี้ สร้างแค่โซนจัดแสดงแพนด้าแดงโซนเดียวเหรอ?"

"ครับ อนาคตอาจจะพิจารณาสัตว์ชนิดอื่นที่อาศัยอยู่ในป่าไผ่เพิ่มครับ"

ผู้นำที่สวมแว่นตาคนหนึ่งถามคำถามที่แหลมคมว่า "ผอ.ฟาง แทนที่จะเอาเงินไปปลูกป่าไผ่ผืนใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่ซื้อสัตว์เพิ่มแล้วสร้างโซนจัดแสดงให้มากกว่านี้ล่ะ? ไม่รู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองไปหน่อยเหรอ?"

ถ้าผมมีเงิน ผมก็อยากซื้อเหมือนกันนั่นแหละ!

ฟางเหย่ยิ้มแล้วอธิบายว่า "หน้าที่สำคัญที่สุดของสวนสัตว์คือการให้ความรู้และส่งต่อข้อมูลด้านการอนุรักษ์ครับ ซึ่งการส่งต่อข้อมูลการอนุรักษ์นั้นเป็นกระบวนการที่ต้องค่อยเป็นค่อยไป ขั้นแรกต้องทำให้นักท่องเที่ยวรับรู้ก่อนว่าสัตว์นั้นวิเศษและน่ารักเพียงใด เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ เราจึงต้องพยายามสร้างโซนจัดแสดงที่ใกล้เคียงกับสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติให้มากที่สุด เพื่อให้สัตว์แสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติออกมาได้ มีสภาพจิตใจที่ดี ซึ่งจะทำให้การให้ความรู้ด้านการอนุรักษ์มีน้ำหนักน่าเชื่อถือครับ"

"การออกแบบแบบนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาด้านการอนุรักษ์ด้วย โซนจัดแสดงที่ใกล้เคียงกับธรรมชาติจะสร้างประสบการณ์แบบดื่มด่ำให้แก่นักท่องเที่ยว เมื่อได้เยี่ยมชม นักท่องเที่ยวจะตระหนักได้เองว่าสัตว์ป่ากับถิ่นที่อยู่อาศัยของพวกมันมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกัน ต่อจากนั้นเราค่อยใช้วิธีต่างๆ อย่างเช่นป้ายให้ความรู้ เพื่อบอกนักท่องเที่ยวว่าถิ่นที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของสัตว์กำลังเผชิญกับภัยคุกคาม และกิจกรรมของมนุษย์ส่งผลกระทบอย่างไรต่อถิ่นที่อยู่ของพวกมัน เพื่อให้นักท่องเที่ยวเกิดความเข้าใจและแรงบันดาลใจ จนนำไปสู่การลงมือปฏิบัติจริงครับ"

คำอธิบายที่เต็มไปด้วยตรรกะชัดเจนและลึกซึ้งนี้ ทำเอาท่านนายกเทศมนตรีไป๋อดพยักหน้าไม่ได้ "ดี!"

เมื่อเข้ามาในโซนจัดแสดง นักท่องเที่ยวต่างก็มองดูแพนด้าแดงกันอย่างเพลิดเพลิน

คณะของพวกเขามีจำนวนมาก แถมยังมีนักข่าวที่คอยถ่ายรูปอยู่ด้านหลัง จะไม่ให้สังเกตเห็นก็คงยาก นักท่องเที่ยวกว่าสิบคนหันมามองพร้อมกันจนเกิดความโกลาหลเล็กน้อย มีคนหนึ่งที่เคยเห็นท่านนายกเทศมนตรีไป๋ทางโทรทัศน์รีบพูดขึ้นว่า "สวัสดีครับท่านนายกเทศมนตรี!"

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋เห็นทุกคนดูเกร็งๆ จึงยิ้มอย่างเป็นกันเองว่า "ทุกคนก็มาเที่ยวเหมือนกัน เราเองก็มาเยี่ยมชม ไม่ต้องเกรงใจครับ"

นักท่องเที่ยวสงบลงอย่างรวดเร็ว อีกอย่างการมาเยี่ยมชมสวนสัตว์ก็ไม่ใช่การมาเยี่ยมชมตัวพวกเขาเอง พอหันหน้าหนีจากกล้องก็ไม่ได้รู้สึกประหม่าเท่าไหร่แล้ว

บรรดาผู้นำยืนอยู่หน้าผนังกระจก มองหาแพนด้าแดง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

เมื่อได้เห็นแพนด้าแดงเคลื่อนไหวอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ยิ่งทำให้สัมผัสได้ถึงความน่ารักของพวกมันจริงๆ ยิ่งได้เชื่อมโยงกับคำอธิบายก่อนหน้านี้ของฟางเหย่ ยิ่งทำให้เข้าใจถึงความตั้งใจในการจัดโซนพื้นที่นี้ได้ลึกซึ้งขึ้น

ผู้นำร่างท้วมถามขึ้นว่า "ผอ.ฟาง แพนด้าแดงตัวนี้มุดหาอะไรอยู่บนพื้นน่ะ?"

ฟางเหย่ให้ความรู้ในด้านนี้ว่า "นี่คือการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมด้วยอาหาร ครับ เป็นการเพิ่มกิจกรรมสนุกๆ นอกเหนือจากการให้อาหารตามปกติ… ซึ่งช่วยทั้งฝึกฝนสัตว์และฆ่าเวลา ทำให้พวกมันไม่รู้สึกเบื่อ สำหรับโปรแกรมเสริมสร้างสภาพแวดล้อมของเราวันนี้ คือการปั้นอาหารของแพนด้าแดงเป็นก้อนกลมๆ แล้วเอาไปซ่อนไว้ตามจุดต่างๆ ทั้งบนสนามหญ้า พุ่มไม้ แท่นปีนป่าย และบนต้นไม้ เพื่อให้พวกมันใช้ประสาทสัมผัสการดมกลิ่นในการตามหาอาหารครับ"

พูดไม่ทันขาดคำ หลี่จื่อก็ขุดคุ้ยเจออาหารก้อนเล็กๆ ในสนามหญ้า แล้วเคี้ยว "อั้มๆ" กินเข้าไป

"โปรแกรมเสริมสร้างสภาพแวดล้อมของวันนี้เหรอ? มีแบบอื่นอีกไหม?"

"เราจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทุกวันครับ วิธีการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมควรเปลี่ยนบ่อยๆ ถึงจะน่าสนใจและแปลกใหม่ ถ้าใช้วิธีเดิมซ้ำๆ การกระตุ้นความสนใจก็จะลดลงเรื่อยๆ วิธีหนึ่งคือใส่แอปเปิลไว้ในตะกร้าแล้วแขวนไว้บนต้นไม้ แพนด้าแดงต้องดึงเชือกขึ้นมาถึงจะได้กินแอปเปิล อีกวิธีคือผูกแอปเปิลไว้กับเชือกบนแท่นปีนป่าย ซึ่งพวกมันต้องยืนขึ้นถึงจะกินได้ ส่วนช่วงนี้เป็นหน้าร้อนอากาศอบอ้าว เราก็มีวิธีใส่แอปเปิลไว้ในชามน้ำแข็ง ทำให้การกินแอปเปิลทั้งเย็นสดชื่นและสนุกด้วยครับ"

"ดีๆ จริงๆ สวนสัตว์ที่คิดถึงสัตว์ขนาดนี้ นักท่องเที่ยวย่อมเกิดความเข้าใจได้ง่ายกว่าจริงๆ!"

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ถามนักท่องเที่ยวหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อย่างเป็นกันเองว่า "รู้สึกยังไงบ้างครับที่มาชมที่นี่?"

นักท่องเที่ยวหนุ่มดูเกร็งเล็กน้อย "ก็ดีครับ!"

นักท่องเที่ยวอีกคนที่มีนิสัยร่าเริงยกนิ้วโป้งให้แล้วชื่นชมว่า "โหย สวนสัตว์หลินไห่เนี่ยเป็นสวนสัตว์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ! สัตว์พวกนี้น่ารักสุดๆ! ผมมาที่นี่สามครั้งติดแล้วนะ ไม่เพียงแต่ได้เห็นสัตว์น่ารักๆ ยังได้ความรู้เพิ่มขึ้นตั้งเยอะ! สวนสัตว์ดีๆ แบบนี้ ท่านนายกเทศมนตรีต้องสนับสนุนเยอะๆ เลยนะครับ!"

สิ่งที่นักท่องเที่ยวพูดออกมานั้นจริงใจมาก ท่านนายกเทศมนตรีไป๋พยักหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้มตอบ "ได้ครับ!"

บรรดาผู้นำอ่านป้ายให้ความรู้กันอย่างตั้งใจ ก่อนจะเดินหน้าต่อไป

หลังจากเดินชมสวนสัตว์โดยรอบไปรอบหนึ่ง โซนเสือก็เรียกเสียงอุทานด้วยความทึ่งได้อีกครั้ง

แค่กว้างอย่างเดียวคงไม่เท่าไหร่ แต่นี่ไม่เพียงแต่กว้าง ยังออกแบบมาได้สวยงามมากอีกด้วย!

เจียวเจียวพอเห็นฟางเหย่ก็วิ่งมาหาด้วยความดีใจ มันยกอุ้งเท้าขึ้นแปะมือกับฟางเหย่ผ่านผนังกระจก

ทุกคนต่างพากันแปลกใจ "โอ้โห เสือตัวนี้มีไหวพริบดีจริงๆ!"

ตอนเดินผ่านโซนจัดแสดงเต่าเท้าดำที่กำลังก่อสร้างอยู่ ฟางเหย่ก็เล่าเรื่องที่เขาไปเจอเต่าเท้าดำที่ตลาดสดและช่วยมันออกมา รวมถึงขั้นตอนการรักษาให้ฟังอีกด้วย!

ท่านนายกเทศมนตรีไป๋ฟังจนจบอย่างตั้งใจ แล้วยิ้มว่า "ไปเถอะ เราไปคุยกันต่อที่ห้องรับรองกัน!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง