บทที่ 96 ผอ. ยังจะบอกว่าว่ายน้ำไม่เป็นอีกเหรอ？

"ทุกคนวางใจได้ครับ เจียวเจียวแค่ชวนผมไปเล่นด้วยเฉยๆ!" ฟางเหย่หัวเราะ "เมื่อกี้ที่คาบมือผม มันก็เหมือนตอนที่แม่เสือคาบลูกน่ะครับ ดูน่ากลัวแต่จริงๆ ไม่มีอะไรเลย"

ทว่าหลังจากนั้น สีหน้าของเขาก็ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย "เจียวเจียวเป็นเสือ เป็นสัตว์นักล่าครับ! ผมไม่อยากให้ทุกคนเข้าใจผิดว่า ถ้าสนิทกับสัตว์นักล่าแล้วจะสามารถเข้าไปจับหรือสัมผัสพวกมันได้ตามใจชอบ"

เอาเข้าจริง ร่างกายมนุษย์เรานี่บอบบางกว่าพวกเสือตั้งเยอะ เหมือนทำจากกระดาษเลยล่ะครับ! ต่อให้เสือไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แค่อยากหยอกเล่นกับเรา แต่ถ้าเผลอออกแรงมากไปหน่อย มนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเราก็เสี่ยงได้รับบาดเจ็บหรือถึงขั้นเสียชีวิตได้เลยนะ

แถมอารมณ์ของสัตว์นักล่าน่ะเอาแน่เอานอนไม่ได้ด้วยครับ วันดีคืนดีถ้าพวกมันหงุดหงิด หรือเข้าช่วงฤดูผสมพันธุ์ที่อารมณ์แปรปรวนง่าย ขืนเข้าไปสัมผัสสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่มีมาตรการป้องกันล่ะก็… จากการหยอกล้ออาจกลายเป็นเรื่องสยองขวัญขึ้นมาได้เลย!

"ฟังดูน่ากลัวจัง!"

"แล้วทำไมผอ.ถึงได้เข้าใกล้เสือได้สบายๆ แบบนั้นล่ะคะ?"

ฟางเหย่กระตุกยิ้มมุมปาก พลางลูบหัวเจียวเจียวเบาๆ "ก็เพราะผมมีสกิล 'หัวใจแห่งธรรมชาติ' ยังไงล่ะ! ถึงได้อยู่กับสัตว์นักล่าได้อย่างเป็นมิตรแบบนี้ จริงไหมเจียวเจียว?"

เจียวเจียวหันดวงตาสีอำพันมามอง แล้วคำรามตอบรับราวกับจะเห็นด้วย!

"ฮ่าๆ ผอ.ดูหนังเยอะไปหรือเปล่าครับ!"

"เอาจริงนะ ทึ่งในตัว ผอ. มากเลย! สนิทกับสัตว์ได้ขนาดนี้ได้ไงเนี่ย"

"จริง! ผอ. ถามคำ เจียวเจียวก็คำรามตอบ เหมือนคุยกันรู้เรื่องจริงๆ ตอนแรกที่เห็นนี่อึ้งไปเลย แต่ดูบ่อยๆ เข้าก็เริ่มชิน แถมรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้พอมันเกิดกับ ผอ. แล้ว กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปซะงั้น!"

"ฉันว่าเพราะความรักแหละ ผอ. เคยบอกว่าไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอก ก็แค่ใช้ความจริงใจปฏิบัติต่อสัตว์ สงสัยต้องแบบนี้แหละ ถึงจะเกิดภาพมหัศจรรย์ที่คนกับเสือเชื่อใจกันจนมาเล่นด้วยกันได้ขนาดนี้"

"คราวก่อนเห็นกระทู้หนึ่ง มีคนบอกว่าความรู้สึกที่มนุษย์มีให้สัตว์เป็นเรื่องจอมปลอม ไม่จำเป็น สัตว์สำหรับคนก็แค่เครื่องมือ ทำเอาฉันโมโหสุดๆ เลย! อยากให้คนพวกนั้นมาดูจริงๆ ว่า ผอ. ปฏิบัติต่อสัตว์ยังไง ดูจบแล้วจะยังกล้าพูดจาพล่อยๆ แบบนั้นอีกไหมเถอะ"

ฟางเหย่เดินมาพร้อมกับเจียวเจียวจนถึงริมสระน้ำ เขาไม่ลืมที่จะยิ้มและโบกมือทักทายนักท่องเที่ยวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรในโซนจัดแสดง

วันนี้ไม่ใช่วันหยุด นักท่องเที่ยวเลยไม่เยอะมาก ในโซนเสือมีคนอยู่ประมาณสิบกว่าคนเท่านั้น ตอนนี้ทุกคนกำลังตื่นเต้นและโบกมือตอบฟางเหย่ที่หน้ากระจกกั้น แค่เห็นเสือเดินเคียงข้างมนุษย์ก็น่าทึ่งแล้ว ยิ่งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สวยงามและดูเป็นธรรมชาติแบบนี้ด้วย ยิ่งน่าประทับใจเข้าไปใหญ่

เจียวเจียวกระโดดลงน้ำ "ตูม" ใหญ่ น้ำกระจายตัวเป็นวงกว้าง!

"เกือบลืมถามเลย แมวมันกลัวน้ำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเสือถึงว่ายน้ำเป็นล่ะ? ไม่สมเหตุสมผลเลย!"

"นั่นสิ 555 เสือไม่ใช่ลูกศิษย์แมวเหรอ? ทำไมลูกศิษย์ทำได้แต่ลูกพี่ทำไม่ได้ล่ะ /หัวหมา"

ฟางเหย่หัวเราะร่วน "เสือว่ายน้ำเป็นอยู่แล้วครับ ไม่ใช่แค่ว่ายเป็นธรรมดา แต่เป็นนักว่ายน้ำตัวฉกาจเลยล่ะ! มันเป็นสัตว์นักล่าไม่กี่ชนิดที่ว่ายน้ำเก่ง ช่วงหน้าร้อนเจียวเจียวชอบลงไปแช่น้ำคลายร้อนจะตายไปครับ"

"ส่วนเรื่องที่บอกว่าเสือเป็นลูกศิษย์แมว หลายคนคงเคยได้ยินเรื่องนี้กันมาบ้างใช่ไหมครับ? ว่ากันว่าเสือไปขอฝากตัวเป็นศิษย์แมว พอเรียนวิชาสำเร็จวันหนึ่งก็นึกอยากจะกินแมว แต่แมวไหวตัวทันกระโดดขึ้นต้นไม้ได้ก่อน แล้วตะโกนด่าเสือว่า 'ฉันจงใจกั๊กวิชาสุดท้ายไว้ไม่ยอมสอนเธอ ก็เพื่อป้องกันวันนี้แหละ!' เพราะเสือปีนต้นไม้ไม่เป็น เลยทำอะไรแมวไม่ได้… จริงๆ เรื่องนี้เหลวไหลมากครับ พวกคุณคงยังไม่เคยเห็นเวลาเสือปีนต้นไม้สินะ ต้นไม้สูงห้าเมตรมันใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็ปีนพรวดขึ้นไปได้แล้ว มีโอกาสเดี๋ยวจะโชว์ให้ดู!"

ในจังหวะนั้นเอง เจียวเจียวที่กำลังตะกุยน้ำอยู่ในสระก็หันกลับมามองฟางเหย่ แล้วคำรามใส่อย่างตื่นเต้น

"เอ๊ะ เหมือนผมจะเริ่มฟังภาษาเสือออกแล้วแฮะ! นี่หมายความว่าอยากให้ผอ.ลงไปเล่นด้วยเหรอ?"

[สิบปีความหวัง สิบปีโซวอน] ส่งข้าวปั้นให้ 1 ชิ้น: "ผอ. ไม่ลงไปว่ายด้วยกันหน่อยเหรอครับ?"

"เชี่ย ว่ายน้ำกับเสือ เล่นโหดขนาดนี้เลยเหรอ!"

"เอาเลย ถ้าผอ.ลงไปว่ายกับเจียวเจียว ผมเปย์จรวดให้เลย พูดจริงทำจริง!"

"ว้าว แค่คิดภาพตามก็ตื่นเต้นแล้ว!"

[ประชากรประจำโรงไฟฟ้า] ส่งลูกชิ้นกุ้ง 6 ลูก!

[จางหัวจิ่ง] ส่งข้าวปั้น 1 ชิ้น!

ยอดของขวัญจากชาวเน็ตที่หลั่งไหลเข้ามา ทำให้ความนิยมของไลฟ์สดพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!

ฟางเหย่กวาดสายตาดูคอมเมนต์แล้วทำหน้าจริงจัง "ทำไมไม่มีใครถามผมเลยล่ะครับว่าว่ายน้ำเป็นหรือเปล่า?"

"ผอ.ว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ? เฮ้อ อุตส่าห์ตั้งตารอ"

"ทุกคนดูให้ดีนะ ผอ.พูดแค่ว่าให้ถามว่าว่ายเป็นไหม ไม่ได้พูดตรงๆ ว่าว่ายไม่เป็น จากประสบการณ์ที่ดูไลฟ์ผอ.มา บางทีเขายิ่งทำหน้าซื่อๆ ก็ยิ่งกำลังหลอกพวกเราอยู่!"

"เชี่ย เกือบไปแล้ว ขอบใจนะเพื่อนที่เตือน เกือบโดนผอ.หลอกซะแล้ว!"

"ผอ.นิสัยไม่ดีเลย! มาหลอกให้ความหวัง"

ฟางเหย่เซ็งเลย กะว่าจะแกล้งหยอกชาวเน็ตสักหน่อยแต่ดันทำไม่สำเร็จซะแล้ว พ่อหนุ่มคนไหนพูดน่ะ ออกมายืนเดี๋ยวนี้เลยนะ!

จังหวะนั้นเจียวเจียวที่อยู่ในน้ำเริ่มรอไม่ไหวแล้ว! มันคำรามเร่งเร้าอีกครั้ง

"โอเคๆ เฉลยแล้วก็ได้ ผมว่ายน้ำเป็นครับ! งั้นขอวอร์มอัพร่างกายหน่อย เตรียมลงน้ำแล้วนะ"

จะว่ายน้ำก็ต้องถอดเสื้อผ้าก่อนเป็นธรรมดา ฟางเหย่ถอดชุดยูนิฟอร์มผอ.ออก เหลือเพียงกางเกงว่ายน้ำลายฉลามการ์ตูนตัวเดียว

กางเกงว่ายน้ำตัวนี้เขาใส่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าเพื่อความสะดวกในการลงสระอยู่แล้ว ที่สวนสัตว์ต้องออกแรงทุกวัน แถมไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มน้ำวิเศษด้วยหรือเปล่า รูปร่างของเขาก็เลยดูดีขึ้นเรื่อยๆ

ร่างกายของฟางเหย่ไม่เหมือนพวกกล้ามโตน่ากลัวแบบเหมิงสือ แต่รูปร่างของเขาดูเพรียวบางคล่องแคล่วเหมือนลูกเสือดาวตัวน้อย เส้นกล้ามเนื้อดูพริ้วไหวไหลลื่น กล้ามท้องมีพอให้เห็นแต่ไม่ชัดจนเกินไป เป็นหุ่นที่ดูดีและสบายตาตามมาตรฐานความงามของคนทั่วไป

หลานหลี่เห็นเข้าก็หน้าแดงซ่าน! เธอรีบหันขวับไปทางอื่นด้วยความเขินอาย แอบชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วก็รีบเบือนหน้าหนีอีกรอบอย่างรวดเร็ว

"เตรียมกางเกงว่ายน้ำมาพร้อมขนาดนี้ สงสัยวันนี้ ผอ. กะจัดเต็มสินะ"

"ผอ. ตอนถอดเสื้อนี่หุ่นดีเหมือนกันนะเนี่ย!"

"สาวๆ ในไลฟ์น้ำลายหกกันกระจายแล้ว! ผอ. คะ หนูอยากเป็นแม่ของลูกคุณ!"

"อย่าว่าแต่สาวๆ เลย หุ่นแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายอย่างผมเห็นแล้วยังใจสั่นเลย"

"ผอ. เป็นเทพบุตรในดวงใจฉัน พวกเธอใครก็ห้ามแย่ง! ซู้ดดดด!"

ฟางเหย่ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยเพื่อป้องกันตะคริวระหว่างว่ายน้ำ เขาเหยียดขาซ้ายทีขวาที หมุนคอไปมาเป็นการวอร์มอัพร่างกายบนฝั่ง

เขายิ้มให้กล้องหนึ่งที ส่งเสียงร้อง "อู๋หู~" แล้วกางแขนกระโดดตูมลงน้ำไป!

ว่ายไปได้ไม่กี่ทีเขาก็โถมตัวขึ้นไปบนหลังกว้างของเจียวเจียว กอดคอแน่นแล้วตะโกนบอก "เจียวเจียว ลุยเลย!"

เจียวเจียวคำรามรับอย่างตื่นเต้น "โฮก!"

ท่าว่ายน้ำของเสือจริงๆ แล้วก็คือท่าหมาพาย ถ้าได้เห็นอุ้งเท้าที่ตะกุยน้ำอยู่ใต้น้ำ บอกเลยว่าไม่น่ากลัวสักนิด แถมยังดูน่ารักสุดๆ

ปกติเวลาเจียวเจียวว่ายน้ำตัวเดียว ถ้ามองจากบนฝั่งจะดูสง่างามมาก ไม่รีบร้อน ไม่ลนลาน ดูชิลสุดๆ

แต่พอมีฟางเหย่มาเกาะอยู่บนหลังแบบนี้ ท่าว่ายของมันเลยดูโครมครามขึ้นเยอะ ราวกับมังกรอาละวาดที่กำลังสร้างคลื่นยักษ์ มันพลิกตัวไปมาในน้ำ ทุกครั้งที่ตะกุยน้ำจะสาดกระเซ็นเป็นละอองสีขาวสูงถึงครึ่งเมตร! จนทำเอารองเท้าของหลานหลี่ที่ยืนถ่ายทำอยู่บนฝั่งเปียกโชกไปหมด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง