บทที่ 100 เงินค่าขนมหนึ่งล้าน

ลู่เหย่กลับซื้อรถยนต์แบรนด์ในประเทศมาคันหนึ่ง แม้ว่ารถคันนี้จะถือว่าราคาสูงมากในบรรดาแบรนด์จีนด้วยกัน แต่ก็ยังเป็นแค่ยี่ห้อในประเทศ ในสายตาของคนส่วนใหญ่แล้ว มันยังไม่นับว่าเชิดหน้าชูตาได้

แต่ลู่เหย่ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเคยขับรถมานับไม่ถ้วน ทั้งรถสปอร์ตคันละหลายล้าน หรือโรลส์รอยซ์คันละสิบล้านกว่า เขาก็เคยขับมาหมดแล้ว ความจริงแล้ว เขารู้สึกว่าฟีลลิ่งตอนขับขี่มันก็แค่นั้น ไม่ได้แตกต่างราวฟ้ากับเหวเหมือนส่วนต่างของราคาเสียหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลู่เหย่เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง การใช้ชีวิตต้องทำตัวติดดิน โดยเฉพาะเมื่อเขาตั้งใจจะยึดอาชีพค้าของโบราณนี้ต่อไป การทำตัวเรียบง่ายไม่โอ้อวดจึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

รถเอสยูวีแบรนด์ในประเทศที่ลู่เหย่ซื้อมานั้นตัวถังใหญ่ไม่เบา แต่โชคดีที่ตอนนี้ย้ายมาอยู่วิลล่าแล้ว โรงรถในบ้านจอดรถคันใหญ่สองคันได้สบายๆ

พอเขาขับรถเข้าบ้าน แม่ของเขาก็ตกใจไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่าลู่เหย่จะซื้อรถแบรนด์ในประเทศมาใช้

แม่ของลู่เหย่รู้ดีว่าลู่เหย่ชอบขับรถมาก และเชี่ยวชาญเรื่องรถเป็นอย่างดี แต่เธอก็จำได้ว่าเมื่อก่อนลู่เหย่ไม่เคยชายตามองพวกรถแบรนด์ในประเทศหรือพวกรถร่วมทุนอะไรพวกนี้เลยสักนิด

ตอนที่พ่อของลู่เหย่ซื้อปอร์เช่ คาเยนน์ให้เธอเมื่อตอนนั้น ลู่เหย่ยังทำหน้าเบะใส่อย่างไม่แยแส นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้เขาจะซื้อรถแบรนด์ในประเทศกลับมาขับเอง

แม่ของลู่เหย่ไม่ได้พูดอะไร เธอรู้ว่าการซื้อบ้านรอบนี้ใช้เงินไปกว่าสี่สิบล้าน คาดว่าเงินที่ลู่เหย่หามาได้จากการลงทุนกับของโบราณช่วงนี้คงหมดเกลี้ยงแล้ว

ลู่เหย่ยื่นกุญแจรถดอกหนึ่งให้แม่ แล้วบอกว่าปกติรถคันนี้ให้แม่ขับ ส่วนเขาไปโรงเรียนก็ขี่จักรยานไป ไว้พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ค่อยซื้อรถคันใหม่ให้แม่ ถึงตอนนั้นคันนี้ค่อยยกให้เขาขับ

“ที่จริงแม่ก็ไม่ต้องใช้รถหรอก ตอนนี้ไม่ต้องไปตรวจบัญชีที่บริษัทแล้ว แค่ออกไปซื้อกับข้าวเอง” แม่ของลู่เหย่ยิ้มพลางกล่าว

“นี่แหละครับรถจ่ายกับข้าว แล้วทุกสัปดาห์แม่ต้องไปทำสวยหรืออะไรพวกนั้นก็ต้องขับรถไม่ใช่เหรอ จะได้นัดพวกเพื่อนสาวแก๊งคุณนายของแม่เมื่อก่อนออกไปเดินช้อปปิ้งจิบชาด้วยไง” ลู่เหย่ยิ้มตอบ

“พวกเพื่อนสาวพวกนั้นน่ะ ตั้งแต่พ่อแกมีเรื่อง ทุกคนก็อันตรธานหายหน้าไปหมด ไม่ติดต่อมาอีกเลย หน้าเงินกันทั้งนั้น จะมีก็แต่น้าเฉินของแกที่ฐานะธรรมดาที่สุดในกลุ่มที่เมื่อก่อนเคยให้แม่ยืมเงินสองหมื่นหยวน เพราะงั้น ตอนนี้จะไปมีใครให้ชวนไปเดินเล่นได้อีกล่ะ มีแต่แกนั่นแหละ ว่างเมื่อไหร่ก็มาเดินเป็นเพื่อนแม่แล้วกัน” แม่ของลู่เหย่ยิ้ม “แล้วก็นะ ไอ้เรื่องทำสวยพวกนั้นก็ช่างมันเถอะ ไม่ได้ทำมาตั้งสองปีแล้ว ไม่อยากทำแล้วด้วย แพงจะตายไป ปีหนึ่งตั้งหลายแสน!”

ลู่เหย่หยิบบัตรธนาคารที่เตรียมไว้นานแล้วส่งให้แม่พลางพูดว่า “แม่ครับ นี่เงินค่าขนมของแม่ ในนี้มีอยู่หนึ่งล้าน เมื่อก่อนแม่เคยใช้ชีวิตยังไง ต่อไปก็ใช้ชีวิตแบบนั้นเลย พ่อไม่อยู่แล้ว ผมเลี้ยงแม่เอง”

แม่ของลู่เหย่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตกใจถามขึ้นมาว่า “ลูก แกไม่มีเงินแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังให้แม่อีกตั้งล้านหนึ่งล่ะ”

“ใครบอกว่าผมไม่มีเงินล่ะครับ” ลู่เหย่ถามอย่างแปลกใจ

“แล้วทำไมแกถึงซื้อรถแบรนด์ในประเทศคันนี้มาล่ะ” แม่ของลู่เหย่ถาม

ลู่เหย่ฟังแล้วก็ถึงบางอ้อ จึงยิ้มแล้วตอบว่า “แม่ครับ ผมตั้งใจซื้อรถในประเทศเองแหละ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าความจริงรถมันก็แค่พาหนะ เมื่อก่อนที่ชอบพวกรถหรูรถสปอร์ต จริงๆ แล้วก็แค่เพื่ออวดรวย เอาหน้าเอาตา ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคนเราต้องทำตัวติดดิน คุณภาพชีวิตข้างในสำคัญกว่า เรื่องหน้าตามันก็แค่เรื่องผายลม”

แม่ของลู่เหย่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างที่สุด

“โบราณว่าไว้เรื่องดีกับเรื่องร้ายมักมาคู่กัน เรื่องที่พ่อแกโดนมันคือคราวเคราะห์ แต่กลับทำให้แกเติบโตเป็นผู้ใหญ่และสุขุมขึ้นมาได้ นี่นับว่าเป็นโชคดีที่หาได้ยากจริงๆ ถ้าพ่อแกมาเห็นเข้าคงต้องดีใจมากแน่ๆ” แม่ของลู่เหย่กล่าว

เมื่อเห็นว่าแม่ทำท่าจะเศร้าขึ้นมาอีก ลู่เหย่จึงรีบยิ้มแล้วตัดบททันที “เอาล่ะครับ แม่เก็บบัตรไว้ให้ดีเถอะ ถ้าเงินหมดแล้วก็บอกผม หรือไม่ผมก็เอาเงินทั้งหมดมาฝากไว้ที่แม่เลยดีกว่า”

จู่ๆ แม่ของลู่เหย่ก็นึกสงสัยขึ้นมา “ลูก แล้วแกยังเหลือเงินอยู่อีกเท่าไหร่กันแน่เนี่ย”

“ยังมีอีกยี่สิบล้านกว่าหยวนครับ” ลู่เหย่ยิ้มตอบ

“หา!” แม่ของลู่เหย่ร้องอุทานด้วยความตกใจ ถึงแม้เธอจะเป็นคุณนายไฮโซที่เคยเห็นเงินก้อนโตมาแล้ว แต่นี่ลูกชายของเธอเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย กลับมีเงินเยอะขนาดนี้ มันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้จริงๆ

ลู่เหย่จึงเล่าเรื่องที่ตัวเองซื้อเครื่องสำริดมาในราคาแค่สามหมื่นหยวน แล้วขายออกไปได้เงินถึงสิบล้านดอลลาร์สหรัฐให้แม่ฟังคร่าวๆ ทำเอาแม่ของเขาฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

“ขายของโบราณมันทำเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ” แม่ของลู่เหย่แทบไม่อยากจะเชื่อ “แกหาเงินง่ายกว่าพ่อแกเยอะเลยนะเนี่ย”

“มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะครับ มันต้องอาศัยคลังความรู้ที่แน่นหนามากด้วย แม่ไม่เห็นเหรอว่าพอผมมีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็ต้องนั่งอ่านหนังสือ ตอนเช้าก็ต้องค้นคว้าหาข้อมูลน่ะ” ลู่เหย่ยิ้ม

“มันก็จริงของแก” แม่ของลู่เหย่ยิ้ม “บัตรเงินค่าขนมหนึ่งล้านนี้แม่รับไว้แล้วกันนะ แต่ว่าเงินส่วนที่เหลือน่ะ แกเก็บไว้จัดการเองเถอะ ในเมื่อบอกแล้วว่าบ้านนี้ให้แกเป็นคนนำ ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องรบกวนเสี่ยวเหย่ลงแรงจัดการแล้วจริงๆ แม่มีหน้าที่แค่ดูแลบ้านหลังนี้ให้เรียบร้อย แล้วคอยรอแกกลับบ้านก็พอ”

“ได้เลยครับ ตามใจแม่เลย!” ลู่เหย่ยิ้ม “ไปกันเถอะคนสวย ผมจะพาแม่นั่งรถคันใหม่ไปกินลมชมวิวหน่อย”

“เอาสิ!” แม่ของลู่เหย่ดีใจจนดูเหมือนเด็กสาว เธอแวะไปเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงลายดอกไม้ตัวสวยเป็นพิเศษ จากนั้นก็ถือกระเป๋าใบใหม่เดินตามลู่เหย่ออกมาจากบ้าน

“อ้าว แม่ครับ กระเป๋าใบนี้ซื้อมาตอนไหนเนี่ย ทำไมผมไม่เคยเห็นเลย” ลู่เหย่เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

“นี่เซียวเวยให้แม่มาตอนย้ายบ้านรอบที่แล้วน่ะสิ เธอบอกว่านี่เป็นเงินที่เธอหามาได้จากการไปถ่ายละครเองเลยนะ! แม่หนูคนนี้ดีจริงๆ เลย ทั้งสวยทั้งกตัญญู!” แม่ของลู่เหย่ยิ้มตอบ

พอพูดถึงเซียวเวยขึ้นมา ลู่เหย่ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยคุยกันว่าจะไปเยี่ยมเธอที่กองถ่ายบนภูเขาอู้หยวน ในเมื่อตอนนี้ซื้อรถมาแล้ว เขากะว่าช่วงสองสามวันนี้จะต้องชวนหลงอ้วนไปหาเซียวเวยให้ได้

ลู่เหย่บอกให้แม่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูสวน ส่วนเขาก็เดินไปเอารถออกจากโรงรถ

ตอนที่ขับรถออกมา พอดีกับที่คุณนายโจวข้างบ้านกำลังเดินเล่นออกมาพอดี เธอจึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงทักทายขึ้นมาเสียงดัง “โอ้โห เสี่ยวเหย่ ซื้อรถใหม่เหรอเนี่ย รถคันนี้สวยจังเลยนะ แถมคันใหญ่ขนาดนี้ด้วย มันยี่ห้ออะไรเหรอจ๊ะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย น่าจะหลายล้านอยู่ใช่ไหมล่ะ”

รถที่ลู่เหย่ซื้อมาคันนี้เป็นแบรนด์ระดับบนของฝั่งแบรนด์ในประเทศ สัญลักษณ์โลโก้ของรถนั้น คนอย่างคุณนายโจวย่อมไม่เคยเห็นเป็นธรรมดา

“แบรนด์ในประเทศน่ะครับ แค่สองแสนกว่าหยวนเอง” ลู่เหย่ตอบกลับไปส่งๆ

“แหม เสี่ยวเหย่ หลายล้านก็บอกว่าหลายล้านสิ จะมาบอกว่าสองแสนทำไม หลอกว่าฉันไม่รู้เรื่องรถรึไงจ๊ะ” คุณนายโจวยิ้มเยาะอย่างไม่เชื่อถือ

“แล้วแต่จะคิดเลยครับคุณน้าโจว ไว้เจอกันใหม่นะครับ!” ลู่เหย่เอ่ยลาคำหนึ่ง แล้วก็เหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันที

เมื่อมองตามไฟท้ายรถที่แล่นห่างออกไป คุณนายโจวก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะ “จะอวดเบ่งไปถึงไหนกันเชียว! ซื้อทั้งวิลล่าซื้อทั้งรถหรู แอบซุกซ่อนทรัพย์สินไว้ละสิ คอยดูเถอะ เดี๋ยวศาลก็มายึดทรัพย์เข้าให้! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีใครมาจัดการแก ดูซิว่าจะผยองไปได้สักกี่น้ำ!”

ลู่เหย่ขับรถพาแม่วนรอบตัวเมืองไปหนึ่งรอบ จากนั้นก็ดึงดันพาแม่ไปยังสถานเสริมความงามที่เธอเคยไปใช้บริการเมื่อก่อน จัดการเปิดคอร์สใหม่ให้ เพื่อให้เธอได้มาทำสวยดูแลตัวเองเป็นประจำ

กระเป๋าที่แม่ของลู่เหย่ถือติดตัวออกมาเป็นใบที่เซียวเวยซื้อให้ แม้จะเป็นแบรนด์หรูระดับเริ่มต้นราคาพันสองพันหยวน แต่ถ้าเอาไปเทียบกับกระเป๋าที่แม่ของเขาเคยใช้เมื่อก่อนแล้ว ราคาใบนี้คงเทียบได้แค่สายสะพายเส้นเดียวเท่านั้น

ทว่ากระเป๋าจำนวนนับไม่ถ้วนที่แม่ของเขาเคยซื้อไว้เมื่อก่อน ต่างก็ถูกศาลยึดเป็นทรัพย์สินเพื่อนำไปขายทอดตลาดหมดแล้ว ดังนั้นลู่เหย่จึงลากแม่เข้าไปในห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อกระเป๋าใบใหม่ แม้ว่าแม่ของเขาจะปฏิเสธหัวชนฝาไม่อยากเข้าไป แต่ลู่เหย่บอกว่าจะซื้อของขวัญให้เซียวเวยแล้วอยากให้ช่วยเลือก แม่ของเขาถึงยอมเดินเข้าไปด้วยกัน

พอเข้ามาในห้าง ลู่เหย่ก็รูดบัตรซื้อกระเป๋าไปสามใบในคราวเดียว ใบหนึ่งให้เซียวเวย อีกสองใบให้แม่ของเขา

แม้ว่าแม่ของลู่เหย่จะรู้สึกเสียดายเงินแทบแย่ ปากก็เอาแต่บ่นพึมพำไม่หยุดว่าหาเงินมันไม่ง่ายเลยนะเนี่ย เงินขนาดนี้ต้องขายข้าวผัดไปตั้งกี่จานกัน

แต่ลึกๆ ในใจของแม่ลู่เหย่กลับมีความสุขล้นพ้น เพราะจะมีผู้หญิงคนไหนในโลกที่ไม่ชอบกระเป๋ากันล่ะ

ถ้ามีจริงๆ ละก็ นั่นคงเป็นปัญหาที่ตัวกระเป๋าแล้ว ต้องรีบเปลี่ยนไปเลือกรุ่นอื่นแทนด่วนๆ