บทที่ 99 ตาหมามองคนต่ำ

ฝั่งตรงข้ามโชว์รูมรถญี่ปุ่นเป็นโชว์รูมรถยนต์แบรนด์ในประเทศ ทั้งสองร้านคั่นกลางด้วยถนนกว้างไม่ถึงเจ็ดแปดเมตร

“หมามองคนต่ำ!” หลงอ้วนหันกลับไปพ่นคำด่าใส่เซลส์หญิงคนนั้น ก่อนจะเดินตามลู่เหย่เข้าไปในร้าน

เซลส์สาวยังคงยืนอยู่ตรงประตูเหมือนเดิม ราวกับกำลังรอหัวเราะเยาะสองคนนี้อยู่

“ที่นี่มีรถคันไหนแพงที่สุดบ้าง” ลู่เหย่เดินเข้ามาในร้านแล้วเอ่ยเสียงดัง

หน้าเคาน์เตอร์มีเซลส์ชายใส่สูทสองคนกำลังคุยกันอยู่พอดี พอเห็นลู่เหย่พุ่งตรงเข้ามา เซลส์ที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ก็รีบยิ้มแล้วเดินปรี่เข้ามา “รถที่แพงที่สุดในร้านเราคือเอสยูวีคันนี้ครับ เครื่องยนต์ 2.0T เกียร์แปดสปีด ไม่ว่าจะกำลังเครื่อง คุณภาพ หรือรูปลักษณ์ภายนอก บอกเลยว่าไม่ด้อยกว่าแบรนด์ร่วมทุนไหนๆ แถมเจ้าของคนแรกยังได้รับประกันชิ้นส่วนหลักสามชิ้นตลอดอายุการใช้งานด้วยครับ… รุ่นท็อปสุดราคาแค่สองแสนสองหมื่นหยวนเท่านั้น”

เซลส์ชายร่ายข้อมูลรถยาวเป็นพรืดจนลู่เหย่เริ่มหมดความอดทน รีบพูดแทรก “มีรถพร้อมรับเลยไหม”

“มีครับ มีแน่นอน รับรถได้ทันทีเลยครับ” เซลส์ยิ้มตอบ

“ดี งั้นคุณเอารถไปจอดหน้าประตูโชว์รูมฝั่งตรงข้าม ติดโบแดงดอกใหญ่ให้ด้วย แล้วจัดคนยิงพลุเฉลิมฉลองสองข้างทางเลย ผมจะทำพิธีรับรถตรงนั้นแหละ” ลู่เหย่กล่าว

“หา?” เซลส์ชายฟังแล้วยืนเหวอไปเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกค้าถึงได้มีข้อเรียกร้องพิลึกพิลั่นขนาดนี้

“ได้หรือไม่ได้? รูดบัตรเดี๋ยวนี้เลย” ลู่เหย่พูดพลางควักกระเป๋าสตางค์ออกมา

“ได้ครับ ได้แน่นอน!” เซลส์ชายพูดจบก็ยิ้มแป้นวิ่งกลับไปที่เคาน์เตอร์เพื่อหยิบเครื่องรูดบัตร

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ” เซลส์ใส่สูทอีกคนที่เดิมทีอยู่นอกเคาน์เตอร์เอ่ยถามอย่างงุนงง “ทำไมลูกค้าถึงอยากเอารถไปส่งมอบที่หน้าร้านฉันล่ะ”

“สงสัยจะโดนร้านนายไล่ตะเพิดมาน่ะสิ แต่คงต้องขอบคุณคนสวยร้านนายแล้วล่ะ ไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ ยอดนี้คุ้มสุดๆ ไม่ต่อราคาสักคำ” เซลส์ชายพูดจบก็ถือเครื่องรูดบัตรวิ่งหน้าบานกลับไปหาลู่เหย่

เซลส์ชายที่ยืนอยู่นอกเคาน์เตอร์คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้จัดการโชว์รูมรถญี่ปุ่นฝั่งตรงข้ามนั่นเอง เขาบังเอิญแวะมาคุยกับผู้จัดการโชว์รูมรถในประเทศฝั่งนี้เรื่องการจอดรถตรงทางเดิน ใครจะไปคิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

พอลู่เหย่รูดบัตรเสร็จ เห็นเซลส์กำลังก้มหน้ากรอกข้อมูลสารพัด เขาก็รีบร้อนพูดขึ้น “คุณอย่าเพิ่งกรอกข้อมูลเลย เอารถไปจอดไว้หน้าประตูก่อน แล้วจัดคนไปเตรียมพิธีส่งมอบรถให้เสร็จ ค่อยกลับมากรอกข้อมูลทีหลัง”

“ได้ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย ทั้งสองท่านนั่งพักก่อนนะครับ จะรับกาแฟ ชา หรือเครื่องดื่มดีครับ” เซลส์ชายถามอย่างกระตือรือร้น

“คุณรีบไปจัดการเรื่องส่งมอบรถเถอะ พวกเราดื่มน้ำแร่บนโต๊ะก็พอแล้ว” ลู่เหย่ตอบ

“ได้เลยครับ!” เซลส์ชายพูดจบก็ใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปทันที

“เชี่ย! เพื่อน นายซื้อรถแบบไม่ดูเลยเหรอ เอาคันที่แพงที่สุดในร้านเลยเนี่ยนะ” หลงอ้วนเพิ่งจะได้จังหวะแทรกบทสนทนา ลู่เหย่เดินเข้ามาไม่ถึงสองนาทีก็สอยรถไปคันหนึ่งแล้ว

“ฉันช่วยระบายแค้นให้นายไง เสียเงินสองแสนกว่าหยวนซื้อรถสักคันมันจะเป็นไรไป” ลู่เหย่พูดอย่างใจป้ำ

“สุดยอด! งั้นเดี๋ยวพี่หลงคนนี้เลี้ยงไอติมแท่งนายเอง!” หลงอ้วนว่า

“ไสหัวไปเลย! แม่ง ฉันยอมควักเงินสองแสนกว่าหยวนมาเอาคืนให้แก แกจะเลี้ยงแค่ไอติมแท่งเดียวเนี่ยนะ” ลู่เหย่แกล้งโมโห

“โธ่เว้ย! ยังไงนายก็กะจะซื้อรถอยู่แล้ว แถมไม่ได้ทำเพื่อฉันอย่างเดียวสักหน่อย มีไอติมให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว ถ้าแท่งเดียวไม่พอ อย่างมากก็เบิ้ลให้อีกแท่งแล้วกัน” หลงอ้วนเถียง

เมื่อเห็นลู่เหย่กับหลงอ้วนนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟา และผู้จัดการฝ่ายขายเมื่อกี้ก็ไม่อยู่ ผู้จัดการโชว์รูมรถญี่ปุ่นฝั่งตรงข้ามจึงเดินเข้ามาแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ขอโทษนะครับ ขอถามหน่อย ทั้งสองคนเพิ่งข้ามมาจากร้านฝั่งตรงข้ามใช่ไหมครับ”

ลู่เหย่กับหลงอ้วนเงยหน้ามองเซลส์ที่ยิ้มแป้นคนนี้ แล้วก็สังเกตเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่บนอกเสื้อของเขา เป็นป้ายของโชว์รูมฝั่งตรงข้ามจริงๆ

“ใช่ พวกเราเพิ่งโดนโชว์รูมฝั่งตรงข้ามไล่ออกมาเนี่ยแหละ” หลงอ้วนพูดเสียงดัง

“ไล่ออกมาเหรอครับ จะเป็นไปได้ยังไง เดี๋ยวนี้ระบบจัดการของโชว์รูมรถได้มาตรฐานกันหมดแล้ว ไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นนะ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ” ผู้จัดการยิ้มแห้งๆ

“ไม่มีเข้าใจผิดทั้งนั้นแหละ” หลงอ้วนใส่สีตีไข่อย่างออกรส “เซลส์ผู้หญิงร้านฝั่งตรงข้ามบอกว่าร้านพวกเขาไม่ต้อนรับพวกขี่จักรยาน ไล่ตะเพิดพวกเราออกมา แถมยังด่าว่าพวกเราทำตัวเป็นกระจอกแต่เสือกอวดรวย พอฉันบอกว่าจะฟ้องผู้จัดการ ยัยนั่นยังบอกอีกว่าผู้จัดการแม่งขี้หมา ทำอะไรไม่เป็นนอกจากเลียแข้งเลียขา ยังไงผู้จัดการก็ไม่อยู่ ที่นั่นเธอใหญ่สุด!”

ผู้จัดการคนนั้นโกรธจนหน้าแดงก่ำ ไม่นึกเลยว่าซุนเสี่ยวเหมยจะเหิมเกริมได้ถึงขนาดนี้

หลงอ้วนเห็นผู้จัดการยืนเงียบไปครู่หนึ่ง จึงพูดต่อ “ไม่เชื่อเหรอ ไม่เชื่อก็ลองไปดูสิ ยัยนั่นยังยืนระริกระรี้อยู่หน้าประตูอยู่เลย แถมจักรยานของพวกเราสองคนก็ยังจอดอยู่หน้าร้านคุณนั่นแหละ”

ผู้จัดการกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงเรียกอย่างเป็นกันเองและยินดีดังมาจากด้านหลัง “คุณลู่ครับ รถของคุณเตรียมพร้อมแล้วครับ!”

ลู่เหย่กับหลงอ้วนรีบลุกขึ้นเดินออกไปทันที ผู้จัดการคนนั้นก็เดินตามออกไปด้วย

เซลส์หญิงโชว์รูมรถญี่ปุ่นที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นโชว์รูมรถในประเทศฝั่งตรงข้ามขับรถป้ายแดงคันที่แพงที่สุดในร้านมาจอดเทียบอยู่หน้าประตูร้านตัวเอง แถมยังตกแต่งประดับประดาอย่างเอิกเกริก มีคนถือพลุกระดาษขนาบอยู่สองข้าง เธอจึงรีบถามด้วยความสงสัย “วันนี้เปิดบิลได้แล้วเหรอ แถมยังเป็นคันที่แพงที่สุดด้วย? แต่ว่าพวกนายเอารถมาจอดหน้าประตูร้านฉันทำไมเนี่ย”

“ลูกค้าขอมาน่ะ บอกว่าอยากทำพิธีส่งมอบรถตรงนี้ ลูกค้าคนนี้โคตรเจ๋ง รูดการ์ดจ่ายสดเต็มจำนวนไม่ต่อราคาสักบาท เดินเข้าร้านมาก็ชี้เอาคันที่แพงที่สุดเลย ผู้จัดการร้านฉันยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วเนี่ย ออร์เดอร์นี้รวมค่าประกันด้วยกำไรเน้นๆ เกือบสองหมื่นหยวนเลยนะ” เซลส์สาวจากโชว์รูมรถในประเทศตอบพลางยิ้มหวาน

“จริงเหรอ ใครกันน่ะ ทำไมป๋าขนาดนี้” เซลส์หญิงร้านรถญี่ปุ่นทำหน้าอิจฉาตาร้อน ใครๆ ก็รู้ว่าส่วนต่างที่ขายได้เกินมา บริษัทจะยกให้เป็นค่าคอมฯ ของเซลส์เกือบหมด

“ฉันเอง ใครอีกล่ะ” หลงอ้วนก้าวอาดๆ ออกมาพลางยิ้มร่า “พวกขี่จักรยานกระจอกๆ ไงล่ะ”

“เอ่อ ช่วยเปิดกระโปรงท้ายรถให้ทีครับ ผมจะเอาไอ้จักรยานสองคันนั้นใส่เข้าไป” ลู่เหย่แกล้งพูดขึ้นพลางชี้ไปยังจักรยานที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม

เซลส์หญิงฝั่งตรงข้ามถึงกับยืนอึ้งตาค้าง คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้เด็กขี่จักรยานสองคนนี้จะเดินเข้าไปซื้อรถออกมาได้จริงๆ แถมยังเป็นคันที่แพงที่สุดในร้านอีกด้วย คันนี้แพงกว่ารถคันละแสนกว่าหยวนที่พวกมันมาดูในร้านเธอตั้งเยอะ

“ขอบใจนะเสี่ยวเหมย คืนนี้ฉันเลี้ยงบาร์บีคิวเอง!” ผู้จัดการร้านรถในประเทศไม่ลืมที่จะเอ่ยทับถมจังหวะนี้พอดี ใครๆ ก็รู้ว่าซุนเสี่ยวเหมยร้านฝั่งตรงข้ามเนี่ยแหละที่เขาเกลียดเข้าไส้ ชอบมาแย่งลูกค้าเขาเป็นประจำ แถมยังคอยเป่าหูคนอื่นว่ารถแบรนด์ในประเทศมันขยะ ซื้อกลับไปก็เตรียมเข้าคิวรอซ่อมได้เลย

“เธอไม่ต้องทำแล้ว ไปซะ เธอโดนไล่ออกแล้ว” ผู้จัดการโชว์รูมรถญี่ปุ่นเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าไปในร้านแล้วตะคอกเสียงดังลั่น

“ผู้จัดการคะ ทำไมล่ะคะ” ซุนเสี่ยวเหมยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“ทำไมงั้นเหรอ แล้วที่หน้าประตูนั่นมันเรื่องอะไรกัน” ผู้จัดการตวาดถาม

“ฉัน… ฉัน…” ซุนเสี่ยวเหมยพูดไม่ออก เธอคงบอกไม่ได้หรอกว่าเพราะตัวเองสายตาดูถูกคน ไล่ลูกค้าเตลิดไปร้านฝั่งตรงข้าม แต่ไอ้เรื่องดูคนจากภายนอกแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องปกติของวงการเซลส์ขายรถไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงได้ซวยขนาดนี้ล่ะเนี่ย

“ผู้จัดการคะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะค่ะ คราวหน้าฉันจะปรับปรุงตัว” ซุนเสี่ยวเหมยอ้อนวอน

“ไม่ต้องแล้ว ในร้านนี้ฉันเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่เธอ!” ผู้จัดการตวาดอย่างเดือดดาล “เธอไปกินบาร์บีคิวกับเขานู่นไป!”

“ฉันไม่ชอบกินบาร์บีคิวค่ะ…” ซุนเสี่ยวเหมยตอบอย่างน่าสงสาร

“ไสหัวไป!” ผู้จัดการคำรามลั่น

ลู่เหย่ให้ที่ร้านติดป้ายทะเบียนชั่วคราวให้ ส่วนขั้นตอนอื่นๆ ก็ยกให้ทางโชว์รูมจัดการต่อ จากนั้นเขากับหลงอ้วนก็ขับรถคันใหม่ออกไปอย่างโก้หรู

ตอนที่รถกำลังแล่นออกจากออโตโมบิลซิตี ตรงประตูใหญ่ก็เห็นเซลส์หญิงซุนเสี่ยวเหมยคนนั้นถอดชุดสูทกระโปรงเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว เธอกำลังหิ้วกระเป๋าเดินคอตกมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์

หลงอ้วนลดกระจกลงแล้วยิ้มเยาะ “คนสวย เป็นไงบ้างล่ะ รู้ซึ้งถึงผลของการเป็นหมามองคนต่ำหรือยัง”

ซุนเสี่ยวเหมยตวัดสายตาค้อนใส่หลงอ้วนวงใหญ่ แล้วก้มหน้าก้มตาเดินต่อ

“ฉันขอมอบคำเตือนให้นะ วันหลังไปหางานใหม่ อย่าริทำนิสัยหมามองคนต่ำอีกล่ะ ไม่งั้นได้ตกงานซ้ำสองแน่! ขอให้โชคดีกับงานใหม่นะจ๊ะ!” หลงอ้วนพูดจบก็กดปิดกระจก แล้วตะโกนออกมาด้วยความสะใจ “ออกรถโว้ย!”