บทที่ 98 ซื้อรถอะไรดี

ในที่สุดใบขับขี่ของลู่เหย่ก็มาอยู่ในมือ ใช้เวลารวมๆ แล้วก็ราวเดือนครึ่ง

ความจริงลู่เหย่น่าจะได้ใบขับขี่มาตั้งแต่ครึ่งเดือนแรกแล้ว แต่เพื่อจะรอสอบไปพร้อมกับหลงอ้วนทุกด่าน เขาเลยยอมให้ครูฝึกเลื่อนคิวสอบของตัวเองออกไป ไม่อย่างนั้นคงได้มาตั้งนานแล้ว

ยังดีที่ในที่สุดไอ้อ้วนก็สอบผ่านกับเขาเสียที

วัยรุ่นรักรถสองคนพอได้ใบขับขี่มาก็ดีใจจนเนื้อเต้น โดยเฉพาะหลงอ้วนที่แหกปากโวยวายว่าจะต้องไปถอยรถให้ได้เดี๋ยวนี้เลย

ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ ลู่เหย่วิ่งรอกไปโน่นมานี่ส่วนใหญ่ก็ต้องพึ่งพาแท็กซี่ เขาซึ้งเลยว่าไม่มีรถมันลำบากขนาดไหน แม้การปั่นจักรยานจะดีต่อสุขภาพและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แต่หน้าร้อนก็แดดเปรี้ยง หน้าหนาวก็เย็นยะเยือก แถมยังไปที่ไกลๆ ไม่ได้อีก

ดังนั้น การมีรถยนต์สี่ล้อสักคันจึงเป็นเรื่องจำเป็นสุดๆ

อีกอย่าง ตอนนี้เขาย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์แล้ว เวลาแม่จะไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ต หรือจะไปทำสวยเสริมความงาม ก็ล้วนต้องมีรถขับทั้งนั้น

ทั้งสองคนปรึกษากันไปมา ได้ข้อสรุปว่าไม่ว่าจะซื้อหรือไม่ แต่ไปดูไว้ก่อนไม่เสียหาย แล้วก็พากันปั่นจักรยานตรงดิ่งไปยังศูนย์รวมจำหน่ายรถยนต์ทันที

ศูนย์จำหน่ายรถยนต์ของเมืองปินไห่มีขนาดใหญ่โตมาก โชว์รูมตัวแทนจำหน่ายของแบรนด์รถยนต์เกือบทั้งหมดในเมืองมารวมกันอยู่ที่นี่ เรียกได้ว่ามาที่เดียวเดินดูได้ครบหมด

พอเลี้ยวเข้ามา ทั้งสองคนก็ลงเดินจูงจักรยาน หลงอ้วนอยากไปดูพวกรถสปอร์ตอย่างแลมโบร์กินี เฟอร์รารี มาเซราติ ทำนองนั้น ส่วนลู่เหย่กลับอยากไปดูพวกรถใช้งานจ่ายกับข้าวทั่วไป อย่างฮอนด้า ฟอร์ด เฌอรี หรือจีลี่

“เชี่ย! เพื่อน แกเป็นเอามากไปปะเนี่ย” หลงอ้วนทำตาโต “แกแม่งอยู่คฤหาสน์หรูริมทะเลหลังละหลายสิบล้าน แต่ดันจะมาซื้อรถจ่ายกับข้าวคันละแสนกว่าหยวน สมองมีปัญหาปะวะ”

“แกจะไปรู้อะไรวะ!” ลู่เหย่ด่ากลับ “มันเหมือนกันที่ไหน รถเป็นยานพาหนะ ซื้อมาก็มีแต่เสื่อมราคา แต่บ้านน่ะนอกจากจะอยู่อาศัยได้แล้ว ยังรักษามูลค่าแถมยังราคาพุ่งขึ้นได้อีก มันคือการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ มันเทียบกันได้เรอะ”

“แต่แกก็ไม่เห็นต้องถึงขั้นซื้อรถซอมซ่อขับเข้าคฤหาสน์หรูหลายสิบล้านของแกเลยนี่หว่า ไม่กระดากบ้างเหรอวะ ยามจะยอมเปิดประตูให้แกเข้าหมู่บ้านเรอะ” หลงอ้วนหัวเราะขำ

“มีอะไรต้องอาย ฉันอยากขับคันไหนก็ซื้อคันนั้น ใครจะมาเสือกได้ล่ะ” ลู่เหย่หัวเราะ “แกไม่เข้าใจ คุณสมบัติของรถคือปลอดภัย รวดเร็ว อย่างมากก็บวกความสะดวกสบายเข้าไปอีกหน่อย ซึ่งรถราคาหลักแสนในตอนนี้ก็ตอบโจทย์ได้หมดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ต้องจ่ายเงินทิ้งขว้างเลย”

“ถ้าทุกคนคิดแบบแกหมด แบรนด์รถหรูพวกนั้นคงเจ๊งกะโบ๊งขายไม่ออกกันพอดี” หลงอ้วนเบะปากอย่างไม่เห็นด้วย

“แกไม่รู้อะไรเลย คนส่วนใหญ่ซื้อรถหรูก็เพื่อเอาไว้เก๊กท่า ไม่ก็สร้างภาพลักษณ์เพื่อยกระดับตัวเอง สร้างความน่าเชื่อถือไว้ทำธุรกิจ ซึ่งจริงๆ มันก็คือการลงทุนอย่างหนึ่ง” ลู่เหย่ร่ายยาว “แล้วฉันจะซื้อรถหรูไปทำไมล่ะ ฉันไม่ได้ทำธุรกิจ แล้วก็พ้นวัยที่จะมาเก๊กท่าโชว์รวยแล้วโว้ย”

หลงอ้วนฟังคำสาธยายของลู่เหย่แล้วก็ด่าสวนทันควัน “พ้นวัยโชว์พาวเรอะ ฉันว่าแกน่ะมันก็แค่งี่เง่าต่างหาก”

ว่าพลางเจ้าอ้วนก็เข็นจักรยานตรงดิ่งไปยังโชว์รูมรถยนต์ที่มีป้ายกระทิงดุสีทองตัวเบ้อเริ่มติดอยู่หน้าร้าน

“เฮ้ยเพื่อน แกฟังภาษาคนไม่ออกรึไงวะ นี่แกจะไปดูรถหรูจริงๆ เหรอเนี่ย” ลู่เหย่ร้องถามพลางเดินตามไป

“แค่อยากดูให้เป็นบุญตาไม่ได้รึไงวะ ยูรุสของแลมโบกินีน่ะ ฉันเล็งมานานแล้ว ความฝันของฉันคือการได้เหยียบคันเร่งเจ้านี่แหละ” หลงอ้วนยิ้มกริ่ม

ทั้งคู่จูงจักรยานเดินดุ่มๆ เข้าไปในโชว์รูมแลมโบกินีที่ตกแต่งหรูหราอลังการ แต่กลับเงียบเชียบไร้เงาลูกค้า

ตรงกลางห้องโถงมีรถยูรุสสีเหลืองจอดเด่นอยู่ หลงอ้วนก้าวพ้นประตูมาเห็นปุ๊บก็ถึงกับหลุดปากร้อง “ว้าว!” ออกมาเสียงดังลั่น

“ไอ้เวร! แกช่วยเก็บอาการหน่อยสิ ถึงจะมาดูรถหรูก็ไม่เห็นต้องแหกปากขนาดนั้นเลย!” ลู่เหย่ดุ

“นั่นมันรถในฝันของฉันเลยนะเว้ย!” หลงอ้วนไม่ฟังเสียง เข็นจักรยานพุ่งตรงไปข้างหน้าทันที

เสียงดังและความเคลื่อนไหวของเจ้าอ้วนทำเอาพนักงานขายตรงเคาน์เตอร์สะดุ้ง ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทเนี้ยบกริบรีบสาวเท้าเข้ามาหา แต่ไม่ได้ยิ้มแย้มต้อนรับ กลับทำสีหน้ารังเกียจเต็มทน “เฮ้ย! พวกนายจะทำอะไรกันน่ะ”

“พวกเรามาดูรถ” หลงอ้วนตอบหน้าตายแล้วเตรียมจะปรี่ไปหารถในฝันต่อ

เซลส์หนุ่มคว้าแฮนด์จักรยานของหลงอ้วนไว้หมับ ตวาดลั่น “ออกไปเลย! ไม่มีธุระอะไรก็อย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้”

“ฉันมาดูรถไม่ได้รึไง” หลงอ้วนทำหน้างง

“ดูรถอะไร ไม่คิดจะซื้อแล้วมาดูทำไม” พนักงานพูดพลางออกแรงดันหลงอ้วนให้ออกไปพ้นร้าน

“ใครบอกว่าฉันไม่ซื้อวะ” หลงอ้วนเถียงสู้

“รีบไสหัวไปเลย จะซื้อรถก็ไปร้านอื่นโน่น” เซลส์หนุ่มดันทั้งคู่จนพ้นประตู “ขี่จักรยานโทรมๆ ริอ่านจะมาซื้อแลมโบกินี วัยรุ่นสมัยนี้ทำไมถึงได้ขี้โม้เพ้อเจ้อกันขนาดนี้!”

ลู่เหย่ฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ แซวขึ้นมาว่า “ได้ยินไหม วัยรุ่นมันแม่งเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว!”

“เชื่อไหมว่าฉันจะซื้อคันที่จอดอยู่ตรงโถงนั่นตอนนี้เลย!” หลงอ้วนโกรธจนควันออกหู

ลู่เหย่แกล้งดึงตัวหลงอ้วนเอาไว้แล้วพูดว่า “ใจเย็นๆ เพื่อน ฉันกลัวว่าแกเข้าไปแล้วจะหน้าแตกหาทางลงไม่ได้เองน่ะสิ”

“พูดจาไร้สาระ ฉันจะเอาเงินฟาดหน้ามันให้ดู จะมาหน้าแตกอะไร ไม่มีทางซะหรอก” หลงอ้วนเชิดหน้าอย่างถือดี

“พอเหอะน่า แกมีเงินเหรอ ถึงมีเงิน พ่อแกจะยอมให้ซื้อรถคันนี้เรอะ เดี๋ยวก็โดนหักขาพับเอาหรอก!” ลู่เหย่เบรกตัวโก่ง

คำพูดเดียวของลู่เหย่ทำเอาหลงอ้วนคอตกในพริบตา เขารู้ซึ้งดีว่าพ่อตัวเองขี้เหนียวแค่ไหน แค่ขอให้ยอมควักกระเป๋าซื้อรถราคาหลักแสนก็บุญหัวแล้ว ส่วนรถราคาคันละหลายล้านน่ะเหรอ… ให้ตายยังไงพ่อก็ไม่มีทางอนุมัติ

“เออๆ พูดมากว่ะ ไปดูรถกระป๋องของแกเหอะ” หลงอ้วนบ่นพึมพำ ก่อนจะเข็นจักรยานนำหน้าไป

ทั้งสองเข็นจักรยานเข้าไปในโชว์รูมรถยนต์ค่ายญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง พนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์เห็นวัยรุ่นสองคนเข็นจักรยานเข้ามาก็แผดเสียงใส่อย่างนึกรังเกียจทันที “นี่พวกเธอ! เอาจักรยานไปจอดข้างนอกนู่น อย่าเข็นเข้ามาในนี้”

“ครับผม!” คราวนี้ทั้งสองรู้ความ รีบหันหลังเข็นรถออกไปจอดให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับเข้ามาใหม่

“เฮ้ย จะซื้อซีดานหรือเอสยูวีดีวะ” หลงอ้วนถาม

“ซีดานก็นั่งสบาย ส่วนเอสยูวีก็พื้นที่เยอะ แต่ขับในเมืองจริงๆ ก็ไม่ต่างกันหรอก ยังไงเป้าหมายหลักเราก็เอาไว้ขับไปจ่ายตลาดอยู่แล้ว” ลู่เหย่ตอบ

ทั้งสองเดินวนดูรอบร้านไปรอบใหญ่ แวะดูรถทุกรุ่น บางคันก็ลองเปิดประตูเข้าไปนั่ง แต่กลับไม่มีพนักงานคนไหนยอมเดินเข้ามาบริการสักคน

“มีคนอยู่ไหมเนี่ย! จะขายของกันบ้างไหมวะ” หลงอ้วนตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

“จะแหกปากทำไม” เซลส์สาวในชุดสูทกระโปรงเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ “พวกเธอจะซื้อรถเหรอ”

เธอปรายตามองหลงอ้วนกับลู่เหย่ด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างชัดเจน

“ก็แหงดิ! ไม่ซื้อรถแล้วฉันจะถ่อมาทำไมถึงนี่” หลงอ้วนเริ่มเดือด “พวกคุณบริการลูกค้ากันแบบนี้เหรอ”

เซลส์สาวไม่สนใจจะตอบ เธอยกมือชี้ไปที่ป้ายรายละเอียดข้างตัวรถ “สเปกเขียนบอกไว้หมดแล้ว ราคาก็ติดอยู่ ไปอ่านเอาเองสิ”

หลงอ้วนได้ยินแบบนั้นก็ของขึ้นทันที “ไปเรียกผู้จัดการเธอมาเลย! บริการห่วยแตกสิ้นดี!”

“จะเรียกผู้จัดการหาพระแสงอะไร สันดานก็คงเหมือนกันหมดนั่นแหละ พวกนี้มันชอบมองคนที่เปลือกนอก” ลู่เหย่ดึงแขนหลงอ้วนไว้ “ไปเหอะ เดิมทีฉันก็ไม่ได้กะจะซื้อรถญี่ปุ่นอยู่แล้ว เดี๋ยววันดีคืนดีก็โดนคนหมั่นไส้ทุบเอาหรอก”

ทั้งสองเดินออกจากร้านมาจับแฮนด์จักรยานอีกครั้ง ทว่าเซลส์สาวคนนั้นดันตามออกมาถึงหน้าประตู มองทั้งคู่ที่กำลังเข็นจักรยานพลางหัวเราะเยาะ “ขี่จักรยานโทรมๆ ยังสะเออะจะมาซื้อรถยนต์ เสแสร้งแกล้งรวยไปเพื่ออะไร!”

“หนอย… แม่งเอ๊ย! วันนี้ไม่ทนแล้วโว้ย ยังไงก็ต้องร้องเรียนยัยนี่ให้ได้!” หลงอ้วนปล่อยจักรยานล้มตึง ทำท่าจะพุ่งกลับเข้าไปในร้านเพื่อเอาเรื่อง แต่ก็โดนลู่เหย่คว้าคอเสื้อไว้อีกรอบ

เซลส์สาวยืนกอดอกมองทั้งสองคนยื้อยุดกันหน้าประตูด้วยสีหน้าสะใจเหมือนกำลังดูเรื่องตลก

“ร้องเรียนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก เอาแบบนี้ เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะช่วยแกเอาคืนให้สาสมเอง” ลู่เหย่พูดพลางก้มลงตั้งขาตั้งจักรยานให้เรียบร้อย จากนั้นก็สาวเท้าตรงไปยังร้านที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที