บทที่ 97 กลับมาเป็นเพื่อนบ้านกันอีกครั้ง

อันที่จริงก่อนจะมา ลู่เหย่ได้เช็กประวัติการประมูลผ่านศาลของวิลล่าหลังนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว เขารู้ดีว่าไอ้ชายวัยกลางคนตรงหน้าคนนี้จ่ายเงินซื้อไปแค่ยี่สิบห้าล้านแปดแสนหยวนเท่านั้น

“สี่สิบล้าน? ได้… ผมซื้อ” ลู่เหย่ไม่ได้ต่อราคาสักคำ ตอบตกลงอย่างเด็ดขาดฉับไว เขาต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีให้แม่

“หา?” ทุกคนทำหน้าเหมือนหูฝาด รวมถึงแม่ของลู่เหย่ด้วย

“เสี่ยวเหย่ เราไปเถอะลูก ไม่เห็นต้องไปประชดประชันเอาชนะกันที่นี่เลย ลูกจะมีเงินสี่สิบล้านมาจากไหนกัน?” แม่ของลู่เหย่ดึงแขนเขาแล้วกระซิบบอกเบาๆ

“นั่นสิ ไม่มีเงินก็อย่ามาทำเป็นป๋าใจถึงไปหน่อยเลย รีบไปหางานทำเสียดีกว่า” คุณนายโจวหัวเราะเยาะ

ชายวัยกลางคนมองลู่เหย่อย่างดูแคลน “เธอมีสี่สิบล้านเหรอ?”

ลู่เหย่ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบบัตรสีม่วงใบหนึ่งออกมาส่งให้ชายวัยกลางคนพลางพูดว่า “รู้จักบัตรใบนี้ไหมครับ? ถ้าโอเค เราไปหานายหน้าแล้วเซ็นสัญญากันเลยดีกว่า”

ชายวัยกลางคนที่มีปัญญาซื้อวิลล่าราคาระดับหลายสิบล้าน ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา แน่นอนว่าเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับบัตรจื่อในวงการนั้น เขาเองก็ต้องเคยได้ยินมาบ้าง

“บัตรจื่อ?” ชายวัยกลางคนรับบัตรไปเพ่งมองดูอย่างละเอียด “นี่คือบัตรจื่อในตำนานจริงเหรอเนี่ย?”

“บัตรจื่อ บัตรจื่ออะไรกัน?” คุณนายโจวเห็นท่าทีของชายวัยกลางคนแล้วก็ตกตะลึงจนตาค้าง เธอรู้สึกงุนงงไปหมด

“อยู่บ้านวิลล่าแสร้งทำตัวเป็นคุณนายผู้ดีแท้ๆ แม้แต่บัตรจื่อยังไม่รู้จัก” ชายวัยกลางคนแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “รู้จักสโมสรจื่อไหมล่ะ? นี่คือบัตรสมาชิกของสโมสรจื่อ ได้ยินมาว่าทั้งประเทศมีอยู่แค่สิบเจ็ดใบเท่านั้น”

ใครบ้างจะไม่เคยได้ยินชื่อสโมสรจื่อ? ขนาดตระกูลคุณนายโจวของเธอก็ยังถือเป็นพ่อค้าที่มีทรัพย์สินหลักร้อยล้านเลย

“นี่คือบัตรสมาชิกของสโมสรจื่อเหรอ?” คุณนายโจวถามด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

ลู่เหย่ขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเขา จึงคว้าบัตรคืนมาแล้วพูดว่า “ไปเถอะครับ ไปเซ็นสัญญากัน คุณสั่งให้คนงานหยุดขนของได้แล้ว”

“ได้ๆ!” ชายวัยกลางคนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น เขาไม่คิดเลยว่าแค่ตัวเองพูดประชดลอยๆ จะมีหมูอ้วนตัวใหญ่ยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกหนึ่งสิบล้านเพื่อซื้อบ้านของเขาจริงๆ แน่นอนว่าเขาย่อมเต็มใจอย่างยิ่ง ถือเงินตั้งสี่สิบล้านในมือ จะไปหาซื้อวิลล่าหลังไหนก็ยังได้

“คุณน้าโจวครับ หลังจากนี้พวกเราคงได้กลับมาเป็นเพื่อนบ้านกันอีกแล้วล่ะ!” ลู่เหย่เอ่ยพลางจูงมือแม่เดินตรงเข้าไปในวิลล่าของครอบครัวตนเองทันที

แม่ของลู่เหย่ยังคงจมอยู่ในความตกตะลึง แน่นอนว่าเธอก็เคยได้ยินเรื่องเล่าของสโมสรจื่อเช่นกัน เพียงแต่ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าลู่เหย่จะมีบัตรใบนี้ได้อย่างไร เรื่องนี้ต่อให้เป็นสมัยที่พ่อของลู่เหย่ยังอยู่ ก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

คุณนายโจวยืนอึ้งอยู่ตรงสวนหน้าบ้าน ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าบัตรใบนั้นมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่

พอลู่เหย่กับแม่เดินสำรวจในวิลล่าคร่าวๆ รอบหนึ่งแล้วเดินออกมา คุณนายโจวก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

แม่ของลู่เหย่อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปทัก “คุณนายโจว ต่อไปพวกเราก็ได้เป็นเพื่อนบ้านกันอีกแล้วนะ มีเวลาว่างก็แวะมาดื่มชาคุยกันบ่อยๆ ล่ะ”

คุณนายโจวยากที่จะยอมรับความจริงข้อนี้ได้ เธอมองแม่ของลู่เหย่แล้วถาม “คุณนายลู่ บัตรจื่อของเสี่ยวเหย่บ้านเธอไปเอามาจากไหนน่ะ? ของจริงหรือเปล่า?”

“ตอนนี้บ้านเราให้เสี่ยวเหย่เป็นคนตัดสินใจดูแลเรื่องทั้งหมดแล้ว รายละเอียดแม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ” แม่ของลู่เหย่ยิ้มตอบ

ลู่เหย่พาแม่และชายวัยกลางคนออกไปหาบริษัทนายหน้าที่อยู่แถวด้านนอกหมู่บ้านเพื่อเซ็นสัญญากันตรงนั้นทันที จากนั้นก็โอนเงินมัดจำล่วงหน้าไปสี่ล้านหยวน พร้อมนัดหมายว่าจะไปดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์กันในวันพรุ่งนี้

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนก็กลับมาที่วิลล่าอีกครั้ง ทว่าคุณนายโจวยังคงป้วนเปี้ยนอยู่หน้าประตูรั้วสวนไม่ยอมไปไหน

เมื่อเห็นทั้งสามคนกลับมา เธอก็รีบยิ้มถาม “เป็นไงบ้างล่ะ? เซ็นสัญญากันแล้วเหรอ? บัตรใบนั้นของจริงแน่นะ?”

ชายวัยกลางคนเห็นหญิงวัยกลางคนคนนี้ยังไม่ยอมไปเสียที ยังคงยืนรอซ้ำเติมอยู่ที่หน้าประตู ช่างเป็นพวกสอดรู้สอดเห็นอะไรปานนี้

“เซ็นแล้ว พ่อหนุ่มคนนี้จ่ายเงินมัดจำทันทีสี่ล้านหยวน พรุ่งนี้ก็จะไปโอนกรรมสิทธิ์กันแล้ว” ชายวัยกลางคนแกล้งพูดแขวะให้คุณนายโจวขัดใจเล่น “เยี่ยมจริงๆ ขายได้กำไรเพิ่มมาอีกสิบล้านน่ะเรื่องเล็ก แต่ที่สำคัญที่สุดคือไม่ต้องทนเป็นเพื่อนบ้านกับคนน่ารังเกียจพรรค์นี้อีกต่อไป นี่แหละคือกำไรชีวิตชิ้นโตของฉันเลย”

คุณนายโจวโกรธจนหน้าแดงก่ำ แทบจะกระโดดชี้หน้าด่า ทว่าชายวัยกลางคนกลับเมินเฉยต่อการมีอยู่ของเธออย่างสิ้นเชิง แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในวิลล่าพร้อมกับลู่เหย่

ลู่เหย่มีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว คือให้ชายวัยกลางคนนำสิ่งของทุกอย่างที่ไม่ใช่ของดั้งเดิมในวิลล่าหลังนี้ออกไปและเก็บกวาดให้สะอาดเรียบร้อยทั้งหมด

ชายวัยกลางคนตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น วัสดุก่อสร้างที่เขาสั่งให้คนงานขนมาล้วนเป็นของใหม่ ยังไม่ได้เริ่มใช้สักชิ้น ขนส่งคืนร้านค้าไปอย่างน้อยก็ได้เงินคืนมาราวสี่ถึงห้าแสนหยวน

หลังจากเก็บกวาดสิ่งของส่วนเกินออกไปจนหมด แม่ของลู่เหย่มองดูบ้านที่คุ้นตา ผลักประตูด้านหลังที่เปิดสู่สวนออกไป มองเห็นผืนทะเลกว้างใหญ่ที่แสนคุ้นเคย เธอก็กลั้นน้ำตาแห่งความดีใจเอาไว้ไม่อยู่

แม้จะเป็นเวลาเพียงเกือบสองปี แต่เธอก็ได้ลิ้มรสความลำบากอย่างที่ไม่เคยเจอมาทั้งชีวิต เมื่อเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยคุ้นเคยกลับคืนมาตรงหน้าอีกครั้ง เธอก็ตบหลังมือลู่เหย่เบาๆ พลางเอ่ย “ลูกเอ๋ย พวกเราได้กลับบ้านกันแล้วนะ!”

“แม่ครับ พวกเราได้กลับบ้านแล้ว! หลังจากนี้แม่ก็ปลูกดอกไม้ปลูกผักได้เหมือนเดิมแล้วนะ จะมานั่งรับลมทะเลจิบน้ำชายามบ่ายก็ทำได้ตามใจชอบเลย”

“อื้ม! ลูกแม่เก่งจริงๆ!” แม่ของลู่เหย่พยักหน้าไม่หยุด จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ถ้าพ่อแกยังอยู่ด้วยก็คงจะดี!”

พอเอ่ยถึงพ่อขึ้นมา ลู่เหย่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนและขัดแย้งในใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ๆ พ่อถึงหายตัวไปแบบนั้น? ไม่แม้แต่จะบอกกล่าวกันสักคำ ช่างไร้ความรับผิดชอบเกินไปแล้ว

“แม่วางใจเถอะครับ ขอแค่พ่อยังมีชีวิตอยู่ ผมจะต้องหาทางตามหาพ่อให้เจอจนได้” ลู่เหย่เอ่ยปลอบใจแม่

“จ้ะ แม่เชื่อลูก” แม่ของลู่เหย่ยิ้มรับ

เป้าหมายเล็กๆ อีกหนึ่งช่วงระยะของลู่เหย่สำเร็จลุล่วงไปแล้ว เขาคิดว่าขั้นต่อไปตนเองอาจจะต้องใช้องค์ความรู้และทักษะที่มีเพื่อทำความรู้จักกับผู้คนให้มากขึ้น สะสมสายสัมพันธ์ให้กว้างขวางขึ้น แล้วค่อยออกตามหาร่องรอยของพ่อ

แน่นอน ขอให้พ่อยังมีชีวิตอยู่ก็แล้วกัน

ในวันนั้นเอง ลู่เหย่ก็หาช่างมาเปลี่ยนแม่กุญแจและระบบล็อกของวิลล่าใหม่ทั้งหมด จากนั้นเขาก็โทรศัพท์หาไต้เฉวียน เพื่อขอให้ช่วยแนะนำบริษัทผลิตตู้เซฟระดับมืออาชีพให้ เขาต้องการติดตั้งตู้เซฟขนาดใหญ่ไว้ในห้องใต้ดินของวิลล่า

วิลล่าของครอบครัวลู่เหย่มีสี่ชั้นบนดิน และสองชั้นใต้ดิน

นอกจากลู่เหย่จะติดตั้งตู้เซฟขนาดใหญ่ไว้ที่ชั้นใต้ดินแล้ว เขายังเตรียมทำห้องทำงานขึ้นมาอีกหนึ่งห้อง เพื่อใช้สำหรับการจัดการและซ่อมแซมโบราณวัตถุโดยเฉพาะ ส่วนห้องอื่นๆ ยังคงมีสภาพเหมือนเดิมในอดีต ตอนนี้คนเดิมย้ายกลับมาอยู่แล้ว ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องรื้อตกแต่งใหม่อีก

การจ่ายเงินสดเต็มจำนวนโดยไม่ต้องยื่นกู้ธนาคารทำให้ขั้นตอนรวดเร็วเป็นพิเศษ วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ไปดำเนินเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ที่ศูนย์แลกเปลี่ยนอสังหาริมทรัพย์จนเสร็จสิ้น รอเพียงไม่กี่วันก็ไปรับโฉนดบ้านได้โดยตรง

เมื่อรวมค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดต่างๆ การซื้อวิลล่าครั้งนี้ทำให้ลู่เหย่ต้องจ่ายเงินไปเกือบสี่สิบสองล้านหยวน ยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารของเขาจึงกลับมาอยู่ที่ยี่สิบหกล้านกว่าหยวน การหาเงินว่าเร็วแล้ว แต่การใช้เงินกลับเร็วยิ่งกว่า!

ลู่เหย่ให้แม่ไปทำเรื่องคืนห้องเช่าที่ชุมชนฮัวหยวนซินชุน และยกแผงขายข้าวผัดให้กับคนขายผลไม้ที่เคยตั้งแผงด้วยกันที่หมู่บ้านจินซาน จากนั้นก็เหมารถขนของย้ายเข้ามาอยู่ในวิลล่า

การย้ายบ้านของครอบครัวลู่เหย่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเงียบเชียบที่สุด นอกจากหลงอ้วนกับเซียวเวยแล้ว พวกเขาไม่ได้บอกใครอื่นเลย แม้กระทั่งญาติพี่น้องของตัวเองก็ไม่บอกสักคน เพราะลู่เหย่รู้สึกว่าตนเองไม่ได้ติดค้างเงินทองพวกเขาอีกต่อไปแล้ว การย้ายบ้านจึงไม่จำเป็นต้องให้คนพวกนั้นมารับรู้

เมื่อหลงอ้วนกับเซียวเวยเห็นสวนหน้าบ้านและหลังบ้านที่มีขนาดโอ่อ่ากว้างขวาง อีกทั้งเมื่อผลักประตูออกไปก็เป็นทิวทัศน์หันหน้าออกสู่ทะเลอันงดงาม ทั้งสองคนก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างแทบหุบไม่ลง

“ลู่เหย่ ฉันบอกนายแล้วไงว่าบ้านนายมันระดับเศรษฐีชัดๆ!” เซียวเวยเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“เพื่อน แกไม่ไปอยู่ชุมชนฮัวหยวนซินชุนแล้วเหรอ? ต่อไปจะมาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย?” หลงอ้วนถามด้วยความตกใจ

“นี่ถึงจะเป็นบ้านของฉันจริงๆ ต่างหาก! ฉันได้กลับบ้านแล้ว!” ลู่เหย่ยิ้มพลางกล่าว “รีบขึ้นมาเร็วเข้า คืนนี้พวกเราจะเปิดตี้ปิ้งย่างบาร์บีคิวแล้วดื่มเบียร์กันตรงระเบียงดาดฟ้า!”