บทที่ 96 คุณนายโจว เพื่อนบ้าน

ชายวัยกลางคนโกรธจนหน้าแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าการเถียงกับผู้หญิงไม่ใช่ทางถนัดของเขาเลย

ลู่เหย่เดินเข้าไป พอชายวัยกลางคนเห็นลู่เหย่เดินเข้ามาก็อดไม่ได้ที่จะมองแล้วถามขึ้น "เธอเป็นใคร มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ขอโทษนะครับ ผมขอถามหน่อยว่าคุณเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่ไหมครับ" ลู่เหย่ถามอย่างสุภาพ

"มีธุระอะไร" ชายวัยกลางคนตอบกลับมาเหมือนคนกินดินปืนเข้าไป น้ำเสียงไม่มีความเกรงใจ แถมยังพาลอารมณ์เสียใส่ลู่เหย่อีก

ส่วนหญิงวัยกลางคนที่กำลังทะเลาะกับเขาอยู่ พอได้ยินเสียงจากด้านหลังก็หันขวับกลับมา แล้วอุทานด้วยความแปลกใจ "อ้าว! นี่มันเสี่ยวเหย่ไม่ใช่เหรอ เธอแวะกลับมาได้ยังไงเนี่ย"

ผู้หญิงคนที่พูดคือคุณนายโจว เพื่อนบ้านวิลล่าข้างๆ นั่นเอง

"สวัสดีครับ คุณน้าโจว" ลู่เหย่ยิ้มทักทาย

ชายวัยกลางคนเห็นลู่เหย่รู้จักกับคุณนายโจวก็ยิ่งอารมณ์บูดหนักกว่าเดิม

"นายเป็นใครกัน ไม่มีธุระอะไรก็รีบไปให้พ้นเลยนะ ที่นี่เป็นบ้านส่วนบุคคล!" ชายวัยกลางคนเอ่ยปากไล่

"ทำไมเป็นคนไร้มารยาทแบบนี้ฮะ" คุณนายโจวด่าสวนทันควัน "บ้านหลังนี้เมื่อก่อนเป็นของบ้านเขา เขาจะกลับมาดูหน่อยมันจะทำไม มีปัญญาอยู่บ้านวิลล่าเสียเปล่า นิสัยแย่จริงๆ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้าด้วย" ชายวัยกลางคนเริ่มเดือด "เขาเป็นเจ้าของเก่า ไม่ใช่เจ้าของตอนนี้ ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของคนปัจจุบัน แยกแยะให้ออกหน่อยจะได้ไหม"

ลู่เหย่เห็นสองคนนี้ยืนเถียงกันจนทนฟังต่อไม่ไหว จึงรีบยิ้มแล้วเอ่ยขัดขึ้น "ขอโทษนะครับ ขอรบกวนนิดหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณกำลังจะรีโนเวตบ้านอยู่ใช่ไหมครับ"

"ตาบอดหรือไง ไม่เห็นเหรอว่ากำลังขนย้ายวัสดุก่อสร้างกันอยู่น่ะ" ชายวัยกลางคนกวาดตามองลู่เหย่รอบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายสวมหมวกแก๊ป ใส่กางเกงยีนส์ฟอกสีซีดแถมมีรอยขาด ดูเผินๆ เหมือนพวกกรรมกรตามเขตก่อสร้าง จึงรีบดักคอ "ถ้าจะมาหางานทำก็ไปหาที่อื่น โน่น ที่นี่ฉันจ้างบริษัทรับเหมามืออาชีพมาทำ ไม่รับคนงานชั่วคราวหรอกนะ"

แม่ของลู่เหย่เห็นเหตุการณ์หน้าวิลล่าตั้งนานแล้ว เธอจำแผ่นหลังของคุณนายโจวได้แม่น จึงตั้งใจจะรีบจ้ำอ้าวเข้าไปดึงตัวลู่เหย่ออกมาก่อนที่คุณนายโจวจะหันมาเห็น

ทว่าคุณนายโจวดันหันขวับกลับมาเสียก่อน

แม่ของลู่เหย่ที่เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทางเลยชะงักแข็งค้างอยู่กลางสวน

พอคุณนายโจวได้ยินว่าลู่เหย่มาหางานทำ ก็รีบส่งเสียงหัวเราะร่า "แหม เสี่ยวเหย่ นี่เธอต้องออกมารับจ้างหางานทำแล้วเหรอเนี่ย" ทันทีที่พูดจบ เธอก็เหลือบไปเห็นคนที่ยืนนิ่งอยู่กลางสวน ซึ่งก็คือคุณนายลู่ เจ้าของบ้านคนเก่านั่นเอง

"อุ๊ยตายแล้ว!" คุณนายโจวอุทานเสียงดังลั่น "นี่มันคุณนายลู่ไม่ใช่เหรอคะเนี่ย"

แม่ของลู่เหย่เห็นว่าคุณนายโจวมองเห็นตนแล้ว จึงได้แต่จำใจเดินเข้ามาหา พลางฝืนยิ้มเจื่อน "คุณนายโจว สบายดีนะคะ ไม่เจอกันนานเลย"

"คุณนายลู่ นี่พาเสี่ยวเหย่ออกมาตระเวนหางานทำด้วยกันเหรอคะ" คุณนายโจวถามด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

พ่อของลู่เหย่เคยทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ส่วนคุณโจวสามีของคุณนายโจวเปิดโรงงานผลิตกระเป๋า ลับหลังทั้งสองฝ่าย คุณนายโจวจึงมักเรียกบ้านลู่เหย่ว่า "พวกหัวหน้าคนงานก่อสร้าง" ส่วนแม่ของลู่เหย่ก็เรียกบ้านคุณนายโจวว่า "พวกพ่อค้ากระเป๋าหนัง"

คุณนายสองคนนี้ดูเผินๆ เหมือนเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกันที่สุดในหมู่บ้าน แต่แท้จริงแล้วคือคู่ปรับที่คอยขัดขาและฉีกหน้ากันเจ็บแสบที่สุด

"อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ พวกเราแค่แวะกลับมาดูเฉยๆ" แม่ของลู่เหย่บอก "เสี่ยวเหย่ เรากลับกันเถอะลูก"

"จะกลับมาที่นี่ได้แต่ละทีคงไม่ง่ายเลยสิ ไม่รู้ รปภ. ปล่อยให้เข้ามาได้ยังไง หรือว่าแอบเนียนเดินตามพวกคนงานขนของเข้ามาล่ะคะเนี่ย" คุณนายโจวเอ่ยเหน็บแนม

ลู่เหย่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ เขาหันไปสบตากับชายวัยกลางคนแล้วเอ่ยถาม "ขอถามหน่อยนะครับ บ้านหลังนี้คุณขายไหม"

"นายประสาทหรือเปล่า ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังเตรียมจะตกแต่งใหม่อยู่น่ะ" ชายวัยกลางคนตอบอย่างหงุดหงิด

คุณนายโจวได้ยินลู่เหย่ถามซื้อบ้านก็ตกใจไปวูบหนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะเยาะ "ฉันว่าพวกเธอพิลึกคนกันจริงๆ หางานทำก็บอกว่าหางานทำสิ ไม่เห็นต้องมาแสร้งทำเป็นอยากซื้อบ้านต่อหน้าเพื่อนบ้านเก่าเลย รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่แล้ว"

ลู่เหย่คร้านจะสนใจเธอ พอเห็นว่าไม่มีใครต่อปากต่อคำ คุณนายโจวจึงพูดเองเออเองต่อ "ตั้งสามสิบกว่าล้านเชียวนะ! ได้ยินว่าทรัพย์สินบ้านเธอโดนศาลสั่งยึดขายทอดตลาดจนเกลี้ยงก็ยังใช้หนี้ไม่หมดเลยมั้ง ไม่รู้จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อบ้านได้อีก!"

แม่ของลู่เหย่ได้ยินเข้าก็รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

"บ้านหลังนี้เมื่อก่อนครอบครัวผมเคยอยู่ พออยู่จนชินแล้วมันก็อดผูกพันไม่ได้ ถ้าคุณยอมขาย ผมยินดีจ่ายเพิ่มราคาให้อีก ถือว่าช่วยตัดปัญหาเรื่องรีโนเวตที่น่าปวดหัวออกไปด้วย" ลู่เหย่ยิ้ม "คุณเองก็น่าจะรู้นะครับว่าการตกแต่งบ้านที่นี่มันไม่ง่ายเลย ถ้าแต่งออกมาแล้วไม่ตรงตามใจหวัง ไม่ใช่แบบที่ชอบ คุณก็ไม่เห็นต้องยอมเสียเงินซื้อความทุกข์ใส่ตัว อีกอย่างโบราณว่าไว้ ญาติไกลหรือจะสู้เพื่อนบ้านใกล้ คุณไม่จำเป็นต้องเสียเงินเป็นล้านๆ เพียงเพื่อมาคอยกราบไหว้เจ้าแม่ที่คอยจับผิดอยู่ข้างบ้านหรอกครับ"

คำพูดของลู่เหย่แทงใจดำชายวัยกลางคนเข้าอย่างจัง เขาซื้อบ้านหลังนี้มาเกือบสองปีแล้ว แต่ต้องมานั่งกลัดกลุ้มเพราะไม่สามารถตกแต่งบ้านได้ตามใจนึกเลยสักครั้ง

ก็ช่วยไม่ได้นี่ ในเมื่อคุณโจวข้างบ้านดันรู้จักเส้นสายกับพวกเจ้าหน้าที่เทศบาล พอไม่พอใจอะไรนิดหน่อยก็โทรลากเจ้าหน้าที่เทศบาลมาตรวจ ทำให้งานก่อสร้างต้องถูกสั่งพักงานไปตั้งหลายรอบ

ขณะที่คุณนายโจวที่ยืนฟังอยู่แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโมโหกับคำเสียดสีของลู่เหย่ แต่เธอก็กลั้นใจยอมอดทนไว้ เพราะอยากจะรอดูเรื่องตลก อยากรู้นักว่าสองแม่ลูกคู่นี้จะปั้นน้ำเป็นตัวหาเงินมาซื้อบ้านหลังนี้ยังไง

"แหม เสี่ยวเหย่เดี๋ยวนี้ฝีปากกล้าขึ้นเยอะเลยนะ พัฒนาขึ้นมากจริงๆ" คุณนายโจวยิ้มเยาะ "ได้ยินโจวเหิงที่บ้านบอกว่าเธอไม่ได้เรียนที่เผยอิงแล้วนี่ ไม่รู้เหมือนกันว่าย้ายไปเรียนต่อโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำที่ไหนเหรอจ๊ะ"

แม่ของลู่เหย่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก แต่ก่อนเธอก็ไม่ใช่คนชอบทะเลาะด่าทออยู่แล้ว เวลาปะทะกับคุณนายโจว เธอมักจะใช้การอวดฐานะแบบเรียบๆ นิ่งๆ มากกว่า แต่ทว่าการอวดแบบเรียบๆ นิ่งๆ นี่แหละที่สร้างดาเมจรุนแรงที่สุด คุณนายโจวจึงมักจะถูกความนิ่งเงียบแต่เชือดนิ่มๆ ของเธอเล่นงานจนหน้าชาอยู่บ่อยครั้ง

ชายวัยกลางคนฟังเสียงกระแนะกระแหนของคุณนายโจวก็รู้ทันทีว่ายัยนี่กำลังรอชมเรื่องสนุก เขาขมวดคิ้วมองลู่เหย่ด้วยความรำคาญ "แม่งเอ๊ย ฉันกำลังยุ่งจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ว ถ้าพวกนายว่างมากจนไม่มีอะไรทำนอกจากมาขี้โม้โอ้อวดล่ะก็ อย่ามาเกะกะแถวนี้ รีบไสหัวออกไปให้หมดเลยไป๊"

"คนเขาอยากจะซื้อบ้าน แกจะไปไล่เขาทำไมฮะ อย่างน้อยก็ลองเปิดราคามาหน่อยสิ เผื่อเขามีเงินซื้อขึ้นมาจริงๆ แกจะได้กำไรเหนาะๆ แถมไม่ต้องมานั่งทนเสียงรีโนเวตหนวกหูแถวนี้ด้วย" คุณนายโจวพูดสวนกระแทกกระทั้น "ฉันจะบอกแกไว้ตรงนี้เลยนะ ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนอย่าหวังว่าจะได้ทำอะไรเลย ทางที่ดีรอให้เด็กๆ เขาสอบเกาเข่าปีหน้าเสร็จก่อนแล้วค่อยคิดจะตกแต่งเถอะ!"

ชายวัยกลางคนโมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมาจริงๆ เขาไม่เคยพบเคยเห็นมนุษย์ป้าวัยกลางคนที่ไร้เหตุผลและน่ารังเกียจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต นึกอยากจะเดินเข้าไปฟาดฝ่ามือใส่หน้าสักสองสามฉาดให้หายแค้น

เขาสะกดกลั้นโทสะเอาไว้ แล้วหันมาสบตาลู่เหย่พลางถาม "นายมีเงินจริงหรือเปล่า อย่ามาทำเป็นสร้างเรื่องไร้สาระแถวนี้"

"คุณเปิดราคามาได้เลยครับ ขอแค่ราคาเหมาะสม เราเซ็นสัญญาซื้อขายกันตอนนี้เลยก็ได้" ลู่เหย่ตอบเสียงเรียบ

คุณนายโจวได้ยินก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา "เซ็นสัญญาซื้อขายตอนนี้เลยเนี่ยนะ"

ชายวัยกลางคนเห็นสีหน้าท่าทางของคุณนายโจวแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้จนทนไม่ไหว จึงคร้านจะไปต่อปากต่อคำด้วย เขาคิดคำนวณในใจ ก่อนหน้านี้เขาซื้อบ้านหลังนี้มาจากการประมูลของศาลในราคา 25.8 ล้านหยวน ปัจจุบันราคาประเมินตามท้องตลาดของบ้านหลังนี้พุ่งไปอยู่ที่ราวๆ สามสิบสองล้านกว่าหยวนแล้ว

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยปากเสียงดังฟังชัด "สี่สิบล้าน ถ้าแกตกลง ฉันยอมขายให้เดี๋ยวนี้เลย!"

"สี่สิบล้านเนี่ยนะ!" คุณนายโจวได้ยินราคาก็ตกใจจนตาโต "แกนี่มันหน้าเลือดเกินไปแล้วนะ คนอื่นเขาปรับราคาขึ้นทีละล้านสองล้าน แต่นี่แกเล่นฟันราคาทีเดียวพุ่งไปเป็นสิบล้านเลยเหรอ"

คุณนายโจวรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เธอไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะเขี้ยวลากดินขนาดนี้ เล่นโก่งราคาขึ้นรวดเดียวสิบล้านหยวน ต่อให้มีเงินแค่ไหนใครเขาจะไปยอมซื้อกันล่ะเนี่ย ละครฉากเด็ดที่กำลังรอชมอย่างเมามันเลยโดนไอ้คนหน้าเลือดนี่พังจนหมดสนุกเสียได้