บทที่ 95 ไม่มีบ้าน จะมีครอบครัวได้อย่างไร

เดินเข้ามาชุมชนฮัวหยวนซินชุน บันไดทั้งแคบทั้งมืดตื๋อ ไม่มีแม้แต่ไฟเซนเซอร์สั่งการด้วยเสียงสักดวง

มองดูห้องเช่าสองห้องนอนขนาดกะทัดรัด โต๊ะกินข้าวตั้งชิดติดโซฟา แค่หมุนตัวก็แทบจะชนเก้าอี้เข้าให้

สภาพความเป็นอยู่ตอนนี้เทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหวจริงๆ

แต่ลู่เหย่ชินไปนานแล้ว เขารู้สึกว่าที่กว้างก็มีอิสระแบบที่กว้าง ส่วนที่แคบก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นไปอีกแบบ

ทว่านับตั้งแต่เริ่มเอาพวกโบราณวัตถุกลับมาซ่อมที่บ้าน เขากลับรู้สึกว่าห้องนี้มันเล็กเกินไปจริงๆ

โดยเฉพาะในห้องนอน วางเตียงกับโต๊ะหนังสือไปแล้ว ที่เหลือก็พอแค่วางชั้นหนังสือเล็กๆ ชั้นเดียว เสื้อผ้ายังต้องยัดใส่กล่องไว้

เพราะอย่างนั้น พวกชามลายครามชิงฮวาที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ถึงต้องวางทิ้งไว้บนชั้นหนังสือ ซึ่งจริงๆ แล้วเสี่ยงอันตรายมาก

แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา จะเอาไปวางห้องนั่งเล่นก็ใช่ที่

อีกอย่าง ห้องนั่งเล่นก็ไม่มีที่ว่างแล้วด้วย

ลู่เหย่คิดว่าถ้ามีพื้นที่เฉพาะไว้สำหรับเก็บและซ่อมแซมของก็คงจะดี ส่วนเรื่องที่หลับที่นอนหรือที่รับแขกเขาไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้นสำหรับตัวลู่เหย่เอง จะได้ซื้อวิลลาหลังใหญ่โตแบบนั้นหรือไม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่เขารู้ว่าแม่ชินกับการอยู่บ้านวิลลา มีแต่วิลลาเท่านั้นถึงจะทำให้แม่มีอะไรทำแก้เหงาได้

ลู่เหย่ตัดสินใจจะแวะไปดูวิลลาหลังเก่าของบ้านตัวเองก่อน ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าใครซื้อต่อไป แล้วก็ไม่รู้ว่ามีคนย้ายเข้าไปอยู่หรือยัง

เพราะการรื้อถอนเวนคืนที่ดินในหมู่บ้านจินซาน แผงขายข้าวผัดของแม่จึงต้องย้ายไปอยู่แถวสวนสาธารณะริมน้ำ ทว่าตั้งแต่ย้ายไป ยอดขายก็ตกฮวบ เพราะคนที่มาสวนสาธารณะริมน้ำส่วนใหญ่กินข้าวเย็นมาจากบ้านแล้วค่อยออกมาเดินเล่น ส่วนพวกคนใช้แรงงานที่เคยเช่าอยู่ในหมู่บ้านจินซานก็แยกย้ายกระจัดกระจายกันไปไหนต่อไหนแล้วเพราะการเวนคืน

ตอนนี้ขายทั้งคืนยังได้แค่สี่สิบกว่ากล่องเอง พอหอบหิ้ววัตถุดิบที่เหลือกลับมาถึงบ้าน ลู่เหย่ก็อดถอนหายใจไม่ได้ "คืนหนึ่งขายได้แค่นี้เอง แม่ พรุ่งนี้เลิกขายข้าวผัดเถอะนะ"

"ไม่ขายข้าวผัด แล้วจะให้แม่ทำอะไรล่ะ ให้นั่งเหม่อเฉยๆ รึไง" แม่ของลู่เหย่เก็บของไปพลางตอบไปพลาง

"แม่ คืนหนึ่งเหน็ดเหนื่อยแทบแย่ขายได้แค่นี้ เงินที่ได้ยังไม่คุ้มค่าเหนื่อยเลย" ลู่เหย่หัวเราะ

"แม่ต้องหาเงินด้วยเหรอ" แม่หัวเราะร่า "ตอนนี้ลูกชายแม่เก่งกาจขนาดนี้ ที่บ้านมีแกหาเงินคนเดียวก็พอแล้ว แม่แค่ออกไปเปิดหูเปิดตาแก้เซ็งต่างหาก อีกอย่างก่อนหน้านี้เราสองคนตกลงกันไว้แล้วนี่ ว่าถ้าแกซื้อวิลลาบ้านเราคืนมาได้ หาอะไรให้แม่ทำได้ แม่ถึงจะเลิกขายข้าวผัด ใช่ไหมล่ะ"

ลู่เหย่นึกถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ที่ร้านอาหาร เขาบอกว่าจะต้องซื้อวิลลาของตัวเองกลับคืนมาให้ได้ เพื่อให้แม่ได้กลับไปใช้ชีวิตสบายๆ ปลูกดอกไม้ ปลูกผัก นั่งจิบน้ำชายามบ่ายเหมือนแต่ก่อน

"ไม่รู้เหมือนกันว่าวิลลาบ้านเรามีใครซื้อไปแล้ว" ลู่เหย่เอ่ย "แม่ วัตถุดิบวันนี้เหลือตั้งเยอะ พรุ่งนี้คงไม่ต้องเตรียมของใหม่แล้วใช่ไหม"

"คงไม่ต้องแล้วล่ะ" แม่ตอบ

"งั้นพรุ่งนี้เราไปดูวิลลาบ้านเรากันเถอะ ไม่รู้ป่านนี้กลายเป็นยังไงบ้างแล้ว" ลู่เหย่ชวน

"อย่าเลยดีกว่า" แม่ดูลังเล "แม่กลัวเจอเพื่อนบ้านเก่าน่ะ"

"เจอแล้วมันทำไมล่ะ อย่างมากเราก็แค่ซื้อคืนมา" ลู่เหย่ว่า

"ลูกเอ๊ย มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ตอนนี้วิลลาหลังนั้นอย่างต่ำๆ ก็ต้องสามสิบล้านกว่าหยวนแล้วนะ!" แม่ท้วง

"ไม่เป็นไรน่า เราแค่ไปดูเฉยๆ ไม่ได้ไปลักขโมยหรือปล้นใครมา กลัวอะไรล่ะ ขนาดขายข้าวผัดแม่ยังกล้าเลย กะอีแค่เพื่อนบ้านเก่าทำไมถึงไม่กล้าเจอหน้าล่ะครับ" ลู่เหย่ไม่เข้าใจ

แน่นอนว่าลู่เหย่ย่อมไม่มีทางเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่

เมื่อก่อนแม่เคยเป็นคุณนายอยู่บ้านวิลลา เพื่อนบ้านข้างเคียงก็เป็นคุณนายเหมือนกันทั้งนั้น ว่างๆ ก็ออกมาชวนกันจิบชา พูดจาข่มทับอวดร่ำอวดรวยใส่กัน แม่กล้าสู้หน้าคนแปลกหน้าตอนยืนขายข้าวผัด แต่กลับกระดากอายเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับบรรดาเพื่อนบ้านคุณนายที่เคยประชันความเลิศหรูกันมา

แต่สุดท้ายก็ทนลูกตื๊อของลู่เหย่ไม่ไหว แม่จึงจำใจยอมตามเขากลับไปที่โครงการวิลลาเดิม

ระบบรักษาความปลอดภัยของโครงการวิลลายังคงเข้มงวดกวดขันเหมือนเคย ทว่าพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยย่อมจำอดีตลูกบ้านเก่าแก่ของที่นี่ได้

แม่ของลู่เหย่แค่เอ่ยปากว่าจะแวะเข้าไปดื่มชากับลูกบ้านหลังไหน รปภ. ก็ยอมเปิดทางปล่อยให้เข้าไปแต่โดยดี

วิลลาหลังเดิมของบ้านลู่เหย่อยู่ด้านในสุดของโครงการ เป็นบ้านเดี่ยวทำเลทองติดทะเลแถวหน้าสุด

เมื่อมายืนอยู่ด้านนอกรั้วสวนหน้าบ้าน สองแม่ลูกแหงนมองบ้านที่เคยเป็นของตัวเองแล้วก็อดสะท้อนใจไม่ได้

ยังดีที่ตัววิลลายังไม่มีการรื้อถอนดัดแปลง และดูเหมือนจะยังไม่มีใครย้ายเข้ามาอยู่

ทว่าลู่เหย่สังเกตเห็นว่า บริเวณประตูสวนมีคนงานเดินเข้าออกคอยแบกหามวัสดุก่อสร้างกันขวักไขว่ ดูท่าทางกำลังจะตกแต่งต่อเติม

"น่าเสียดายจัง เขาเริ่มจะตกแต่งแล้ว ต่อให้เรามีเงินก็คงซื้อคืนไม่ได้แล้วล่ะ!" แม่ถอนหายใจยาว

"แม่ครับ ถ้าแม่อยากอยู่วิลลาจริงๆ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นหลังเดิมนี่ ซื้อหลังใหม่ที่ทั้งใหม่กว่าทั้งใหญ่กว่าเดิมก็ได้!" ลู่เหย่เอ่ยปลอบ

แม่หันมามองลู่เหย่ด้วยสายตาจริงจัง "เสี่ยวเหย่ แม่จะอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น ชุมชนฮัวหยวนซินชุนแม่ก็อยู่ได้ ไม่ใช่ว่าแม่ติดหรูอยากอยู่วิลลาหรอกนะ… แต่แม่แค่อยากกลับบ้าน"

แม้ลู่เหย่จะยังอายุแค่นี้ แต่ความรู้และประสบการณ์ชีวิตที่สั่งสมมาจากหนังสือ ทำให้ความเข้าใจโลกและชีวิตของเขาก้าวล้ำนำหน้าผู้ใหญ่วัยสี่สิบห้าสิบปีส่วนใหญ่ไปไกลแล้ว

ทว่าความรู้ความเข้าใจหลายอย่างอาจตักตวงได้จากตำรา เว้นแต่เรื่องของความรู้สึกผูกพันเท่านั้นที่ไม่อาจหาได้จากหน้ากระดาษ

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ย่อมก่อเกิดความผูกพันลึกซึ้งต่อสิ่งของ โดยเฉพาะคนจีนที่มีความยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า ‘บ้าน’ ในระดับที่ชาวตะวันตกยากจะเข้าใจ

คำว่า ‘บ้าน’ ในความหมายของคนจีน แท้จริงแล้วตั้งอยู่บนรากฐานของสิ่งปลูกสร้างอันเป็นที่อยู่อาศัย หากไร้ซึ่งตัวบ้าน ไหนเลยจะเรียกได้ว่ามีครอบครัว

สำหรับแม่ของลู่เหย่แล้ว วิลลาหลังเดิมนี้ไม่ใช่คฤหาสน์หรูหรามูลค่าสามสิบล้านหยวน หากแต่มันคือบ้านที่ครั้งหนึ่งครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกเคยอยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้า!

เมื่อเห็นขอบตาของแม่เริ่มแดงเรื่อ ลู่เหย่จึงยื่นมือไปตบหลังมือแม่เบาๆ "แม่ไม่ต้องห่วงนะ เราจะต้องได้ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่แน่ๆ"

พูดจบลู่เหย่ก็เดินเข้าไปหาคนงานแบกหามคนหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "พี่ชายครับ ขอถามหน่อยสิ เจ้าของบ้านหลังนี้เป็นใครเหรอครับ เขาเพิ่งซื้อมาหรือเปล่า แล้วนี่กำลังจะตกแต่งเหรอครับ"

คนงานฟังแล้วได้แต่ส่ายหัวดิก "ฉันจะไปรู้ได้ไง อยากรู้ก็ไปถามเจ้าของบ้านเอาเองสิ นู่นไง คนที่กำลังยืนทะเลาะกันตรงทางเดินนั่นน่ะ"

คนงานยื่นปากบุ้ยใบ้ไปทางชายวัยกลางคนที่ยืนหันหน้าออกมาทางเฉลียงหน้าบ้าน ชายคนนั้นกำลังยืนส่งเสียงทะเลาะเบาะแว้งอย่างดุเดือดกับผู้หญิงอีกคนที่ยืนหันหลังอยู่

"พวกคุณชักจะรังแกกันเกินไปแล้วนะ! บ้านหลังนี้ผมซื้อมาจะสองปีแล้ว ตอนแรกจะทำห้องกระจกในสวน พวกคุณก็ไปฟ้องเจ้าหน้าที่เทศบาลมาขัดขวางจนผมต้องหยุดงานไปครึ่งค่อนปี คราวนี้ผมยอมไม่ทำห้องกระจกแล้ว กลับมาตกแต่งตามระเบียบเป๊ะๆ คุณก็ยังแล่นมาโวยวายหาว่าเสียงดังหนวกหูอีก" ชายวัยกลางคนโมโหจนควันออกหู "บ้านพวกคุณไม่เคยคิดจะต่อเติมตกแต่งกันบ้างหรือไง ผมทำงานในเวลาที่กำหนดแล้วมันมีปัญหาตรงไหนมิทราบ!"

"ไม่มีใครห้ามไม่ให้คุณตกแต่งบ้านหรอกนะ แต่นี่มันช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ช่วยเว้นไว้หน่อยไม่ได้เหรอไง ปีหน้าลูกฉันต้องสอบเกาเข่าแล้วนะ คุณเล่นมาทุบตึงตังอยู่แบบนี้ทั้งปิดเทอม จะให้เด็กมีสมาธิอ่านหนังสืออยู่บ้านได้ยังไง! รู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา เลื่อนออกไปสักสองสามเดือนมันจะตายไหม!" ผู้หญิงที่ยืนหันหลังให้ลู่เหย่ตะเบ็งเสียงตอบโต้อย่างไม่ยอมลดราวาศอก

"คุณเป็นใครกันฮะ! เรื่องอะไรผมต้องเลื่อนด้วย โดนพวกคุณร้องเรียนจนเสียการเสียงานช้าไปตั้งครึ่งปียังไม่พออีกหรือไง ยังจะหน้าด้านมาสั่งให้ผมเลื่อนอีก!" ชายวัยกลางคนตวาดลั่น

"ฉันอุตส่าห์พูดดีๆ ด้วยแล้วนะ ถ้ายังดื้อด้านไม่ฟังกัน เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะทำให้คุณตกแต่งต่อไม่ได้เลย!" หญิงคนนั้นขู่ฟ่อ "คิดว่าฉันดูไม่ออกรึไง ไอ้เรื่องเปลี่ยนกันสาดกับติดกรงเหล็กดัดของคุณน่ะมันผิดระเบียบทั้งนั้นแหละ ฉันจะไปร้องเรียนให้คุณโดนสั่งพักงานก่อสร้างอีกรอบ คอยดูสิ!"