บทที่ 94 บัตรจื่อใบที่สิบแปด

หลินซูเดินมาส่งไต้เฉวียนกับลู่เหย่จนถึงหน้าทางออกสโมสร พอถึงหน้าประตูใหญ่ บริกรสาวสวยขายาวก็ค้อมตัวให้ลู่เหย่เล็กน้อย ก่อนจะยื่นกล่องไม้สุดประณีตส่งมาให้พร้อมรอยยิ้ม “คุณลู่คะ นี่คือบัตรสมาชิกของคุณค่ะ ยินดีต้อนรับสู่การเป็นสมาชิกลำดับที่สิบแปดของสโมสรจื่อนะคะ!”

“หา?” ลู่เหย่ฟังแล้วอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด “ผมเนี่ยนะ? สมาชิกลำดับที่สิบแปด?”

“ใช่ค่ะ ข้างในนี้มีบัตรจื่อของคุณ พร้อมกับคู่มือสมาชิกค่ะ” บริกรสาวสวยยิ้มแย้ม “คุณสามารถล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันเฉพาะของสโมสรจื่อเพื่อบันทึกข้อมูลสแกนใบหน้าได้เลยค่ะ หากมีข้อสงสัยตรงไหน สามารถโทรเข้าเบอร์สายตรงที่ระบุไว้ได้เลย ทางสโมสรจะมีเจ้าหน้าที่ไปให้บริการถึงที่ค่ะ คราวหน้าที่คุณมา ก็แค่แตะบัตรหรือสแกนใบหน้าก็เข้ามาได้แล้วค่ะ”

“ไม่ใช่ละมั้ง?” ลู่เหย่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขารู้สึกเหลือเชื่อจนไม่กล้ายื่นมือไปรับกล่องไม้จากบริกรสาว “ผมไม่เข้าเกณฑ์ไม่ใช่เหรอครับ? ผมจะมีมูลค่าทรัพย์สินถึงหมื่นล้านดอลลาร์ได้ยังไงกัน?”

“มูลค่าทรัพย์สินระดับหมื่นล้าน ไม่ได้หมายถึงต้องมีเงินฝากในธนาคารหมื่นล้านเสมอไปหรอกนะคะ บางทีทางสโมสรอาจมองว่า ความรู้ ฝีมือ และตัวตนของคุณลู่ มีค่าคู่ควรกับระดับหมื่นล้านดอลลาร์แล้วก็ได้ค่ะ!” หลินซูกล่าวเสียงเรียบ “คุณลู่ ในเมื่อทางสโมสรตัดสินใจแบบนี้แล้ว คุณก็รับไว้เถอะค่ะ!”

“แต่ผมก็ไม่รู้จักเถ้าแก่ของสโมสร…” ลู่เหย่พูดไปได้ครึ่งเดียวก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขามองหน้าหลินซูพลางยิ้ม “คุณหลินคือเจ้าของสโมสรจื่อเหรอครับ?”

หลินซูยังคงตีหน้านิ่ง ไม่ได้ตอบคำถามของลู่เหย่ แสดงท่าทีไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ

ลู่เหย่รับกล่องไม้จากมือบริกรสาวมา ส่วนไต้เฉวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้นตาค้างจนแทบถลนออกมาตั้งนานแล้ว เขาทั้งตกใจและอิจฉาไปพร้อมกัน

ต้องรู้ก่อนนะว่าบัตรจื่อนี้ทั่วทั้งประเทศเพิ่งจะแจกจ่ายไปแค่สิบเจ็ดใบเท่านั้น มันคือสัญลักษณ์แห่งสถานะอันไร้เทียมทาน ได้ยินว่าแค่ใช้บัตรจื่อใบนี้ก็สามารถกู้เงินจากธนาคารได้โดยตรงถึงหนึ่งหมื่นล้านโดยไม่ต้องมีหลักประกัน เพราะแค่ชื่อของสโมสรจื่อก็เป็นหลักประกันที่มองไม่เห็นแล้ว

พอก้าวพ้นประตูออกมา ไต้เฉวียนก็อดเอ่ยปากด้วยความอิจฉาไม่ได้ “เสี่ยวลู่เอ๊ย นายอายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับได้บัตรจื่อมาครอง ทำเอาฉันอิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยจริงๆ! เปรียบเทียบกันแล้วมันน่าโมโหชะมัด สงสัยทั้งชีวิตนี้คนอย่างฉันคงไม่มีปัญญาได้แตะบัตรจื่อที่เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกฐานะอันสูงส่งแบบนี้แน่ๆ!”

“ก็แค่บัตรใบเดียวน่า กินก็ไม่ได้สักหน่อย!” ลู่เหย่หัวเราะ

“ใครบอกว่ากินไม่ได้?” ไต้เฉวียนทำตาโต “ได้ยินว่าสมาชิกที่เข้ามาในสโมสรนี้ อยากกินดื่มอะไรก็สั่งได้ตามสบาย ไม่ต้องเสียเงินสักแดงเลยนะ”

“คนที่ได้บัตรจื่อใบนี้ล้วนเป็นพวกที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้านดอลลาร์กันทั้งนั้น ถ้าตีเป็นเงินหยวนก็เกือบเจ็ดหมื่นล้านเข้าไปแล้ว! ใครเขาจะมานั่งสนใจเรื่องของกินของดื่มกันล่ะครับ?” ลู่เหย่อดขำไม่ได้

“ที่นายพูดมันก็ถูก แต่ก็แปลกแฮะ!” ไต้เฉวียนสงสัยขึ้นมาอีก “ได้ยินว่าสมาชิกบัตรจื่อต้องจ่ายค่าสมาชิกปีละตั้งสามล้านไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นให้นายจ่ายเลยล่ะ?”

“งั้นเหรอครับ?” แม้ลู่เหย่จะเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสโมสรจื่อมาบ้าง แต่เขาก็ยังอายุน้อย ข้อมูลจึงไม่แน่นเท่าไหร่เมื่อเทียบกับไต้เฉวียน

“นายก็รีบเปิดกล่องดูสิ ข้างในมีคู่มืออยู่ไม่ใช่เหรอ” ไต้เฉวียนเร่ง

ลู่เหย่ก้มมองกล่องไม้ที่บริกรสาวเพิ่งยื่นให้เมื่อครู่ แล้วก็อดอุทานไม่ได้ “ให้ตายสิ! ทุ่มทุนสร้างโคตรๆ แค่กล่องใส่ยังเล่นของระดับนี้เลยเหรอเนี่ย!”

กล่องไม้นี้ทำมาจากไม้หวงฮวาหลี แถมยังเป็นไม้หวงฮวาหลีไห่หนานเสียด้วย ลวดลายตาผีบนเนื้อไม้เห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

“เชี่ย!” ลู่เหย่อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงอีกรอบ กล่องไม้ใบเล็กนี้ดันเป็นของยุคราชวงศ์ชิง

“จริงดิ? จำเป็นต้องเบอร์นี้เลยเรอะ?” ไต้เฉวียนรีบคว้ากล่องจากมือลู่เหย่ไปส่องดูอย่างละเอียดทันที

“น่าจะเอาของชิ้นใหญ่ที่ทำจากไม้หวงฮวาหลีไห่หนานยุคราชวงศ์ชิงมาผ่าแยก แล้วดัดแปลงทำเป็นกล่องเล็กๆ แบบนี้หลายกล่องน่ะครับ พี่ดูสิ” ลู่เหย่ชี้ไปที่สัญลักษณ์กับตัวเลขบนกล่อง “พวกนี้เพิ่งจ้างช่างแกะสลักระดับปรมาจารย์มาแกะเพิ่มทีหลังแน่ๆ”

บนกล่องไม้มีสัญลักษณ์สีม่วงที่สลักเป็นรูปคล้ายกลุ่มควัน และมีตัวเลขกำกับไว้ว่า: 18

เห็นได้ชัดว่า นี่ต้องเป็นกล่องไม้ประจำตัวของสมาชิกลำดับที่สิบแปดแน่นอน

“สองวันก่อนตอนฉันเข้ามา ยังนึกว่าสโมสรจื่อก็งั้นๆ ซะอีก แค่สวนสไตล์เจียงหนานธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ นอกจากสาวสวยขายาวไม่กี่คนก็แทบไม่เห็นใครเดินเพ่นพ่านเลย แต่ตอนนี้…” ไต้เฉวียนส่ายหัวพลางทอดถอนใจ “ฉันถึงเพิ่งเข้าใจว่าอะไรคือความหรูหรา อะไรคือความสูงส่ง มันคือความสูงส่งที่เรียบหรูไม่กระโตกกระตากชัดๆ! แม่ง…แบบนี้สิถึงจะเรียกได้ว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งสถานะตัวจริงเสียงจริง! รีบเปิดดูข้างในเร็วเข้าว่ามีอะไรบ้าง”

ลู่เหย่รับกล่องไม้กลับมาจากมือไต้เฉวียน แล้วสะกิดตัวล็อกเปิดออก

“โอ้โห แม้แต่ตัวล็อกบนกล่องเล็กๆ นี่ยังทำจากทองคำเลย หรูหราเกินไปแล้ว!” ไต้เฉวียนร้องคราง

เมื่อเปิดกล่องไม้ออก ข้างในกลับมีลักษณะคล้ายกล่องเครื่องเขียนโบราณที่ลู่เหย่เคยได้มาก่อนหน้านี้ เพียงแต่ช่องแบ่งข้างในไม่ได้เยอะเท่า

เมื่อฝากล่องเปิดออก สิ่งแรกที่เห็นคือกระดาษเซวียนจื่อสีเหลืองอ่อนโปรยละอองทอง บนนั้นตวัดพู่กันเขียนด้วยอักษรหางข่ายไว้ว่า: ยินดีต้อนรับสู่จื่อ!

ลายมือนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องจ้างปรมาจารย์ด้านการคัดลายมือชื่อดังมาเขียนให้โดยเฉพาะ ทว่าตราประทับใต้ตัวอักษรกลับเป็นตราแกะสลักอักษรจ้วนคำว่า “จื่อ”

พอเลิกแผ่นกระดาษเซวียนจื่อขึ้น ด้านล่างก็เผยให้เห็นบัตรสมาชิกสีม่วงฝังอยู่

บัตรสมาชิกใบนี้ไม่ใช่บัตรพลาสติกธรรมดาทั่วไป แต่เป็นบัตรที่ออกร่วมกับธนาคารชั้นนำหลายแห่ง และในบัตรใบนี้มีวงเงินเบิกเกินบัญชีสูงถึงหนึ่งร้อยล้านหยวน

ไต้เฉวียนมองดูแผ่นคำแนะนำที่หยิบขึ้นมาจากใต้บัตรสีม่วง พอเห็นเลขศูนย์ยาวเป็นพรวดหลังตัวเลขวงเงินสินเชื่อ มือเขาก็เริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว

“เชี่ย! วงเงินเบิกเกินบัญชีหนึ่งร้อยล้านเนี่ยนะ?” ในที่สุดไต้เฉวียนก็นับจำนวนเลขศูนย์จนครบ ถึงกับอุทานลั่น “อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แม่ง แม้แต่เคยได้ยินฉันยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยโว้ย!”

เมื่อยกแผ่นกั้นที่วางบัตรออก ชั้นล่างก็มีแฟลชไดรฟ์สีม่วงแบบเข้ารหัสขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือวางอยู่หนึ่งอัน ภายในบรรจุซอฟต์แวร์และแอปพลิเคชันเฉพาะของสโมสรจื่อ ซึ่งไม่มีให้ดาวน์โหลดจากที่อื่นเลย

ใต้แฟลชไดรฟ์มีคู่มือสมาชิกเล่มหนึ่งพิมพ์ไว้อย่างประณีตบรรจง

เนื้อหาในคู่มือนั้นเรียบง่ายมาก ไม่มีอะไรนอกจากการอธิบายวิธีใช้งานสโมสร โดยรวมแล้ว สมาชิกสามารถใช้สโมสรเพื่อจัดงานต้อนรับและกิจกรรมทางธุรกิจต่างๆ ได้ แต่ต้องจองล่วงหน้าผ่านแอปพลิเคชัน และในแต่ละครั้ง สมาชิกสามารถพาบุคคลภายนอกที่ไม่ใช่สมาชิกเข้าสโมสรได้สูงสุดไม่เกินสี่คน

หากไปเข้าร่วมกิจกรรมที่สมาชิกท่านอื่นเป็นคนจอง สมาชิกแต่ละคนจะสามารถพาบุคคลภายนอกเข้าได้สูงสุดเพียงหนึ่งคนเท่านั้น

ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ข้อมูลอย่างเช่น ฐานะตัวตนของสมาชิก ความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิก หรือการช่วยเหลือเกื้อกูลกันในหมู่สมาชิกที่มีข่าวลือหนาหูในวงการนั้น ในคู่มือกลับไม่มีระบุไว้เลยแม้แต่น้อย

ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ย่อมไม่พิมพ์ออกมาให้เห็นอยู่แล้ว ขืนโดนสื่อมวลชนที่ไหนแอบถ่ายไปได้ คงไม่พ้นกลายเป็นประเด็นร้อนให้วุ่นวายกันอีก!

ส่วนเรื่องค่าสมาชิกที่ไต้เฉวียนสงสัยก็หาไม่เจอในนี้เช่นกัน ลู่เหย่คาดว่าพอล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันแล้วอาจจะมีบอกไว้ก็ได้

“คู่มือสมาชิกนี่ไม่มีเนื้อหาอะไรเลยแฮะ แม้แต่สิทธิและหน้าที่ขั้นพื้นฐานของสมาชิกก็ยังไม่มี ทำออกมาเหมือนไม่ได้ทำเลย” ไต้เฉวียนบ่นด้วยความผิดหวังเล็กน้อย เดิมทีเขาหวังจะได้สืบเรื่องซุบซิบในวงการผ่านคู่มือเล่มนี้สักหน่อย

“นี่แหละเขาเรียกว่าความเรียบหรูที่ไม่โอ้อวดไงพี่!” ลู่เหย่ว่า

“น้องชาย! ดูท่าต่อไปนี้ฉันคงต้องขอเกาะแข้งเกาะขานายกินซะแล้วล่ะ!” ไต้เฉวียนเอ่ยแซว

ลู่เหย่คิดไม่ถึงเลยว่าไต้เฉวียนจะทำงานได้รวดเร็วปานนี้ ภายในบ่ายวันนั้นขั้นตอนทุกอย่างก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย และเขาก็ได้รับเงินก้อนยักษ์เข้าบัญชีมาจนน่าตกใจ

61,640,000.00 หยวน

ลู่เหย่จ้องมองตัวเลขนี้ด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นตึกตักราวกับจะหลุดออกมาจากอก

เมื่อรวมกับเงินฝากเดิมที่มีอยู่หกล้านกว่าหยวน ตอนนี้ยอดเงินฝากทั้งหมดของลู่เหย่ก็พุ่งสูงถึงหกสิบแปดล้านกว่าหยวนแล้ว ซึ่งมากพอที่จะซื้อวิลลาหลังเดิมของครอบครัวเขากลับคืนมาได้สบายๆ

วิลลาหลังเดิมของบ้านลู่เหย่อยู่ติดริมทะเล ซึ่งเป็นโครงการวิลลายุคแรกๆ ของเมืองปินไห่ ตอนที่พ่อเขาซื้อไว้มีราคาเพียงหกถึงเจ็ดล้านหยวนเท่านั้น ในตอนนั้นลู่เหย่เพิ่งจะเข้าเรียนชั้นประถม บัดนี้เวลาผ่านไปสิบกว่าปี วิลลาหลังนั้นก็มีมูลค่าพุ่งขึ้นไปถึงสามสิบกว่าล้านหยวนแล้ว