บทที่ 93 สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ

หลินเทียนหมิงประหลาดใจเป็นอย่างแรกที่ลู่เหย่อายุแค่นี้กลับอ่านอักษรโบราณที่ลึกซึ้งเข้าใจยากออก ขนาดในประเทศนี้ก็คาดว่าคงมีคนอ่านออกไม่กี่คนหรอก

ข้อสองคือประหลาดใจในมูลค่าของกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ ข้อความจารึกนี้ได้ยืนยันเหตุการณ์ประวัติศาสตร์อันโด่งดังเหตุการณ์หนึ่ง มูลค่าของมันจึงไม่อาจประเมินได้ จะบอกว่ามันเป็นสมบัติของชาติก็ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

"ทั้งสองคน บอกมาเถอะ จะปล่อยเท่าไหร่" หลินเทียนหมิงมองไต้เฉวียนกับลู่เหย่ยิ้มๆ พลางเปิดประเด็นตรงไปตรงมา

ไต้เฉวียนนึกไม่ถึงว่าหลินเทียนหมิงจะขวานผ่าซากขนาดนี้

"คุณหลินอยากซื้อหรือครับ" ไต้เฉวียนออกอาการเก้อเขินเล็กน้อย

"ของดีขนาดนี้ จะไม่อยากซื้อได้ยังไงล่ะ" หลินเทียนหมิงหัวเราะ "พวกคุณส่งไปประมูลก็สู้ขายให้ผมตรงๆ ไม่ได้หรอก แถมเครื่องสัมฤทธิ์เนี่ยถ้าส่งเข้าประมูลจะต้องทำเรื่องเดินเอกสารตั้งเยอะแยะ ขายให้ผมก็ตัดความยุ่งยากไปได้เพียบเลย"

"คุณหลินนี่รู้เรื่องวงการนี้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ นะครับ" ไต้เฉวียนยิ้ม "แต่ว่า ของชิ้นนี้ก็ประเมินราคายากอยู่เหมือนกัน"

"มีอะไรให้ประเมินยากกัน ดูบันทึกราคาเคาะประมูลของเครื่องสัมฤทธิ์ที่ใกล้เคียงกันสิ ผมยอมบวกเพิ่มให้อีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ซื้อไว้เลยเป็นไง" หลินเทียนหมิงเอ่ยอย่างใจป้ำสุดๆ

"แต่ในประวัติศาสตร์การประมูลมันไม่มีชิ้นที่ใกล้เคียงกันเป๊ะๆ เลยน่ะสิครับ" ไต้เฉวียนกล่าว "ถ้าจะเทียบกันจริงๆ คาดว่าก็คงมีแค่กุ่ยทำเป็นสมบัติใช้เซ่นไหว้สมัยราชวงศ์โจวตะวันตกตอนต้นที่ซัทเทอบีส์นิวยอร์กเคาะประมูลไปเมื่อปี 2013 ชิ้นนั้นปิดไปที่ 6.66 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่กุ่ยทั้งสองชิ้นนี้เทียบกันแล้วต่างก็มีจุดเด่นจุดด้อยคนละแบบ ชิ้นนั้นสร้างขึ้นในยุคที่เก่ากว่า แถมรูปทรงยังหนาหนักงดงามกว่า ทว่ามีจารึกเพียงแค่สามตัวอักษร ส่วนกุ่ยชิ้นนี้หากเทียบกันแล้วรูปทรงถือว่าธรรมดา แต่จารึก 97 ตัวอักษรนั้นกลับหาที่เปรียบไม่ได้เลย"

ที่จริงไต้เฉวียนเตรียมตัวมาล่วงหน้าแล้ว เขาเช็กสถิติการประมูลเครื่องสัมฤทธิ์มาตั้งแต่เนิ่นๆ และจำข้อมูลราคาปิดประมูลของเครื่องสัมฤทธิ์ที่ใกล้เคียงกันไว้สองสามชิ้นเรียบร้อย

การเตรียมตัวของไต้เฉวียนถือว่าแน่นหนาทีเดียว ทว่าพูดกันตามตรง หากไม่นับข้อความจารึกแล้ว กุ่ยสัมฤทธิ์ตรงหน้านี้ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็เทียบกับกุ่ยทำเป็นสมบัติใช้เซ่นไหว้สมัยราชวงศ์โจวตะวันตกตอนต้นไม่ได้เลย แถมยังห่างชั้นกันไกลโข

ทว่า มันมีข้อความจารึกอยู่ แถมเนื้อหายังเปี่ยมคุณค่าทางประวัติศาสตร์อย่างมหาศาล

ลู่เหย่ยืนฟังอยู่ข้างๆ อย่างเดียว แม้ว่าความเข้าใจในสถานการณ์ตลาดของเขาจะกระจ่างแจ้งกว่าไต้เฉวียนเสียอีก แต่ในเมื่อเซ็นสัญญามอบหมายของให้ไต้เฉวียนไปแล้ว เรื่องการเจรจาธุรกิจก็ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอีกฝ่าย

อีกอย่าง ให้เขาเป็นคนคุยย่อมดีกว่าตนเองออกหน้าอยู่แล้ว อย่างไรเสียในอนาคตตนก็ยังต้องเป็นผู้ประเมินให้หลินเทียนหมิงนี่นา!

ส่วนไต้เฉวียนกับหลินเทียนหมิงนั้นคงสถานะเป็นผู้ขายกับผู้ซื้อมาโดยตลอด

"คุณไต้ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมขอซื้อตรงๆ ที่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐไปเลย พวกคุณจะได้ไม่ต้องเอาไปเข้าประมูล ส่งประมูลยังต้องเสียค่าธรรมเนียมอย่างน้อยสิบเปอร์เซ็นต์อีก เป็นไงล่ะ" หลินเทียนหมิงว่า

สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ? ไต้เฉวียนคาดไม่ถึงว่าหลินเทียนหมิงจะใจถึงขนาดนี้

ตามจริงแล้วสิบล้านดอลลาร์สหรัฐนี่สูงไหม ความจริงลู่เหย่ไม่ได้รู้สึกว่ามันสูงอะไรเลย มูลค่าของอักษรจารึก 97 ตัวบนกุ่ยของเซี่ยงเยี่ยนชิ้นนี้ไม่อาจประเมินได้ โอกาสที่มูลค่าจะพุ่งทะยานในอนาคตก็ไม่อาจประเมินได้เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากวันข้างหน้าเรื่องจารึกนี้ได้รับการประโคมข่าวจากสื่อมวลชน มูลค่าของมันก็จะยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก

แม้ว่าลู่เหย่จะเคยคิดอยากเก็บสะสมไว้เอง แต่เขาก็รู้ดีว่าโบราณวัตถุสัมฤทธิ์ระดับสมบัติชาติเช่นนี้มาอยู่ในมือตนเองย่อมไม่ปลอดภัยแน่ เขาไม่มีกำลังพอจะพิสูจน์ที่มาที่ไปของของชิ้นนี้ได้ สู้เปลี่ยนเป็นเงินสดให้เร็วที่สุดจะดีกว่า

ส่วนเรื่องมูลค่าที่จะพุ่งขึ้นไปอีกในอนาคตของสมบัติชาตินี้ ก็คงต้องปล่อยให้เป็นของคนอื่นไป

ไต้เฉวียนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองลู่เหย่เพื่อขอความเห็น

ลู่เหย่ยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณไต้ไม่ต้องมองผมหรอกครับ เราสองคนเซ็นสัญญากันไว้แล้ว ในเมื่อมอบหมายให้คุณแล้วก็เป็นเรื่องของคุณเลย ผมมีหน้าที่แค่รอรับเงินตามสัญญาเท่านั้นแหละ"

"ตกลง งั้นปิดดีล" ไต้เฉวียนว่า "แต่ว่า ผมมีเงื่อนไขเล็กๆ ข้อหนึ่งครับ"

"ว่ามาสิ" หลินเทียนหมิงกล่าว

"เงินค่าของชิ้นนี้เข้าบัญชีนิติบุคคลไม่ได้ และจะไม่มีการทำสัญญาข้อตกลงใดๆ ทั้งสิ้น คุณหลินเห็นว่ายังไงครับ" ไต้เฉวียนเอ่ย

หลินเทียนหมิงฟังแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาทันที "ไม่มีปัญหา"

ถ้าเข้าบัญชีนิติบุคคลก็ถือเป็นธุรกิจของบริษัทประมูลอีเฉวียน ซึ่งไม่เพียงแต่ต้องไปทำเรื่องขอเอกสารรับรองต่างๆ ให้กับเครื่องสัมฤทธิ์ชิ้นนี้เท่านั้น แต่ยังต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้นอีกบานเบอะ หลินเทียนหมิงย่อมรู้ช่องทางพวกนี้ดีอยู่แล้ว

หลินเทียนหมิงดีใจจนเนื้อเต้น ประคองกุ่ยสัมฤทธิ์พลิกดูซ้ายดูขวา เอ่ยอย่างเปี่ยมสุขจนห้ามไม่อยู่ "ในที่สุดของสะสมของผมก็มีชิ้นที่เชิดหน้าชูตาได้สักที ชิ้นนี้แหละจะเป็นของรักของหวงประจำพิพิธภัณฑ์ของผม"

"ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีด้วยนะครับคุณหลิน!" ไต้เฉวียนยิ้มประจบ

"คุณหลินคะ เงินตราต่างประเทศสกุลดอลลาร์สหรัฐก้อนโตขนาดนี้ เราจ่ายออกยากอยู่นะคะ" หลินซูที่ยืนอยู่ข้างๆ อดสะกิดเตือนเบาๆ ไม่ได้

"จริงด้วยสิ" หลินเทียนหมิงเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงหันไปมองไต้เฉวียน "คุณไต้ ถ้าอย่างนั้นผมขอแปลงเป็นเงินหยวนให้คุณแทนดีไหม"

ไต้เฉวียนพยักหน้ายิ้มรับ "แบบนั้นดีที่สุดเลยครับ"

หลินซูหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กทันที แล้วเอ่ยว่า "อัตราแลกเปลี่ยนวันนี้อยู่ที่ 6.6233 ค่ะ"

"งั้นเอาแบบนี้ คุยกันแฟร์ๆ เลย ผมจ่ายให้พวกคุณ 67 ล้านหยวนถ้วนไปเลย" หลินเทียนหมิงหัวเราะ "เรื่องรายละเอียดการโอนเงินเดี๋ยวคุณค่อยคุยให้เรียบร้อยกับเสี่ยวหลินนะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณหลินมากครับ!" ไต้เฉวียนยิ้มกว้าง

ไต้เฉวียนคุยรายละเอียดเรื่องการโอนเงินกับหลินซูตรงนั้นทันที เขาขอให้หลินซูโอนเงินส่วนแบ่งห้าเปอร์เซ็นต์จำนวน 3,350,000 หยวนเข้าบัญชีส่วนตัวของเขา ส่วนที่เหลืออีก 63,650,000 หยวนให้โอนเข้าบัญชีของลู่เหย่โดยตรง

ลู่เหย่ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยกับไต้เฉวียนว่า "คุณไต้ครับ ผมคิดว่าเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ดำเนินการตามขั้นตอนที่ถูกต้องตามกฎหมายจะดีกว่า เกิดวันข้างหน้ามีปัญหาอะไรขึ้นมาจะได้ไม่ต้องมานั่งเคลียร์กันวุ่นวาย ผมว่าเข้าบัญชีนิติบุคคลเถอะครับ"

ไต้เฉวียนได้ยินแล้วถึงกับอึ้งไป ต้องรู้ก่อนนะว่าถ้าเข้าบัญชีนิติบุคคล อย่างแรกเลยคือต้องจ่ายภาษีการค้าโบราณวัตถุสามเปอร์เซ็นต์ นั่นตั้งสองล้านหยวนเชียวนะ! นอกจากนี้ ส่วนแบ่งของเขาเองยังต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคลอีกห้าเปอร์เซ็นต์ด้วย

เมื่อเห็นไต้เฉวียนลังเล ลู่เหย่จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณไต้สบายใจได้ครับ คุณรับเงินสุทธิไปเลย 3,350,000 หยวน ภาษีการค้ากับภาษีเงินได้นิติบุคคลของคุณ เดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง"

หลินเทียนหมิงที่ถือเครื่องกุ่ยสัมฤทธิ์อยู่ข้างๆ ได้ยินทั้งสองคุยกันก็อดหัวเราะไม่ได้ "อันที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมหรอกนะ แต่ผมขอพูดสักคำเถอะ ผมคิดว่าเสี่ยวลู่คิดถูกแล้ว นี่ไม่ใช่เงินหลักแสนหลักล้านที่ซื้อขายกันลับๆ แล้วไม่มีใครสนใจ แต่เงินมหาศาลขนาดนี้ไหลเข้าบัญชีมันต้องมีที่มาที่ไปให้ชัดเจน โบราณว่าไว้ไม่กลัวหมื่น กลัวแต่วันที่หนึ่งในหมื่นจะเกิดขึ้น"

ไต้เฉวียนยิ้มรับ "ในเมื่อคุณหลินพูดถึงขนาดนี้แล้ว ก็เข้าบัญชีนิติบุคคลตามนั้นครับ ภาษีการค้าโบราณวัตถุเธอเป็นคนรับผิดชอบ ส่วนภาษีเงินได้นิติบุคคลทางอีเฉวียนของฉันก็ต้องรับผิดชอบเองอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันจะรีบให้คนไปจัดการเอกสารให้ครบถ้วนที่สุด"

ความจริงแล้วการซื้อขายรายการนี้เดิมทีจะต้องส่งไปประมูลที่หางโจว ทางอีเฉวียนต้องวิ่งเต้นเดินเรื่องเอกสารตั้งมากมาย ต้องวิ่งหาคนตั้งกี่คนกว่าจะได้ค่านายหน้าห้าเปอร์เซ็นต์นั้นมา แต่ตอนนี้ขายให้หลินเทียนหมิงโดยตรง ก็เท่ากับว่าไต้เฉวียนได้ส่วนแบ่งห้าเปอร์เซ็นต์นี้มาฟรีๆ ชัดๆ

ดังนั้น ไต้เฉวียนย่อมไม่มานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับภาษีแค่แสนกว่าหยวนอยู่แล้ว

อีกทั้งต่อหน้าหลินเทียนหมิง เขาก็ต้องแสดงความใจกว้างหน่อยเป็นธรรมดา

เมื่อตกลงเรื่องรายละเอียดการโอนเงินเรียบร้อย และเห็นว่าหลินเทียนหมิงยังคงจมดิ่งอยู่กับกุ่ยของเซี่ยงเยี่ยนในมือไม่วาง ไต้เฉวียนกับลู่เหย่ก็สบตากันแล้วยิ้ม จากนั้นจึงเอ่ยปากขอตัวกลับ

หลินเทียนหมิงเห็นว่าทั้งสองคนจะกลับก็ไม่ได้รั้งไว้ ไม่ได้ชวนดื่มชาต่ออะไรทำนองนั้น เพราะจิตใจของเขาลอยไปอยู่กับของรักของหวงประจำพิพิธภัณฑ์ในมือเรียบร้อยแล้ว

ที่จริง หลินเทียนหมิงกำลังคิดอยู่ว่าจะเรียกเพื่อนนักสะสมรุ่นเก๋าที่ชอบประชันของสะสมกันมาชื่นชมโอ้อวดเสียหน่อยเมื่อไหร่ดีต่างหาก!

"เสี่ยวหลิน เธอช่วยไปส่งคุณไต้กับเสี่ยวลู่แทนฉันทีนะ" หลินเทียนหมิงยิ้มแย้ม "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ ได้ของดีมาก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย คราวหน้าค่อยเชิญพวกคุณมาดื่มชาใหม่นะ"

หลินเทียนหมิงพูดจบก็เก็บกุ่ยสัมฤทธิ์ลงในกล่องผ้าไหม จากนั้นก็ประคองกล่องด้วยตนเอง นำกลับไปเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งในเรือนหลัง