บทที่ 92 ศิลปะแนวหน้า

บนกล่องผ้าไหมมีป้ายกระดาษเซวียนจื่อโรยผงทองแปะอยู่ เขียนด้วยอักษรข่ายซูตัวบรรจงขนาดเล็กว่า "ชามลายครามใบใหญ่บูรณะฝังเงิน สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเซวียนเต๋อ"

เมื่อเปิดกล่องออก ด้านในคือเครื่องเคลือบชิ้นหนึ่งที่หลินเทียนหมิงไม่เคยเห็นมาก่อน

"ซี๊ด!" หลินเทียนหมิงสูดหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว ก่อนจะอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่มันเครื่องเคลือบอะไรกันเนี่ย ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ"

หลินเทียนหมิงประคองชามลายครามใบใหญ่บูรณะฝังเงิน สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเซวียนเต๋อ ขึ้นมาจากกล่องผ้าไหมอย่างเบามือ

"เครื่องเคลือบชิ้นนี้สวยจังเลยค่ะ!" หลินซูที่เพิ่งเดินกลับมาจากด้านหลังอดชื่นชมไม่ได้ "แถมยังดูไม่เหมือนเครื่องเคลือบชิงฮวาโบราณเลยสักนิด แต่ดูเหมือนงานศิลปะอาว็องการ์ดของฝั่งตะวันตกมากกว่า!"

"ทำไมคุณหลินถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ" ลู่เหย่ถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ เสี่ยวหลินเคยไปเรียนศิลปะที่ยุโรปน่ะ เพิ่งกลับมาเมื่อปีที่แล้วนี่เอง" หลินเทียนหมิงเหลือบมองหลินซูพลางยิ้ม

"ผิวภายนอกดูเหมือนเอาเครื่องเคลือบชิงฮวาแบบดั้งเดิมมาทุบให้แตก แล้วค่อยนำมาต่อประกบใหม่ มองเผินๆ เหมือนระเกะระกะไร้ระเบียบ แต่จริงๆ แล้วเปี่ยมด้วยชั้นเชิงและไอเดียสร้างสรรค์มากค่ะ แถมเส้นเงินที่เรียวบางพวกนี้ยังให้ความรู้สึกโมเดิร์นสุดๆ เข้ากับเฉดสีของชิงฮวาได้อย่างลงตัวพอดิบพอดี เส้นสีเงินพวกนี้ดูราวกับกาลเวลาที่ผ่านไปหลายร้อยปี มันทอดตัวเหมือนใยแมงมุม ทำให้ชามชิงฮวาที่ดูเหมือนนำมาประกบใหม่ชิ้นนี้มีพลังดึงดูดทางศิลปะที่ทรงพลังมาก มันคือการเชื่อมร้อยกาลเวลาเข้าด้วยกันค่ะ" หลินซูกล่าว

"คุณหลินสมกับที่เรียนศิลปะมาจริงๆ พอคุณหลินพูดแบบนี้ มูลค่าของเครื่องเคลือบชิ้นนี้ก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกเยอะเลยครับ" ไต้เฉวียนอดหัวเราะไม่ได้ "แต่ว่า เครื่องเคลือบชิงฮวาชิ้นนี้ไม่ได้ 'ดูเหมือน' แตกแล้วนำมาประกบใหม่หรอกนะครับ มันแตกละเอียดจริงๆ แล้วค่อยนำมาต่อจนเป็นแบบนี้ต่างหาก"

หลินซูฟังแล้วถึงกับอึ้ง "แตกจริงๆ เหรอคะ"

หลินซูรีบก้าวเข้ามาดูชามลายครามใบใหญ่ในมือของหลินเทียนหมิง เธอพบว่าผนังด้านในของเครื่องเคลือบเรียบเนียนเหมือนของใหม่ ไร้ร่องรอยใดๆ จึงอดอุทานไม่ได้ว่า "เป็นไปไม่ได้มั้งคะ ด้านในไม่มีร่องรอยเลยสักนิด มองดูยังนึกว่าตั้งใจเผาออกมาให้เป็นแบบนี้ซะอีก"

"นี่คือศาสตร์การบูรณะเครื่องเคลือบแบบโบราณของจีนครับ ซึ่งส่วนใหญ่สาบสูญไปหมดแล้ว" ลู่เหย่กล่าว

"ชิ้นนี้อย่าบอกนะว่าเสี่ยวลู่เป็นคนบูรณะขึ้นมา" หลินเทียนหมิงมองชามลายครามใบใหญ่ในมือแล้วถามขึ้น

"ผมเป็นคนบูรณะเองครับ" ลู่เหย่พยักหน้าตอบ "ชามชิงฮวาใบนี้สร้างขึ้นในรัชศกเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง เดิมทีมีรอยแหว่งหายไปชิ้นหนึ่ง แถมเศษที่แตกหักก็หาไม่เจอตั้งนานแล้ว จริงๆ การใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่มาซ่อมเครื่องเคลือบก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร เทคนิคก็พัฒนาจนสมบูรณ์มากแล้ว แค่เอาดินขาวมาอุดตรงรอยแหว่ง จากนั้นก็วาดลวดลาย เคลือบน้ำยาแล้วเอาไปเผาใหม่ เครื่องเคลือบที่สมบูรณ์ไร้ตำหนิก็จะปรากฏออกมาให้เห็นได้อย่างแนบเนียนแล้วครับ"

"แต่ว่า ของที่เติมเข้าไปมันคือของใหม่ที่ห่างกันตั้งหลายร้อยปี พอนานวันเข้าก็จะค่อยๆ มองเห็นความแตกต่างอยู่ดี อีกอย่าง ของปลอมยังไงก็คือของปลอม มันไม่ได้ช่วยเพิ่มมูลค่าที่แท้จริงให้เครื่องเคลือบทั้งชิ้นเลยสักนิด"

"แต่ชามลายครามใบใหญ่นี้ไม่เหมือนกัน แม้จะเคยแหว่งหายไปชิ้นหนึ่ง แต่เศษที่นำมาเติมเข้าไปก็เป็นของสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเซวียนเต๋อเหมือนกันครับ" ลู่เหย่กล่าว

"โอ้โห ถึงกับเอาเศษเครื่องเคลือบสมัยราชวงศ์หมิงมาเติมเข้าไป ใส่ใจจริงๆ!" หลินเทียนหมิงอดชื่นชมไม่ได้ "แต่ว่า ทำไมชามทั้งใบถึงได้แตกละเอียดขนาดนี้ล่ะ"

"ถึงเศษชิ้นส่วนที่นำมาเติมจะไม่มีปัญหาเรื่องยุคสมัยและโทนสี แต่ส่วนโค้งเว้าของรูปทรงภาชนะมันไม่มีทางประกบเข้ากันได้พอดีหรอกครับ ผมก็เลยตัดสินใจทุบชามทั้งใบให้แตกไปเลย แล้วแยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาต่อประกบแบบสุ่มเพื่อแก้ปัญหาส่วนโค้งเว้า จากนั้นก็ใช้เส้นเงินฝังลงไปเพื่อกลบร่องรอยการต่อประกบครับ" ลู่เหย่กล่าว

"เพียงแต่ฝีมือการขัดแต่งเส้นเงินพวกนี้ดูจะหยาบไปนิด หลายๆ จุดยังพอมองเห็นรอยขรุขระนูนต่ำอยู่ ถ้าส่องด้วยแว่นขยายก็น่าจะเห็นชัดกว่านี้สินะ" หลินเทียนหมิงพูดพลางหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดู

ลู่เหย่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างรู้กัน แล้วเงยหน้าสบตากับไต้เฉวียนแวบหนึ่ง

"คุณหลินลองดูให้ละเอียดสิครับ จุดเด็ดมันอยู่ตรงนี้นี่แหละ ตรงนี้นับเป็นจุดที่แสดงถึงฝีมือการบูรณะขั้นเทพของเสี่ยวลู่ได้ดีที่สุดเลยนะครับ!" ไต้เฉวียนหัวเราะร่วน

หลินเทียนหมิงฟังแล้วเกิดความสงสัย อดไม่ได้ที่จะใช้แว่นขยายส่องดูซ้ำๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ผ่านไปพักใหญ่ หลินเทียนหมิงจึงอดถามหยั่งเชิงไม่ได้ว่า "ร่องรอยบนเส้นเงินพวกนี้ดูเหมือนของเก่าเลยแฮะ ไม่เหมือนเพิ่งฝังเข้าไปใหม่เลย"

"คุณหลินสายตาเฉียบแหลมจริงๆ ครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "คุณหลินลองดูชื่อบนกล่องผ้าไหมสิครับ"

หลินเทียนหมิงก้มมองป้ายบนกล่องผ้าไหม แล้วอ่านออกเสียง "ชามลายครามใบใหญ่บูรณะฝังเงิน สมัยราชวงศ์หมิง รัชศกเซวียนเต๋อ"

"จริงๆ แล้วเครื่องเคลือบชิ้นนี้เป็นฝีมือผมที่บูรณะขึ้นมาก็จริง แต่สิ่งที่ปรากฏให้เห็นกลับดูราวกับถูกบูรณะขึ้นมาแบบนี้ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงแล้ว ไม่ปิดบังคุณหลินเลยนะครับ วัตถุดิบทุกชิ้นบนเครื่องเคลือบใบนี้ล้วนมีอายุหลายร้อยปีมาแล้วทั้งสิ้น รวมถึงเส้นเงินพวกนี้ก็มาจากยุคกลางถึงปลายราชวงศ์หมิง ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่กาวยึดระหว่างเศษกระเบื้องแตก ก็ยังใช้กาวกระเพาะปลาโบราณหมักบ่มข้ามปีด้วยซ้ำ"

ลู่เหย่กล่าวอย่างภาคภูมิใจไม่น้อย "ชามลายครามใบใหญ่นี้ถ้าไม่ทุบให้แตกแล้วรื้อออกมาตรวจดูอีกรอบ แทบไม่มีใครดูออกเลยครับว่าเป็นคนยุคปัจจุบันบูรณะขึ้นมา ต่อให้ใช้เครื่องมือตรวจก็ตรวจไม่พบหรอกครับ"

"จริงหรือเนี่ย" หลินเทียนหมิงฟังแล้วตกตะลึงอย่างยิ่ง ถึงแม้หลายปีมานี้เขาจะลงทุนกับของโบราณมาตลอด และพอจะรู้เรื่องการทำของเก๊อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ศึกษาลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น

"ไม่ปิดบังคุณหลินนะครับ เสี่ยวลู่กับผมมีข้อตกลงกันอยู่ ถ้ามีผู้ซื้อคนไหนตรวจพบว่าเป็นงานบูรณะยุคปัจจุบันโดยที่ชามใบใหญ่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ เขาจะยินดีคืนเงินเต็มจำนวนทันทีครับ" ไต้เฉวียนยิ้มกล่าว "เพราะแบบนี้ บริษัทอีเฉวียนของผมถึงได้กล้าเอาไปขึ้นประมูลไงล่ะครับ"

"เสี่ยวลู่มั่นใจขนาดนี้เชียวหรือ" หลินเทียนหมิงเป็นขาประจำของบริษัทประมูล เขารู้ดีว่าบริษัทประมูลจะมีเงื่อนไขไม่รับผิดชอบเรื่องของแท้หรือของเก๊ แต่การที่ลู่เหย่กล้ารับประกันแบบนี้ แสดงให้เห็นว่าฝีมือการบูรณะชามลายครามใบใหญ่นี้ยอดเยี่ยมจริงๆ

"โบราณวัตถุ โดยเฉพาะการบูรณะเครื่องเคลือบ มีบันทึกในประวัติศาสตร์มานับไม่ถ้วน แต่ส่วนใหญ่ไม่สามารถกู้มูลค่าเดิมของโบราณวัตถุกลับคืนมาได้ ส่วนกรณีที่ช่วยเพิ่มมูลค่าให้สูงขึ้นกลับยิ่งหาได้ยากเข้าไปใหญ่ ผมแค่อยากจะสร้างผลงานบูรณะชิ้นหนึ่งที่ช่วยยกระดับมูลค่าของมันให้สูงขึ้นไปอีกขั้นก็เท่านั้นครับ" ลู่เหย่กล่าว

"ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของโบราณเท่าไหร่ แต่ชิ้นนี้เป็นงานศิลปะที่ประณีตงดงามมากจริงๆ ค่ะ มีค่าคู่ควรแก่การสะสมมาก" หลินซูที่ยืนอยู่ข้างๆ อดเอ่ยปากชมไม่ได้

"อืม…" หลินเทียนหมิงลังเลไปครู่หนึ่ง "น่าเสียดายที่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันเป็นงานบูรณะยุคปัจจุบัน ถ้ารู้ช้ากว่านี้หรือไม่รู้เลยก็คงดี แบบนั้นผมคงซื้อไว้แน่นอน"

"เดิมทีก็แค่เอามาให้คุณหลินได้ชมเพลินๆ ตาเท่านั้นแหละครับ ถ้าคุณคิดจะซื้อขึ้นมาจริงๆ ผมเองก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเปิดราคาให้คุณยังไงดี!" ไต้เฉวียนหัวเราะ

หลินเทียนหมิงพูดพลางวางชามลายครามใบใหญ่กลับลงไปในกล่องผ้าไหม จากนั้นก็ยิ้มออกมา "งั้นมาดูสมบัติชาติอีกชิ้นกันดีกว่า ผมตั้งตารอคอยมันมาตลอดเลยนะ!"

"ได้เลยครับ!" ไต้เฉวียนขานรับ ก่อนจะค่อยๆ เปิดกล่องผ้าไหมที่มีป้ายเขียนว่า 'กุ่ยของเซี่ยงเยี่ยน ยุคจั้นกั่ว' ออกอย่างเบามือ กุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นหนึ่งที่มีรูปทรงสมบูรณ์ไร้ตำหนิและสภาพดีเยี่ยมก็ปรากฏสู่สายตาของหลินเทียนหมิง

"สภาพยอดเยี่ยมมาก!" หลินเทียนหมิงยกกุ่ยสัมฤทธิ์ขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียดลออ พอเห็นตัวอักษรที่ผนังด้านในของกุ่ย เขาก็อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ "มีจารึกอักษรอยู่จริงๆ ด้วย แถมยังเยอะขนาดนี้อีก! แต่อักษรพวกนี้โบราณเกินไป ผมอ่านไม่ออกเลยแฮะ"

"เรื่องนี้เสี่ยวลู่เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญเลยล่ะครับ เขาอ่านออกหมดเลย" ไต้เฉวียนกล่าว

หลินเทียนหมิงได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้างอีกรอบ อุทานอย่างตกใจว่า "อักษรพวกนี้ เสี่ยวลู่ก็อ่านออกด้วยเหรอ"

"พอเดาความหมายคร่าวๆ ได้ครับ เมื่อก่อนเคยอ่านหนังสือแนวนี้มาบ้าง เลยพอจะศึกษามานิดหน่อย" ลู่เหย่ตอบ

"งั้นเธอช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิว่าจารึกพวกนี้เขียนไว้ว่ายังไงบ้าง" หลินเทียนหมิงเอ่ยถามอย่างใจร้อน

ลู่เหย่จึงเล่าเรื่องราวจากอักษรจารึกทั้ง 97 ตัวให้หลินเทียนหมิงฟังอย่างละเอียด ถึงเหตุการณ์ในศึกเฉิงฟู่ที่แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่สามารถตีทัพแคว้นฉินจนแตกพ่ายยับเยิน ทำเอาหลินเทียนหมิงฟังแล้วตกตะลึงจนตาค้าง