บทที่ 91 คุณค่าของการบูรณะโบราณวัตถุ

พอถึงบ้าน ลู่เหย่ก็ไม่รอช้า รีบเตรียมอุปกรณ์ลงมือบูรณะภาพวาดทั้งสองภาพที่นำกลับมาจากสโมสรทันที

การบูรณะภาพเขียนพู่กันจีนนั้นต่างจากการซ่อมเครื่องเคลือบโดยสิ้นเชิง แม้ภาพวาดจะไม่แตกหักง่ายเหมือนเครื่องเคลือบดินเผา ทว่ากลับล้ำค่าและเก็บรักษายากกว่ามาก

ตามคำโบราณที่ว่า "ฝีมือวาดสามส่วน การเข้าเล่มเจ็ดส่วน" การเข้าเล่มกรอบของภาพเขียนโบราณนับเป็นส่วนหนึ่งของตัวผลงานและมีมูลค่าสูงยิ่ง ดังนั้นการบูรณะภาพเขียนโบราณจึงควรคงสภาพการเข้าเล่มเดิมไว้ให้สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทว่าภาพวาดสองภาพที่ลู่เหย่นำกลับมามีกรอบเดิมแค่ชุดเดียว ย่อมต้องเก็บไว้ให้ภาพที่มีมูลค่าสูงกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 ที่เป็นผลงานต้นฉบับของจินหนงจึงได้อยู่บนกรอบเดิม ทว่าปัญหาของภาพนี้คือมีคราบแป้งเปียกเปรอะเปื้อนอยู่บนผิวภาพมากเกินไป

ลู่เหย่ใช้ฟ็อกกี้ค่อยๆ พ่นละอองน้ำลงบนเนื้อภาพ พอน้ำช่วยให้แป้งเปียกอ่อนตัวลง เขาก็ค่อยๆ ใช้ก้านสำลีเช็ดออกทีละนิด เมื่อขจัดคราบแป้งเปียกออกจนหมด สภาพของภาพก็ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ลายเส้นคมชัด สีสันสดใส สภาพสมบูรณ์กว่า 《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 ที่เก็บรักษาอยู่ในพิพิธภัณฑ์พระราชวังเสียอีก ทั้งนี้เพราะภาพถูกปิดทับซ่อนไว้ กาลเวลาจึงแทบไม่ได้สร้างรอยสึกหรอให้เนื้อภาพเลย

ส่วน 《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 อีกภาพที่เป็นผลงานของหลัวพิ่น ทำได้เพียงใช้วัสดุสมัยใหม่เข้าเล่มกรอบใหม่ ทว่ายังดีที่ตำราและข้อมูลเรื่องการเข้าเล่มหาได้ไม่ยาก ลู่เหย่อาศัยเวลาอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องไปสิบกว่าเล่มในทันที แถมยังเปิดดูคลิปวิดีโอในอินเทอร์เน็ตเพิ่มเติมด้วย

ดังนั้น ผลงานทั้งสองภาพที่ผ่านการบูรณะและเข้าเล่มกรอบใหม่จากมือเขา จึงเปี่ยมด้วยฝีมือระดับช่างเข้าเล่มชั้นครูผู้คร่ำหวอดมาหลายสิบปีอย่างแท้จริง

ลู่เหย่กับไต้เฉวียนนัดหมายกับหลินเทียนหมิงไว้ในวันที่สาม ณ สโมสรจื่อตามเดิม

ทีแรกลู่เหย่ตั้งใจจะนั่งแท็กซี่ไป ทว่าไต้เฉวียนยืนกรานจะขับรถมารับเขาด้วยตัวเอง

พอรับลู่เหย่ขึ้นรถ ไต้เฉวียนก็อดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้ "นี่เสี่ยวลู่ ทำไมเธอถึงไปพักอยู่ที่ชุมชนเก่าๆ อย่างชุมชนฮัวหยวนซินชุนล่ะเนี่ย ระดับฐานะอย่างเธอมันไม่น่าจะใช่เลยนะ!"

"เช่าอยู่ชั่วคราวน่ะครับ พอดีบ้านกำลังตกแต่งอยู่" ลู่เหย่ตอบปัดไปที

"บ้านเธอประหยัดกันดีจัง ถึงมาเช่าอยู่ที่แบบนี้" ไต้เฉวียนหัวเราะ

"โธ่ จะหรูแค่ไหนมันก็แค่เตียงไว้นอน ไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือยหรอกครับ" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

ไต้เฉวียนฟังแล้วพยักหน้าเห็นพ้อง "คนหนุ่มที่คิดได้แบบเธอนี่หาไม่ง่ายเลยนะ อีกอย่าง เสี่ยวลู่ ถึงเธอจะดูเด็ก แต่ฉันสังเกตว่าเธอดูปล่อยวางและสุขุมลุ่มลึกกว่าคนอายุสี่สิบห้าสิบตั้งเยอะ"

"งั้นเหรอครับ" ลู่เหย่ไม่ได้ชอบคำชมว่าสุขุมลุ่มลึกสักเท่าไร "คงเพราะอ่านหนังสือมาเยอะ ได้รับความรู้อะไรต่อมิอะไรมาแยะละมั้งครับ อีกอย่าง พออยู่กับรุ่นใหญ่แบบพวกคุณ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี พอพูดน้อยเข้า คนก็คงมองว่าสุขุมลุ่มลึกไปเองแหละครับ!"

"คงงั้นมั้ง!" ไต้เฉวียนพยักหน้ารับ

เมื่อไปถึง ไต้เฉวียนกดกริ่งเหมือนคราวที่แล้ว และก็ยังคงเป็นพนักงานสาวสวยคนเดิมที่พาพวกเขาเดินเข้าไปในสโมสร

ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปจากครั้งก่อนคือ ข้างกายหลินเทียนหมิงมีหญิงสาวสวยวัยยี่สิบกว่าๆ เพิ่มมาอีกคนหนึ่ง

หลินเทียนหมิงเดินออกมาต้อนรับเช่นเคย ดูเหมือนเขาจะสุภาพมีมารยาทเช่นนี้เสมอ ทว่าก้าวเดินจะหยุดลงตรงแค่หน้าประตูห้องรับรองแขกเท่านั้น ไม่ก้าวล้ำออกมาเกินกว่านั้นแม้แต่ก้าวเดียว

"นี่เลขาฯ ส่วนตัวของฉัน เสี่ยวหลิน" หลินเทียนหมิงแนะนำ "ส่วนนี่คุณไต้ และนี่ก็เสี่ยวลู่ ลู่เหย่ ต่อไปเขาจะเป็นผู้ประเมินพิเศษของฉัน เธอคงต้องประสานงานกับเสี่ยวลู่อยู่บ่อยๆ ทำความรู้จักกันไว้นะ"

"สวัสดีค่ะคุณไต้ สวัสดีค่ะคุณนักประเมินลู่ ฉันหลินซู เรียกฉันว่าเสี่ยวหลินก็ได้ค่ะ" หลินซูยิ้มทักทาย

"คุณหลินเรียกผมว่าเสี่ยวลู่เถอะครับ" ลู่เหย่ตอบ

หลินซูสวมชุดสูทกระโปรงทำงานตามมาตรฐาน ไว้ผมสั้น ดูทะมัดทะแมงคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ทว่าดูจากอายุก็ไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี

"เอาละ เป็นไงบ้าง ดูของกันก่อนเถอะ ดูเสร็จค่อยดื่มชาคุยกัน" หลินเทียนหมิงยิ้มเอ่ย

พอทุกคนเข้ามาในห้องรับรอง ลู่เหย่ก็คลี่ภาพวาดทั้งสองภาพออก แล้ววางเคียงคู่กันบนโต๊ะหนังสือ

"โอ้โห!" ทั้งหลินเทียนหมิงและไต้เฉวียนต่างอุทานด้วยความทึ่ง

ภาพวาดทั้งสองภาพ โดยเฉพาะ 《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 ผลงานต้นฉบับของจินหนง เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ภาพที่เคยเลอะเลือนเพราะคราบแป้งเปียกบดบัง บัดนี้กลับแจ่มชัดเป็นประกาย สีสันสดใสเด่นชัด สภาพสมบูรณ์งดงามยิ่งกว่าภาพที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์พระราชวังเสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น การเข้าเล่มกรอบโดยรอบยังถูกลู่เหย่ซ่อมแซมและรีดจนเรียบกริบเหมือนของใหม่ มองดูแล้วสบายตาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"เสี่ยวลู่ ภาพนี้เธอซ่อมออกมาได้สภาพดีกว่าของที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังอีกนะเนี่ย!" หลินเทียนหมิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น "ภาพที่พระราชวังฉันเคยตั้งใจถ่อไปดูมาแล้ว สู้ภาพนี้ไม่ได้เลยสักนิด!"

"เสี่ยวลู่ ภาพที่ซ่อมเสร็จแล้วนี่ราคาไม่หยุดอยู่แค่ห้าสิบหกสิบล้านแล้วล่ะ มูลค่าพุ่งสูงขึ้นมากเลย!" ไต้เฉวียนอุทานตกใจ

"สูงขึ้นมากจริงๆ" หลินเทียนหมิงพยักหน้าเห็นด้วย "ฝีมือการบูรณะของเสี่ยวลู่น่าทึ่งเหลือเกิน แค่เฉพาะภาพนี้ ค่าบูรณะก็มีค่าอย่างน้อยสิบล้านแล้ว!"

"คุณหลินก็ชมเกินไปแล้วครับ!" ลู่เหย่ยิ้มรับ

ฝีมือการบูรณะของลู่เหย่นั้นยอดเยี่ยมจริง ทว่าพูดกันตามตรง เหตุผลสำคัญที่สุดคือภาพนี้ถูกปิดทับซ่อนไว้หลายร้อยปี ตัวภาพเดิมจึงคงสภาพสมบูรณ์อย่างยิ่ง พอได้รับการบูรณะใหม่อีกครั้ง จึงทำให้หลินเทียนหมิงกับไต้เฉวียนประหลาดใจได้ถึงขนาดนี้

ในความเป็นจริง หากให้ช่างเข้าเล่มรุ่นเก๋าคนอื่นมาซ่อมแซม ก็ย่อมได้ผลลัพธ์เช่นนี้เหมือนกัน

ส่วน 《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 ของหลัวพิ่นอีกภาพ พอนำมาเข้าเล่มกรอบใหม่ก็เปี่ยมกลิ่นอายโบราณไม่แพ้กัน เมื่อเทียบกับสภาพที่ปูดพองบวมเป่งก่อนหน้านี้ สภาพย่อมดูดีขึ้นหลายเท่าตัว

"ไม่เกินไปเลย ไม่เกินไปสักนิด!" หลินเทียนหมิงมองดูภาพทั้งสองด้วยความเบิกบานใจ เมื่อก่อนเขารู้จักแค่วิธีซื้อของเก่า ไม่เคยรู้เลยว่าการบูรณะของเก่ามันจะสำคัญได้ถึงขนาดนี้

ความเปลี่ยนแปลงก่อนและหลังของภาพทั้งสองตรงหน้าทำให้เขาเกิดมุมมองใหม่ต่อการสะสมของเก่าขึ้นมาทันที

"ว่าไง ค่าซ่อมภาพสองภาพนี้คิดเท่าไรถึงจะเหมาะ" หลินเทียนหมิงหันไปยิ้มถามลู่เหย่

"คุณหลินครับ คราวก่อนที่คุณให้ผมมาห้าแสนหยวนก็มากเกินพอแล้วครับ คนเราต้องยึดกฎเกณฑ์ แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือต้องรู้จักพอ ค่าบูรณะครั้งนี้อย่าพูดถึงอีกเลยครับ" ลู่เหย่กล่าว

"อ้าว เรื่องไหนก็เรื่องนั้นสิ นี่เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ!" หลินเทียนหมิงหัวเราะ

"งั้นเอาแบบนี้ครับ ถ้าต่อไปคุณหลินจ้างผมเป็นผู้ประเมิน ของเก่าทุกชิ้นที่ผมประเมิน ผมจะซ่อมให้ฟรีทั้งหมด พูดง่ายๆ คือรวมค่าซ่อมไว้ในค่าประเมินแล้ว คุณหลินจะได้ไม่ต้องจ่ายสองรอบ ส่วนค่าซ่อมรอบนี้ก็ถือว่ารวมอยู่ในห้าแสนหยวนคราวก่อนแล้ว คุณหลินคิดว่าไงครับ" ลู่เหย่เสนอ

"ทำแบบนั้นได้ยังไง ห้าแสนนั่นมันน้อยเกินไปแล้วมั้ง" หลินเทียนหมิงเอ่ย

"คุณหลินไม่ต้องพูดแล้วครับ ถ้าผมทำอะไรนิดหน่อยก็แบมือขอเงินคุณ ต่อไปคุณจะกล้าจ้างผมทำงานได้ยังไง" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"แต่นี่ฉันเต็มใจให้นะ ฉันเห็นว่ามันคุ้มค่าเกินราคาถึงยอมจ่าย ถ้าฉันเห็นว่าไม่คุ้ม แม้แต่แดงเดียวฉันก็ไม่ควักหรอก" หลินเทียนหมิงหัวเราะ

"คุณหลินพูดถูกครับ แต่เราก็แหกกฎไม่ได้เหมือนกัน" ลู่เหย่ยืนกราน

หลินเทียนหมิงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ "ที่เธอพูดก็ถูก จะทำลายกฎเกณฑ์ไม่ได้ เอาละ งั้นตามใจเสี่ยวลู่"

ลู่เหย่จัดการม้วนเก็บภาพวาดทั้งสองอย่างเรียบร้อยแล้วส่งคืนให้หลินเทียนหมิง ซึ่งเขาก็ส่งต่อให้หลินซูที่ยืนอยู่ข้างๆ นำไปเก็บไว้ด้านหลัง

"แล้วอีกสองชิ้นล่ะ เอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ" หลินเทียนหมิงเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น

ชามลายครามใบใหญ่และกุ่ยสัมฤทธิ์ที่ไต้เฉวียนนำมาไม่ได้ใส่กล่องโฟมของลู่เหย่อีกต่อไปแล้ว ทว่าถูกบรรจุอยู่ในกล่องผ้าไหมบุกำมะหยี่ที่ผู้เชี่ยวชาญของบริษัทประมูลอีเฉวียนสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษโดยเฉพาะ

ไต้เฉวียนแย้มยิ้มพลางเปิดกล่องผ้าไหมไม้หนานมู่สีเขียวเข้มออกตรงหน้า