บทที่ 90 ผู้เชี่ยวชาญการประเมินส่วนตัวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง

ลู่เหย่ชะงักไปนิด ไม่คิดว่าคุณหลินจะพูดจาคมคายขนาดนี้

"เสี่ยวลู่ วันนี้เธอสอนบทเรียนให้ฉันอีกเรื่องนะ ว่าคนเราควรทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด เรื่องประเมินของเก่าเนี่ย ต่อไปฉันคงไม่ฝืนทำเองแล้วล่ะ แม้จะโชคดีได้ของดีมาชิ้นเบ้อเริ่ม แต่นี่ก็ต้องถือเป็นบทเรียนเตือนใจ" หลินเทียนหมิงหัวเราะ

ลู่เหย่อดทึ่งไม่ได้ มหาเศรษฐีก็คือมหาเศรษฐีจริงๆ จะรุกจะรับก็ตัดสินใจได้เด็ดขาดฉับไว

ลู่เหย่มองภาพวาดสองชิ้นบนโต๊ะทำงานแล้วหัวเราะเบาๆ "คุณหลินครับ ภาพพวกนี้ผมเป็นคนแกะออกมาเอง ถ้าคุณเชื่อใจผม ให้ผมเอาไปซ่อมแซมแล้วเข้ากรอบใหม่ที่บ้านเถอะครับ เดี๋ยวผมเอามาส่งให้ ภาพพวกนี้ไม่ว่าจะเป็นงานคัดลอกของหลัวพิ่นหรือต้นฉบับของจินหนงต่างก็ชำรุดเสียหายกันทั้งนั้น โดยเฉพาะต้นฉบับที่ถูกทับอยู่ข้างล่างนั่น เปื้อนกาวไปเยอะมาก ต้องซ่อมอย่างละเอียดเลยล่ะครับ"

หลินเทียนหมิงเลิกคิ้ว "เสี่ยวลู่ เธอซ่อมแซมแล้วก็เข้ากรอบเป็นด้วยเหรอ?"

"จะว่าไป คุณหลินครับ ฝีมือซ่อมแซมโบราณวัตถุของเสี่ยวลู่นี่ระดับเทพเลยนะครับ ขนาดอาจารย์หูลี่หมิง รองผอ.พิพิธภัณฑ์ประจำมณฑลยังนับถือเลย เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งเชิญเสี่ยวลู่ไปบรรยายที่พิพิธภัณฑ์มาหมาดๆ เลยครับ!" ไต้เฉวียนยิ้มเสริม

"จริงดิ?" หลินเทียนหมิงฟังแล้วแทบไม่เชื่อหู อายุน้อยแค่นี้ การประเมินของเก่าอาจเป็นเพราะมีพรสวรรค์จริงๆ แต่การซ่อมแซมโบราณวัตถุนั้นยากกว่าเยอะ แถมยังไปบรรยายให้คนในพิพิธภัณฑ์ฟังอีก นี่มันเหลือเชื่อไปหน่อยมั้ง

ต้องรู้ไว้ว่าคนที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์น่ะ นอกจากพนักงานทำความสะอาดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้ว คนอื่นก็ระดับด็อกเตอร์หรือมหาบัณฑิตกันทั้งนั้น แล้วเสี่ยวลู่ที่เป็นแค่เด็ก ม.ปลาย จะไปบรรยายได้ยังไง?

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลินเทียนหมิงไม่อยากเชื่อ ต่อให้เป็นใครก็คงรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อทั้งนั้นแหละ

ไต้เฉวียนรีบพูด "คุณหลินอย่าเพิ่งไม่เชื่อครับ ถ้าเอาคำพูดอาจารย์หูมาอ้าง ฝีมือซ่อมแซมโบราณวัตถุของเสี่ยวลู่นี่ น่าจะหาตัวจับยากในประเทศเลยล่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนเสี่ยวลู่เพิ่งซ่อมชามชิงฮวาสมัยราชวงศ์หมิงใบหนึ่ง การซ่อมนั้นทั้งกล้าหาญและสร้างสรรค์ สุดยอดจริงๆ ที่สำคัญคือไร้ร่องรอยราวกับไร้รอยต่อ ต่อให้ใช้เครื่องมือตรวจก็ยังดูไม่ออกเลยว่าเป็นของที่เพิ่งซ่อมโดยคนสมัยนี้"

หลินเทียนหมิงฟังแล้วเริ่มสนใจ หัวเราะร่า "ชามชิงฮวาใบนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ? ถ้าเป็นของดีจริงๆ ขายให้ฉันเถอะ"

ไต้เฉวียนตอบอย่างกระอักกระอ่วน "ชามใบนั้นอยู่ที่ผมครับ กำลังเตรียมเอาขึ้นประมูลอยู่พอดี"

"งั้นนายเอามาให้ฉันดูหน่อยได้ไหม? ถ้าฉันถูกใจ ตอนประมูลฉันจะให้คนไปเคาะซื้อเอง" หลินเทียนหมิงเสนอ

ไต้เฉวียนได้ยินแล้วตื่นเต้นสุดขีด ถ้าหลินเทียนหมิงถูกใจแล้วยอมไปร่วมประมูล ก็เท่ากับว่าชามใบนี้มีหลักประกันแล้วน่ะสิ!

"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมให้คนรีบจัดส่งไปให้ทันที" ไต้เฉวียนรับคำ แต่พอนึกอะไรขึ้นได้ก็หันไปมองลู่เหย่แล้วยิ้ม "จริงสิครับ คุณหลินครับ พอดีผมมีของโบราณระดับสมบัติชาติอีกชิ้นหนึ่งของเสี่ยวลู่อยู่ในมือ กะว่าจะส่งไปประมูลที่หางโจว ไม่ทราบว่าคุณหลินสนใจอยากชมด้วยไหมครับ?"

"สมบัติชาติเหรอ?" หลินเทียนหมิงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "อะไรล่ะ?"

"กุ่ยสัมฤทธิ์ยุคจั้นกั๋วครับ" ไต้เฉวียนตอบ

"เครื่องสัมฤทธิ์งั้นรึ" หลินเทียนหมิงพยักหน้าพลางกล่าว "ฉันก็มีเก็บไว้สักเจ็ดแปดชิ้นเหมือนกัน"

"แต่ชิ้นนี้ไม่ธรรมดาแน่นอนครับ" ไต้เฉวียนรีบเสริม "บนตัวกุ่ยจารึกอักษรไว้ถึง 97 ตัวเลยนะครับ"

"จารึก 97 ตัวเชียว?" หลินเทียนหมิงแปลกใจ "บันทึกเรื่องอะไรไว้ล่ะ?"

"บันทึกเรื่องแม่ทัพเซี่ยงเยี่ยนแห่งแคว้นฉู่ตอนรบชนะแคว้นฉินในศึกเฉิงฟู่ครับ" ไต้เฉวียนตอบ

"โอ้โฮ!" หลินเทียนหมิงย่อมรู้ดีว่ากุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้สำคัญแค่ไหน "งั้นต้องเอามาให้ฉันดูพร้อมกันเลยนะ พูดกันตามตรง ของสะสมของฉันยังไม่มีชิ้นไหนมีค่าขนาดนี้เลย"

"งั้นเดี๋ยวผมกลับไปเอามาให้เดี๋ยวนี้เลยครับ ของระดับสมบัติชาติแบบนี้ปกติผมเก็บล็อกไว้ในตู้เซฟห้องนิรภัย ต้องไปหยิบด้วยตัวเองครับ" ไต้เฉวียนยิ้มรับ

"วันนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ ขอโทษทีนะ พอดีฉันมีประชุมต่อ เอาแบบนี้ดีไหม พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน?" หลินเทียนหมิงเสนอ

"งั้นแบบนี้ดีไหมครับ" ลู่เหย่สบตาหลินเทียนหมิง "ถ้าคุณหลินไม่ว่าอะไร ผมขอเอารูปวาดสองภาพนี้กลับไปก่อน เดี๋ยวผมจัดการซ่อมแซมและเข้ากรอบให้เรียบร้อยแล้วค่อยเอามาส่งให้ น่าจะใช้เวลาสักสองวันครับ ถึงตอนนั้นค่อยเอามาพร้อมกับกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนั้น จะได้ไม่เสียเวลาอันมีค่าของคุณหลินด้วย คุณหลินคิดเห็นอย่างไรครับ?"

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา ในเมื่อเสี่ยวลู่มีฝีมือการซ่อมแซมโบราณวัตถุระดับเทพขนาดนี้ ฉันก็ยินดีอยู่แล้ว" หลินเทียนหมิงหัวเราะร่วน

"ตกลงครับ งั้นคุณไต้ เราไปกันเถอะ ภาพวาดสองภาพที่เพิ่งลอกออกมานี่ต้องรีบจัดการ ไม่งั้นทิ้งไว้นานจะยุ่งเอา" ลู่เหย่พูดพลางเก็บภาพวาดไปด้วย

"เดี๋ยวเสี่ยวลู่" หลินเทียนหมิงเรียกไว้พลางหัวเราะ "แล้วค่าประเมินนี่ นายจะคิดยังไง?"

ลู่เหย่เงยหน้าขึ้นมองหลินเทียนหมิงแล้วยิ้ม "เอาอย่างนี้ครับ รอให้ผมซ่อมแซมและเข้ากรอบภาพสองภาพนี้เสร็จ แล้วเอามาส่งให้คุณหลินตรวจความเรียบร้อยก่อน แล้วค่อยจ่ายค่าประเมินให้ผมก็ได้ครับ"

"ไม่เอา ไม่เอา เรื่องไหนก็เรื่องนั้นสิ!" หลินเทียนหมิงยิ้มแย้ม "วันนี้จ่ายค่าประเมินไปก่อน ส่วนค่าซ่อมแซมเข้ากรอบค่อยว่ากันอีกสองสามวัน แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าซ่อมไม่ดีฉันไม่จ่ายนะ"

"ได้ครับ เอาตามที่คุณหลินว่าเลย" ลู่เหย่ยิ้ม "แต่พูดจริงๆ นะครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรับงานประเมินให้ลูกค้าส่วนตัวแบบนี้ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรคิดราคายังไง คุณหลินเห็นสมควรเท่าไหร่ก็ให้เท่านั้นเถอะครับ"

"ได้ งั้นนายส่งเลขบัญชีมาให้ฉันที" หลินเทียนหมิงบอก

ลู่เหย่หยิบกระดาษโน้ตบนโต๊ะทำงานขึ้นมาเขียนเลขบัญชีธนาคารแล้วยื่นให้หลินเทียนหมิง อีกฝ่ายรับไปส่งต่อให้พนักงานบริการทันทีพร้อมกำชับ "เอาไปให้เสี่ยวหลิน บอกให้โอนเงินห้าแสนหยวนเข้าบัญชีนี้ด่วนที่สุด"

ลู่เหย่กับไต้เฉวียนได้ยินแล้วถึงกับสะดุ้ง เงินห้าแสนหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย ผู้เชี่ยวชาญหรือนักประเมินระดับแถวหน้าบางคน ค่าตัวยังอยู่แค่สามสี่แสนหยวนเท่านั้นเอง

"คุณหลินครับ นี่จะไม่มากไปหน่อยเหรอครับ" ลู่เหย่ถาม

"มากเหรอ" หลินเทียนหมิงหัวเราะร่วน "ถ้าจะบอกว่าโบราณวัตถุเป็นของล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ ค่าสายตาในการประเมินก็ล้ำค่าไม่ต่างกันหรอก ถ้าไม่ได้นายช่วยดูให้ ฉันจะได้ภาพวาดที่มูลค่าเพิ่มขึ้นมาตั้งห้าหกสิบล้านนี่เรอะ"

"คุณหลินพูดถูกที่สุดเลยครับ" ไต้เฉวียนรีบสำทับ

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับคุณหลิน" ในเมื่ออีกฝ่ายให้ด้วยความจริงใจ ลู่เหย่ก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย จึงกล่าวขอบคุณตรงไปตรงมาแล้วรับไว้ด้วยความยินดี

หลินเทียนหมิงเดินออกมาส่งทั้งคู่ที่หน้าห้องรับรอง ก่อนจะล้วงนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ลู่เหย่พลางยิ้มกว้าง "เสี่ยวลู่ สนใจมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินส่วนตัวให้ฉันไหมล่ะ"

มีหรือที่ลู่เหย่จะปฏิเสธคำชวนของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง การได้รับคำเชิญจากหลินเทียนหมิงถือเป็นการยอมรับในความสามารถของเขาอย่างแท้จริง เรื่องเงินทองน่ะเป็นเรื่องรอง แต่เส้นสายและโอกาสในอนาคตต่างหากที่มีมูลค่ามหาศาล

"ขอบคุณที่คุณหลินให้ความไว้วางใจครับ ถ้าคุณหลินมีอะไรให้ช่วย เรียกใช้ผมได้ตลอดเวลาเลยครับ" ลู่เหย่ตอบรับอย่างนอบน้อม

ทั้งสองแลกวีแชตกันเรียบร้อย จากนั้นไต้เฉวียนกับลู่เหย่จึงกล่าวลาและขอตัวกลับ

ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูคลับ โทรศัพท์ของลู่เหย่ก็สั่นเตือน มีข้อความแจ้งเตือนว่าเงินห้าแสนหยวนถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว

"คุณหลินนี่มือหนักใจถึงจริงๆ แฮะ" ลู่เหย่หัวเราะเบาๆ

"แน่นอนสิครับ นั่นมหาเศรษฐีเบอร์หนึ่งเลยนะ" ไต้เฉวียนยิ้มก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิง "เสี่ยวลู่ แล้วถ้าของสองชิ้นนั้น คุณหลินเกิดถูกใจอยากจะขอซื้อตัดหน้าขึ้นมาจริงๆ นายจะทำยังไงล่ะ"

ไต้เฉวียนเปิดประเด็นมาแบบนี้ ลู่เหย่ย่อมมองทะลุถึงสิ่งที่อีกฝ่ายกังวล คงกลัวว่าถ้าคุณหลินเสนอราคาซื้อตรง พวกเขาจะเกรงใจจนไม่กล้าปฏิเสธ และไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธด้วย

แต่ถ้าไม่ได้เอาเข้างานประมูล ทางบริษัทอีเฉวียนจะได้เปอร์เซ็นต์ค่าธรรมเนียมจากตรงไหนกันล่ะ

"คุณไต้สบายใจได้เลยครับ ของสองชิ้นนี้ไม่ว่าจะขายออกไปด้วยวิธีไหน ผมก็ยินดีจ่ายค่าคอมมิชชันให้อีเฉวียนตามสัญญาเดิมครบทุกหยวนแน่นอน คุณไต้เห็นว่ายังไงครับ" ลู่เหย่เอ่ยดักคออย่างรู้ทัน

ไต้เฉวียนได้ยินแล้วก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบยิ้มแย้มตอบกลับ "งั้นก็ต้องขอบใจนายมากนะเสี่ยวลู่ ค้าขายกับนายนี่มันสบายใจหายห่วงจริงๆ!"