บทที่ 89 เก็บตกของล้ำค่าชิ้นใหญ่

หลินเทียนหมิงไม่รู้ว่าลู่เหย่คิดจะทำอะไรกันแน่ แต่เขาก็ไม่ได้ซักถาม สั่งให้พนักงานไปหยิบฟ็อกกี้ฉีดน้ำมาทันที

ลู่เหย่รับฟ็อกกี้มา ไต้เฉวียนก็รีบเอ่ยทัก "เสี่ยวลู่ นายคงไม่ได้คิดจะแกะภาพวาดนี้หรอกนะ? นี่มันมูลค่าหลายล้านเลยนะ"

"คุณหลินครับ ภาพนี้คุณซื้อมาเท่าไหร่ครับ" ลู่เหย่ถาม

"สามล้านแปดแสน" หลินเทียนหมิงตอบ

"เทียบกับราคาตลาดถือว่าไม่ถูกครับ แต่งานนี้คุณอาจจะได้เจี่ยนโหล่วเข้าแล้ว" ลู่เหย่บอก

หลินเทียนหมิงชะงักไปนิด ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "ฉันเจี่ยนโหล่วเหรอ?"

สำหรับหลินเทียนหมิง เงินไม่กี่ล้านอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การได้เจี่ยนโหล่วในวงการของเก่า มันน่าดีใจยิ่งกว่าหาเงินได้เป็นพันล้านเสียอีก

"เดี๋ยวค่อยดูรายละเอียดกันครับ" ลู่เหย่พูดพลางพ่นละอองน้ำบางเบาไปที่แถบกระดาษรอบภาพวาด

พอกระดาษขอบซับน้ำเข้าไปเต็มที่จนเริ่มนิ่มลง ลู่เหย่ก็ใช้ปากคีบสะกิดลอกแถบขอบออกมาเส้นหนึ่ง

เมื่อลอกออก ภายใต้แว่นขยาย ลู่เหย่ก็เห็นชัดเจนว่าริมขอบของผืนภาพมีถึงสี่ชั้น ซึ่งผิดปกติอย่างสิ้นเชิง

เพราะโดยทั่วไปผืนภาพจะมีแค่สองชั้น คือตัวภาพวาดกับกระดาษรองด้านหลัง

ลู่เหย่จัดการลอกแถบขอบรอบภาพออกทั้งหมด จากนั้นก็ฉีดละอองน้ำลงบนผืนภาพเบาๆ รอจนดูดซับความชื้นเข้าไปจนเปียกได้ที่ ลู่เหย่ก็ค่อยๆ ลอกตัวผืนภาพออกมาอย่างเบามือ

ผืนภาพด้านบนพร้อมกับกระดาษซวนจื่อชั้นรองด้านหลังถูกลู่เหย่ลอกติดขึ้นมาด้วยกัน

"โอ้โห!" ไต้เฉวียนอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น "ข้างหลังยังมีอีกภาพหนึ่งอยู่นี่!"

ทั้งสามคนต่างประหลาดใจเมื่อพบว่าด้านล่างซ่อนภาพวาดไว้อีกภาพจริงๆ

"มิน่าล่ะเสี่ยวลู่ถึงบอกว่าคุณหลินเจี่ยนโหล่ว" ไต้เฉวียนยิ้ม "ภาพนี้หลัวผิ่งเป็นคนวาดด้วยเหมือนกันเหรอ"

ลู่เหย่ก้มลงพินิจภาพที่เพิ่งเผยออกมาใหม่อย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยชื่นชม "ยินดีด้วยครับคุณหลิน งานนี้คุณเจี่ยนโหล่วครั้งใหญ่เข้าแล้ว!"

หลินเทียนหมิงตกใจ รีบถาม "ครั้งใหญ่เหรอ? ชิ้นใหญ่แค่ไหนกัน?"

"ภาพข้างใต้นี้ไม่ใช่ของหลัวผิ่งครับ แต่เป็นของจินหนง ผู้เป็นอาจารย์ของเขา" ลู่เหย่บอก

"จินหนง?!" หลินเทียนหมิงกับไต้เฉวียนได้ยินแล้วต่างตกตะลึง ใครบ้างจะไม่รู้ว่าภาพวาดของจินหนงราคาแตะหลักสิบล้านทั้งนั้น

"นี่ก็เป็นภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีนของจินหนงเหมือนกัน ดูแทบไม่ต่างจากชิ้นที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์พระราชวังเลยครับ แต่ลายเซ็นระบุเวลาไม่เหมือนกัน ภาพนี้วาดขึ้นก่อนภาพนั้นตั้งครึ่งปีกว่า" ลู่เหย่บอก

"ภาพข้างในนี้กับภาพข้างนอกก็เป็นภาพเดียวกันชัดๆ!" หลินเทียนหมิงแปลกใจ "แล้วจะปิดทับไว้ทำไมกัน?"

"ถ้าดูจากลายเซ็น ภาพด้านนอกคือภาพที่ลอกเลียนภาพด้านใน ด้านนอกลูกศิษย์อย่างหลัวผิ่งเป็นคนวาด ด้านในอาจารย์อย่างจินหนงเป็นคนวาด จากลายเซ็นมันบอกแบบนั้นครับ แต่ข้อเท็จจริงเป็นยังไง ก็พูดยากอยู่เหมือนกัน" ลู่เหย่ยิ้ม

หลินเทียนหมิงฟังแล้วยิ่งสงสัย รีบถาม "หมายความว่ายังไง? ลายเซ็นยังมีปลอมได้ด้วยเหรอ?"

"มีเรื่องเล่ากันว่า จินหนงวาดรูปไม่เป็น ฝีมือวาดภาพห่วยมาก ผลงานชิ้นเอกที่ตกทอดมาแม้จะลงชื่อจินหนง แต่ล้วนเป็นฝีมือของหลัวผิ่งและลูกศิษย์คนอื่นๆ วาดให้ทั้งนั้น" ลู่เหย่หัวเราะ "แน่นอนว่านี่เป็นแค่ตำนานเล่าขานน่ะครับ"

"เป็นไปได้เหรอ?" ไต้เฉวียนตกใจ "ถ้าจินหนงไร้ฝีมือ หลัวผิ่งจะไปกราบเขาเป็นอาจารย์ได้ยังไง?"

"ผมก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ครับ แต่เรื่องที่ภาพวาดจำนวนมากของจินหนงถูกวาดโดยหลัวผิ่งกับคนอื่นๆ นั้นเป็นเรื่องจริง ขนาดตัวจินหนงเองยังยอมรับเลย เพราะยุคนั้นจินหนงมีชื่อเสียงมาก มีแต่คนมาขอภาพวาด เขาวาดไม่ทัน เลยต้องให้พวกลูกศิษย์วาดแทน" ลู่เหย่บอก

"แล้วภาพนี้ตกลงจินหนงเป็นคนวาดหรือเปล่า" หลินเทียนหมิงถาม

"ตกลงว่าใช่หรือไม่ ไม่สำคัญหรอกครับ ขอแค่ลงชื่อจินหนงก็พอแล้ว เพราะภาพของจินหนงที่ตกทอดมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครแยกออกหรอกครับว่าชิ้นไหนเขาลงมือเอง ชิ้นไหนลูกศิษย์วาด แต่ตราบใดที่ลงชื่อเขา มันก็คือของเขานั่นแหละ" ลู่เหย่บอก

หลินเทียนหมิงพยักหน้าคล้อยตาม แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ "แล้วทำไมหลัวผิ่งต้องเอาภาพมาปิดทับไว้ด้วยล่ะ?"

"ภาพนี้วาดขึ้นก่อนภาพในพิพิธภัณฑ์พระราชวังครึ่งปี แสดงว่าภาพนี้ถูกวาดออกมาก่อน อาจเป็นไปได้ว่าวาดเสร็จแล้วตัวศิลปินไม่พอใจ ก็เลยวาดใหม่อีกภาพ ซึ่งก็คือภาพในวังนั้น ถ้าจินหนงเป็นคนวาด หลัวผิ่งผู้เป็นศิษย์ก็คงขอภาพเดิมที่วาดไว้มาฝึกคัดลอกเรียนรู้ ซึ่งเป็นไปได้สูงมาก แต่การที่เขาเอาภาพคัดลอกของตัวเองมาปิดทับภาพต้นฉบับไว้ มันจะยิ่งแสดงว่าแท้จริงแล้วภาพต้นฉบับก็คือฝีมือตัวเองหรือเปล่าล่ะครับ?" ลู่เหย่บอก

"อืม! เสี่ยวลู่วิเคราะห์มีเหตุผล ปกติแล้วไม่มีทางที่ลูกศิษย์จะเอาภาพคัดลอกของตัวเองมาแปะทับภาพต้นฉบับของอาจารย์ น่าจะเป็นหลัวผิ่งช่วยวาดให้จินหนง แต่ยังวาดได้ไม่ดีพอ จินหนงไม่พอใจเลยสั่งให้วาดใหม่ จนกว่าอาจารย์จะพอใจ หลัวผิ่งก็เลยเอาภาพคัดลอกที่ประสบความสำเร็จชิ้นนี้มาปิดทับผลงานที่ล้มเหลวชิ้นแรกของตัวเองไว้" หลินเทียนหมิงวิเคราะห์

"เอาเป็นว่าไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องยินดีกับคุณหลินด้วยครับ ถ้าผมจำไม่ผิด ภาพ 《ภาพวาดดอกเหมยด้วยหมึกจีน》 ของจินหนงเคยประมูลไปได้ถึงห้าสิบล้านกว่าหยวนเชียวนะ!" ไต้เฉวียนยิ้มกว้าง

"ถ้าเอาภาพนี้ไปประมูลตอนนี้น่าจะทะลุหกสิบล้านได้แล้วครับ คุณหลินเจี่ยนโหล่วครั้งใหญ่จริงๆ!" ลู่เหย่ยิ้ม

"การเจี่ยนโหล่วของผมครั้งนี้มันฟลุกล้วนๆ พูดกันตามตรงก็คือเธอเป็นคนช่วยฉันเก็บตกต่างหากล่ะเสี่ยวลู่ ถ้าไม่ได้สายตาอันเฉียบแหลมของเธอค้นพบความลับซ่อนอยู่ข้างใน ฉันคงมีแววเอาภาพนี้ไปยกให้คนอื่นแล้วแน่ๆ" หลินเทียนหมิงเอ่ยอย่างละอายใจเล็กน้อย "ตัวฉันเองเพิ่งจะมาหลงใหลการสะสมเมื่อไม่กี่ปีมานี้ มองการสะสมของโบราณเป็นการลงทุนระยะยาวเพื่อรักษามูลค่าและเก็งกำไร ดังนั้นของที่ฉันเก็บสะสมเลยต้องเป็นของแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้ามีตำหนิหรือมีความไม่แน่นอนอยู่บ้างฉันจะไม่เก็บไว้เด็ดขาด อย่างภาพวาดชิ้นนี้ ถ้าวันนี้เสี่ยวลู่ไม่ได้ช่วยดูให้ ฉันคงเอาไปให้คนอื่นหรือไม่ก็ขายทิ้งราคาถูกๆ ไปแล้ว"

ลู่เหย่เพียงแค่ยิ้มรับ ไม่ได้พูดอะไร

"จริงสิ เสี่ยวลู่ เธอดูออกได้ยังไงน่ะ" หลินเทียนหมิงถามด้วยความประหลาดใจ "ภาพวาดนี้ตั้งแต่มาอยู่ในมือฉัน มีคนเคยดูมาไม่ต่ำกว่าสิบคนแล้ว ถึงจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้า แต่ก็มีนักสะสมรุ่นเก๋าอยู่ตั้งหลายคน ไม่ต้องนับช่วงเวลาที่มาอยู่กับฉันหรอก ภาพนี้ตกทอดกันมาตั้งหลายร้อยปียังไม่มีใครดูออกเลย แล้วเสี่ยวลู่ เธอดูออกได้ยังไงกัน"

ลู่เหย่ก็พูดยากเหมือนกันว่าจะอธิบายอย่างไร ของบางอย่างต้องอาศัยการสั่งสมประสบการณ์ยาวนานหลายสิบปีถึงจะทำได้ เพียงแต่ตัวเขาไม่จำเป็นต้องสั่งสมนานขนาดนั้น เขาอาศัยการดูดซับความรู้จากหนังสือทุกเล่มมาเป็นของตัวเอง ใช้เวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่เดือนก็มีคลังความรู้และประสบการณ์เทียบเท่าคนอื่นที่สั่งสมมาหลายสิบปี หรือกระทั่งเป็นร้อยปีแล้ว

"สัญชาตญาณครับ!" ลู่เหย่ยิ้มตอบ "จริงๆ แล้วการประเมินของเก่าเน้นเรื่องประสบการณ์มากที่สุด แต่สัญชาตญาณความรู้สึกก็สำคัญมากเช่นกัน บางคนคลุกคลีกับของเก่ามาหลายสิบปี ประสบการณ์โชกโชนก็จริง แต่กลับหาความรู้สึกที่ผสานเข้ากับตัววัตถุโบราณไม่เจอสักที ผลก็คือทั้งชีวิตเลยตาถั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

ไต้เฉวียนฟังแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เขาอยู่ในวงการนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่ฝีมือตัวเองจัดว่าธรรมดามาก แถมยังเคยตาถั่วพลาดท่ามานับครั้งไม่ถ้วน

ลู่เหย่รู้ตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไป ไม่ควรพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ขึ้นมาเลย

"ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้หมายถึง…"

ลู่เหย่ตั้งใจจะอธิบายแก้เก้อสักหน่อย แต่ยังไม่ทันพูดจบ หลินเทียนหมิงก็หัวเราะร่า "ไม่ๆ ฉันเห็นด้วยกับสิ่งที่เสี่ยวลู่พูดมากๆ เลยนะ ฉันลุยในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี ฉันเข้าใจและยอมรับหลักการนี้ที่สุด คนจำนวนมากทำธุรกิจมาหลายสิบปี สู้เด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมไม่ได้ด้วยซ้ำ จริงๆ แล้วนี่มันคือพรสวรรค์ ไม่เกี่ยวกับประสบการณ์หรอก ต่อให้มีประสบการณ์มากกว่านี้ มันก็เป็นแค่ประสบการณ์แห่งความล้มเหลวเท่านั้นแหละ"