บทที่ 88 เรื่องไหนเรื่องนั้น

หลังจากถูเหล่ยจากไป หลินเทียนหมิงก็มองดูลู่เหย่กับไต้เฉวียนแล้วเอ่ยถามว่า "นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

ไต้เฉวียนจึงเล่าเรื่องราวของเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนใบนั้นให้ฟังอย่างละเอียด หลินเทียนหมิงฟังแล้วถึงกับอึ้ง "มิน่าล่ะ ผมดูยังไงก็รู้สึกว่ามันไร้ที่ติ แม้แต่อาจารย์หลิวกั๋วหัวยังดูไม่ออก ของปลอมชิ้นนี้ทำเนียนจริงๆ"

"คุณหลินครับ โชคดีที่วันนี้เชิญเสี่ยวลู่มา ไม่อย่างนั้นคุณคงซื้อของปลอมมูลค่าสองร้อยล้านหยวนไปแล้วจริงๆ" ไต้เฉวียนหัวเราะร่า

"ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวลู่จะอายุยังน้อย แต่สายตาเฉียบแหลมถึงเพียงนี้" หลินเทียนหมิงเอ่ยปากชมด้วยความทึ่ง

"ผมถึงบอกไงครับว่าไอ้หนุ่มนี่มันอัจฉริยะด้านการประเมินของแท้!" ไต้เฉวียนกล่าวพลางสาธยายวีรกรรมการเจี่ยนโหล่วที่ผ่านมาของลู่เหย่ให้ฟัง โดยเฉพาะเรื่องภาพวาดลอกเลียนแบบของอู๋ชางซั่วที่เขาบรรยายเสียจนเห็นภาพ

"แม้แต่อาจารย์หลิวกั๋วหัวยังดูไม่ออกเนี่ยนะ?" หลินเทียนหมิงประหลาดใจอีกครั้ง

"ไม่แค่นั้นนะครับ คราวก่อนที่ผมเชิญอาจารย์หลิวไปตลาดของเก่าเพื่อช่วยดูเครื่องถ้วยชิงฮวา ลู่เหย่ก็เอาภาพวาดนี้มาขายให้ผมต่อหน้าอาจารย์หลิว อาจารย์แกเห็นแล้วเสียดายแทบตาย ขนาดค่าดูที่ผมจะให้แกยังไม่ยอมรับเลยครับ!" ไต้เฉวียนหัวเราะ

"อาจารย์หลิวกั๋วหัวนี่เป็นอะไรของแกเนี่ย สงสัยคราวหน้าผมคงไม่กล้าเชิญแล้วมั้ง" หลินเทียนหมิงอดขำไม่ได้

"อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ อาจารย์หลิวแกเก่งมากจริงๆ เพียงแต่เพราะเก่งเกินไปเลยมักจะประมาท จนพลาดไปบ้างครับ" ลู่เหย่กล่าวอย่างถ่อมตัว

"เสี่ยวลู่ เธอใช้ได้จริงๆ เป็นคนหนุ่มที่ไม่หุนหันพลันแล่น ดีมาก แถมผมสังเกตเห็นนะว่าเธอพูดน้อย" หลินเทียนหมิงมองลู่เหย่แล้วยิ้ม "แต่พูดคำไหนมีค่าคำนั้น"

ทั้งสามกลับไปที่ห้องน้ำชาดื่มชาต่ออีกสองสามจอก หลินเทียนหมิงจะโอนเงินค่าประเมินให้ลู่เหย่ เลยถามว่าจะเอาเท่าไหร่

ลู่เหย่ปฏิเสธทันควัน บอกว่าตัวเองยังไม่ได้แตะต้องวัตถุชิ้นนั้นเลย จะไปรับค่าจ้างประเมินได้ยังไง

"จะพูดอย่างนั้นไม่ได้สิ ถูเหล่ยยอมถอยก็เพราะเธอ นี่แหละคือการประเมินแล้ว!" หลินเทียนหมิงหัวเราะ "ยังไงวันนี้เธอต้องรับค่าจ้างนี้ไว้ ไม่อย่างนั้นผมขาดทุนย่อยยับสองร้อยล้านเลยนะ!"

ลู่เหย่ยืนกรานไม่รับ "เรื่องไหนเรื่องนั้นครับ ถ้าไม่ได้ลงมือประเมินก็รับเงินไม่ได้ นั่นเป็นกฎและเป็นหลักการในการใช้ชีวิตของผม ถ้าคุณหลินเชื่อใจผม วันหลังมีโอกาสผมค่อยช่วยประเมินใหม่ ตอนนั้นคุณค่อยให้เพิ่มเอาละกันครับ"

ที่ลู่เหย่พูดแบบนี้เพราะมองการณ์ไกล อีกอย่างหลินเทียนหมิงมีทรัพย์สินระดับแสนล้านและชอบลงทุนกับของเก่า ถ้าสร้างความเชื่อใจได้ วันหน้าโอกาสทำเงินยังมีอีกเพียบ

หลินเทียนหมิงฟังแล้วพยักหน้า ยิ้มกล่าวว่า "ดี เรื่องไหนเรื่องนั้น ผมชอบคนที่ถือคติกฎเกณฑ์แบบนี้ ถ้าคราวหน้า… อ๊ะ ไม่ต้องรอคราวหน้าแล้ว เสี่ยวลู่ วันนี้ช่วยประเมินภาพวาดให้ผมสักภาพเถอะ ช่วงก่อนผมซื้อภาพวาดมาภาพหนึ่ง ตอนนั้นเห็นปุ๊บก็ตัดสินใจซื้อเลย ราคาก็ไม่ได้แพงมาก แค่ไม่กี่ล้าน พอเอามาให้คนอื่นดู พวกเขากลับบอกว่ามีปัญหา พวกเธอสองคนนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้ เสี่ยวลู่ช่วยดูให้ผมที"

หลินเทียนหมิงพูดจบก็ลุกเดินออกจากห้องน้ำชา มุ่งหน้าไปทางสวนหลังบ้าน

ไต้เฉวียนกับลู่เหย่ต่างก็ตกใจจนต้องหันมามองหน้ากัน

"หรือว่าสโมสรแห่งนี้จะเป็นของหลินเทียนหมิง?" ไต้เฉวียนถามด้วยความประหลาดใจ

ลองเชื่อมโยงเหตุการณ์ดู เมื่อครู่ตอนเข้ามาหลินเทียนหมิงก็ถามลู่เหย่ว่าห้องน้ำชานี้จัดวางเป็นยังไงบ้าง ถ้าไม่ใช่ของตัวเอง คนทั่วไปคงไม่ถามแบบนี้ แล้วคิดดูว่าเมื่อครู่หลินเทียนหมิงเดินไปหยิบภาพวาดเองอีก นั่นก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือว่าที่นี่คือถิ่นของเขา

"แปดเก้าส่วนก็น่าจะเป็นของเขานั่นแหละ" ลู่เหย่กล่าว

เพียงสามสี่นาที หลินเทียนหมิงก็ถือม้วนภาพวาดกลับเข้ามา

"มาเถอะ เราออกไปดูที่ห้องรับแขกข้างนอกกัน ห้องน้ำชานี้ดูภาพวาดไม่ค่อยสะดวก" หลินเทียนหมิงบอก

ในห้องรับแขกข้างนอกมีโต๊ะเขียนหนังสือตัวยาวตั้งอยู่ ซึ่งเหมาะแก่การดูภาพวาดเป็นที่สุด

ลู่เหย่สวมถุงมือสีขาว จากนั้นรับภาพวาดมาคลี่ออกอย่างเบามือ

"ภาพนี้ผมซื้อมาจากเพื่อนคนหนึ่ง ถือเป็นของเก่าราคาสูงที่สุดที่ผมประเมินด้วยตัวเองแล้วตัดสินใจซื้อมาเลย" หลินเทียนหมิงหัวเราะ "เดิมทีมันแขวนอยู่ในห้องรับแขกนี้แหละ แต่ช่วงก่อนมีคนบอกว่าภาพนี้เป็นของปลอม เขาบอกว่าเคยเห็นภาพนี้ที่พระราชวังต้องห้าม ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์พระราชวัง ผมยังลองเสิร์ชเน็ตดูด้วยนะ มันอยู่ในวังจริงๆ ด้วย แต่เพื่อนคนที่ขายให้ผมบอกว่าผมดูภาพไม่เป็น ให้ผมเชิญผู้เชี่ยวชาญมาดูให้ดีๆ"

"ใครบอกเหรอครับว่าเป็นภาพปลอม?" ลู่เหย่ถามยิ้มๆ

"เพื่อนนักธุรกิจคนหนึ่งครับ เขาชอบสะสมเหมือนกัน ผมว่าฝีมือเขายังไม่ถึงขั้นผมหรอก แต่เขาคิดว่าตัวเองเก่งมาก พวกเราสองคนมักจะเอาของมาอวดกันบ่อยๆ" หลินเทียนหมิงหัวเราะ

"ผมว่าเพื่อนคุณคนนี้คงไม่ได้ดูคำจารึกละเอียดนักหรอกครับ ภาพนี้ไม่ใช่ของปลอม เพียงแต่เป็นงานลอกเลียนแบบเท่านั้น ซึ่งด้านบนก็เขียนไว้อย่างชัดเจนเลย" ลู่เหย่หัวเราะ

ภาพที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าคือภาพวาดดอกเหมยหมึกจีน มองเผินๆ นึกว่าเป็นผลงานของจินหนง จิตรกรเอกแห่งราชวงศ์ชิง เพราะดูเหมือนเปี๊ยบ แต่พอสังเกตคำจารึกดีๆ ก็จะรู้ว่าเป็นงานลอกเลียนแบบของหลัวผิ่ง ลูกศิษย์ของจินหนง

"ข้างบนเขียนไว้อย่างชัดเจนเลยครับว่าเป็นงานที่หลัวผิ่งลอกเลียนแบบภาพวาดดอกเหมยของอาจารย์จินหนง ส่วนภาพดอกเหมยของจินหนงที่เป็นอาจารย์ก็น่าจะถูกเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์พระราชวังจริงๆ อย่างที่ว่าครับ" ลู่เหย่กล่าว

ลู่เหย่พูดจบพลันเอะใจ มันแปลกๆ นะ คำจารึกเขียนไว้อย่างชัดเจนขนาดนี้ นักธุรกิจที่เฉลียวฉลาดอย่างหลินเทียนหมิงจะดูไม่ออกได้ยังไงว่าเป็นงานลอกเลียนแบบ?

แล้วทำไมหลินเทียนหมิงต้องเอาออกมาให้เขาประเมิน? ลู่เหย่เข้าใจในทันที เรื่องไหนเรื่องนั้น หลินเทียนหมิงเป็นนักธุรกิจที่เฉลียวฉลาดและถือเรื่องกฎเกณฑ์ เขาตั้งใจให้ลู่เหย่ประเมินภาพนี้ เพื่อที่จะได้จ่ายค่าประเมินให้เขาต่างหาก

ถ้าเป็นแบบนี้จริง ความหมายของหลินเทียนหมิงก็ชัดเจนมาก เขาไม่อยากติดค้างน้ำใจ เลยอยากรีบตอบแทนให้จบๆ ไป

แต่ประโยคหนึ่งของหลินเทียนหมิงกลับทำให้ลู่เหย่อดรู้สึกสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

"เรื่องนั้นผมไปเช็กมาแล้วครับ เพื่อนคนที่ขายให้ผมก็บอกเหมือนกัน แต่พี่ชายคนที่บอกว่าภาพนี้เป็นของปลอม วันนั้นเขาพาคนที่ค่อนข้างเชี่ยวชาญไปด้วยคนหนึ่ง เขาก็บอกว่าภาพนี้ดูแล้วไม่ค่อยจะสมูทเท่าไหร่ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน" หลินเทียนหมิงกล่าว

ดูจากน้ำเสียงหลินเทียนหมิงแล้ว ไม่น่าจะเป็นการโกหก หรือว่าภาพนี้จะมีปัญหาจริงๆ? ลู่เหย่อดไม่ได้ที่จะพินิจพิเคราะห์ดูอีกรอบอย่างละเอียด

สภาพของภาพถือว่าธรรมดา โดยเฉพาะการเข้ากรอบที่มีปัญหา ภาพเริ่มยับย่นแล้ว บางจุดกลับพองนูนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ลู่เหย่ใช้มือยกขอบภาพขึ้นเบาๆ แล้วเขาก็พบว่าการเข้ากรอบภาพนี้หนาเกินไป

มีคำกล่าวว่างานวาดดีสามส่วน งานกรอบดีเจ็ดส่วน งานเข้ากรอบถือเป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ของงานเขียนภาพมาโดยตลอด และจิตรกรต่างก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ ดังนั้นจิตรกรหลายคนจึงเป็นปรมาจารย์ด้านการเข้ากรอบที่มีฝีมือล้ำเลิศด้วย

โดยปกติแล้วการเข้ากรอบภาพวาดจะทำทั้งหมดสามถึงสี่ชั้น ไม่ควรหนาเกินไป มิเช่นนั้นจะไม่เหมาะแก่การม้วนเก็บ และจะพังเสียหายง่าย

แต่ภาพวาดดอกเหมยตรงหน้านี้กลับหนาผิดสังเกต เนื้อภาพข้างในหนาเกินไป พอมองจากด้านข้างจะเห็นได้ชัดเลยว่าเนื้อภาพนูนออกมานิดๆ ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ภาพนี้มีหลายจุดพองนูนขึ้นมา

คนโบราณให้ความสำคัญกับการเข้ากรอบภาพวาดมาก ในฐานะหนึ่งในแปดประหลาดแห่งหยางโจว หลัวผิ่งไม่มีทางไม่ใส่ใจ การเข้ากรอบที่แปลกประหลาดขนาดนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ

ลู่เหย่ใช้นิ้วกดลงบนขอบกระดาษรอบภาพอย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวว่า "คุณหลินครับ ช่วยให้พนักงานเอาขวดสเปรย์ฉีดน้ำมาให้หน่อยได้ไหมครับ เอาแบบที่ละอองละเอียดๆ นะ"