บทที่ 87 เผชิญหน้าเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนเป็นครั้งที่สาม

“วันนี้ที่เรียกเสี่ยวลู่มา ก็อยากให้ช่วยดูของชิ้นหนึ่ง มูลค่าสูงมากครับ ผู้ขายเปิดราคามาสองร้อยล้าน นี่เป็นของโบราณมูลค่าสูงที่หาได้ยากมากตลอดหลายปีที่ผมลงทุนกับของพวกนี้มา ผมเลยตั้งตารอเป็นพิเศษ” หลินเทียนหมิงยิ้ม “บอกตามตรงนะเสี่ยวลู่ สำหรับผมเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่เป็นของแท้ก็พอ”

“ไม่ทราบว่าเป็นของอะไรเหรอครับ” ลู่เหย่ถามด้วยความอยากรู้ เขาเองก็ยังไม่เคยเห็นของโบราณมูลค่าหลักร้อยล้านจริงๆ สักครั้ง

“เป็นอะไรนั้นผมยังไม่บอกดีกว่า เดี๋ยวพอเห็นก็รู้เองแหละ” หลินเทียนหมิงยิ้มพลางกล่าว

ทั้งสามคนเพิ่งจะดื่มชาไปได้สองจอก บริกรสาวสวยคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องน้ำชาแล้วพยักหน้าให้หลินเทียนหมิง

หลินเทียนหมิงลุกขึ้นทันที “ผู้ขายมาถึงแล้ว พวกคุณรอจิบชาในนี้ไปก่อน ผมออกไปต้อนรับสักครู่ เดี๋ยวค่อยตามพวกคุณออกไป”

หลินเทียนหมิงพูดจบก็เดินออกจากห้องน้ำชาไป ทิ้งให้บริกรสาวสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้ามานั่งแทนที่เพื่อชงชาให้ไต้เฉวียนและลู่เหย่

หลินเทียนหมิงเดินออกไปต้อนรับผู้ขายเข้ามาด้วยท่าทีเดียวกันกับตอนที่รับพวกไต้เฉวียนไม่มีผิด

ผู้ขายมากันสองคน เดินตามกันมา โดยคนที่อยู่ด้านหลังประคองกล่องผ้าไหมขนาดใหญ่ไว้ในมือ

ทั้งสามคนนั่งลงในห้องรับแขก

“นึกไม่ถึงเลยนะครับว่าคุณหลินจะนัดพวกเรามาที่นี่ ผมเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ”

“ที่นี่ปลอดภัยดีครับ ยังไงก็เป็นของมูลค่าตั้งสองร้อยล้าน” หลินเทียนหมิงยิ้ม “เอาละ เอาออกมาดูหน่อยสิ”

“โอ้โห คุณหลินจะดูเองเลยเหรอครับ ไม่เชิญใครมาช่วยดูให้หน่อยเหรอ”

“แน่นอนว่าต้องเชิญผู้เชี่ยวชาญมาสิครับ เขาอยู่ข้างใน เดี๋ยวค่อยเชิญออกมา เปิดให้ผมดูก่อนเถอะ” หลินเทียนหมิงยิ้ม

หลายปีมานี้หลินเทียนหมิงสนใจการลงทุนในโบราณวัตถุอย่างมาก เพื่อที่จะลงทุนในของเก่า ตัวเขาเองได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับการประเมินวัตถุโบราณไปไม่น้อย และเมื่อมีโอกาสก็มักจะขอคำชี้แนะจากผู้เชี่ยวชาญอยู่เรื่อยๆ

ดังนั้น วันนี้เขาจึงจงใจให้ลู่เหย่รออยู่ในห้องน้ำชาด้านใน เพราะอยากจะลองตรวจดูด้วยตัวเองก่อน เพื่อทดสอบว่าระดับฝีมือของตนพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว

ผู้ขายเปิดกล่องผ้าไหมออก โถลายครามสมัยหยวนที่มีสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติก็ปรากฏสู่สายตา

ผู้ขายประคองโถลายครามออกจากกล่องผ้าไหมอย่างระมัดระวัง วางลงบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นจึงละมือออกทั้งสองข้าง เพื่อส่งสัญญาณให้หลินเทียนหมิงเริ่มลงมือตรวจสอบ

นี่คือกฎเกณฑ์ในวงการ โดยเฉพาะการตรวจดูเครื่องลายครามซึ่งเป็นของแตกหักง่าย จะต้องไม่ส่งมอบแบบมือต่อมือเด็ดขาด ของชิ้นนั้นจะต้องวางลงอย่างมั่นคงและผู้ส่งละมือออกแล้ว อีกฝ่ายจึงจะยื่นมือเข้าไปหยิบจับได้ มิฉะนั้นหากเกิดพลั้งมือหลุดจนแตกหักเสียหายขึ้นมา จะหาข้อยุติไม่ได้

หลินเทียนหมิงกวาดสายตามองโถอันงดงามใบนี้อย่างละเอียดรอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงยื่นมือไปจับต้องเพื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

หลายปีมานี้หลินเทียนหมิงซื้อของเก่าทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่มาหลายสิบชิ้น แค่เครื่องลายครามอย่างเดียวก็ปาเข้าไปยี่สิบกว่าชิ้นแล้ว จากที่ไม่เคยรู้อะไรเลย พอได้จับต้องของมามาก ได้ฟังผู้เชี่ยวชาญอธิบายมาเยอะ ระดับการประเมินของเขาก็พัฒนาขึ้นมากจริงๆ

อย่างการประเมินเครื่องลายคราม ต้องดูรอยประทับใต้ก้น ดูสีเคลือบ ดูเนื้อดิน ดูฝีมือการวาด ดูเชิงช่าง และดูการเปลี่ยนแปลงของสีในเตาเผา รวมถึงวิธีสัมผัส วิธีดมกลิ่น และวิธีฟังเสียงเคาะ

สิ่งเหล่านี้ หลินเทียนหมิงพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง และทำตามขั้นตอนได้อย่างคล่องแคล่วเข้าท่าเข้าทาง

เมื่อผ่านกระบวนการตามมาตรฐานไปครบชุด หลินเทียนหมิงก็อดตื่นเต้นในใจไม่ได้ ของเก่าที่มีมูลค่าเกินร้อยล้านจริงๆ นั้นไม่ใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ

และเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนตรงหน้านี้ หลังจากตรวจดูแล้ว เขารู้สึกว่าไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ไม่มีจุดบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

“เป็นไงบ้างครับ คุณหลินคิดว่าอย่างไร” ผู้ขายเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“ยอดเยี่ยมมาก แต่ว่าผมดูคนเดียวคงตัดสินไม่ได้ ทั้งสองท่านรอสักครู่นะครับ ผมขอตัวไปเชิญผู้ประเมินออกมาดูหน่อย” หลินเทียนหมิงพูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำชาด้านหลัง

ลู่เหย่กับไต้เฉวียนเห็นหลินเทียนหมิงเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าผู้ขายมาถึงแล้ว ทั้งคู่จึงรีบลุกขึ้นยืน

“เสี่ยวลู่ รบกวนออกไปช่วยดูที่ห้องรับแขกข้างนอกหน่อยนะ” หลินเทียนหมิงยิ้มแย้ม อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

ลู่เหย่ตอบรับคำหนึ่ง แล้วเดินตามออกมาพร้อมกับไต้เฉวียน

“เมื่อกี้ผมดูคร่าวๆ แล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไร แถมสภาพยังสมบูรณ์ยอดเยี่ยมมาก” หลินเทียนหมิงหัวเราะ

“งั้นคงต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับคุณหลินด้วยนะครับ ที่จะได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าราคามหาศาล” ไต้เฉวียนยิ้มประจบ

“อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย ให้เสี่ยวลู่ดูก่อนค่อยว่ากัน ยังไงวันนี้เขาก็เป็นผู้ประเมิน ต้องฟังความเห็นเขา” หลินเทียนหมิงยิ้ม

“ใช่ครับๆ ต้องฟังผู้ประเมิน” ไต้เฉวียนเออออตาม

ลู่เหย่ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ออกมาเล็กน้อย

จนถึงตอนนี้ลู่เหย่ก็ยังไม่ค่อยชินกับการต้องมาคลุกคลีในแวดวงคนวัยกลางคนพวกนี้สักเท่าไร แม้ว่าจะปรับตัวได้ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้วก็ตาม

หลินเทียนหมิงเดินนำทั้งสองคนออกมาจากห้องน้ำชา

“เถ้าแก่ถู ผู้ประเมินที่ผมเชิญมา จะต้องทำให้คุณตกตะลึงแน่นอน” หลินเทียนหมิงเอ่ยขณะก้าวเดิน

“ในปักกิ่งเนี่ย นักสะสมชื่อดังกับผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ผมก็เคยเจอมาหมดแล้ว จะมีผู้ประเมินคนไหนทำให้ผมตกตะลึงได้อีกล่ะครับ” เถ้าแก่ถูหัวเราะร่า

ทว่าพอหลินเทียนหมิงเบี่ยงตัวเผยให้เห็นลู่เหย่ เถ้าแก่ถูก็เหมือนโดนสายฟ้าฟาด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปในทันที เขาเบิกตากว้างจ้องมองลู่เหย่ อ้าปากค้างแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เถ้าแก่ถูคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือถูเหล่ย!

หลินเทียนหมิงเห็นสีหน้าท่าทางของถูเหล่ยก็ตกใจเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เถ้าแก่ถู?” ไต้เฉวียนเห็นถูเหล่ยก็ตกใจไม่แพ้กัน เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองลู่เหย่อีกครั้ง คล้ายกับเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาในใจ

“แก…” ถูเหล่ยพูดติดๆ ขัดๆ พลางจ้องมองลู่เหย่ “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“นี่คือผู้ประเมินที่ผมเชิญมา เสี่ยวลู่ครับ” หลินเทียนหมิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เพราะดูจากสีหน้าของถูเหล่ยแล้วเหมือนจะมีความหวาดกลัวแฝงอยู่

“เอ๊ะ ทั้งสองคนรู้จักกันหรือครับ?” หลินเทียนหมิงถามขึ้น

“เคยเจอกันครั้งหนึ่งครับ” ลู่เหย่ยิ้มตอบ

“คุณหลินครับ” ถูเหล่ยบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง จากนั้นก็หันไปมองหลินเทียนหมิงพลางยิ้ม “เมื่อกี้เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนี้ท่านก็ได้ดูแล้ว แต่ว่าคงต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ วันนี้เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนี้คงซื้อขายกับท่านไม่ได้แล้วล่ะ เพราะยังไงผมก็นัดกับคนอื่นไว้ก่อนแล้ว คนเราต้องรักษาคำพูด งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ”

ถูเหล่ยพูดพลางส่งสัญญาณให้อีกคนที่มาด้วยกันเก็บของบนโต๊ะน้ำชาเพื่อเตรียมตัวกลับ

คนผู้นั้นเข้าใจในทันที รีบเก็บไหชิงฮวาบนโต๊ะน้ำชาลงกล่องทันที

ลู่เหย่กับไต้เฉวียนมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ไหชิงฮวาบนโต๊ะน้ำชานั่นก็คือชิ้นเดียวกับที่เจียงจื่อซ่วนเอาไปที่บริษัทประมูลอีเฉวียนเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นเอง

“เถ้าแก่ถู นี่มันเรื่องอะไรกัน?” หลินเทียนหมิงร้อนใจขึ้นมาทันที โบราณวัตถุมูลค่าหลายร้อยล้านที่อุตส่าห์จะได้มาอยู่ในมือ ทำไมจู่ๆ ถึงไม่ขายแล้วล่ะ? “ไม่ว่าคนอื่นจะให้ราคาเท่าไหร่ ผมให้เพิ่มอีกสิบล้านเป็นไง?”

“คุณหลินครับ” ลู่เหย่ตบไหล่หลินเทียนหมิงเบาๆ พลางยิ้ม “ชิงฮวาชิ้นนี้ของเถ้าแก่ถูไม่ค่อยเหมาะกับท่านเท่าไหร่หรอกครับ เขาก็หวังดีเหมือนกัน ใช่ไหมครับเถ้าแก่ถู?”

หลินเทียนหมิงเป็นคนระดับไหนกัน เขาโลดแล่นอยู่ในแวดวงธุรกิจมานานหลายสิบปี เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของลู่เหย่ ประกอบกับสีหน้าของถูเหล่ยเมื่อครู่ เขาก็เดาเรื่องราวออกไปได้ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว

ถูเหล่ยมองลู่เหย่ เขาฟื้นตัวจากอาการตกตะลึงเมื่อครู่แล้ว ยิ้มออกมาอย่างนิ่งสงบเป็นที่สุด “นึกไม่ถึงเลยนะว่าเสี่ยวลู่จะเข้ามาถึงในสโมสรจื่อแห่งนี้ได้ วีรบุรุษกำเนิดแต่วัยเยาว์จริงๆ นะ! แต่ว่านะเสี่ยวลู่ นายตามติดฉันแจแบบนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรือเปล่า?”

“เถ้าแก่ถูใส่ร้ายผมเกินไปแล้วครับ” ลู่เหย่อดไม่ได้ที่จะร้องโอดครวญ “ก่อนมาผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนขายคือใคร แม้แต่วัตถุโบราณคืออะไรคุณหลินก็ไม่ได้บอกผม ผมเองก็เพิ่งจะเห็นเมื่อกี้นี้เอง”

ถูเหล่ยยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก พอเห็นว่าไหชิงฮวาถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว จึงหันไปพูดกับหลินเทียนหมิง “คุณหลินครับ ต้องขออภัยจริงๆ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ถูเหล่ยพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป โดยที่หลินเทียนหมิงก็ไม่ได้เดินตามไปส่งแต่อย่างใด