บทที่ 86 สโมสรจื่อ

ไต้เฉวียนนัดเจอกับลู่เหย่ที่สโมสรส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ที่นี่เป็นสโมสรส่วนตัวระดับไฮเอนด์สุดๆ สมัยก่อนที่บ้านลู่เหย่ยังไม่ล้มละลาย ตอนที่เขายังเป็นคุณชายเสเพลตัวพ่อก็เคยได้ยินชื่อสโมสรที่ชื่อว่า "จื่อ" แห่งนี้มาบ้าง

แต่เขาก็แค่เคยได้ยิน ไม่เคยได้ก้าวเท้าเข้าไป เพราะบารมีไม่ถึง

สโมสรส่วนตัวระดับไฮเอนด์แห่งนี้เก็บตัวเงียบกริบในเมืองปินไห่ ทว่ากลับมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นบ้า ที่บอกว่าเก็บตัวก็เพราะไม่เคยโปรโมต และไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะเข้าไปได้ ถ้าไม่มีบัตรม่วงที่ทางสโมสรออกให้ก็หมดสิทธิ์

ถ้าไม่มีบัตรม่วงก็ไม่มีทางเข้าได้ เว้นแต่จะมีคนถือบัตรม่วงพาเข้าไปด้วย ซึ่งบัตรม่วงแต่ละใบพาคนเข้าได้พร้อมกันสูงสุดแค่สองคนต่อครั้งเท่านั้น

ส่วนที่ว่าโด่งดัง ก็ดังเปรี้ยงขึ้นมาเพราะความลึกลับเก็บตัวของมันนี่แหละ สโมสรหรูหราไฮเอนด์ขนาดนี้ ต่อให้ไม่อยากดังก็ยังยาก คนมีหน้ามีตาในปินไห่ หรือแม้แต่ระดับมณฑล ไปจนถึงทั่วประเทศ ใครบ้างจะไม่อยากได้บัตรม่วงสักใบ

ตามข่าวลือว่ากันว่า สโมสรแห่งนี้แจกบัตรม่วงออกไปแค่สิบเจ็ดใบเท่านั้น

ไม่ใช่ใครคิดจะได้ก็มีสิทธิ์ เงื่อนไขมีสองข้อ ข้อแรกต้องมีทรัพย์สินสุทธิระดับหมื่นล้านดอลลาร์ ข้อสองต้องได้รับการยอมรับจากเจ้าของสโมสร

ส่วนเจ้าของสโมสรคือใคร แม้จะมีข่าวลือสะพัดมากมาย แต่ตัวตนที่แท้จริงกลับไม่มีใครล่วงรู้ อย่างน้อยคนธรรมดาก็ไม่มีทางรู้

แม้ไต้เฉวียนจะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของบริษัทประมูลอันดับหนึ่งของปินไห่ แต่ทรัพย์สินของเขายังห่างชั้นอยู่อีกไกล ยังไม่คู่ควรพอจะได้บัตรม่วง

ลู่เหย่มองประตูใหญ่สีม่วงเข้มแล้วอดอุทานไม่ได้ "คุณไต้ ลูกค้ารายใหญ่ของคุณคนนี้โคตรเจ๋งเลยแฮะ ถึงขั้นนัดพวกเรามาเจอที่นี่ได้ คนคนนี้ทรัพย์สินต้องระดับหมื่นล้านดอลลาร์ขึ้นไปแน่ๆ!"

ไต้เฉวียนยิ้มพลางบอก "คนคนนี้เป็นลูกค้าประจำของวงการพวกเราแล้วล่ะ สองสามปีมานี้จู่ๆ ก็บ้าสะสมของเก่าขึ้นมา แนวคิดของเขาก็คือในอนาคตทรัพย์สินทุกอย่างจะด้อยค่าลง มีแต่โบราณวัตถุนี่แหละที่เป็นการลงทุนที่ดีที่สุด ขอแค่เป็นของแท้ ยิ่งแพงยิ่งหายาก เขาก็ยิ่งแย่งซื้อ"

"คนคนนี้มีวิสัยทัศน์ใช้ได้เลยนะ สายตายาวไกลจริงๆ การลงทุนในโบราณวัตถุมันช่วยรักษามูลค่าได้ดีกว่าจริงๆ นั่นแหละ" ลู่เหย่เคยอ่านหนังสือและนิตยสารเกี่ยวกับการลงทุนในโบราณวัตถุมาเยอะ ตอนนี้เขาเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญเรื่องการลงทุนในแวดวงนี้พอสมควรแล้ว

"ฉันก็รู้ว่าลงทุนในโบราณวัตถุมันช่วยรักษามูลค่าได้ ประเด็นคือแกต้องมีเงินถุงเงินถังขนาดนั้นก่อนไงล่ะ!" ไต้เฉวียนอดหัวเราะไม่ได้

"ตกลงคนคนนี้คือใครกันแน่ครับ เดี๋ยวพอเจอหน้าผมจะได้ทักทายถูก" ลู่เหย่ยิ้มถาม

"จริงด้วยๆ ฉันลืมบอกไปเลย คนคนนี้เก็บตัวจัดจนปกติฉันแทบไม่เอ่ยชื่อเขาเลย" ไต้เฉวียนยิ้ม "จริงๆ แกหาชื่อเขาได้ในทำเนียบมหาเศรษฐีเลยนะ หลินเทียนหมิง"

"หลินเทียนหมิง?" ลู่เหย่ฟังแล้วถึงกับตาโต "มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของปินไห่น่ะเหรอครับ ได้ยินว่าสโมสรจื่อแห่งนี้ก็เป็นของเขาเหมือนกันนี่"

"ตามข่าวลือบอกว่าสโมสรจื่อแห่งนี้มีหุ้นส่วนอย่างน้อยสิบกว่าคน ไม่เคยมีใครออกมายอมรับหรอก ใครจะไปรู้ล่ะ" ไต้เฉวียนว่า "หลินเทียนหมิงค่อนข้างเก็บตัว เรื่องที่เรามาดูของกันวันนี้อย่าเอาไปป่าวประกาศข้างนอกล่ะ เข้าใจไหม"

ลู่เหย่พยักหน้ารับ

ประตูใหญ่ของสโมสรจื่อปิดสนิท การจะเข้าไปต้องแตะบัตรหรือไม่ก็สแกนใบหน้า แน่นอนว่าไต้เฉวียนหมดปัญญา จึงทำได้เพียงกดกริ่งหน้าประตู

ผ่านไปไม่กี่วินาที ด้านในก็มีสาวสวยหุ่นเพรียวระหงเดินออกมา สูงร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร ขายาวเรียวสวย แต่งกายดูดีเหมือนแอร์โฮสเตส ทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับ

หญิงสาวยิ้มแย้มต้อนรับ เมื่อเห็นไต้เฉวียนและลู่เหย่ก็ค้อมตัวเล็กน้อยพลางเอ่ย "ไม่ทราบว่าคือคุณไต้ใช่ไหมคะ"

ไต้เฉวียนพยักหน้า "ใช่ครับ คุณหลินนัดผมมาคุยธุระ"

"คุณหลินแจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วค่ะ คุณไต้คะ คนที่คุณพามาด้วยท่านนี้คือผู้เชี่ยวชาญประเมินของใช่ไหมคะ" หญิงสาวยิ้มถาม

"ใช่ครับ" ไต้เฉวียนตอบ

"งั้นเชิญทั้งสองท่านด้านในเลยค่ะ" หญิงสาวผายมือเชื้อเชิญให้ไต้เฉวียนและลู่เหย่เดินเข้าไป จากนั้นประตูด้านหลังก็ปิดลงอย่างเงียบกริบ

"คุณหลินมาถึงแล้วค่ะ กำลังรอทั้งสองท่านอยู่ด้านใน" หญิงสาวเอี้ยวตัวนำทางให้ไต้เฉวียนกับลู่เหย่เดินเข้าไปข้างในสโมสร

หากยืนอยู่หน้าประตูสโมสรแห่งนี้ย่อมดูไม่ออกเลยว่าข้างในแท้จริงแล้วคือสวนโบราณสไตล์เจียงหนาน ทางเดินคดเคี้ยวเงียบสงบ แฝงกลิ่นอายโบราณ คล้ายกับสวนซูโจวที่ลู่เหย่เคยไปเที่ยวสมัยก่อน จุดที่พิเศษแปลกตาก็คือตามมุมต่างๆ มีการประดับตกแต่งด้วยเฉดสีม่วงเข้มอ่อนอย่างลงตัว

เมื่อเดินผ่านป่าไผ่ผืนย่อม เบื้องหน้าก็ปรากฏเรือนหลังเล็ก ประตูกลมทรงจันทรา ด้านบนสลักอักษรไว้ว่า "รู่จื่อ"

พอเข้ามาในลานเรือน ทั้งสองก็ได้ยินเสียงทุ้มกังวานดังแว่วมาจากด้านใน "คุณไต้มาแล้วรึ"

คนที่พูดค่อยๆ เดินก้าวออกมา ไต้เฉวียนรีบปรี่เข้าไปต้อนรับพลางยิ้มทัก "คุณหลิน ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ!"

คนที่เดินออกมาจากด้านในก็คือหลินเทียนหมิง อายุราวๆ ห้าสิบถึงหกสิบปี ส่วนสูงปานกลาง รูปร่างท้วมขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้าเปล่งปลั่งและดูมีพลังล้นเหลือ

เมื่อไต้เฉวียนจับมือทักทายกับหลินเทียนหมิงเสร็จ ก็หันมาชี้ไปทางลู่เหย่ "คุณหลินครับ คนนี้คือลู่เหย่ ผู้เชี่ยวชาญประเมินของระดับอัจฉริยะที่ผมเคยเล่าให้ฟังครับ"

หลินเทียนหมิงกวาดสายตามองลู่เหย่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มพลางยื่นมือออกมา "สวัสดีครับ ผู้เชี่ยวชาญลู่!"

ลู่เหย่ยื่นมือออกไปจับกับหลินเทียนหมิงเช่นกัน "คุณหลิน เรียกผมเสี่ยวลู่ก็พอครับ"

"ได้ เสี่ยวลู่" หลินเทียนหมิงยิ้ม "คุณไต้เปิดบริษัทประมูลอันดับหนึ่งของปินไห่ หัวใจหลักของบริษัทประมูลก็คือความสามารถในการประเมินของ เพราะงั้น ในเมื่อคุณไต้เป็นคนการันตีมา ฉันก็เชื่อมือเธอนะ!"

ลู่เหย่ไม่คิดเลยว่าหลินเทียนหมิงจะใจกว้างและตรงไปตรงมาขนาดนี้ ไม่เหมือนคนอื่นที่พอเจอหน้าแล้วเห็นว่าเขายังเด็ก ปฏิกิริยาแรกคือตั้งแง่สงสัยไว้ก่อน

แต่หลินเทียนหมิงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ลู่เหย่จึงรู้สึกว่าบอสใหญ่ตัวจริงมันต้องแบบนี้ ใช้คนไม่แคลงใจ ถ้าแคลงใจก็อย่าใช้คน

ทว่าในความเป็นจริง มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นไปเสียทั้งหมด

ความจริงแล้วงานนี้ของหลินเทียนหมิงเข้ามาอย่างกะทันหัน ของชิ้นนี้เดิมทีมีคนจ้องจะซื้ออยู่แล้ว แต่เขาบังเอิญรู้เข้าเลยกะจะชิงตัดหน้าปาดเค้กเสียก่อน จึงต้องรีบหาผู้เชี่ยวชาญประเมินของที่ไว้ใจได้สักคน และในปินไห่แถบนี้ คนที่ไว้ใจได้จริงจนถึงขั้นประเมินโบราณวัตถุมูลค่ามหาศาลขนาดนี้ได้นั้นแทบพลิกแผ่นดินหา ปกติแล้วต้องไปเชิญมาจากปักกิ่ง

แต่เรื่องมันเร่งด่วน จะไปเชิญคนมาจากปักกิ่งคงไม่ทันการแล้ว ประกอบกับไต้เฉวียนออกปากเชียร์อย่างสุดกำลัง ลู่เหย่จึงได้ก้าวเข้ามาในสโมสรจื่อแห่งนี้อย่างราบรื่น

"พวกเราเข้าไปดื่มชาข้างในกันก่อนเถอะ คนขายกำลังเดินทางมา อีกเดี๋ยวก็คงถึง" หลินเทียนหมิงพูดพลางพาไต้เฉวียนและลู่เหย่เดินผ่านห้องรับแขกเข้าไปยังห้องน้ำชา

ห้องน้ำชาแห่งนี้แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่กลับจัดวางไว้อย่างประณีตงดงามและเรียบง่าย รอบด้านมีภาพวาดโบราณประดับอยู่สองสามภาพอย่างพอดิบพอดี บนโต๊ะยาวรอบๆ วางแจกันปักดอกไม้ และยังมีกู่ฉินโบราณตัวหนึ่งแขวนอยู่บนผนัง

ลู่เหย่กวาดสายตามองคร่าวๆ ดูเหมือนว่าสิ่งของทุกอย่างในห้องนี้ล้วนเป็นโบราณวัตถุแท้ทั้งสิ้น ไม่ใช่ของเลียนแบบเลยสักชิ้น

"คุณไต้ก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกันใช่ไหม" หลินเทียนหมิงยิ้มถาม

"ใช่ครับ ผมเพิ่งเคยมาครั้งแรกจริงๆ!" ไต้เฉวียนยิ้มตอบ

"งั้นคุณก็ต้องขยันเข้าล่ะ เมื่อไหร่ที่มูลค่าทรัพย์สินแตะระดับหมื่นล้าน ก็ลองยื่นขอสมัครบัตรม่วงดูได้" หลินเทียนหมิงยิ้มแซว

"โอ้โห ผมยังห่างชั้นอีกเยอะครับ! อย่าว่าแต่หมื่นล้านดอลลาร์เลย ต่อให้เป็นหมื่นล้านหยวนผมยังเอื้อมไม่ถึงเลยครับ!" ไต้เฉวียนหัวเราะ

"เป็นไงบ้าง" จู่ๆ หลินเทียนหมิงก็หันมามองลู่เหย่แล้วยิ้ม "เสี่ยวลู่คิดว่าการตกแต่งห้องน้ำชานี้เป็นยังไง มีอะไรสะดุดตาบ้างไหม"

ลู่เหย่ยิ้มพลางมองหลินเทียนหมิงแวบหนึ่ง แล้วกวาดตามองรอบห้องน้ำชา เขาเข้าใจความหมายของหลินเทียนหมิงดี คำพูดนี้ฟังดูเผินๆ เหมือนถามความเห็นเรื่องการตกแต่งห้องน้ำชา แต่แท้จริงแล้วตั้งใจจะลองภูมิเขาต่างหาก

คนทั่วไปได้ยินคำถามนี้คงจะพูดเอาใจว่าจัดได้ประณีต ดูหรูหรามีระดับอะไรเทือกนั้น แต่เขา ลู่เหย่ จะพูดจาตื้นเขินแบบนั้นไม่ได้ เพราะวันนี้เขามาในฐานะผู้เชี่ยวชาญ เขาต้องรักษาศักดิ์ศรีของตำแหน่งนี้

"สไตล์การตกแต่งโดยรวมมีกลิ่นอายราชวงศ์ซ่งอยู่บ้างครับ โดยเฉพาะเครื่องเรือนที่เรียบง่าย ชัดเจน ไม่มีลวดลายสลับซับซ้อน เครื่องเรือนพวกนี้แม้จะไม่ใช่ของแท้จากราชวงศ์ซ่ง แต่ของตกแต่งรอบๆ ล้วนเป็นของแท้ดั้งเดิมทั้งนั้นเลยนะครับ!" ลู่เหย่เอ่ย

ไต้เฉวียนฟังแล้วสะดุ้ง รีบหันขวับไปมองรอบห้องทันที

"ภาพวาดสองภาพนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีมูลค่าล้านกว่าหยวนแล้ว เอามาแขวนไว้ตรงนี้ตามสบายแบบนี้ มือหนักจริงๆ ครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าของสโมสรแห่งนี้เป็นใครกันแน่" ลู่เหย่ยิ้ม

"เสี่ยวลู่ แล้วเธอคิดว่าฉินตัวที่แขวนอยู่บนผนังนั่นเป็นยังไงบ้างล่ะ" หลินเทียนหมิงยิ้มถามต่อ

ลู่เหย่ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ๆ เพ่งมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากนั้นก็เอื้อมมือลูบสัมผัสแผ่วเบา

"ฉินชั้นยอด!" ลู่เหย่ยิ้มพลางหันหลังกลับมานั่งลงตามเดิม "นี่เป็นกู่ฉินโบราณจากราชวงศ์ซ่ง น่าเสียดายนิดหน่อยตรงที่ตัวฉินเดิมทีคงมีรอยผุพังอยู่บ้าง น่าจะเคยผ่านการซ่อมแซมบูรณะมาแล้วช่วงรัชศกคังซีของราชวงศ์ชิงครับ"

หลินเทียนหมิงฟังแล้วถึงกับชะงัก รีบถามทันที "จริงรึ"

"จริงครับ คนทั่วไปคงดูออกยากมาก เพราะเวลาที่ซ่อมแซมก็ผ่านมาตั้งหลายร้อยปีแล้ว แถมกู่ฉินตัวนี้ยังบูรณะโดยยอดฝีมือชั้นครู ฝีมือการซ่อมนับว่าไร้ที่ติ ถ้าผมเดาไม่ผิด กู่ฉินตัวนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเคยเป็นของสะสมในราชสำนัก น่าจะหลุดรอดออกมาจากในพระราชวังต้องห้ามครับ" ลู่เหย่กล่าว

หลินเทียนหมิงฟังแล้วอึ้งจนตาค้าง คิดในใจว่าตนประเมินไอ้หนุ่มคนนี้ต่ำไปจริงๆ

ทว่าหลินเทียนหมิงไม่ได้ชวนคุยเรื่องนี้ต่อ แต่กลับหันมาชวนทั้งสองคนดื่มชาแทน