บทที่ 85 กุ่ยสัมฤทธิ์ระดับสมบัติชาติ

"เฮ้ย เพื่อนฉันโทรมาพอดี เดี๋ยวขอดูหน่อยว่าเขาว่าไง" อาจารย์หูพูดพลางกดรับสาย

คนที่นั่งล้อมโต๊ะน้ำชาพอจะได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำโพง ปลายสายดูตื่นเต้นมาก น้ำเสียงดังฟังชัดแถมยังพูดรัวเร็ว

อาจารย์หูคุยกับเพื่อนปลายสายอยู่สองสามประโยค ก่อนจะตบท้ายว่า "เรื่องนี้เดี๋ยวฉันช่วยถามให้ ไว้ค่อยคุยกันนะ" แล้วจึงกดวางสาย

พอนิ่งไปครู่หนึ่ง อาจารย์หูก็มองสลับระหว่างกุ่ยสัมฤทธิ์ตรงหน้ากับลู่เหย่ไปมา

"อาจารย์หูครับ พูดอะไรหน่อยสิ ตกลงเพื่อนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญอักษรโบราณของคุณว่ายังไงบ้าง?" ไต้เฉวียนถามอย่างร้อนใจ

"เพื่อนฉันตีความจารึกบนกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ตรงกับเสี่ยวลู่เป๊ะ นี่มันสมบัติชาติของแท้เลย" อาจารย์หูพูดพลางส่ายหัว "เสี่ยวลู่เอ๊ย ไม่นึกเลยนะว่าความรู้ด้านอักษรโบราณของเธอจะแน่นขนาดนี้ เพื่อนฉันที่เป็นผู้เชี่ยวชาญยังแกะออกแค่ครึ่งเดียวเอง แต่เธอกลับอ่านออกหมดเลยเนี่ยนะ"

"อาจารย์หูชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่อ่านงูๆ ปลาๆ ได้บ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"เสี่ยวลู่ คือเพื่อนฉันคนนี้อยากจะขอยืมกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ไปศึกษาวิจัยหน่อยน่ะ" อาจารย์หูเอ่ยปากอย่างเกรงใจ "เขาเป็นศาสตราจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง แล้วก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรโบราณที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเลยด้วย"

ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างพากันตกใจ การขอยืมโบราณวัตถุถือเป็นเรื่องต้องห้ามร้ายแรงในวงการ เพราะของพวกนี้เป็นของล้ำค่า มีชิ้นเดียวในโลก ชดใช้คืนไม่ได้ แถมมูลค่าก็ยากจะประเมิน

ลู่เหย่ไม่คิดว่าอาจารย์หูจะเอ่ยปากขอแบบนี้ เขาเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อย เพราะอาจารย์หูเป็นคนดี มีความสามารถ ทั้งยังเอ็นดูเขามาก ถึงขั้นเคยมอบชุดเครื่องมือบูรณะโบราณวัตถุให้

แต่ยังไงกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ก็ให้ยืมไม่ได้เด็ดขาด บทเรียนเรื่องยืมโบราณวัตถุไปแล้วชิ่งหนีมีให้เห็นถมเถ อีกอย่างที่มาของมันก็ไม่ได้ขาวสะอาดนัก ขืนถูกอีกฝ่ายยึดไปจริง เขาคงได้แต่น้ำท่วมปาก พูดไม่ออก

เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของลู่เหย่ อาจารย์หูจึงรีบยิ้มแก้เก้อ "เอาเถอะๆ ไม่ทำให้เธอลำบากใจแล้ว ที่ถามก็แค่ช่วยเพื่อนลองเลียบเคียงดูเฉยๆ จริงๆ ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควรเอ่ยปากแบบนี้"

คนรอบโต๊ะน้ำชาต่างพากันถอนหายใจโล่งอก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ทุกคนดูจะเป็นห่วงกลัวว่าสมบัติชิ้นนี้จะถูกยืมไปเสียเหลือเกิน

"ขอถามเรื่องที่ไม่ควรถามหน่อยนะ ไม่ทราบว่ากุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ เสี่ยวลู่ไปได้มาจากไหนเหรอ?" อาจารย์หูถามต่อด้วยรอยยิ้ม

เจ้าฉวนกับไต้เฉวียนชะงักไปทันที เพราะเครื่องสัมฤทธิ์ยุคก่อนราชวงศ์ฮั่นตะวันตกสิบชิ้นมักขุดขึ้นมาจากใต้ดินเสียเก้าชิ้น การที่อาจารย์หูถามแบบนี้ถือว่าล้ำเส้นและเป็นข้อห้ามร้ายแรงในวงการของเก่า

ลู่เหย่ตอบ "สมบัติชิ้นนี้ผมเอาเครื่องเคลือบสองชิ้นไปแลกมาครับ เจ้าของบอกว่าเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ เก็บไว้ที่บ้านเฉยๆ มาตลอด แต่เขาไม่มีความรู้เรื่องโบราณวัตถุ อีกอย่างพอได้ยินมาว่าเดี๋ยวนี้เครื่องสัมฤทธิ์เขาห้ามซื้อขาย ผมเลยถือโอกาสเอาเครื่องเคลือบสองชิ้นนั้นไปขอแลกมา ก็ถือว่าพอได้เก็บตกของดีมาได้หน่อยครับ"

ลู่เหย่กุเรื่องขึ้นมาได้อย่างแนบเนียน ส่วนคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่ พูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองลู่ซิน เพราะในโลกนี้มีแค่เธอคนเดียวที่รู้ที่มาที่ไปจริงๆ ของกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้

อาจารย์หูหยิบกุ่ยสัมฤทธิ์บนโต๊ะขึ้นมาพินิจดูอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า "กุ่ยชิ้นนี้ดูไปก็เหมือนของที่ผ่านมือส่งต่อกันมาหลายชั่วคนจริงๆ นั่นแหละ"

ความหมายของอาจารย์หูชัดเจนมาก คือกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ดูไม่เหมือนของที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากใต้ดิน

นั่นก็แหงล่ะ ช่วงที่ผ่านมาลู่เหย่คอยขัดถูประคบประหงมกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้อยู่ตลอด จนกลิ่นอายดินและคราบความอับชื้นหายไปจนหมดสิ้น แถมเขายังใช้วิธีเฉพาะสร้างคราบความเก่าบางๆ ขึ้นบนผิวสัมฤทธิ์ ดูภายนอกแล้วจึงเหมือนวัตถุโบราณที่ตกทอดกันมาตามบ้านจริงๆ

"แล้วทีนี้เสี่ยวลู่จะเอายังไงกับกุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ต่อล่ะ จะเก็บไว้สะสมเอง หรือว่า… เพราะถ้าเธออยากจะปล่อยออกไป มันต้องมีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเป็นของตกทอดนะ" อาจารย์หูพูดหยอก "หรือว่าสนใจจะบริจาคให้พิพิธภัณฑ์อะไรพวกนั้นดูล่ะ?"

ไต้เฉวียนกับเจ้าฉวนฟังแล้วก็อดหัวเราะร่าไม่ได้

"แหม อาจารย์หูครับ อ้อมค้อมไปตั้งไกล ที่แท้ก็มาดักรอตรงนี้เองสินะ" ไต้เฉวียนหัวเราะ "พอขอยืมไม่สำเร็จ ก็มาเกลี้ยกล่อมให้เขาบริจาคแทน คิดเลขในใจไวจริงๆ นะอาจารย์"

"ฉันก็แค่แนะนำเฉยๆ น่า กุ่ยสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ระดับสมบัติชาติ เก็บไว้ที่บ้านยังไงก็สู้เอาไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์ไม่ได้หรอก อีกอย่างถึงยังไงเธอก็ขายไม่ได้อยู่แล้วนี่" อาจารย์หูยิ้มตอบ

"ใครบอกว่าขายไม่ได้กันครับ?" ไต้เฉวียนแย้ง "อาจารย์หูอาจจะยังไม่รู้ว่าที่ซีหลิงอินเซ่อในหางโจวเขารับประมูลเครื่องสัมฤทธิ์ด้วยนะ"

"การประมูลที่ซีหลิงอินเซ่อก็ต้องใช้หลักฐานยืนยันว่าเป็นของตกทอดเหมือนกันอยู่ดีนั่นแหละ" อาจารย์หูยิ้ม

"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเลยครับ" ไต้เฉวียนหันไปมองลู่เหย่ "เสี่ยวลู่ เธออยากปล่อยของชิ้นนี้ไหมล่ะ? ถ้าอยากปล่อยก็ส่งมาให้บริษัทอีเฉวียนของฉันจัดการได้เลย ถึงบริษัทฉันจะเปิดประมูลโดยตรงไม่ได้ แต่ฉันช่วยประสานงานทางหางโจวให้ได้ ขอแค่เธอส่งของมาให้ฉัน เรื่องอื่นที่เหลือไม่ต้องห่วงเลย"

ลู่เหย่ฟังแล้วหูผึ่งขึ้นมาทันที อันที่จริงที่วันนี้เขาแบกของชิ้นนี้ติดตัวมาด้วย ก็เพราะอยากลองหยั่งเชิงดูว่าพอจะมีหนทางไหนปล่อยออกไปได้บ้าง

"เอาล่ะคุณไต้ บอกมาเลยดีกว่าครับว่าจะคิดกี่เปอร์เซ็นต์?" ลู่เหย่ยิ้มถาม

"ห้าเปอร์เซ็นต์ครับ ห้าเปอร์เซ็นต์นี่ไม่เยอะเลยใช่ไหมล่ะ? ถึงอีเฉวียนของผมจะไม่ได้เปิดประมูลเอง แต่พวกเราก็ต้องช่วยจัดการเรื่องเอกสารและขั้นตอนทั้งหมดให้เธอนะ" ไต้เฉวียนยิ้ม

"ห้าเปอร์เซ็นต์ก็โอเคครับ" ลู่เหย่ยิ้มรับ

"งั้นตกลงตามนี้ ให้ทางอีเฉวียนจัดการให้เลยนะ?" ไต้เฉวียนถามยิ้มๆ

"ฉันขอแนะไว้อย่างนะ ของชิ้นนี้เป็นถึงสมบัติของชาติ ตอนพวกเธอเอาไปประมูล จะทำอะไรก็ทำให้ถูกต้องตามกฎหมายไว้ก่อน แต่อย่าให้หลุดออกไปต่างประเทศเด็ดขาด" อาจารย์หูเอ่ยเตือน

"อาจารย์หูวางใจได้เลยครับ สำหรับการประมูลเครื่องสัมฤทธิ์ระดับสมบัติของชาติแบบนี้ ทางการมีกฎระเบียบควบคุมรัดกุมอยู่แล้ว ไม่มีทางหลุดออกนอกประเทศแน่นอนครับ" ไต้เฉวียนยืนยันหนักแน่น

จากนั้นไต้เฉวียนก็รีบเอาสัญญาที่เตรียมไว้ให้ลู่เหย่เซ็นทันทีสองฉบับ ฉบับหนึ่งสำหรับการประมูลชามกระเบื้องเคลือบ ส่วนอีกฉบับเป็นการฝากประมูลกุ่ยสัมฤทธิ์

พอเห็นทั้งสองคนเซ็นสัญญาเรียบร้อย เจ้าฉวนก็อดหัวเราะไม่ได้ "ดูท่าร้านเจินกู่ไจของฉันจะกลายเป็นห้องเจรจาธุรกิจของพวกเธอสองคนไปซะแล้วสิเนี่ย ต่อไปคงต้องเก็บค่าเช่าสถานที่บ้างแล้วล่ะ!"

"เถ้าแก่เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนสิครับ นี่ไง ผมกำลังจะจ่ายค่าเช่าให้เดี๋ยวนี้แหละ" ลู่เหย่ว่าพลางล้วงเอามังกรหยกตัวเล็กที่เพิ่งได้มาจากตลาดมืดส่งให้เจ้าฉวน

เจ้าฉวนรับมังกรหยกมาดูก็อดหัวเราะไม่ได้ "คุณไต้ได้กินเนื้อคำโต ส่วนเสี่ยวลู่ก็แบ่งน้ำแกงมาให้ฉันกินสินะ!"

"แหม เถ้าแก่เจ้า พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เสี่ยวลู่เขาก็แบ่งของดีให้คุณตั้งเยอะแยะ" ไต้เฉวียนแซวยิ้มๆ "ของสองชิ้นเมื่อกี้ ต่อให้เป็นร้านเจินกู่ไจของคุณก็ใช่ว่าจะรับไหวเสียเมื่อไหร่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากขายให้คุณหรอก"

"มันก็จริง" เจ้าฉวนพยักหน้าพลางพลิกดูมังกรหยกตัวน้อยอย่างละเอียด แล้วถามขึ้น "มังกรหยกตัวนี้สภาพดีมาก เป็นของยุคไหนล่ะ?"

ลู่เหย่เกือบจะหลุดปากตอบว่ายุคจั้นกั่ว แต่ชะงักไปนิดหนึ่งก่อนเปลี่ยนใจ "น่าจะเป็นของยุคฮั่นตะวันตกครับ"

ก็กุ่ยสัมฤทธิ์เมื่อครู่เป็นของยุคจั้นกั่วไปแล้ว ถ้ายังควักมังกรหยกยุคจั้นกั่วออกมาอีก มันก็เท่ากับสารภาพโต้งๆ ว่าไปขุดกรุเดียวกันมาชัดๆ

และก็เป็นไปตามที่ลู่เหย่คาด เจ้าฉวนเสนอราคาหนึ่งแสนหยวนเพื่อซื้อมังกรหยกตัวนี้ ทำเอาลู่ซินที่ยืนอยู่ข้างๆ ตาค้างด้วยความตกใจ ในใจแอบนึกเสียดายแทบแย่ เพราะตอนอยู่ในตลาดมืด ลู่เหย่เคยชวนให้เธอซื้อแท้ๆ แต่เธอดันคิดว่ามันแพงไปเลยปฏิเสธ ใครจะไปนึกว่าแค่พริบตาเดียว ราคาจะพุ่งพรวดขึ้นมาหลายเท่าตัวขนาดนี้

หลังจากซื้อขายมังกรหยกตัวเล็กเรียบร้อย อาจารย์หูก็ลุกขึ้นขอตัวกลับ

พออาจารย์หูกลับไปแล้ว ไต้เฉวียนก็อุ้มกล่องโฟมทั้งสองใบเตรียมตัวกลับเช่นกัน ก่อนไปเขายังนัดแนะกับลู่เหย่อีกรอบเรื่องที่จะให้ไปช่วยประเมินของให้ลูกค้าในวันพรุ่งนี้

นอกจากนี้ ไต้เฉวียนยังเล่าถึงอีกเรื่องหนึ่งว่า เมื่อสองวันก่อนมีบริษัทประมูลเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองปินไห่ติดต่อมาหาเขา บอกว่ามีลูกค้านำเครื่องลายครามชิงฮวาสมัยหยวนมาเสนอชิ้นหนึ่ง แต่เพราะมูลค่าของมันสูงเกินไป ทางนั้นจึงไม่กล้ารับจัดประมูลเอง เลยถามว่าบริษัทอีเฉวียนสนใจจะรับช่วงต่อไหม โดยขอแค่ค่านายหน้าเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

ทว่าตอนนั้นไต้เฉวียนปฏิเสธกลับไปในทันที

ลู่เหย่จึงเล่าเรื่องที่เขาเคยไปช่วยไต้เฉวียนตรวจสอบเครื่องลายครามชิงฮวาสมัยหยวนอีกชิ้นที่บริษัทประมูลอีเฉวียนเมื่อวันก่อนให้เจ้าฉวนฟัง พอเจ้าฉวนฟังจบก็อุทานด้วยความตกใจ "นี่น่าจะเป็นผู้ขายคนเดียวกันแน่ๆ แถมยังกล้าส่งเจียงจื่อซ่วนออกมาเดินเรื่องขายของแบบนี้ แสดงว่าเบื้องหลังของพวกมันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"จากที่เสี่ยวลู่ประเมินไว้ เครื่องลายครามชิงฮวาสมัยหยวนชุดนี้ใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดจากญี่ปุ่น ฝีมือการแปลงสภาพไม่ธรรมดาเลย เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องลายครามชิงฮวาสมัยหยวนของจริงหรือของปลอม พวกเราห้ามไปแตะต้องเด็ดขาด" ไต้เฉวียนกล่าวสรุป