บทที่ 84 ชามลายครามบูรณะฝังเงิน

หูลี่หมิงรับแว่นขยายมา แล้วเริ่มส่องตรวจชามลายครามใบใหญ่ฝังเงินสมัยราชวงศ์หมิงอย่างละเอียดถี่ถ้วน

"มีแว่นขยายที่กำลังขยายสูงกว่านี้ไหม" ส่องดูอยู่ครู่หนึ่ง หูลี่หมิงก็เอ่ยถาม

"อาจารย์หูครับ นี่คือกำลังขยายสูงสุดของแว่นขยายแบบมือถือแล้วนะ ถ้าอยากได้ใหญ่กว่านี้คงต้องใช้กล้องจุลทรรศน์แล้วล่ะครับ" เจ้าฉวนหัวเราะพลางบอก

"อะไรกัน แว่นขยายอันนี้ยังไม่พออีกเหรอ" ไต้เฉวียนถามอย่างแปลกใจ "อย่าบอกนะว่ามองด้วยตาเปล่าไม่เห็นพิรุธเลยจริงๆ น่ะ"

หูลี่หมิงอดส่ายหน้าไม่ได้ "ตัวเครื่องเคลือบไม่มีปัญหาเลย ไม่ว่าจะเป็นตราประทับก้นชาม สีเคลือบ หรือเนื้อดิน"

"เรื่องนั้นไม่ต้องดูก็รู้ ชิ้นส่วนพวกนี้มันของแท้สมัยราชวงศ์หมิงอยู่แล้วนี่ครับ" ไต้เฉวียนชี้ไปที่เส้นเงินบนชามลายคราม "อาจารย์หูต้องดูพวกที่เสริมเข้าไปทีหลังกับฝีมือช่างสิครับ"

"คุณไต้ อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ" หูลี่หมิงหัวเราะ "ฟังผมพูดให้จบก่อน"

หูลี่หมิงประคองชามลายครามใบใหญ่ขึ้นมาพลางอธิบาย "เส้นเงินที่ฝังลงไป พอส่องใต้แว่นขยายแล้วก็ดูมีอายุพอสมควร ร่องรอยการทำเส้นเงินก็ไม่ได้ผ่านเครื่องจักรยุคใหม่ ส่วนจะอยู่ในยุคไหนกันแน่คงต้องใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ตรวจดู และที่สำคัญที่สุด รอยต่อของเศษกระเบื้องเคลือบทั้งหมดก็ถูกเส้นเงินบดบังไว้อย่างแนบเนียน เพราะฉะนั้นถ้ามองด้วยตาเปล่าเนี่ย หาพิรุธไม่เจอจริงๆ ครับ"

"ผมไม่ปิดบังทุกท่านหรอกครับ เส้นเงินบนชามนี้แต่เดิมก็เป็นของสมัยราชวงศ์หมิงอยู่แล้ว แกะมาจากหวีเงินสมัยราชวงศ์หมิงอันหนึ่ง ขนาดของมันพอดีเป๊ะ แทบไม่ต้องดัดแปลงอะไรก็ฝังลงไปได้พอดี เพราะงั้นต่อให้ใช้แว่นขยายกำลังสูงแค่ไหนก็มองไม่ออกหรอกครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "ชามลายครามใบนี้ แม้แต่กาวเชื่อมผมก็ใช้กาวกระเพาะปลา แถมยังเป็นกาวเก่าเก็บอายุนานหลายปีด้วยครับ"

ทุกคนได้ฟังต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออก ไม่นึกเลยว่าลู่เหย่จะคิดคำนวณไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ แถมฝีมือการบูรณะยังเหนือชั้นเกินบรรยาย

"ของเก๊ยังไงก็คือของเก๊ มันจะเป็นไปได้เหรอที่จะไม่มีจุดบกพร่องเลยน่ะ" ไต้เฉวียนมองชามลายครามตรงหน้า ทั้งทึ่งทั้งกังขา

"แน่นอนว่ามีครับ จุดบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดของการซ่อมเครื่องเคลือบก็คือรอยต่อของชิ้นส่วน รอยต่อใหม่มันทำเก่าไม่ได้ ถ้าแกล้งทำเก่าแล้วเอามาประกบติดกันมันจะฟ้องทันที เพราะฉะนั้นหลักการดูยุคสมัยในการบูรณะเครื่องเคลือบ หัวใจสำคัญอยู่ที่รอยต่อพวกนี้นี่แหละครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "แต่ว่า ชามใบนี้โดนเส้นเงินปิดทับรอยต่อไว้จนมิด ถ้าคิดจะหารอยต่อจริงๆ มีทางเดียวคือต้องรื้อแยกชิ้นส่วนชามใบนี้ออกมาใหม่เท่านั้นครับ"

"บ้าไปแล้ว รื้อชามใบนี้ก็พังหมดน่ะสิ" ไต้เฉวียนแย้ง

"เพราะงั้น…" ลู่เหย่ยิ้มค้างไว้

ยังไม่ทันที่ลู่เหย่จะพูดต่อ หูลี่หมิงก็หัวเราะรับลูกทันที "เพราะงั้น ชามใบนี้จึงเนียนกริบไร้ที่ติ ต่อให้เอาเข้าเครื่องตรวจก็ยังจับไม่ได้!"

"ถ้าพูดแบบนี้ ชิ้นนี้มันก็แทบไม่ต่างจากของแท้เลยน่ะสิ!" ไต้เฉวียนอุทานลั่น "ถ้าอย่างนั้นชามลายครามใบนี้ก็ทำเงินมหาศาลเลยสิครับ!"

"ว่าไง เสี่ยวลู่ นายเตรียมจะปล่อยของหรือยังล่ะ" เจ้าฉวนยิ้มถาม

"พูดตรงๆ นะครับ ชามใบนี้ประเมินราคายากอยู่ เพราะในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีของแบบนี้ปรากฏมาก่อนเลย" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"จริงด้วย ไม่มีอะไรให้เทียบเคียงได้เลยสักชิ้น" เจ้าฉวนเห็นด้วย

"ไม่ทราบว่าคุณไต้สนใจจะเอาชามลายครามใบนี้ไปลงประมูลที่อีเฉวียนไหมครับ" ลู่เหย่ยิ้มถาม

ได้ยินเข้าแบบนี้ ไต้เฉวียนก็ชักจะลังเล ชามลายครามใบใหญ่ฝังเงินสมัยราชวงศ์หมิงที่หายากยิ่งในใต้หล้าใบนี้ หากเอาเข้างานประมูล ไม่แน่ว่าอาจแตะหลักสิบล้านหยวนได้สบายๆ แต่ยังไงเสีย มันก็เป็นของที่ประกอบขึ้นมาใหม่ในยุคปัจจุบัน หากสำนักประมูลของเขารับไปขาย ย่อมมีความเสี่ยงไม่น้อย

เมื่อเห็นท่าทีลังเลของไต้เฉวียน ลู่เหย่ก็ยิ้มพลางเสนอว่า "คุณไต้ครับ ถ้าอีเฉวียนประมูลชามใบนี้ออกไปได้ ผมให้ส่วนแบ่งอีเฉวียนสิบห้าเปอร์เซ็นต์เลยครับ แถมยังรับประกันให้อีกข้อ ถ้าผู้ซื้อสามารถพิสูจน์ได้ว่าของชิ้นนี้เป็นงานบูรณะยุคปัจจุบัน โดยที่ตัวชามยังคงสภาพเดิมไม่แตกหักเสียหาย ผมยินดีคืนเงินที่ได้จากการประมูลให้เต็มจำนวนเลยครับ"

ทุกคนฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง เจ้าฉวนอดหัวเราะไม่ได้ "มีข้อเสนอดีขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย รู้งี้ฉันเปิดสำนักประมูลเองไปแล้ว! คุณไต้ ถ้าคุณไม่เอานะ เสี่ยวลู่…เอามาฝากขายที่ร้านฉันดีกว่า ฉันก็คิดแค่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เหมือนกัน!"

"เอาสิ ทำไมจะไม่เอาล่ะ! เสี่ยวลู่รับประกันขนาดนี้แล้ว ถ้าฉันยังปฏิเสธก็โง่เต็มทนแล้ว!" ไต้เฉวียนหัวเราะร่า

"ชามใบนี้ไม่แน่อาจจะทุบสถิติราคาสูงลิ่ว คุณไต้ต้องตั้งชื่อดีๆ แล้วคิดคำโปรโมตให้เจ๋งๆ หน่อยแล้วล่ะ" เจ้าฉวนแนะ

"อาจารย์หูช่วยตั้งชื่อให้หน่อยสิครับ" ไต้เฉวียนหันไปขอความเห็น

หูลี่หมิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "เรียกว่า 'ชามลายครามใบใหญ่บูรณะฝังเงินสมัยราชวงศ์หมิง' เป็นไง"

"อาจารย์หูตั้งชื่อได้สุดยอดมากครับ ทำให้คนเข้าใจไปตามนั้นตั้งแต่แรกฟัง จูงใจคนได้ดีเหลือเกิน" ลู่เหย่ยิ้ม "คุณไต้นำไปลองพิจารณาดูนะครับ"

"ไม่ต้องพิจารณาแล้ว เอาชื่อนี้นี่แหละ โดนใจสุดๆ" ไต้เฉวียนหัวเราะชอบใจ

หลังจากตรวจชามลายครามใบใหญ่เสร็จ ลู่เหย่ก็ดันกล่องโฟมอีกใบเข้ามา

"ยังมีของอีกชิ้นหนึ่ง รบกวนทุกท่านช่วยดูให้หน่อยครับ" ลู่เหย่เปิดฝากล่องโฟมออก

"โอ้โห เครื่องสัมฤทธิ์นี่!" เจ้าฉวนทักขึ้น "ให้อาจารย์หูส่องดูก่อนเลยดีกว่า"

หูลี่หมิงไม่รอช้า ยกกุ่ยสัมฤทธิ์ออกมาจากกล่องโฟมทันที

"สภาพสมบูรณ์ดีมาก ลายเถาเที่ยด้วย…" หูลี่หมิงพูดพลางยกกุ่ยสัมฤทธิ์ขึ้นมาหมุนดูอย่างพินิจพิเคราะห์

"เฮ้ย!" จู่ๆ หูลี่หมิงก็ร้องอุทานลั่น

"เป็นอะไรไปครับ" ไต้เฉวียนกับเจ้าฉวนสะดุ้งตกใจกับเสียงของหูลี่หมิง

"กุ่ยใบนี้มีจารึกด้วย!" หูลี่หมิงตาโต

"จริงเหรอ" ทั้งไต้เฉวียนและเจ้าฉวนรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูทันที

"โอ้โห ผนังด้านในมีจารึกเต็มไปหมดเลยนี่หว่า!" ไต้เฉวียนกับเจ้าฉวนหันมามองหน้ากันตาค้าง

"อาจารย์หู รีบดูเร็วเข้า จารึกนี้เขียนว่าอะไรน่ะครับ" เจ้าฉวนรีบเร่งเร้า

เจ้าฉวนวนเวียนอยู่ในวงการของเก่ามาเกือบยี่สิบปี สายตาในการดูของนับว่าอยู่แถวหน้า เขารู้ดีว่ามูลค่าที่แท้จริงของเครื่องสัมฤทธิ์อยู่ที่จารึกพวกนี้นี่แหละ พูดง่ายๆ ก็คือ ตัวอักษรบนเครื่องสัมฤทธิ์แค่ตัวเดียวก็มีราคาอย่างน้อยสามหมื่นหยวนแล้ว ยิ่งถ้าเนื้อหาจารึกนั้นน่าตื่นตะลึง เช่น บันทึกเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ ราคาก็จะพุ่งทะยานจนประเมินค่าไม่ได้ทันที

หูลี่หมิงเพ่งมองตัวอักษรจารึกบนผนังด้านในของกุ่ยสัมฤทธิ์อย่างละเอียด แล้วเอ่ยขึ้นว่า "นี่น่าจะเป็นเครื่องสัมฤทธิ์ในยุคจั้นกั่ว และจารึกนี้น่าจะเป็นอักษรของแคว้นฉู่ เพียงแต่อักษรยุคจั้นกั่วค่อนข้างซับซ้อน ผู้เชี่ยวชาญในประเทศที่อ่านออกยังมีไม่กี่คน ต่อให้อ่านได้ก็ต้องเปิดตำราค้นข้อมูลเทียบ ตอนนี้ผมก็อ่านออกแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น"

ลู่เหย่ได้ยินแล้วก็อดนับถือหูลี่หมิงไม่ได้ แค่กวาดตามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นอักษรแคว้นฉู่ในยุคจั้นกั่ว ฝีมือระดับนี้นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ

"อาจารย์หูดูไม่ผิดเลยครับ เป็นจารึกของแคว้นฉู่จริงๆ" ลู่เหย่พูดเสริม "ผนังด้านในมีอักษรทั้งหมดเก้าสิบเจ็ดตัวครับ"

"เก้าสิบเจ็ดตัวเลยเรอะ!" เจ้าฉวนกับไต้เฉวียนตะลึงงัน "แล้วมันบันทึกเรื่องอะไรไว้ล่ะ"

"เรื่องนี้ต้องค้นคว้าข้อมูลอย่างละเอียดถึงจะแปลได้ครบถ้วน ชั่วครู่ชั่วประเดี๋ยวคงอ่านไม่ออกหรอก แถมอักษรแคว้นฉู่ยังขึ้นชื่อว่าอ่านยากที่สุดในบรรดาอักษรโบราณด้วย" หูลี่หมิงว่า "เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมถ่ายรูปส่งไปให้เพื่อนคนหนึ่งช่วยดู เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรโบราณโดยเฉพาะ"

หูลี่หมิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายภาพสองสามรูป แล้วส่งเข้าวีแชตทันที

"อาจารย์หูครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยอ่านตำราวิจัยอักษรโบราณมาบ้าง พอจะจับใจความจารึกนี้ได้คร่าวๆ อยู่ครับ" ลู่เหย่เอ่ยขึ้น

"หือ" หูลี่หมิงเบิกตากว้าง รีบถาม "เสี่ยวลู่อ่านอักษรแคว้นฉู่ออกด้วยเหรอ ไหนลองบอกมาซิว่าจารึกนี้เขียนถึงเรื่องอะไร"

"กุ่ยสัมฤทธิ์ใบนี้เป็นของที่กษัตริย์แคว้นฉู่พระราชทานให้แก่แม่ทัพใหญ่เซี่ยงเยี่ยนแห่งแคว้นฉู่ครับ" ลู่เหย่ตอบ

"เซี่ยงเยี่ยนงั้นเหรอ!" หูลี่หมิงตกใจจนแทบไม่เชื่อหู

"เซี่ยงเยี่ยนคือใครน่ะครับ" ไต้เฉวียนถามแทรก

"เซี่ยงเยี่ยนคือแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่" เจ้าฉวนช่วยอธิบาย "ปู่ของเซี่ยงอวี่ไงล่ะ!"

"ปู่ของเซี่ยงอวี่เนี่ยนะ!" ไต้เฉวียนตาโต "ถ้าอย่างนั้นของชิ้นนี้ก็ไม่ใช่เล่นๆ แล้วสิ!"

"เสี่ยวลู่ เล่าต่อซิ จารึกบันทึกเรื่องอะไรไว้อีก" หูลี่หมิงกระตือรือร้นสุดขีด

"จารึกบันทึกเรื่องราวที่แม่ทัพใหญ่เซี่ยงเยี่ยนแห่งแคว้นฉู่ทำศึกชนะกองทัพใหญ่ของแคว้นฉินที่เมืองเฉิงฟู่ และสังหารนายกองของฉินไปถึงเจ็ดคนในการรบครั้งเดียวครับ" ลู่เหย่บอก

"ศึกเฉิงฟู่!" หูลี่หมิงอุทาน

เจ้าฉวนได้ยินเข้าถึงกับสูดปากเอาแอร์เย็นเฉียบเข้าไปเต็มปอด แล้วโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น "ถ้ายังงั้น นี่มันโบราณวัตถุระดับสมบัติชาติแล้วนะเนี่ย!"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของหูลี่หมิงก็ดังลั่นขึ้นมา