บทที่ 83 สร้างมูลค่าสูงสุด

ลู่เหย่ต่อสายหาเจ้าฉวน ให้ช่วยนัดหูลี่หมิงกับไต้เฉวียนมาจิบชาที่ร้านเจินกู่ไจ เขาอยากโชว์ชามลายครามที่เพิ่งบูรณะเสร็จ

ไม่ใชแค่ชามลายครามใบใหญ่ที่ลู่เหย่หอบหิ้วมาด้วย เขายังพกมังกรหยกตัวเล็กกับกุ่ยของเซี่ยงเยี่ยนที่เพิ่งได้มาหมาดๆ ติดมือมาด้วย

ลู่เหย่นั่งแท็กซี่มาถึงตลาดของเก่า ก่อนจะอุ้มกล่องโฟมสองใบเดินเข้าร้านเจินกู่ไจ คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เห็นเข้าคงนึกว่าเป็นพ่อค้าอาหารทะเลสดที่ไหนมาส่งของ

เพราะแม่ของลู่เหย่ขายข้าวผัด วัตถุดิบส่วนใหญ่เลยต้องเก็บไว้ในกล่องโฟมเพื่อรักษาความสดก่อนขนไปที่แผงริมถนน ที่บ้านเขาเลยไม่มีอะไรเยอะ นอกจากกล่องโฟมกองพะเนิน ด้วยเหตุนี้ เวลาจะพกของโบราณไปไหนมาไหน ลู่เหย่เลยติดนิสัยคว้ากล่องโฟมมาใช้จนชิน

ที่โต๊ะน้ำชา หูลี่หมิงมาถึงก่อนแล้ว พอเขาเห็นลู่เหย่อุ้มกล่องโฟมสีขาวสองใบเดินเข้ามา เจ้าฉวนก็อดหัวเราะไม่ได้ "นี่แกจะมาขายปลาหรือขายกุ้งเนี่ย ไปเหมากล่องโฟมจากตลาดค้าส่งมาถมที่บ้านหรือไง"

"แม่ผมชอบใช้กล่องโฟมตอนไปจ่ายตลาดน่ะครับ มันเก็บความสดได้ดี" ลู่เหย่ตอบพลางวางกล่องทั้งสองใบลงอย่างเบามือ

"พูดไปใครจะเชื่อ กล่องโฟมพวกนี้ใส่ของโบราณมูลค่าหลายล้านเฉียดสิบล้านเชียวนะ" เจ้าฉวนหัวเราะร่า "แต่มุกนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ปลอดภัยดี ใครจะไปคิดว่าข้างในมีของมีค่า ปลอดภัยกว่าตู้เซฟตั้งเยอะอีก"

คนในห้องพากันหัวเราะชอบใจ

ลู่ซินรีบรินชาใส่แก้วแล้วยื่นมาวางตรงหน้าลู่เหย่อย่างเบามือ

"มีน้ำเย็นไหมครับเนี่ย? อากาศร้อนตับแลบขนาดนี้ ยังจะนั่งจิบชาร้อนกันอยู่อีกเหรอ" ลู่เหย่ถามพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก

"ยิ่งอากาศร้อน ยิ่งต้องดื่มของร้อนสิ" หูลี่หมิงหัวเราะร่า

ลู่ซินหันไปหยิบน้ำแร่จากด้านหลังมายื่นให้ "งั้นดื่มน้ำแร่ไปก่อนแล้วกัน"

ลู่เหย่รับขวดน้ำมาแล้วยกดื่มอึกใหญ่ไปครึ่งขวด

"คุณไต้ยังไม่มาอีกเหรอครับ?" ลู่เหย่ถามหลังจากวางขวดน้ำลง

"มาแล้วๆ!" ยังไม่ทันขาดคำ ไต้เฉวียนก็ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี "เสี่ยวลู่ วันนี้เอาของดีอะไรติดมือมาล่ะ? โอ๊ะ อาจารย์หูก็อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย!"

"ก็ชามลายครามใบใหญ่ที่ผมเหมาซื้อมาจากเถ้าแก่เจ้าคราวก่อนไงครับ ในที่สุดผมก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจบูรณะมันจนเสร็จแล้ว เลยอยากเชิญคุณไต้กับอาจารย์หูมาช่วยดูด้วยกันหน่อย" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"ชามลายครามใบที่แหว่งไปใบนั้นซ่อมเสร็จแล้วเหรอ?" ไต้เฉวียนทวนคำด้วยความทึ่ง "งั้นฉันต้องขอดูหน่อยแล้วว่าเธอซ่อมมันยังไง ก่อนหน้านี้งานฝ่าหลางฉ่ายใบนั้นถึงจะซ่อมได้เนียนกริบไร้รอยต่อ แต่อย่างน้อยเศษกระเบื้องก็ยังอยู่ครบ แค่เอามาต่อกันเท่านั้น แต่ชามลายครามใบนี้มันแหว่งหายไปชิ้นหนึ่งเลยนะ เธอคงไม่ได้จะบอกฉันหรอกนะว่าบังเอิญไปเจอเศษที่หายไปน่ะ?"

"จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ!" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"ในเมื่อหาเศษเดิมไม่เจอ งั้นคงไม่ใช่ว่าเอาดินพอร์ซเลนมาพอกใหม่ แล้วชุบน้ำเคลือบนำไปเผาซ้ำหรอกนะ" ไต้เฉวียนหัวเราะ

"ถ้าทำแบบนั้น ผมคงไม่กล้าเชิญผู้อาวุโสทุกท่านมาดูหรอกครับ" ลู่เหย่ยิ้ม "อีกอย่าง คราวก่อนอาจารย์หูก็กำชับผมซ้ำๆ ว่าห้ามใช้เทคนิคสมัยใหม่ไปซ่อมชามลายครามใบนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับทำลายมันทิ้ง คำสั่งสอนของอาจารย์หู ผมจำขึ้นใจเลยครับ"

พอได้ยินลู่เหย่พูดแบบนี้ หูลี่หมิงก็ฟังแล้วรู้สึกปลื้มใจเป็นที่สุด จึงรีบยิ้มพลางกล่าวว่า "ด้วยฝีมือการซ่อมระดับชั้นครูของเสี่ยวลู่ คงไม่ใช้วิธีตื้นเขินพรรค์นั้นหรอก ทำแบบนั้นเขาเรียกว่าแค่ฟื้นฟูสภาพเดิม พอเอาไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ได้เท่านั้นแหละ"

"อาจารย์หูพูดถูกแล้ว ในแง่ธุรกิจการทำแบบนั้นถือว่าไม่ฉลาดเลย ไม่ได้ช่วยเพิ่มมูลค่าให้ของโบราณสักนิด แถมยังถูกคนจับผิดได้ง่ายด้วย" ไต้เฉวียนหัวเราะ "แต่ถึงอย่างนั้น ทุกวันนี้คนที่ทำแบบนั้นกลับไม่ได้น้อยลงเลยนะ"

"ทุกอย่างมันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ทั้งนั้นแหละ วงการเราเนี่ย เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญไปแล้ว" เจ้าฉวนหัวเราะร่า "เดี๋ยวนี้กระทั่งบริษัทประมูลอย่างพวกคุณยังไม่กล้ารับประกันเลยว่าของที่เคาะประมูลออกไปจะเป็นของจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ ใช่ไหมล่ะ"

อันที่จริงเจ้าฉวนพูดถูก ทุกอย่างล้วนขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ ตัวเขาเองที่ต้องเค้นสมองแทบแตกเพื่อซ่อมมันให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ก็เพื่อดันมูลค่าของมันให้ได้สูงสุดไม่ใช่หรือไง

"พูดก็พูดเถอะ ที่ทำแบบนั้นก็แค่เพื่อเลี่ยงปัญหาทางกฎหมาย แต่บริษัทประมูลที่มีมาตรฐานไม่มีที่ไหนอยากประมูลของปลอมหรอก เว้นเสียแต่ไม่อยากทำมาหากินแล้ว อยากทุบป้ายชื่อเสียงตัวเองทิ้ง" ไต้เฉวียนเอ่ยอย่างจริงจัง "แน่นอนล่ะ บางครั้งมันก็ต้องมีความผิดพลาดจนมองพลาดกันบ้าง เพราะงั้นจุดสำคัญที่สุดของวงการนี้ก็คือผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินนี่แหละ"

พูดจบไต้เฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองลู่เหย่ พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พูดถึงตรงนี้ เสี่ยวลู่ ฉันกำลังคิดจะไปหาเธออยู่พอดี นึกไม่ถึงว่าเธอจะให้เถ้าแก่เจ้านัดฉันมาก่อนเสียได้"

"คุณไต้มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ" ลู่เหย่ถาม

"ก็ไม่กี่วันก่อนบอกว่าจะหางานประเมินส่วนตัวให้ไม่ใช่เหรอ พอดีก่อนมาที่นี่มีเสี่ยใหญ่คนหนึ่งโทรหาฉัน อยากให้ช่วยแนะนำผู้ประเมินที่ไว้ใจได้ให้สักคน บอกว่าพรุ่งนี้มีของชิ้นใหญ่ที่มีมูลค่ามหาศาลต้องไปช่วยดู ฉันเลยแนะนำเธอไป บอกว่าเธอคือปรมาจารย์ด้านการประเมินระดับอัจฉริยะดาวรุ่งดวงใหม่ของประเทศเราเลยนะ" ไต้เฉวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจสุดๆ

"เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อเถอะ พวกเรามาเพื่อดูชามลายครามใบใหญ่ของเสี่ยวลู่นะ" หูลี่หมิงยิ้มพลางพูดแทรกขึ้น

"ใช่ๆ งั้นเปิดดูเลยดีกว่า" ไต้เฉวียนหัวเราะ "เอ๊ะ ทำไมมีสองกล่องล่ะ นอกจากชามลายครามแล้วยังมีของดีชิ้นอื่นอีกเหรอ"

"ยังมีของชิ้นใหญ่อีกชิ้นจริงๆ ครับ แต่พวกเรามาดูชามลายครามใบใหญ่ใบนี้กันก่อนดีกว่า" ลู่เหย่พูดพลางเปิดกล่องโฟมออก จากนั้นค่อยๆ ประคองชามลายครามใบใหญ่ฝังเงินสมัยราชวงศ์หมิงที่บูรณะเสร็จเรียบร้อยออกมา

"โห!" ทุกคนเห็นเข้าก็อุทานออกมาพร้อมกัน

"นี่… นี่คือชามลายครามใบเดิมก่อนหน้านี้เหรอ" หูลี่หมิงประคองชามขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด อดสงสัยไม่ได้ "อะไรกัน เสี่ยวลู่ นี่เธอถึงกับทุบชามจนแตกหมดเลยเหรอ"

"ทุบจนแตก แล้วสลับตำแหน่งมาประกอบใหม่ทั้งหมดเนี่ยนะ!" เจ้าฉวนมองตาค้างอ้าปากหวอ "เสี่ยวลู่ เธอนี่ใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!"

"พอดูรวมๆ แล้วชามใบนี้สวยมาก ลายเหมือนงานโมเสกเลย โดยเฉพาะเทคนิคการฝังเงินนี่มันช่างเฉียบขาดเหลือเกิน" ไต้เฉวียนรอจนหูลี่หมิงวางชามลง แล้วจึงค่อยๆ ประคองขึ้นมาดูบ้าง "ถ้าพวกเราไม่รู้เรื่องมาก่อน คงนึกว่าชามใบนี้ผลิตออกมาแบบนี้ตั้งแต่แรก ผิวด้านในชามเรียบเนียนเหมือนใหม่ แต่ด้านนอกกลับเป็นโมเสกฝังเงิน ช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ!"

"สวยมากจริงๆ นั่นแหละ!" หูลี่หมิงอดทอดถอนใจไม่ได้ "แต่ว่านะเสี่ยวลู่ ความคิดสร้างสรรค์ของเธอมันอาจหาญเกินไป ตามหลักการบูรณะแล้วต้องซ่อมของเก่าให้คงสภาพเดิม ในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีเครื่องกระเบื้องแบบนี้ปรากฏมาก่อนเลย ต่อให้เธอซ่อมได้ดีแค่ไหน แต่กลับยิ่งทำให้คนสงสัย รู้สึกว่านี่คืองานหัตถศิลป์ที่ประดิษฐ์ขึ้นมาใหม่ ไม่ใช่โบราณวัตถุ"

"ถ้ามันเป็นแค่ของธรรมดาแบบนั้น ผมคงไม่เชิญผู้อาวุโสทุกท่านมาดูหรอกครับ" ลู่เหย่มองทุกคนพลางยิ้ม จากนั้นชี้ไปที่ชามลายครามใบใหญ่ "ตอนที่ผมซ่อมชามใบนี้ ผมยึดหลักว่าต้องกล้าที่จะแหวกแนว มีแต่ความกล้าที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่เท่านั้นถึงจะดึงดูดสายตาผู้คน และสร้างมูลค่าที่สูงขึ้นมาได้ แน่นอนว่าผลข้างเคียงคือต้องถูกคนตั้งข้อสงสัยและนำไปตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้น ชามลายครามใบใหญ่ใบนี้ อย่าว่าแต่สายตาคนเลยครับ ต่อให้เอาไปตรวจด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน"

ทุกคนได้ยินก็ตกใจ โม้เกินไปหน่อยมั้งเนี่ย

"จะเป็นไปได้ยังไง" ไต้เฉวียนหัวเราะ "ชามลายครามของเธอมันแหว่งไปชิ้นหนึ่งแต่แรกแล้ว ถึงเธอจะจงใจสลับตำแหน่งเศษกระเบื้องเพื่อซ่อมมันขึ้นมา แต่อย่างน้อยเศษชิ้นหนึ่งในนั้นก็ต้องมีอายุไม่ตรงยุคสมัยแน่ๆ"

"ผมไม่ปิดบังคุณไต้หรอกครับ เศษกระเบื้องที่เอามาซ่อมเสริมเข้าไปมีทั้งหมดสามชิ้น ทั้งสามชิ้นล้วนเป็นเศษกระเบื้องลายครามสมัยเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง เป็นของที่ผมไปตระเวนหาซื้อมาจากถนนของเก่าครับ" ลู่เหย่กล่าว

"ต่อให้เศษกระเบื้องจะไม่มีปัญหา แต่จุดอื่นก็มีพิรุธตั้งเยอะแยะ อย่าว่าแต่เครื่องมือเลย ลองให้อาจารย์หูดูสิ ปราดเดียวก็ต้องดูออกแน่ว่านี่เป็นงานตัดต่อบูรณะขึ้นมาใหม่โดยคนยุคปัจจุบัน" ไต้เฉวียนเอ่ย

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้อาจารย์หูตรวจดูให้ละเอียดเลยดีกว่า" เจ้าฉวนยิ้มพลางยื่นแว่นขยายกำลังขยายสูงให้