บทที่ 82 คนละครึ่ง

หน้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่งใกล้กับวัดขงจื๊อทางตะวันตกของเมือง รถปอร์เช่ 911 สีไทเทเนียมพิงก์ของเจียงจื่อซ่วนจอดสนิทอยู่ ชายหนุ่มเดินดุ่มตรงเข้าไปในร้านแล้วมุ่งหน้าสู่ห้องส่วนตัวทันที

"ฉันบอกแกตรงๆ เลยนะพี่ถู แกหมายความว่าไงวะ แม่งเอาของปลอมมาให้ฉันเอาไปปล่อย แกคิดว่าฉันโง่หรือไง!" เจียงจื่อซ่วนเปิดฉากด่ากราดทันทีที่ก้าวพ้นประตู

"คุณเจียงอย่าเพิ่งโมโหสิครับ รีบนั่งลงดื่มชาก่อน ผมขอโทษขอโพยคุณตรงนี้เลย" คนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นถูเหล่ยที่เคยโผล่ไปร้านเจินกู่ไจในตลาดของเก่านั่นเอง

เจียงจื่อซ่วนทิ้งตัวนั่งลงอย่างหงุดหงิด คว้าถ้วยชาขึ้นมากระดกพรวดเดียวหมด

"แล้วคุณเอาของไปปล่อยที่ไหนมาล่ะครับ ทำไมถึงถูกตีว่าเป็นของปลอมได้?" ถูเหล่ยรินชาพลางเอ่ยถาม

"ที่ไหนน่ะเหรอ? ก็ต้องอีเฉวียนสิวะ บริษัทประมูลที่ใหญ่ที่สุดในปินไห่ ไม่ไปที่นั่นแล้วจะให้ไปที่ไหน!" เจียงจื่อซ่วนตอบ

"ที่ของไต้เฉวียนงั้นเหรอ แล้วใครเป็นคนประเมินล่ะ?" ถูเหล่ยถามต่อ

"แม่งเอ๊ย ไต้เฉวียนดันไปลากเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งมาดูของ" พอพูดถึงลู่เหย่ เจียงจื่อซ่วนก็ยังหัวเสียไม่หาย

"เด็กมัธยมปลาย?" ถูเหล่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่งแล้วรีบถามซ้ำ "แซ่ลู่ใช่ไหม?"

"ใช่ๆ แก รู้ได้ไงวะ? แกรู้จักมันด้วยเหรอ?" เจียงจื่อซ่วนอดประหลาดใจไม่ได้

"ก็ไม่แปลกหรอก" ถูเหล่ยถอนหายใจออกมา "ซวยแท้ๆ ดันไปเจอหมอนั่นเข้าจนได้"

"มันเป็นใครกันแน่? อย่าบอกนะว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์จริงๆ น่ะ? แค่เด็กเมื่อวานซืนเนี่ยนะ!" เจียงจื่อซ่วนเอ่ยอย่างดูแคลน

"คุณเจียง คนเราดูแค่หน้าตาไม่ได้หรอกนะ! เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นของคุณน่ะ เรียกได้ว่าเป็นงานเลียนแบบที่เนียนที่สุดในโลกแล้ว ถึงตอนนี้ยังไม่มีผู้เชี่ยวชาญคนไหนดูออกว่าเป็นของปลอม แม้แต่มือหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ระดับชาติยังดูไม่ออกเลย มีแค่เจ้าหนุ่มแซ่ลู่คนนี้นี่แหละ" ถูเหล่ยบอก

"จริงดิ? ฟลุกเดาถูกมากกว่ามั้ง? ไม่แท้ก็ปลอม แค่ทายมั่วๆ ก็มีโอกาสถูกตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว" เจียงจื่อซ่วนไม่เชื่อเด็ดขาด

"ตอนแรกผมก็คิดเหมือนคุณนั่นแหละ คิดว่าไอ้เด็กนี่คงฟลุกเดาถูก แต่คราวนี้คุณเอาไปให้ดูแล้วมันยังดูออกอีก มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ" ถูเหล่ยกล่าว

ถูเหล่ยพูดความจริง ก่อนหน้านี้แจกันเหมยผิงที่เขาเอาไปร้านเจินกู่ไจ ปากแจกันแคบขนาดแค่นิ้วเดียวลอดได้ ตอนทำเลยทิ้งร่องรอยการเชื่อมต่อที่ละเอียดอ่อนเอาไว้ ลู่เหย่ถึงมองเห็นได้ ตอนนั้นเขานึกว่าเจ้าหนุ่มนี่สายตาดีบวกกับโชคช่วย บังเอิญเห็นรอยต่อพอดีเลยตีเป็นของปลอม

แต่ไหที่เจียงจื่อซ่วนเอาไปคราวนี้เรียกได้ว่าทำออกมาเนียนกริบ ไร้รอยต่อ ไม่มีทางที่จะโดนจับผิดเพราะตำหนิเล็กๆ น้อยๆ ได้เลย ทว่าเขาก็ยังดูออกอยู่ดี

บอกได้คำเดียวว่า ไอ้เด็กนี่มีของจริง

"ฉันชักไม่เข้าใจแล้ว แกแม่งจงใจเอาของปลอมมาให้ฉันปล่อยทำไม คิดว่าฉันเป็นไอ้หน้าโง่ให้หลอกใช้หรือไง?" เจียงจื่อซ่วนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหัวข้อสนทนาโดนถูเหล่ยพาออกนอกลู่นอกทางไปไกล

"ก็เพราะผมเห็นแก่หน้าตาและสถานะของคุณเจียงน่ะสิ!" ถูเหล่ยหัวเราะ "ของที่คุณเจียงเป็นคนเอาออกไป ใครบ้างจะไม่ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ใครจะกล้าปฏิเสธ ใครจะกล้าเสียมารยาทกับคุณ?"

"เชี่ย! แกโง่หรือฉันโง่กันแน่?" เจียงจื่อซ่วนด่าอย่างเดือดดาล "ฐานะอย่างฉันมีไว้ให้แกเอามาทำเรื่องแบบนี้น่ะเหรอ?"

"คุณเจียงอย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ วงการของเก่าน่ะ ของแท้ของปลอมหมุนเวียนเข้าออกมันเป็นเรื่องธรรมดาจะตาย บริษัทลงทุนของคุณเองก็น่าจะเคยปล่อยของโบราณมาไม่น้อยแล้วนี่? เรื่องพวกนี้คุณน่าจะรู้ดีที่สุดแท้ๆ" ถูเหล่ยยิ้มประจบ "อีกอย่างผมก็ไม่ได้ให้คุณเจียงช่วยฟรีๆ เสียหน่อย ขอแค่ขายเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนใบนี้ได้ เงินที่ได้มาเราแบ่งกันคนละครึ่ง"

เจียงจื่อซ่วนชะงักไป คนละครึ่งงั้นเหรอ? มันเท่าไหร่กันล่ะนั่น?

ยังไม่ทันที่เจียงจื่อซ่วนจะคิดเสร็จ ถูเหล่ยก็พูดต่อว่า "เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนี้ คนที่ดูออกจริงๆ มีไม่กี่คนหรอก ถ้าไม่มีใครดูออกว่าเป็นของปลอม คุณรู้ไหมว่ามูลค่าของมันจะอยู่ที่เท่าไหร่?"

"หลายร้อยล้าน" เจียงจื่อซ่วนตอบ

"แหม ที่แท้คุณเจียงก็รู้นี่นา" ถูเหล่ยยิ้มกริ่ม "ลองคิดดูสิ เราแบ่งกันคนละครึ่ง ต่อให้ปล่อยได้สักสองร้อยล้าน คุณคนเดียวก็ได้ไปเหนาะๆ ร้อยล้านแล้วนะ!"

ได้ยินแบบนั้น เจียงจื่อซ่วนก็น้ำลายสอขึ้นมาทันที

"แถมเรื่องนี้ยังไม่มีความเสี่ยงอะไรเลย วงการของโบราณน่ะ ถ้าคุณดูออกว่าเป็นของปลอม อย่างมากก็แค่ไม่ซื้อ ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครเสียหายอะไร แต่ถ้าเกิดดูไม่ออกแล้วซื้อไป มารู้ทีหลังก็เอาผิดผมไม่ได้แล้ว นี่คือกฎของวงการ และกฎหมายก็เปิดช่องให้ด้วย" ถูเหล่ยหันไปมองเจียงจื่อซ่วนพลางยิ้ม "คุณเจียง คุณว่างานนี้ทำได้ไหมล่ะ ผมทำอะไรผิดต่อคุณเจียงหรือเปล่า?"

ในใจของเจียงจื่อซ่วนเบิกบานจนแทบจะเหาะได้แล้ว เขาคิดว่าขอแค่เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนใบนี้หลุดรอดสายตาใครสักคนแล้วปล่อยออกไปได้ ชาตินี้ทั้งชาติตัวเองก็ไม่ต้องเหนื่อยทำงานอีกต่อไป ไม่ต้องคอยแบมือขอเงินพ่อ แถมยังไม่ต้องโดนพ่อด่าสั่งสอนเช้าเย็นเรื่องให้ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว อย่าไปสร้างเรื่องเดือดร้อนให้ครอบครัวอีก

"แม่งเอ๊ย ทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้วะ" เจียงจื่อซ่วนหัวเราะร่า

"บางเรื่องมันบอกก่อนไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณรู้ตั้งแต่แรก ตอนไปอีเฉวียนคงหลุดพิรุธออกมาเยอะกว่านี้ ไม่รู้เรื่องน่ะดีที่สุดแล้ว" ถูเหล่ยหัวเราะ

"แล้วทีนี้จะทำไงต่อ?" เจียงจื่อซ่วนถาม

"ลองไปที่อื่นดูสิ บารมีระดับคุณเจียง ในปินไห่นี้มีบริษัทประมูลหรือตลาดของเก่าที่ไหนบ้างจะไม่ไว้หน้าคุณ?" ถูเหล่ยยอ

"นั่นสิ" เจียงจื่อซ่วนหัวเราะชอบใจ "งั้นพรุ่งนี้ฉันลองเอาไปที่เจ้าเต๋อดู"

"เจ้าเต๋อเหรอ?" ถูเหล่ยได้ยินก็รีบห้ามทันควัน "เจ้าเต๋ออย่าไปเด็ดขาด"

"เจ้าเต๋อเป็นบริษัทประมูลอันดับสองของปินไห่เลยนะเว้ย ขนาดไม่เล็กเลยนะ!" เจียงจื่อซ่วนสงสัย

"คุณเจียงเชื่อผมเถอะ ผมอยู่ในวงการนี้มาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว เจ้าเต๋ออย่าไปเลย แล้วก็ที่ตลาดของเก่ามีร้านชื่อเจินกู่ไจ ก็อย่าไปเหมือนกัน" ถูเหล่ยเตือน

"เจินกู่ไจเป็นร้านที่ค่อนข้างใหญ่ในตลาดของเก่าเลยนะ นั่นก็ไม่ให้ไปอีกเหรอ?" เจียงจื่อซ่วนเริ่มงงหนักขึ้นเรื่อยๆ

"ในเมืองปินไห่ยังมีบริษัทประมูลกับร้านของเก่าอีกตั้งเยอะแยะ เชื่อผมเถอะ ไปร้านอื่นดีกว่า ขอแค่มีคนรับ ราคาไม่ใช่ปัญหา ได้สักยี่สิบสามสิบล้านก็ปล่อยได้แล้ว" ถูเหล่ยหัวเราะเบาๆ "ถ้าไม่ได้จริงๆ ยังมีพวกงานพบปะแลกเปลี่ยนของสะสมส่วนตัวอีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? ระดับคุณเจียงเข้าไปร่วมงานพวกนั้นคงไม่ใช่เรื่องยากหรอกมั้ง?"

"ได้ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะลองไปดูที่อื่น" เจียงจื่อซ่วนตกลง

ลู่เหย่ออกจากศูนย์แลกเปลี่ยนของสะสมแล้วก็นั่งแท็กซี่ตรงไปที่ถนนของเก่าทันที ไม่ได้มาหลายวันแล้ว เขาอยากลองไปดูว่ามีของใหม่ๆ เข้ามาบ้างหรือยัง

หน้าร้อนแดดเปรี้ยงขนาดนี้ ช่วงเที่ยงๆ บนถนนของเก่าแทบไม่มีใครออกมาตั้งแผงเลย โชคดีที่ตอนลู่เหย่ไปถึงถนนของเก่าก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว พ่อค้าแม่ค้าหลายคนเริ่มทยอยกันออกมาตั้งร้าน

ลู่เหย่เดินวนดูรอบหนึ่ง ข้าวของส่วนใหญ่ก็ยังเป็นของเดิมๆ ไม่ค่อยมีอะไรแปลกใหม่เท่าไหร่

จนกระทั่งเดินมาถึงแผงที่คุ้นเคยแผงหนึ่ง ในที่สุดลู่เหย่ก็สะดุดตากับของชิ้นหนึ่งที่เขากำลังตามหาอยู่ มันคือหวีเงินเล่มหนึ่ง ซี่หวีเรียวเล็กและถี่มาก เขาลองใช้ป้ายตี้ทิงตรวจสอบดู พบว่าเป็นของสมัยราชวงศ์หมิง

เถ้าแก่เปิดราคามาหนึ่งหมื่น ลู่เหย่ต่อเหลือหนึ่งร้อย

จริงๆ แล้วนี่เป็นวิถีปกติของถนนของเก่า คนขายเปิดราคาเว่อร์ คนซื้อกดราคามิดด้าม ไม่ว่าของชิ้นนั้นจะเป็นยังไง ทั้งสองฝ่ายก็ไม่เคยถือสากัน

ความจริงเครื่องประดับจัดเป็นของสะสมที่มีมูลค่าค่อนข้างต่ำในบรรดาของโบราณ โดยเฉพาะหวีเงินตรงหน้านี้ที่ไม่มีประวัติความเป็นมา ลวดลายและสภาพธรรมดาเอามากๆ แทบไม่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์อะไรเลย ประเมินดูแล้วก็น่าจะอยู่ราวๆ สามสี่ร้อยหยวนเท่านั้น

หลังจากต่อรองกันไปมาอยู่พักใหญ่ ลู่เหย่ก็ซื้อมาในราคาห้าร้อยหยวน ซึ่งถือว่าเป็นราคาสูงแล้ว

ที่ลู่เหย่ซื้อหวีเงินอันนี้ไม่ใช่เพราะจะเอามาเจี่ยนโหล่วเพื่อเก็งกำไรแต่อย่างใด แต่กะจะเอามาใช้เป็นวัตถุดิบในการซ่อมชามลายครามใบใหญ่ของเขาต่างหาก

อายุของหวีเล่มนี้พอดีกับอายุของชามลายครามใบใหญ่เลย เป็นของสมัยราชวงศ์หมิงเหมือนกัน ชามลายครามใบใหญ่อยู่ในยุคเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง ส่วนหวีเล่มนี้น่าจะอยู่ในช่วงกลางถึงปลายราชวงศ์หมิง

ชามลายครามใบใหญ่ที่ลู่เหย่ต่อเชื่อมไว้ก่อนหน้านี้ ระหว่างเศษกระเบื้องแต่ละชิ้นมีรอยร่องเว้าที่มีความกว้างประมาณครึ่งก้านธูป และความหนาของซี่หวีถี่ๆ เล่มนี้ก็พอดีกับร่องบนชามลายครามใบใหญ่เป๊ะ ฝังลงไปได้พอดิบพอดี

พอกลับถึงบ้าน ลู่เหย่ก็ตัดซี่หวีทั้งหมดออกมา แล้วค่อยๆ บรรจงฝังลงไปในร่องของชามลายคราม

ไม่นึกเลยว่าความหนาของซี่หวีจะประกบเข้ากับร่องได้แนบสนิทขนาดนี้ พอฝังลงไปแล้วก็แค่ขัดแต่งเก็บรายละเอียดอีกแค่นิดหน่อย ไม่จำเป็นต้องไปดัดแปลงซี่หวีพวกนั้นมากมายเลย เป็นการรักษาร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ฝังแน่นอยู่บนซี่หวีเอาไว้ได้มากที่สุด

ชามลายครามใบใหญ่ฝังเงินสมัยราชวงศ์หมิงดูสวยงามไร้ที่ติและเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟ แม้ตัวชามจะไม่มีลวดลายภาพวาดที่เป็นหนึ่งเดียวกัน แต่เส้นสายลวดลายเงินที่สานกันเป็นโครงร่างไปทั่วทั้งใบกลับช่วยขับเน้นให้ชามลายครามใบนี้มีเสน่ห์และเอกลักษณ์ไปอีกแบบหนึ่ง