บทที่ 81 พบเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนอีกครั้ง

ไต้เฉวียนมองออกว่าลู่เหย่กำลังสงสัย จึงรีบอธิบาย "น่าจะไม่เหมือนกับชิ้นคราวก่อนหรอกนะ เพื่อนนักสะสมคนนี้เป็นญาติของผู้นำระดับเมือง น่าเชื่อถือกว่าคราวก่อนเยอะเลย เขาอยากเอามาลงประมูลที่นี่ ไม่ว่าของจริงหรือของเก๊ยังไงก็ต้องไว้หน้ากันหน่อย ตรวจสอบประเมินให้เป็นเรื่องเป็นราวไปเถอะ"

ลู่เหย่พยักหน้ารับ สำหรับเขาแล้วยังไงก็ได้ ไม่ได้สนใจหรอกว่าคนสะสมจะเป็นใคร

ลู่เหย่นั่งจิบชาในห้องทำงานของไต้เฉวียนไปได้แค่ถ้วยเดียว ก็แว่วเสียงคนตะโกนดังมาจากข้างนอก "คุณไโต้อยู่ไหมครับ!"

เถ้าแก่ไต้รีบออกไปต้อนรับ พลางยิ้มแย้ม "คุณเจียงตรงเวลาเป๊ะเลย เชิญข้างในดื่มชาก่อนสิครับ"

"เรื่องชาไว้ทีหลังเถอะ มาดูของรักของหวงของผมก่อนดีกว่า" ลู่เหย่ฟังน้ำเสียงแล้ว ถ้าไม่ใช่เจียงจื่อซ่วนจะเป็นใครไปได้อีก

"ได้เลยครับ รอสักครู่ ผมเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินมาแล้ว ไปที่ห้องประเมินพร้อมกันเลยครับ" ไต้เฉวียนพูดจบก็หันกลับเข้ามาในห้องทำงาน เรียกให้ลู่เหย่ออกมา

พอเจียงจื่อซ่วนเห็นลู่เหย่ก็อดหัวเราะไม่ได้ พลางพูดเยาะเย้ย "ผมบอกอะไรให้นะคุณไต้ นี่เหรอผู้เชี่ยวชาญที่คุณเชิญมาน่ะ?"

"อ๋อ ขอแนะนำหน่อยครับ นี่คือลู่เหย่ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านการประเมินของบริษัทอีเฉวียนเรา อย่าเห็นว่าเสี่ยวลู่อายุยังน้อยนะ ระดับฝีมือของเขาสูงมาก ไม่ด้อยไปกว่าพวกผู้เชี่ยวชาญรุ่นเก๋าในทีวีเลยล่ะ!" ไต้เฉวียนยิ้มบอก

"คุณไต้ คงไม่ได้กะจะต้มตุ๋นผมหรอกใช่ไหม? ผมอุตส่าห์ตั้งใจเอาของดีมาอุดหนุนธุรกิจของอีเฉวียนแท้ๆ เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนเนี่ยราคาตั้งหลายสิบล้าน ค่านายหน้าประมูลของพวกคุณยังไงก็ได้ไปเป็นล้านๆ แล้ว" เจียงจื่อซ่วนพูดด้วยความหงุดหงิด "ถึงจะคิดต้มกัน ก็ช่วยหาคนที่มันดูเข้าท่าเข้าทางกว่านี้หน่อยสิ"

ปากของเจียงจื่อซ่วนพ่นคำพูดไม่น่าฟังออกมาเรื่อยๆ แต่ลู่เหย่ก็ทำเป็นหูทวนลม เขามาเพื่อหาเงิน ขี้เกียจไปถือสากับคนพรรค์นี้

ถึงไต้เฉวียนจะได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์เหมือนกัน แต่คนทำการค้าเปิดประตูต้อนรับลูกค้าย่อมไม่อาจล่วงเกินใครง่ายๆ หากเกิดเป็นเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนของจริงขึ้นมา นั่นหมายถึงเงินค่านายหน้าตั้งหลายล้านเชียวนะ อีกอย่าง เจียงจื่อซ่วนก็ถือเป็นลูกหลานเจ้าหน้าที่ระดับสูง เลี่ยงได้ก็อย่าไปมีเรื่องจะดีที่สุด

"คุณเจียงอย่าเพิ่งใจร้อนเลยครับ พวกเราไปดูของที่ห้องประเมินกันก่อนดีไหม? คนเราจะมองแค่รูปลักษณ์ภายนอกกับอายุก็ไม่ได้หรอกนะ คุณเจียงเองอายุก็แค่ยี่สิบต้นๆ ยังเป็นถึงผู้บริหารบริษัทลงทุนได้เลยไม่ใช่เหรอครับ?" ไต้เฉวียนยิ้มประจบพลางช่วยเกลี่ยกล่อม

เจียงจื่อซ่วนเห็นไต้เฉวียนพูดดักคอไว้ขนาดนี้ จึงได้แต่เออออไปแกนๆ "ก็ได้ งั้นไปดูก่อน ผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าไอ้หนูนี่มันจะเป็นของเก๊หรือของจริง"

ด้านหลังเจียงจื่อซ่วนมีชายวัยกลางคนเดินตามมาคนหนึ่ง ในมือถือกล่องผ้าไหมใบใหญ่ ทั้งหมดจึงเดินตามไต้เฉวียนเข้าไปในห้องประเมิน

ห้องประเมินก็คือห้องเดียวกับที่คราวก่อนลู่เหย่เห็นหลิวกั๋วหัวใช้ตรวจสอบภาพเขียนพู่กันจีนนั่นเอง ด้านในมีเพียงโต๊ะยาวปูด้วยผ้านวมผืนหนึ่ง ด้านข้างมีพวกแว่นขยายกับเครื่องมือชิ้นเล็กชิ้นน้อยสำหรับตรวจประเมินวางอยู่

เมื่อเปิดกล่องผ้าไหมออก ก็เผยให้เห็นไหเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยราชวงศ์หยวนใบหนึ่ง ตัวไหมีฝาปิดอยู่ สภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิ ลวดลายบนตัวไหเป็นภาพวาดของหนานจี๋เซียนเวิง สื่อความหมายถึงการมีอายุยืนยาว

ทรงของไหใบนี้คล้ายคลึงกับไหภาพกุ่ยหลูกู้ลงจากเขาที่เคยประมูลไปในราคาสูงลิ่วถึง 280 ล้านหยวน เพียงแต่ดูแล้วมีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย

ถ้าชิงฮวาใบนี้เป็นของแท้ อย่างน้อยๆ ราคาก็ต้องแตะหลักร้อยล้าน!

ลู่เหย่ประคองไหออกมาอย่างเบามือ ดูเผินๆ แล้ว ไหใบนี้ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทั้งเรื่องสี น้ำเคลือบ เนื้อดิน รวมถึงฝีมือช่าง ล้วนมองหาจุดบกพร่องชัดเจนไม่เจอ

ทว่าตั้งแต่วินาทีแรกที่ลู่เหย่เห็นไหใบนี้ เขากลับรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด มีกลิ่นอายคุ้นเคยโชยมา ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้น

เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นนี้แทบจะมีกรรมวิธีการทำแบบเดียวกับของที่เคยเห็นในร้านเจินกู่ไจเป๊ะๆ เพียงแต่ใบนี้เป็นทรงไห ปากกว้าง มองเห็นด้านในทะลุปรุโปร่ง ไม่มีรอยต่อรอยปะใดๆ ทั้งสิ้น

แต่ใบนี้ก็ยังคงเป็นของเก๊อยู่ดี แถมยังใช้สูตรสีตัวใหม่ล่าสุดของญี่ปุ่นเหมือนกันเด๊ะ

หลังจากใช้ป้ายตี้ทิงตรวจสอบเรียบร้อย ลู่เหย่ก็ค่อยๆ วางไหกลับลงไป

"ของเก๊ครับ" ลู่เหย่พูดขึ้นเรียบๆ

พอได้ยินเข้า เจียงจื่อซ่วนก็ของขึ้นทันที "ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่ามาพล่ามส่งเดช! ตรงไหนที่ดูเป็นของเก๊ไม่ทราบ? แกน่ะดูเป็นจริงหรือเปล่าเนี่ย!"

"คุณรู้ไหมว่าถ้าของชิ้นนี้เป็นของจริง มันจะมีมูลค่าเท่าไหร่" ลู่เหย่ถาม

"อย่างน้อยก็สองสามสิบล้าน" เจียงจื่อซ่วนตอบพลางเชิดหน้า

"หึ!" ลู่เหย่หัวเราะเยาะ "สองสามสิบล้านงั้นเหรอ อย่างต่ำก็หนึ่งร้อยล้าน"

"หนึ่งร้อยล้าน?!" เจียงจื่อซ่วนชะงักไป คนที่เอามาให้บอกเขาแค่ว่าชิงฮวาใบนี้มีมูลค่าอย่างน้อยสิบล้านเท่านั้น

"คุณเจียงครับ เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนที่หลงเหลืออยู่บนโลกมีน้อยมากจริงๆ อย่างชิ้นนี้ถ้าเป็นของแท้ ราคาร้อยล้านก็ไม่ได้เกินจริงเลยนะ เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีชิ้นที่คล้ายๆ กับของคุณประมูลออกไปได้ถึง 280 ล้าน ถ้าชิ้นนี้เป็นของแท้แล้วนำเข้างานประมูลจริงๆ ไม่แน่ว่าอาจจะฟันราคาได้ระดับนั้นเลยก็ได้" ไต้เฉวียนยิ้มอธิบาย

เจียงจื่อซ่วนยืนอ้าปากค้าง ตกตะลึงตาโต "เชี่ย! มะ…แพงขนาดนั้นเลยเหรอ! ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็ยิ่งต้องประเมินให้ละเอียดสิ จะมาสุ่มสี่สุ่มห้าให้ใครก็ไม่รู้มาฟันธงว่าเป็นของเก๊ได้ยังไง!"

ไต้เฉวียนยิ้มพลางกล่าว "คุณเจียง เสี่ยวลู่เป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่เราเชิญมา เราย่อมเชื่อมั่นในสายตาของเขาเต็มร้อย หากประเมินผิดพลาด บริษัทอีเฉวียนของเรายินดีรับผิดชอบทั้งหมด ถ้าคุณยังไม่ปักใจเชื่อ จะส่งไปตรวจด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ดูก็ได้นะครับ เพียงแต่วิธีนั้นอาจจะทำให้เนื้อกระเบื้องเคลือบเกิดความเสียหายขึ้นบ้างเล็กน้อย"

เมื่อไต้เฉวียนพูดดักคอไว้ขนาดนี้ เจียงจื่อซ่วนที่คิดจะโวยวายเรื่องไม่เชื่อฝีมือลู่เหย่ก็จำต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปทันที

เจียงจื่อซ่วนไม่ได้โง่ ในใจจึงพอจะเดาออกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

พอเห็นอีกฝ่ายพูดไม่ออก ไต้เฉวียนจึงรีบยิ้มถามต่อ "ของแบบนี้หายากราคาสูงเป็นธรรมดา ไม่มีทางที่จะไปควานหาเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนมาได้ง่ายๆ หรอก ไม่ทราบว่าชิ้นนี้ของคุณได้มาจากไหนหรือครับ?"

"อ๋อ เพื่อนเอามาฝากไว้ที่ผมน่ะ ไหว้วานให้ช่วยเอามาประมูล" เจียงจื่อซ่วนตอบปัดไปที

ไหว้วาน? เพื่อนฝากมาอีกแล้ว ในเวลาไล่เลี่ยกันกลับมีของเลียนแบบขั้นเทพอย่างเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนของเก๊โผล่มาในปินไห่ถึงสองชิ้น แถมที่มาที่ไปยังเหมือนกันเปี๊ยบ

ลู่เหย่ได้ยินก็ชะงัก รีบเหลือบมองไต้เฉวียน ซึ่งฝ่ายนั้นเองก็สบตาตอบกลับมาพอดี ทั้งสองคนมองตากันอย่างรู้ความนัย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

"เอาเถอะ ในเมื่ออีเฉวียนของพวกคุณไม่กล้าเอาขึ้นประมูล งั้นผมเอาไปให้เจ้าอื่นดูแล้วกันนะ คุณไต้ ถึงเวลานั้นก็อย่ามาหาว่าผมไม่ช่วยอุดหนุนธุรกิจคุณล่ะ" เจียงจื่อซ่วนพูดจาประชดประชัน

"ยินดีเสมอครับ วันหน้าถ้าคุณเจียงมีของดีๆ อะไรอีก ก็เอามาให้อีเฉวียนของเราดูได้เหมือนเดิมนะ รับรองว่าจะคิดค่าธรรมเนียมในราคาพิเศษสุดๆ ให้เลย" ไต้เฉวียนตอบอย่างสุภาพ "คุณเจียง จะแวะไปดื่มชาที่ห้องทำงานผมก่อนไหมครับ?"

"ช่างเถอะ ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อน" เจียงจื่อซ่วนพูดจบก็สั่งให้คนยกกล่องผ้าไหมแล้วรีบเดินดุ่มๆ ออกไปทันที

ไต้เฉวียนเดินไปส่งเจียงจื่อซ่วนถึงหน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองลู่เหย่พลางยิ้มบางๆ "เสี่ยวลู่ เธอกับเจียงจื่อซ่วนเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?"

"เคยเจอครั้งหนึ่งครับ มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย" ลู่เหย่ตอบ

"มิน่าล่ะ เขาถึงได้ดูไม่ไว้ใจเธอขนาดนั้น!" ไต้เฉวียนว่า "แต่อย่างว่าแหละ อายุแค่นี้มาเป็นผู้เชี่ยวชาญการประเมินให้บริษัทประมูล มันยากที่จะทำให้คนอื่นเชื่อถือจริงๆ แต่ถ้าจะพูดถึงฝีมือระดับเธอ ถ้าไม่ได้มาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ก็น่าเสียดายแย่"

ลู่เหย่ฟังออกว่าไต้เฉวียนเริ่มนึกเสียใจที่ชวนเขามาเป็นผู้เชี่ยวชาญการประเมินให้บริษัท ก็จริงนั่นแหละ ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกและอายุเท่านี้ การจะมาทำหน้าที่นี้ให้บริษัทประมูลย่อมยากที่จะทำให้คนยอมรับ

"แต่ถ้าเป็นการรับประเมินส่วนตัวแบบเงียบๆ ละก็ เหมาะมากเลยนะ ถ้าเสี่ยวลู่สนใจ ฉันช่วยแนะนำพวกเถ้าแก่กระเป๋าหนักให้ได้ คนพวกนี้ชอบลงทุนกับของเก่าเป็นบ้า แต่ตัวเองดันดูไม่เป็น เลยต้องจ้างผู้เชี่ยวชาญอยู่เรื่อย แถมจ่ายค่าเหนื่อยงามมากด้วย" ไต้เฉวียนยิ้มพลางเอ่ยขึ้น คล้ายกำลังพยายามหาทางชดเชยอะไรบางอย่าง

ลู่เหย่ฟังแล้วรู้ทันที กระจ่างแจ้งแก่ใจดีว่าความหมายแฝงของไต้เฉวียนคืออะไร หลังจากนี้ทางอีเฉวียนคงไม่เรียกเขามาช่วยประเมินของให้อีกแล้ว

"ได้สิครับ รบกวนคุณไต้ช่วยแนะนำด้วยแล้วกัน" ลู่เหย่ยิ้มรับอย่างสุภาพ

เดิมทีคุยกันไว้ว่ายังมีของอีกหลายชิ้นที่จะให้ลู่เหย่ช่วยดู แต่ไต้เฉวียนกลับบอกยกเลิกกะทันหัน อีกอย่างของพวกนั้นมูลค่าก็ไม่ได้มากมายอะไร ตัวเอกของวันนี้จริงๆ มีแค่เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนชิ้นเมื่อครู่นั่นเอง

ลู่เหย่ไม่ได้คิดจะอยู่รบกวนต่อ จึงขอตัวเดินออกจากศูนย์แลกเปลี่ยนทันที ด้านไต้เฉวียนเองก็ถือเป็นคนตรงไปตรงมา ถึงแม้ตั้งแต่เริ่มจนจบจะกินเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่เขาก็ยังคงโอนเงินค่าจ้างให้ลู่เหย่ครบถ้วนหนึ่งหมื่นหยวนอยู่ดี