บทที่ 80 ซ่อมแซมชามลายคราม

ลู่เหย่ถือชามลายครามใบใหญ่ใบนั้นพลิกดูไปมาไม่หยุด เทียบกับเศษกระเบื้องที่เพิ่งไปคุ้ยได้มาจากถนนของเก่า พลางครุ่นคิดว่าจะซ่อมมันอย่างไรดี แต่แล้วมือเกิดลื่น ชามใบนั้นร่วงจากมือกระแทกโต๊ะ ชามใบโตที่เดิมทีก็บิ่นแหว่งไปมุมหนึ่งอยู่แล้ว คราวนี้เลยแตกหายไปอีกชิ้นหนึ่ง

“เชี่ยเอ๊ย!” ลู่เหย่อารมณ์เสียจัด ความผิดพลาดระดับอนุบาลที่คนวงในไม่ควรทำแบบนี้ ตัวเองดันพลาดซะได้

ยังดีที่เรื่องนี้เกิดขึ้นในบ้านตัวเอง ขืนไปเกิดข้างนอกแล้วเรื่องหลุดออกไป มีหวังได้กลายเป็นตัวตลกให้คนเขาหัวเราะเยาะกันทั้งบาง และคงไม่ต้องคิดจะหากินในวงการนี้อีกต่อไป

“จบกัน สามหมื่นหยวนละลายไปกับน้ำแล้ว!” ลู่เหย่มองชามลายครามที่มีเศษแตกเพิ่มมาอีกชิ้นพลางบ่นอย่างเซ็งๆ

แต่เซ็งก็ส่วนเซ็ง ลู่เหย่เปลี่ยนความคิดใหม่ ในเมื่อมันพังยับเยินขนาดนี้แล้ว ก็ถือซะว่าเสียเงินสามหมื่นหยวนทิ้งไป สู้ยอมหักไม่ยอมงอ ทุบชามให้แหลกไปเลยแล้วเหลือไว้แค่ก้นชามที่สมบูรณ์ดีกว่า

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ลู่เหย่ก็สะดุ้งตัวโยน ในหัวพลันปรากฏภาพชามลายครามใบใหญ่ใบใหม่ขึ้นมาทันที นอกจากส่วนก้นชามที่ยังสมบูรณ์แล้ว บริเวณรอบๆ ล้วนนำเศษกระเบื้องมาต่อประกบเข้าด้วยกัน แถมลำดับของเศษกระเบื้องพวกนี้ยังถูกสลับตำแหน่งจนมั่วไปหมด ลวดลายภาพวาดบนชามไม่มีความต่อเนื่องตามกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับภาพโมเสกไม่มีผิด

เดิมทีสิ่งที่ลู่เหย่กลุ้มใจคือเศษกระเบื้องที่หามาได้พอเอาไปซ่อมเสริมเข้าไป มันจะทำให้ภาพบนชามดูไม่เข้ากัน แต่ตอนนี้ดีละ ในเมื่อมันยิ่งพังกว่าเดิม ก็ทำให้มันสุดโต่งไปเลย ในเมื่อไม่มีทางซ่อมให้กลับมาสมบูรณ์แบบได้ ก็เล่นทางลัดแหวกแนวไปเลยสิ ทำให้ภาพบนชามใบใหญ่มันดูสับสนไร้ระเบียบยิ่งขึ้นไปอีก แถมยังต้องตั้งใจให้คนมองออกด้วยว่านี่คือชามลายครามที่ผ่านการซ่อมแซมมา

ทว่า สิ่งที่ลู่เหย่คิดไว้คือต้องไม่ทำให้คนรู้สึกว่านี่เป็นฝีมือคนยุคปัจจุบันทำแตกแล้วมาซ่อม ทางที่ดีที่สุดคือต้องทำให้รู้สึกเหมือนคนโบราณเป็นคนซ่อมแซม หรือกระทั่งจงใจซ่อมแซมให้ออกมาเป็นแบบนี้ จนกลายเป็นผลงานการซ่อมแซมเครื่องถ้วยชิงฮวาสุดสร้างสรรค์ระดับล้ำค่าของคนโบราณที่หาได้ยากยิ่ง

ลู่เหย่ลงมือใช้มือเปล่าตัดตามแนวรอบก้นชามอย่างพิถีพิถันเพื่อรักษาส่วนก้นที่สมบูรณ์เอาไว้ จากนั้นก็ตัดแต่งส่วนรอบๆ ของชามให้ได้ระเบียบ

พอตัดเสร็จก็ล้างทำความสะอาดคราบผง ลบเหลี่ยมขอบด้านนอกของเศษกระเบื้องทั้งหมดให้เอียงเล็กน้อย แล้วใช้กาวปลาเชื่อมประกบเข้าด้วยกัน หลังประกบเสร็จก็เก็บงานด้านในชามจนตาเปล่ามองไม่เห็นร่องรอย ทว่าด้านนอกระหว่างเศษกระเบื้องแต่ละชิ้นกลับเว้นร่องที่มีความกว้างประมาณครึ่งก้านธูปเอาไว้ ลู่เหย่เตรียมจะฝังโลหะอย่างทองแดงหรือทองคำลงไปเพื่อบดบังรอยเชื่อมต่อ

แต่ถ้าจะทำให้คนหลงคิดว่าเครื่องถ้วยชิงฮวาชิ้นนี้ถูกซ่อมแซมมาตั้งแต่ยุคโบราณ มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น ด้วยฝีมือขั้นเทพของลู่เหย่ สายตาเปล่าๆ ย่อมมองไม่ออกแน่ว่าเครื่องถ้วยชิงฮวานี้ถูกซ่อมขึ้นในยุคไหน ทว่าหากคิดจะหลบเลี่ยงการตรวจสอบด้วยเครื่องมือวิทยาศาสตร์นั่นแทบเป็นไปไม่ได้เลย ยกเว้นเสียแต่ว่าทุกจุดบนตัววัตถุที่เครื่องมือสามารถตรวจจับได้จะต้องเป็นของโบราณจริงๆ

ร่องรอยการประกบนั้นลู่เหย่กะว่าจะใช้วิธีฝังโลหะยึดไว้ ซึ่งโลหะเหล่านี้นี่แหละที่จะกลายเป็นจุดพิรุธที่ใหญ่ที่สุด

พอลู่เหย่ประกบชามลายครามเสร็จก็วางผึ่งลมเอาไว้ข้างๆ อย่างระมัดระวัง เขายังไม่รีบร้อนฝังเส้นโลหะลงไป เพราะในมือยังไม่มีของที่เหมาะสม

ทางโรงเรียนสอนขับรถส่งข้อความแจ้งเตือนมาให้ลู่เหย่ ให้เขาไปสอบวิชาที่สอง

เขากับหลงอ้วนสมัครเรียนพร้อมกัน วันเวลาสอบจึงถูกจัดไว้รอบเดียวกัน

ผลการสอบไม่ต้องเดาก็รู้ ลู่เหย่ย่อมสอบผ่านฉลุย ส่วนหลงอ้วนนี่สิอนาถแท้ สอบติดต่อกันสองรอบก็ยังไม่ผ่าน รอบแรกไม่คาดเข็มขัดนิรภัย รอบที่สองลงจากรถแล้วลืมดึงเบรกมือ

หลงอ้วนโอดครวญแทบขาดใจ ต้องรู้ก่อนนะว่าช่วงหน้าร้อนตับแลบแบบนี้ การต้องมาขับรถฝึกหัดที่ไม่มีแอร์มันโคตรจะทรมานเลย ที่สำคัญที่สุดคือยังต้องทนฟังครูฝึกด่ากราดซ้ำเติมอย่างไม่ไว้หน้าอีกต่างหาก

แน่นอนว่าความเจ็บปวดแบบนี้ลู่เหย่ไม่มีทางเข้าใจได้ เขาทำได้เพียงตบพุงที่สั่นกระเพื่อมของหลงอ้วนเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง “โอกาสดีออกไม่ใช่เหรอ แกไม่อยากลดน้ำหนักอยู่แล้วนี่ หวังว่าพอเปิดเทอมภาคเรียนหน้า กู้ม่านจะได้เห็นหนุ่มหล่อขับซูเปอร์คาร์ค่อยๆ มาจอดเทียบตรงหน้าเธอ แล้วพูดว่า 'คนสวย อยากขึ้นรถไปกินลมชมวิวด้วยกันไหมครับ' นะ”

“ชมวิวบ้านแกสิ! ทำไมแกไม่มาฝึกต่อเองล่ะวะ” หลงอ้วนตวาดแหว

“ปัญหาก็คือ ครูฝึกเขาไม่อนุญาตนี่สิ!” ลู่เหย่อวดเบ่งอย่างเหนือชั้น เล่นเอาหลงอ้วนแทบจะอกแตกตายตรงนั้น

พูดถึงกู้ม่าน ความจริงลู่เหย่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย ตามคำพูดของเขาเองก็คือ เขาไม่ได้ชอบเด็กที่ยังดูละอ่อนเกินไป เขาชอบคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่านี้หน่อย

แต่กู้ม่านกลับไม่ได้คิดแบบนั้น ปิดเทอมฤดูร้อนมาได้ไม่กี่วัน เธอก็โทรหาลู่เหย่ไปตั้งสองรอบ บอกว่าอยากจะปรึกษาขอคำแนะนำเรื่องวิธีเรียนจากเขา

ลู่เหย่ย่อมหาข้ออ้างปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อใย โบราณว่าไว้เมียเพื่อนห้ามแตะ ถึงแม้กู้ม่านจะไม่ได้เป็นอะไรกับหลงอ้วน แต่ในเมื่อไอ้อ้วนมันหมายปองอยู่ ลู่เหย่อย่างเขาก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด

สายที่โทรมาทั้งสองครั้งลู่เหย่เล่าให้หลงอ้วนฟังหมด ซึ่งก็แลกมาด้วยมื้ออาหารชุดใหญ่จากหลงอ้วนถึงสองมื้อ

ช่วงนี้เซียวเวยติดต่อกับลู่เหย่น้อยลง เธอตามเพื่อนร่วมชั้นไปถ่ายละครอีกแล้ว

เซียวเวยส่งรูปถ่ายมาให้ลู่เหย่เป็นตั้ง ล้วนเป็นรูปสาวใช้ตัวประกอบในชุดโบราณ แต่ดูๆ ไปแล้วก็สวยสะดุดตาจริงๆ

เซียวเวยบอกว่าตัวเองกำลังถ่ายละครอยู่ที่เมืองภาพยนตร์ใต้ภูเขาอู้หยวน ชวนให้ลู่เหย่กับหลงอ้วนแวะไปเที่ยวหา เธอบอกว่าคราวนี้ผู้กำกับถูกใจเธอ เลยเพิ่มบทพูดให้อีกหลายประโยค แถมยังบอกด้วยว่าคราวหน้าจะหาบทดีๆ เป็นเรื่องเป็นราวให้เล่นสักบท

อันที่จริงลู่เหย่ก็ไม่เคยไปเมืองภาพยนตร์ที่ภูเขาอู้หยวนมาก่อนเหมือนกัน ในใจคิดว่ารอให้หลงอ้วนสอบใบขับขี่เสร็จเมื่อไหร่ค่อยหาเวลาไปดูสักหน่อย

ไต้เฉวียนโทรศัพท์มาหาลู่เหย่ ถามว่าเขามีเวลาว่างพอจะไปช่วยตรวจสอบของโบราณให้สักสองสามชิ้นไหม

ลู่เหย่ย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ค่าตอบแทนชั่วโมงละหนึ่งหมื่นหยวน ใครหน้าไหนจะปฏิเสธลง

สถานที่นัดหมายย่อมเป็นบริษัทประมูลอีเฉวียนของไต้เฉวียน ตอนที่ลู่เหย่รีบไปถึงก็บังเอิญได้เจอกับคนคุ้นหน้าคนหนึ่งเข้าพอดี

ความจริงจะเรียกว่าคนคุ้นเคยก็พูดได้ไม่เต็มปาก แค่เคยเจอกันหนเดียว แต่การเจอกันครั้งนั้นกลับน่าประทับใจไม่ลืมเลือน เพราะยังไงซะเขาก็กินเงินอีกฝ่ายมาตั้งหนึ่งแสนหยวน

ตอนที่ลู่เหย่ก้าวลงมาจากรถแท็กซี่ ก็ประจวบเหมาะกับที่เจียงจื่อซ่วนเพิ่งจอดรถเสร็จพอดี

“อ้าว แม่งนี่นายน้อยลู่ไม่ใช่เหรอวะ” เจียงจื่อซ่วนปิดประตูปอร์เช่ 911 ดัง “ปัง” ก่อนจะหันมาเหยียดยิ้มให้ลู่เหย่ “ได้ยินมาว่าไอ้จนอย่างแกเรียนอยู่ ม.5 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดนี่หว่า แม่งเอ๊ย ฉันตาบอดเองที่นึกว่าแกเป็นเศรษฐีทำตัวติดดิน ที่แท้มาทำอะไรที่ศูนย์แลกเปลี่ยนของสะสมนี่ล่ะ นั่งแท็กซี่มาซื้อของเก่าเรอะ”

“ฉันจะมาทำอะไรมันเกี่ยวกับแกตรงไหนวะ” ลู่เหย่แค่นเสียงดูแคลน

“ที่แบบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่คนทั่วไปจะมาเดินเล่นได้หรอกนะ” เจียงจื่อซ่วนหัวเราะร่าขึ้นมาทันควัน “คงไม่ได้มารับจ็อบพิเศษช่วงปิดเทอมหรอกนะ”

ที่จริงแล้วเจียงจื่อซ่วนดันเดาถูกเผง ลู่เหย่ก็แค่มารับจ็อบทำงานจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ค่าจ้างมันค่อนข้างจะสูงลิ่วไปหน่อยเท่านั้นเอง

“เออ ฉันมารับจ็อบทำงานแล้วมันทำไมวะ ผิดตรงไหนเหรอ” ลู่เหย่สวนกลับ

“ไม่ผิดหรอก ไม่รู้ว่ามารับหน้าที่เฝ้าประตูเป็น รปภ. หรือว่ามาล้างส้วมล่ะ” เจียงจื่อซ่วนเยาะเย้ย “ทำงานงกๆ หาเงินแบบแก เลี้ยงผู้หญิงหน้าเงินอย่างเซียวเวยไม่รอดหรอกนะ นี่ แกมาทำงานงกๆ หาเงินแบบนี้เธอรู้เรื่องหรือเปล่าเนี่ย ให้ฉันช่วยถ่ายรูปส่งไปให้เธอดูหน่อยไหม”

เจียงจื่อซ่วนพูดพลางควักโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะกดถ่ายรูปลู่เหย่ ลู่เหย่ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย จึงสาวเท้าก้าวเข้าไปในศูนย์แลกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว

ทว่าเจียงจื่อซ่วนที่อยู่ด้านหลังกลับหัวเราะชอบใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ พลางสบประมาท “ไอ้กระจอกเอ๊ย ยังจะกล้าทำตัวเป็นคางคกขึ้นวออีก”

ไต้เฉวียนรอพบลู่เหย่อยู่ในบริษัทประมูลแล้ว พอเห็นเขามาถึงก็รีบแนะนำทันทีว่าอีกประเดี๋ยวจะมีของสองสามชิ้นให้เขาช่วยตรวจสอบ ซึ่งชิ้นหลักที่สำคัญที่สุดก็คือเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวน

เครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนเนี่ยนะ ลู่เหย่ได้ยินแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าเครื่องถ้วยชิงฮวาสมัยหยวนที่หลงเหลือรอดมาบนโลกนี้ก็มีอยู่ไม่กี่ชิ้นไม่ใช่เหรอ ไฉนช่วงนี้ถึงได้โผล่มาให้เห็นบ่อยนักนะ