บทที่ 79 กุ่ยของเซี่ยงเยี่ยน

ลู่เหย่พาสาวน้อยเดินออกไปได้แค่สิบกว่าเมตร พอหย่อนก้นนั่งลงหน้าแผงขายของอีกเจ้า พ่อค้าเจ้าของกระสอบปุ๋ยก่อนหน้านี้ก็กวักมือเรียกเขากลับไป

"ถ้าอยากได้จริงๆ เอาไปเลยสี่หมื่น" พ่อค้ากระซิบเสียงเบา

"สี่หมื่นเนี่ยนะถึงเรียกผมกลับมา?" ลู่เหย่โวย "เอาอย่างงี้ ต่างคนต่างถอยคนละก้าว สามหมื่นถ้วน ผมควักจ่ายเดี๋ยวนี้เลย จบๆ กันไป"

"ได้" พ่อค้าพยักหน้า ก่อนจะสำทับ "แต่ต้องเงินสดเท่านั้นนะ"

"แหงสิพี่ ถ้าพี่ไม่รับเงินสด ผมก็ไม่กล้าซื้อหรอก!" ลู่เหย่ว่าพลางล้วงเงินสดสามปึกส่งให้พ่อค้า

พ่อค้ารับเงินไปนับจนครบถ้วน ก่อนจะหยิบถุงพลาสติกสีดำจากด้านหลังมาห่อกุ่ยสำริดส่งให้ลู่เหย่

"เอาเถอะ ได้ของมาสองชิ้นนี้ก็ถือว่าคุ้มละ ไปกันเถอะ" ลู่เหย่เอ่ยพลางพาสาวน้อยเดินออกจากตลาดมืด

"ไหนนายบอกว่าจะมาเก็บตกของดีไง ทำไมยังต้องจ่ายเงินตั้งเยอะขนาดนี้ล่ะ?" ลู่ซินถามอย่างงุนงง

"ก็บอกแล้วไงว่าการเก็บตกของหลุดมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น" ลู่เหย่หัวเราะเบาๆ "สองชิ้นนี้ยังไม่นับว่าเป็นการเจี่ยนโหล่วหรอกนะ ของจริงมันต้องอารมณ์แบบจ่ายราคาของปลอมแต่ได้ของแท้ คนอื่นดูว่าเก๊ แต่เราตาถึงมองออกว่าเป็นของแท้ แถมได้มาราคาขี้ปะติ๋ว แต่นี่ทั้งคนขายคนซื้อต่างก็รู้แก่ใจอยู่แล้วว่าเป็นของจริง เลยไม่เข้าข่ายการเจี่ยนโหล่วแท้ๆ สักเท่าไร"

อันที่จริงที่ลู่เหย่พูดก็ไม่ถูกไปเสียทั้งหมด อย่างกุ่ยสำริดใบนี้ ข้อมูลระหว่างคนซื้อกับคนขายมันไม่เท่ากัน ลู่เหย่รู้ว่ามีรอยจารึกซ่อนอยู่ข้างใต้ แต่คนขายไม่รู้ ราคาที่ทั้งสองฝ่ายประเมินจึงห่างกันลิบ ดังนั้นถ้าจะพูดให้ถูก นี่ก็นับเป็นการเจี่ยนโหล่วได้เหมือนกัน

ทั้งสองคนเดินออกมาจากตลาดมืด เวลาเพิ่งจะตีสี่กว่าๆ เท่านั้น

"ไปกันเถอะ ที่พักฉันอยู่แถวนี้เอง ไปห้องฉันไหมล่ะ เดี๋ยวทำมื้อเช้าให้กิน" ลู่ซินยิ้มชวน

ลู่เหย่ก้มดูเวลาแล้วเห็นว่ายังเช้าตรู่เกินไป ขืนกลับบ้านตอนนี้แม่ต้องตื่นแน่ แถมร้านรวงข้างนอกก็ยังไม่เปิด สู้แวะไปนั่งเล่นห้องลู่ซินก่อนดีกว่า

ห้องพักที่ลู่ซินเช่าอยู่คนเดียวมีห้องน้ำในตัว ขนาดเพียงสิบกว่าตารางเมตร แม้จะคับแคบแต่เธอกลับจัดห้องไว้อย่างอบอุ่นน่าอยู่ทีเดียว

"นายตามสบายเลยนะ เดี๋ยวฉันทอดไข่ให้" ลู่ซินบอก

ห้องเล็กกระจิริดจนไม่มีแม้แต่โซฟา ลู่เหย่จึงได้แต่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

เพราะต้องถ่างตามาเดินตลาดมืด ลู่เหย่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน พอเอนหลังทอดกายลงบนเตียง ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้าใส่จนผล็อยหลับไปในพริบตา

ลู่เหย่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะเสียงนาฬิกาปลุกในมือถือ พอลืมตาขึ้นก็พบว่าลู่ซินนอนอยู่ข้างๆ กัน มิหนำซ้ำเธอยังลืมตาขึ้นมาแทบจะพร้อมกับเขาอีกด้วย

ทั้งคู่สบตากันนิ่งงันไปชั่วครู่

ลู่เหย่ได้กลิ่นกายหอมละมุนโชยมาจากตัวลู่ซิน จึงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "หอมจัง!"

ลู่ซินรีบผุดลุกขึ้นนั่ง หน้าแดงก่ำพลางหัวเราะแก้เก้อ "เผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย? แปดโมงครึ่งแล้ว ข้าวเช้าเย็นชืดหมดแล้วเนี่ย รีบลุกไปกินเถอะ"

ทั้งสองคนนั่งกินมื้อเช้าด้วยบรรยากาศเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะแยกย้ายกันที่หน้าห้อง ลู่เหย่ตรงกลับบ้าน ส่วนลู่ซินไปทำงาน

พอลู่เหย่กลับถึงบ้านก็แกะถุงพลาสติกสีดำออก แสงสว่างจ้าในตอนกลางวันทำให้เขามองเห็นกุ่ยสำริดใบนั้นชัดเจน ซึ่งดูต่างจากตอนอยู่ใต้แสงไฟสลัวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง

แม้หลายจุดจะถูกโคลนหนาและคราบสกปรกเกรอะกรังปกคลุมไว้ แต่ก็ยังพอดูออกว่ารูปทรงของกุ่ยสัมฤทธิ์ใบนี้ยังคงสมบูรณ์ดี ส่วนสภาพภายนอกกับเนื้อหาของจารึกจะเป็นอย่างไรนั้น คงต้องรอให้ทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยเสียก่อนถึงจะรู้แน่ชัด

ลู่เหย่ไม่ยอมปล่อยให้เสียเวลา เรื่องพักผ่อนเอาไว้ทีหลัง แล้วเริ่มลงมือทันที

การทำความสะอาดเครื่องสัมฤทธิ์แม้จะไม่ต้องเกร็งจนตัวสั่นเหมือนตอนจับเครื่องกระเบื้อง แต่ก็ต้องอาศัยความเป็นมืออาชีพสูงลิบเช่นกัน หากจัดการไม่ดี เบาสุดก็แค่ทำให้มูลค่าตก แต่ถ้าหนักหน่อยก็คือทำลายของโบราณชิ้นนี้พังยับไปเลย

ลู่เหย่ต้มน้ำหม้อใหญ่แล้วดักไอน้ำทำเป็นน้ำกลั่นขึ้นมา นี่คือน้ำที่เขาจะนำมาใช้ล้างกุ่ยสัมฤทธิ์

การล้างเครื่องสัมฤทธิ์ห้ามใช้น้ำประปาโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมันจะกัดกร่อนทำลายเนื้อโบราณวัตถุจนเสียหาย

พวกโจรขุดสุสานหลายคนที่พอขุดเจอเครื่องสัมฤทธิ์ก็รีบเอาไปเปิดน้ำล้างทันที แม้ภายนอกจะดูสะอาดตา แต่ความจริงนั่นคือการทำลายโบราณวัตถุอย่างย่อยยับที่สุด

พอนึกถึงตรงนี้ ลู่เหย่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าของร้านในตลาดมืดเมื่อตอนกลางวันดูจะมีภูมิความรู้ไม่เบา อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทะลึ่งเอามันไปล้างน้ำ แต่เลือกที่จะเก็บสภาพเดิมๆ เอาไว้

เขาใช้น้ำกลั่นแช่เพื่อให้โคลนและคราบสกปรกบนตัวกุ่ยอ่อนตัวลง จากนั้นค่อยใช้แปรงขนอ่อนขัดเบาๆ ส่วนคราบสกปรกหรือสนิมที่ฝังแน่นอยู่ตามร่องลายลึก ก็ใช้ไม้จิ้มฟันค่อยๆ บรรจงสะกิดออก

หลังจากทำความสะอาดขั้นต้นเสร็จ ลู่เหย่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นตัวอักษรจารึกอยู่บนผนังด้านในของกุ่ย พอนับคร่าวๆ แล้วมีทั้งหมด 97 ตัว

ทว่าเพราะสนิมเกาะหนาเตอะเกินไป ทำให้แยกแยะตัวอักษรแต่ละตัวได้ยาก จนยังไม่สามารถอ่านข้อความทั้งหมดได้

ลู่เหย่จึงออกไปซื้อกรดออกซาลิกที่ใช้สำหรับเช็ดกระจกมา แล้วเอาคอตตอนบัดจุ่มค่อยๆ แต้มเพื่อสลายคราบสนิมบนตัวอักษรออกทีละนิด

การทำความสะอาดเครื่องสัมฤทธิ์อย่างประณีตเป็นงานที่ต้องกินเวลานาน โดยเฉพาะส่วนที่เป็นรอยจารึก ซึ่งถือเป็นหัวใจหลักของมูลค่าโบราณวัตถุชิ้นนี้ จึงไม่ใช่สิ่งที่จะเร่งทำเสร็จได้ในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง

ลู่เหย่ใช้เวลาขลุกอยู่กับมันถึงสามวันเต็มๆ กว่าจะทำความสะอาดกุ่ยสัมฤทธิ์ใบนี้ได้สำเร็จ

เมื่อชะล้างคราบโคลนและสนิมส่วนใหญ่ออกไปหมด กุ่ยสัมฤทธิ์ที่สะท้อนอยู่ใต้แสงไฟก็ดูงดงามจับตา ลวดลายเถาเถี่ยบนตัวกุ่ยคมชัดวิจิตรบรรจง และที่สำคัญที่สุดคือจารึกบนผนังด้านในปรากฏให้เห็นอย่างแจ่มชัดแล้ว

กุ่ยสัมฤทธิ์จากยุคจั้นกั่วใบนี้สลักตัวอักษรของยุคจั้นกั่วเอาไว้ ซึ่งตัวอักษรในยุคนี้ถือว่าซับซ้อนที่สุด เพราะแต่ละแคว้นต่างก็มีรูปแบบเฉพาะตัวและแตกต่างกันลิบลับ

โชคดีที่ลู่เหย่อ่านหนังสือมานับไม่ถ้วน ตัวอักษรพวกนี้จึงไม่ได้เกินความสามารถของเขานัก

จารึกบนกุ่ยใบนี้เป็นอักษรของแคว้นฉู่ มีทั้งหมด 97 ตัว ซึ่งลู่เหย่พอจะจับใจความสำคัญได้ทั้งหมด

มันคือบันทึกเรื่องราวที่อ๋องแคว้นฉู่ประทานรางวัลให้แก่แม่ทัพคนหนึ่งนามว่า "เยี่ยน" เพื่อยกย่องสรรเสริญที่เขานำทัพบดขยี้กองทัพแคว้นฉินจนราบคาบ แถมยังสังหารแม่ทัพแคว้นฉินไปได้ถึงเจ็ดคนในการศึกครั้งเดียว

พออ่านจารึกจบ ลู่เหย่ก็พยายามนึกค้นในหัวว่าแม่ทัพที่ชื่อเยี่ยนคนนี้คือใคร สมองของเขาประมวลผลความรู้ที่มีอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์

"เซี่ยงเยี่ยนเหรอ" ลู่เหย่อุทานออกมาด้วยความตกใจ "แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่ ปู่ของเซี่ยงอวี่นี่หว่า! เชี่ย โคตรเจ๋ง!"

พอนึกขึ้นได้ ลู่เหย่ก็ต้องตกใจอีกระลอก เขาคิดในใจว่าถ้ากุ่ยสำริดใบนี้เพิ่งถูกขุดขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ มันจะไม่ใช่ของที่ขุดมาจากสุสานของเซี่ยงเยี่ยนหรอกหรือ น่าเสียดายชะมัด!

ลู่เหย่ถอนหายใจพลางลูบคลำกุ่ยสำริดเบาๆ เขาต้องค่อยๆ ลบล้าง "ไอดิน" ออกไป เพื่อทำให้มันดูเหมือนของเก่าที่ตกทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ไม่ใช่ของที่เพิ่งขุดลอกขึ้นมาจากหลุมศพ

ส่วนเจ้ามังกรหยกตัวเล็กนั่นจัดการง่ายกว่าเยอะ คราบสนิมดินไม่ได้หนาเตอะอะไร หลังจากแช่น้ำเพื่อ "คายดิน" อยู่สองวัน ลู่เหย่ก็พบว่าเนื้อหยกชิ้นนี้มีคุณภาพดีทีเดียว ผิวสัมผัสเนียนนุ่มมือ สงสัยก่อนจะถูกฝังลงดินคงมีคนหยิบขึ้นมาลูบคลำเล่นอยู่บ่อยๆ

ของทั้งสองชิ้นนี้ลู่เหย่ยังไม่รีบร้อนจะเอาไปขาย มังกรหยกต่อให้สวยแค่ไหนมูลค่าก็คงไม่สูงเท่าไร น่าจะอยู่ราวๆ แสนหยวน ส่วนมูลค่าของกุ่ยสำริดนี่สิกลับกันเลย อาจจะพุ่งสูงถึงหลายล้านหรือเป็นสิบล้าน แต่ปัญหาก็คือมันปล่อยยาก เพราะจัดเป็นโบราณวัตถุต้องห้ามในการซื้อขาย

ส่วนชามลายครามใบใหญ่ที่เขาได้มาในราคาสามหมื่นหยวนก่อนหน้านี้ เขายังวางมันทิ้งไว้ข้างๆ โดยไม่ได้ลงมือทำอะไร เพราะยังคิดไม่ตกว่าจะซ่อมอย่างไรให้มันเพิ่มมูลค่าได้สูงสุด

เอาเข้าจริง ถ้าจะซ่อมด้วยเทคนิคสมัยใหม่แล้ววาดลวดลายเคลือบผิวใหม่ก่อนเอาไปเผาซ้ำก็ทำได้อยู่หรอก ลองเสี่ยงดวงเอาไปปล่อยขายในตลาดอาจจะได้เงินสักสองสามล้าน

แต่ลู่เหย่ไม่อยากทำแบบนั้น เพราะนั่นไม่ใช่การบูรณะ แต่มันคือการทำลายต่างหาก