บทที่ 78 ตลาดมืด

ปกติเวลาลู่เหย่เจอลู่ซิน เธอจะสวมชุดกี่เพ้าประณีตงดงามอยู่เสมอ แต่นี่เป็นเวลานอกงาน เธอจึงเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีขาวแขนสั้นกับกางเกงยีนส์ขายาวรัดรูป แม้ดูเรียบง่ายแต่กลับขับเน้นรูปร่างเป๊ะปัง โชว์สัดส่วนชวนมองไปอีกแบบ

“แต่งตัวแบบนี้ ผมเกือบจำไม่ได้เลยนะเนี่ย!” ลู่เหย่หัวเราะร่า

“ทำไม ไม่สวยเหรอ” ลู่ซินยิ้มขำ

“สวยสิครับ คนสวยใส่อะไรก็สวยทั้งนั้นแหละ” ลู่เหย่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

ลู่ซินช่วยหาที่จอดจักรยานให้ลู่เหย่จนเรียบร้อย จากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าสู่ตลาดมืด

ตลาดมืดแห่งนี้กินแนวยาวไม่ใช่เล่น ทอดตัวไปตามถนนรอบวัดขงจื๊อเป็นวงกว้าง เต็มไปด้วยแผงลอยวางขายสารพัดอย่าง แต่ที่เยอะที่สุดเห็นจะไม่พ้นพวกของเก่า

ภายใต้แสงไฟถนนสลัว บรรยากาศรอบวัดขงจื๊อกลับคึกคักเป็นพิเศษ

แต่ละแผงจะเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะแบบชาร์จได้ไว้ดวงหนึ่ง เจ้าของร้านนั่งอยู่หลังแสงไฟเงียบๆ ไม่มีการส่งเสียงร้องเรียกลูกค้า หากคุณเดินเข้าไปนั่งยองๆ หน้าแผง จะหยิบจับชิ้นไหนขึ้นมาดูก็ตามสบาย พ่อค้าแม่ค้าจะไม่เอ่ยปากทักทายสักคำ เอาแต่รอให้คุณเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนเท่านั้น

ลู่เหย่พาลู่ซินตระเวนดูเฉพาะแผงที่ขายของเก่าและโบราณวัตถุ ซึ่งเอาเข้าจริง แผงพวกนี้แทบไม่ต่างจากที่ถนนคนเดินของเก่าเลยสักนิด

ทั้งสองเดินไปค่อนรอบแล้วก็ยังไม่เจอของมีค่าอะไร สู้ไปเดินที่ถนนคนเดินของเก่ายังไม่ได้ด้วยซ้ำ

ลู่ซินอดถอนหายใจไม่ได้ “ตลาดมืดนี่ก็แค่ตลาดนัดแบกะดินธรรมดาไม่ใช่เหรอ วางของระเกะระกะไปหมด จะมีของล้ำค่าได้ยังไงกัน ไม่น่าจะมีของดีหลุดรอดมาให้เราเก็บตกได้หรอก”

ลู่เหย่หัวเราะเบาๆ “ไอ้การเก็บตกของดีมันก็แค่คำพูดชวนฝันน่ะ ของแบบนั้นจะไปหาเจอง่ายๆ ได้ยังไง ถ้าเจอง่ายขนาดนั้นคงไม่มีค่าอะไรแล้วล่ะ ช่างเถอะ เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทางเอง ไปต่อกันดีกว่า”

ทั้งสองเดินสำรวจต่อไป จากถนนด้านหน้าวัดขงจื๊อเลี้ยววนมาทางถนนด้านหลังวัด

ตรงใต้ร่มเงาของต้นฮวายใหญ่หลังวัด ลู่เหย่ก็เหลือบไปเห็นแผงลอยแบบที่เขากำลังตามหาจนได้

แผงเล็กๆ แห่งนี้แตกต่างจากแผงอื่นอย่างเห็นได้ชัด แผงรอบข้างมักจะปูพรมหรือเสื่อไม้ไผ่ บางเจ้าถึงขั้นเอาโต๊ะพับตัวเล็กๆ มาตั้ง แต่แผงนี้กลับใช้เพียงกระสอบป่านผืนเดียวปูบนพื้น แถมยังมีเศษดินสีเหลืองเปรอะเปื้อนติดอยู่เต็มไปหมด

เจ้าของร้านสวมรองเท้าแตะกับหมวกฟางปีกกว้างที่ปิดบังใบหน้าไปเกินครึ่ง

ลู่เหย่สะกิดลู่ซินเบาๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้าแผง

ของที่วางบนกระสอบป่านมีไม่มากนัก ภายใต้แสงไฟถนนอันสลัวราง ข้าวของเหล่านั้นจึงดูมืดทึบไปหมด แผงนี้มีโคมไฟตั้งโต๊ะวางอยู่ดวงหนึ่งเช่นกัน ทว่าไม่ได้เปิดใช้งาน

ลู่เหย่กวาดสายตามองของบนกระสอบป่านรอบหนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบวัตถุชิ้นที่เล็กที่สุดและขาวที่สุดขึ้นมาถือดูอย่างแผ่วเบา

ครั้นเจ้าของร้านเห็นลู่เหย่หยิบของบนกระสอบขึ้นมา เขาก็กดเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะข้างกายทันทีโดยไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว ก่อนจะยกโคมไฟขึ้นมาช่วยส่องตรงจุดที่ลู่เหย่กำลังดูอยู่

สิ่งที่อยู่ในมือของลู่เหย่คือเครื่องหยก มันเป็นมังกรหยกตัวเล็กๆ ที่มีรูปทรงโค้งงอ อีกทั้งยังมีคราบสนิมสีฝังแน่นอยู่อย่างเด่นชัด

ลู่เหย่ยกหยกขึ้นมาดมใกล้ๆ จมูก กลิ่นดินจางๆ เตะจมูกชัดเจน บ่งบอกว่ามังกรหยกตัวนี้เพิ่งถูกขุดขึ้นมาได้ไม่นาน

“ของยุคไหนเนี่ย?” ลู่เหย่ถาม

“ไม่รู้ ตาดีได้ตาร้ายเสีย ตัดสินเอาเอง” พ่อค้าตอบเสียงเรียบ

“เพิ่งขุดขึ้นมาหมาดๆ เลยล่ะสิ?” ลู่เหย่ถามหยั่งเชิง

พรึ่บ! พ่อค้าดับไฟตั้งโต๊ะทันทีแล้วพูดเสียงเย็น “ตกลงจะซื้อไม่ซื้อ? ถามมากความจริง”

“อ้าวลุง ผมจะซื้อของ ถามนิดถามหน่อยจะเป็นไรไป? เปิดไฟก่อนสิ ผมยังดูไม่ชัดเลย” ลู่เหย่บ่น “ในตลาดมืดนี่ก็มีตั้งหลายแผง จะตื่นตูมอะไรกันนักหนา”

พ่อค้าไม่ต่อปากต่อคำ แต่ยอมเปิดไฟขึ้นมาอีกครั้ง

อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหย่มาเดินตลาดมืด เลยไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมของที่นี่เท่าไหร่ แม้เขาจะเคยอ่านเรื่องการซื้อขายโบราณวัตถุเพิ่งขุดพวกนี้จากในหนังสือมาบ้าง แต่ของจริงกับในตำรามันคนละเรื่อง แถมแต่ละที่ก็มีกฎเกณฑ์ต่างกันไป

อย่างเช่นในตลาดมืดแห่งนี้ คำถามที่ลู่เหย่โพล่งออกไปเมื่อกี้ว่า “เพิ่งขุดขึ้นมาหมาดๆ เลยล่ะสิ?” ถือเป็นข้อห้ามที่สะกิดต่อมโมโหพ่อค้าเข้าเต็มเปา

การซื้อของจากแผงแบบนี้ต้องพึ่งสายตาและความสามารถของตัวเองล้วนๆ พ่อค้าส่วนใหญ่จะไม่ตอบคำถามจุกจิก โดยเฉพาะเรื่องที่มาที่ไปของสินค้า

ลู่เหย่ก้มลงพิจารณามังกรหยกตัวนั้นอีกครั้ง เขาประเมินว่าน่าจะเป็นของก่อนราชวงศ์ฮั่น พอคิดในใจ ป้ายตี้ทิงในมือก็พลันอุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อย ยืนยันว่าการคาดคะเนของเขาถูกต้อง มังกรหยกชิ้นนี้เป็นของยุคจั้นกั๋วนั่นเอง

“เท่าไหร่ครับ?” ลู่เหย่ถามราคา

“สามหมื่น” พ่อค้าตอบห้วนๆ

ลู่เหย่ส่ายหน้าทันควัน “แพงไป ห้าพันแล้วกัน”

“ที่นี่ไม่ใช่แผงขายของเก๊ ไม่มีการต่อราคา” พ่อค้าตัดบทเสียงกระด้าง

ลู่เหย่หันไปทางลู่ซินแล้วถาม “มังกรหยกชิ้นนี้เข้าท่าดีนะ เธอเอาไหมล่ะ?”

“ตั้งสามหมื่นเลยเหรอ? แพงเกินไปแล้ว! ถ้าสามร้อยยังพอคุยกันได้ สามหมื่นฉันจะไปเอาเงินมาจากไหนล่ะ” ลู่ซินร้องเสียงหลง “ปกติเห็นนายไปเดินเก็บตกจ่ายแค่ไม่กี่ร้อยเองไม่ใช่เหรอ?”

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้พวกกระจอกมาเดินเก็บตกหรอกนะ เบิกตาดูซะบ้าง” พ่อค้าแค่นเสียงเย้ยหยัน

ลู่เหย่หัวเราะเบาๆ “ก็จริง แผงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับเก็บตกหรอก”

ลู่เหย่วางมังกรหยกในมือลง แล้วหันไปพิจารณาของชิ้นอื่นบนกระสอบป่านแทน บนนั้นมีเครื่องเขินสามชิ้น เป็นพวกภาชนะใส่อาหาร สภาพโดยรวมถือว่าพอใช้ได้ นอกจากนี้ยังมีชามสำริดใบหนึ่ง ภายใต้แสงไฟดูสนิมเกรอะกรังจนแทบมองไม่เห็นรายละเอียด

ลู่เหย่ลองใช้ป้ายตี้ทิงตรวจสอบดู ปรากฏว่าทั้งหมดล้วนเป็นของจากยุคจั้นกั๋วทั้งสิ้น

ลู่เหย่ค่อนข้างสนใจชามสำริดใบนี้เป็นพิเศษ ทว่าคราบดินโคลนที่จับแน่นผสมกับสนิมเขียวทำให้ดูแทบไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นอย่างไร นอกจากลวดลายสัตว์อสูรที่สลักไว้ด้านนอกแล้ว เขาก็มองไม่เห็นรายละเอียดอื่นเลย โดยเฉพาะก้นชามด้านในที่ถูกพอกด้วยคราบดินหนาเตอะ

ราคาของโบราณวัตถุประเภทสำริดนั้นแตกต่างกันลิบลับ อย่างชามสำริดขนาดเท่าหม้อไฟเล็กๆ ตรงหน้านี้ ถ้าเป็นของธรรมดาก็อาจจะแค่หลักพัน แต่ถ้าเป็นของเด็ดจริงๆ ราคาก็อาจพุ่งไปถึงหลักล้าน สิบล้าน หรือกระทั่งประเมินค่าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

คุณค่าของเครื่องสำริด นอกจากจะดูกันที่รูปทรงและความสมบูรณ์แล้ว หัวใจสำคัญที่สุดคือข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่แฝงอยู่ เช่น มีจารึกบนตัววัตถุหรือไม่ และเนื้อหาของจารึกนั้นบันทึกเรื่องราวอะไรไว้

ทว่าชามสำริดตรงหน้านี้กลับดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ลู่เหย่นึกในใจ: ชามใบนี้ต้องมีจารึกแน่ๆ

หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ป้ายตี้ทิงในมือเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก นั่นแสดงว่าชามใบนี้มีจารึกซ่อนอยู่จริงๆ!

ลู่เหย่อาศัยพลังจากป้ายตี้ทิงช่วยตรวจสอบคร่าวๆ จนกะประมาณได้ว่า บนชามสำริดใบนี้มีตัวอักษรจารึกอยู่ไม่ต่ำกว่าห้าสิบตัว

“ชามใบนี้เท่าไหร่ครับ” ลู่เหย่เอ่ยถาม

“สามหมื่น” พ่อค้าตอบนิ่งๆ

“เถ้าแก่ ถึงแผงพี่จะไม่ได้ขายของเก๊ แต่เปิดราคามาแบบนี้มันขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ เลยนะ” ลู่เหย่แกล้งทำเป็นฉุน “ดูสภาพชามสำริดนี่สิ เละเทะจนแทบดูไม่ได้ สนิมเกรอะกรังไปทั้งใบ ยังกล้าเรียกตั้งสามหมื่นอีกเหรอ เล่นของเก่าเป็นรึเปล่าเนี่ย ของสภาพดีกว่านี้ตั้งเยอะบางทียังขายไม่ได้ราคานี้เลยด้วยซ้ำ”

“ได้มายังไงก็ขายอย่างนั้น ไม่ได้ไปแตะต้องอะไรเพิ่มทั้งนั้นแหละ สนิมพวกนี้คนที่เขาเล่นเป็นเดี๋ยวก็เอากลับไปจัดการเอง ถ้าล้างออกมาแล้วเจอตัวหนังสือขึ้นมา ของชิ้นนี้มันจะเกินสามหมื่นไปไกลลิบเลยล่ะน้อง” พ่อค้าทำท่าทางวางก้ามเหมือนเซียนใหญ่

“แล้วถ้าล้างออกมาแล้วไม่มีตัวหนังสือล่ะ ไม่เจ๊งยับเหรอพี่ นี่ไม่ได้มาแทงหวยนะ” ลู่เหย่เถียง “ถ้าอยากขายจริงๆ ผมให้ห้าพัน”

“ไม่ซื้อก็ช่าง ไม่ลดสักหยวน” พ่อค้าตัดบทพลางดับโคมไฟตั้งโต๊ะลงอีกครั้ง

“งั้นชามสำริดกับมังกรหยก เหมาสองชิ้นเลย พี่คิดเท่าไหร่” ลู่เหย่ถามต่อทันควัน

“ห้าหมื่น” พ่อค้าตอบ

“สองหมื่น ถ้าได้ผมเอาเลย” ลู่เหย่ต่อรอง

พ่อค้าโบกไม้โบกมือเป็นเชิงว่าไม่ขาย

“ไม่ได้ก็ช่างเถอะ” ลู่เหย่ตัดใจแค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพาลู่ซินเดินจากไป