บทที่ 77 ไต้เฉวียนปิดดีล

แม้ถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยเคลือบฝ่าหลางฉ่ายสมัยชิงหย่งเจิ้งใบนี้จะไม่ใช่ของแท้สภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิ แต่การบูรณะมาได้ถึงระดับนี้ อย่างน้อยที่สุดก็ขายได้หลายแสนเฉียดล้าน หากโชคดีเจอเสี่ยตาถึงหน่อย จะขายได้ถึงหลักสิบล้านก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับยกให้คนอื่นกันหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?

ไต้เฉวียนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพูดว่า "เสี่ยวลู่ เรื่องนี้มันคนละเรื่องกันเลย เอาจริงๆ ฉันเองไม่ได้เชี่ยวชาญการดูของเก่าอะไรขนาดนั้นหรอก แต่คลุกคลีในวงการนี้มาเป็นสิบยี่สิบปี กฎกติกาอะไรฉันก็รู้ดี ถ้วยใบนี้ถึงจะเก็บมาจากที่ของฉันก็จริง แต่นาทีนั้นสำหรับฉันมันก็แค่ขยะ ยกให้นายไปแล้วก็ถือเป็นของนาย นายใช้ฝีมือซ่อมมันจนเสร็จ มันก็ต้องเป็นของนาย เป็นผลงานจากสายตาเฉียบแหลมในการเจี่ยนโหล่ว*ของนาย จะมายกให้ฉันฟรีๆ แบบนี้มันไม่เหมาะหรอก เท่าไหร่ก็ว่ากันไปตามนั้นดีกว่า"

หูลี่หมิงกับเจ้าฉวนฟังแล้วต่างก็พยักหน้าหงึกหงัก รู้สึกว่าไต้เฉวียนวางตัวได้ใจกว้างสมเป็นผู้ใหญ่มาก

ที่จริงเรื่องมันก็ควรจะเป็นไปตามหลักการนี้ เพียงแต่ไม่มีใครคิดว่าลู่เหย่จะใจป้ำขนาดนี้ต่างหาก

"ถ้างั้นในเมื่อคุณไต้จะซื้อ ก็เปิดราคามาได้เลยครับ ผมเองก็ไม่แน่ใจเรื่องราคาตลาด ถึงได้เอามาฝากขายที่นี่ไงล่ะครับ" ลู่เหย่พูด

ไต้เฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจรู้สึกลังเลสับสนอยู่บ้าง

"เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันให้เลขกลมๆ หนึ่งล้าน เสี่ยวลู่นายยอมเสียเปรียบหน่อย เป็นไง?" ไต้เฉวียนพูดจาเกรงอกเกรงใจ แต่ในใจกลับเจ็บกระดองใจแทบกระอักเลือด

เงินหนึ่งล้านหยวนจะว่าเสียเปรียบก็ไม่เชิง แต่ก็ไม่ใช่ราคาที่สูงที่สุด เพราะถ้าฝากขายที่ร้านของเจ้าฉวนยังมีโอกาสลุ้นราคาได้มากกว่านี้ อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะแตะเจ็ดแปดแสนหรือมากกว่านั้น

แต่ลู่เหย่ไม่ได้สนใจ ยังไงเสียของชิ้นนี้ก็เก็บมาจากที่ของอีกฝ่าย คนเราจะโลภเกินไปไม่ได้ ได้พอประมาณก็ควรหยุด

"ตกลงครับ เอาตามที่คุณไต้ว่าเลย" ลู่เหย่เอ่ย

ไต้เฉวียนเป็นคนทำงานเด็ดขาด พูดคำไหนคำนั้น เขากดโทรศัพท์สั่งให้ฝ่ายการเงินโอนเงินหนึ่งล้านให้ลู่เหย่ทันที จากนั้นก็เก็บถ้วยฝ่าหลางฉ่ายใบนั้นไปเลย โดยไม่ได้เซ็นสัญญาใดๆ กับลู่เหย่ด้วยซ้ำ

ต้องเข้าใจก่อนว่าไต้เฉวียนเปิดบริษัทประมูล ไม่เหมือนกับร้านของเจ้าฉวน เงินที่หมุนเวียนต้องผ่านบัญชีนิติบุคคล การโอนเงินระดับหนึ่งล้านย่อมต้องมีหลักฐานรองรับอย่างแน่นอน ทว่าไต้เฉวียนกลับบอกว่าไม่ต้อง เดี๋ยวเขากลับไปให้ลูกน้องจัดการเอกสารเอง

ทุกคนย่อมฟังออกว่าไต้เฉวียนหมายความว่าอย่างไร เขาไม่มีทางทิ้งร่องรอยใดๆ เกี่ยวกับถ้วยฝ่าหลางฉ่ายลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยใบนี้ไว้ อย่างน้อยก็ในอีกหลายปีนี้ และยิ่งไม่มีทางให้ใครรู้เด็ดขาดว่า โบราณวัตถุที่เขาเคยเงื้อกำปั้นทุบทิ้งไปกับมือชิ้นนั้น แท้จริงแล้วเป็นของแท้

หลังจากซื้อถ้วยใบนี้เสร็จ ไต้เฉวียนก็ยิ้มพลางหันมาพูดกับลู่เหย่ว่า "เสี่ยวลู่ ไม่ทราบว่านายสนใจมาเป็นผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบของบริษัทอีเฉวียนเราไหม"

ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ… ก่อนหน้านี้ลู่เหย่เคยช่วยเจ้าฉวนตรวจสอบมาแล้ว เครื่องลายครามชิงฮวาสมัยหยวนที่เปิดราคาห้าสิบล้านชิ้นนั้น ก็เป็นเขานี่แหละที่ดูออกว่าเป็นของปลอม

ยังไม่ทันที่ลู่เหย่จะได้อ้าปากตอบ ไต้เฉวียนก็ยิ้มพลางพูดต่อ "เรื่องฝีมือของเธอ ฉันเชื่อถือเต็มร้อยแน่นอน วางใจได้ ค่าตรวจสอบฉันก็จ่ายให้ในเรตผู้เชี่ยวชาญแถวหน้าเหมือนกัน ชั่วโมงละหนึ่งหมื่น"

ลู่เหย่ได้ยินแล้วก็แอบตกใจ ชั่วโมงละหนึ่งหมื่น แม่งจะสูงเกินไปแล้วมั้ง!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ไต้เฉวียนก็ยิ้มอีก "ราคานี้ถ้าเธอไม่เชื่อ ลองถามอาจารย์หูดูก็ได้ เรตของผู้เชี่ยวชาญแถวหน้าจริงๆ แน่นอน"

หูลี่หมิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางพยักหน้า "ตอนฉันรับงานข้างนอกก็ราคานี้แหละ แต่ช่วงหลายปีมานี้ฉันไม่ค่อยได้รับงานตรวจสอบให้ใครเท่าไหร่ พอมาเป็นรองผู้อำนวยการแล้วมันมีกรอบผูกมัดอยู่น่ะ"

"ว่าไงล่ะ" ไต้เฉวียนถาม

"ได้สิครับ" ลู่เหย่ยิ้มรับ

"พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็นึกขึ้นมาได้พอดี ลู่เหย่ เธอสนใจจะไปบรรยายเรื่องการบูรณะโบราณวัตถุให้เพื่อนร่วมงานที่พิพิธภัณฑ์ฟังบ้างไหม" หูลี่หมิงเอ่ยขึ้น

"ผมเนี่ยนะครับ" ลู่เหย่ตกใจ

ไม่ใช่แค่ลู่เหย่ที่ตกใจ แต่ทุกคนในที่นั้นต่างก็ตกใจกันหมด เพราะการที่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งจะไปบรรยายให้คนระดับมืออาชีพในพิพิธภัณฑ์ฟัง มันออกจะเกินจริงไปหน่อย

"ใช่แล้ว ฝีมือการบูรณะโบราณวัตถุของเธอยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถ้าไม่เอามาแบ่งปันก็เสียดายแย่" หูลี่หมิงบอก

"อาจารย์หู อย่าเลยครับ ผมไปยืนตรงนั้น ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนมาบรรยายหรอก ล้อเล่นกันแน่ๆ" ลู่เหย่ยิ้มเจื่อน

"ฉันพูดจริงนะ เธอลองเก็บไปคิดดูเถอะ" หูลี่หมิงกล่าวอย่างจริงจัง

"ไว้ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกันครับ" ลู่เหย่ตอบ

ไต้เฉวียนกับหูลี่หมิงเห็นว่าเจ้าฉวนกับลู่เหย่ยังมีเรื่องต้องคุยกันต่อ จึงพากันขอตัวกลับไปพร้อมกัน

เจ้าฉวนเดินออกไปส่งทั้งสองคนแล้วเดินยิ้มกลับเข้ามา "เสี่ยวลู่ อาจารย์หูถึงกับเอ่ยปากชวนเธอไปบรรยายที่พิพิธภัณฑ์ แสดงว่าฝีมือของเธอเข้าขั้นยอดฝีมือแล้วจริงๆ นะเนี่ย!"

"ผมจะมีฝีมือขนาดนั้นได้ยังไงกันครับ!" ลู่เหย่แย้ง

"แหม คนหนุ่มอย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลย!" เจ้าฉวนหัวเราะร่า "คนอื่นไม่รู้ แต่ฉันรู้นะ เครื่องลายครามชิงฮวาสองชิ้นที่เธอซ่อมก่อนหน้านี้ ฉันจะบอกให้ว่าขายไปได้ในฐานะของสมบูรณ์ทั้งคู่เลยนะ"

"จริงเหรอครับ" ลู่เหย่ประหลาดใจ

"ก็จริงน่ะสิ นี่เป็นเครื่องยืนยันชัดเจนเลยว่าฝีมือการซ่อมของเธอมันสุดยอดแค่ไหน!" เจ้าฉวนยิ้มกว้าง "แจกันเทียนฉิวผิงขายได้สี่ล้านสองแสน ไหสามขาขายได้สามล้านหกแสน ตามที่พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ สองชิ้นนี้ให้ราคาทุนเธอหกแสน ส่วนที่เกินมาแบ่งกันคนละครึ่ง ฉันจ่ายให้เธอสี่ล้านสองแสน"

คิดไม่ถึงเลยว่าเศษกระเบื้องที่เก็บมาสองชิ้น พอเอามาประกอบเข้าด้วยกันจนเป็นเครื่องลายครามชิงฮวาแล้ว จะทำเงินให้เขาได้ถึงสี่ล้านสองแสนหยวน ช่างเป็นลาภลอยจริงๆ

"น่าเสียดายก็แค่ถ้วยฝ่าหลางฉ่ายเมื่อกี้นี้แหละ ถ้าไม่ได้ให้ไต้เฉวียนเห็นก่อน ด้วยฝีมือบูรณะระดับนาย ขายได้เกินสิบล้านสบายๆ อยู่แล้ว" เจ้าฉวนยิ้ม "นายก็ใจถึงจริงๆ นะ"

"ก็เดิมทีมันเป็นของที่เก็บมาจากที่ของเขาอยู่แล้วนี่ครับ ไอ้ชิงฮวาสองชิ้นนั่นเขายังไม่รู้เรื่องเลย ขืนรู้เข้าคงได้กระอักเลือดตายแน่" ลู่เหย่ตอบ

วันเดียวลู่เหย่ฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ ห้าล้านสองแสนหยวน ยอดเงินในบัญชีพุ่งแตะหกล้านกว่าในพริบตา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังห่างจากเป้าหมายที่จะซื้อบ้านพักตากอากาศของครอบครัวคืนมาอีกไกลโข

เดิมทีปิดเทอมฤดูร้อนนี้เขาตั้งใจจะไปล่าสมบัติที่ภูเขาอู้หยวนอีกรอบ แต่พอหลงอ้วนกลายเป็นทายาทเงินเวนคืนตัวจริงเสียงจริงแบบนี้ ความกระตือรือร้นในการล่าสมบัติเลยหดหายไปเยอะ

ลู่เหย่ชวนหลงอ้วนไปภูเขาอู้หยวนอยู่สองครั้ง แต่เจ้าอ้วนก็ขอผลัดไปก่อนทั้งสองรอบ บอกว่าขอไปลงเรียนขับรถก่อน จะได้รีบทำใบขับขี่แล้วถอยรถมาขับสักคัน

หลงอ้วนลากลู่เหย่ไปสมัครเรียนขับรถด้วยกัน พอสอบทฤษฎีผ่าน วันแรกที่เริ่มฝึกขับรถ ลู่เหย่ก็โชว์ลีลาขับวนให้ครูฝึกดูรอบหนึ่ง ทำเอาครูฝึกยืนอ้าปากค้าง ฝีมือการขับรถของเขาเรียกได้ว่าเหนือกว่าครูฝึกไปหลายขุม

ครูฝึกโบกมือปัดอย่างยอมรับ "นายกลับบ้านไปรอฟังผลสอบเลย ถึงเวลาก็ค่อยมาสอบทีเดียวพอดี ช่วยฉันประหยัดค่าน้ำมันไปด้วย"

แต่หลงอ้วนนี่สิเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ต้นขาโดนฝ่ามือเหล็กของครูฝึกฟาดจนบวมเป่ง แถมยังต้องทนฟังคำด่าชุดใหญ่ "สมองหมูหรือไงวะ ฉันพูดภาษาคนฟังไม่รู้เรื่องเรอะ ไสหัวลงไปเลย แล้วดูว่าฉันทำยังไง!"

ก่อนหน้านี้ลู่เหย่เคยเปรยว่าจะไปตลาดมืด แต่ก็ไม่มีเวลาไปสักที คราวนี้พอปิดเทอมฤดูร้อนก็มีเวลาว่างเหลือเฟือแล้ว เขากับลู่ซินจึงนัดเจอกันที่หน้าวัดขงจื๊อ กะว่าจะไปเดินเที่ยวตลาดมืดในตำนานสักหน่อย

ตลาดมืดแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง ติดกับวัดขงจื๊อ ค่อนไปทางชานเมืองหน่อยๆ

ตลาดมืดจะเปิดทุกวันพุธตอนตีสามและปิดตอนหกโมงเช้าตรงเป๊ะ

ที่จริงตลาดมืดก็คือตลาดโต้รุ่งดีๆ นี่แหละ ไม่ได้น่ากลัวอย่างชื่อหรอก พูดง่ายๆ ก็คือการตั้งแผงลอยนั่นแหละ แค่ช่วงเวลามันแปลกกว่าชาวบ้านเขาหน่อยก็เท่านั้น

และเพราะความพิเศษของช่วงเวลานี่เอง ของที่เอามาวางขายที่นี่จึงมีแต่ของแปลกๆ ประหลาดๆ ปะปนกันไปหมด

ลู่ซินพักอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง ไม่ได้ไกลจากตลาดมืดเท่าไหร่ ตอนที่ลู่เหย่ปั่นจักรยานไปถึงหน้าวัดขงจื๊อ ลู่ซินก็ยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว