บทที่ 76 ถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมย

ลู่เหย่ยิ้มแล้วพยักหน้า “ฝีมือผมซ่อมเองจริงๆ ครับ ใช้เวลานานมากเลยทีเดียว”

หูลี่หมิงได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง เขามองลู่เหย่แล้วสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยปากถาม “เธอเป็นคนซ่อมมันขึ้นมาจริงๆ เหรอ”

“ผมจะหลอกอาจารย์หูไปทำไมล่ะครับ ผมซ่อมเองจริงๆ” ลู่เหย่บอก

“ไอ้หยา เสี่ยวลู่ ฝีมือเธอจะล้ำเลิศเกินไปแล้วมั้ง เอาอย่างนี้ไหม ไปทำงานที่พิพิธภัณฑ์เลย ไปช่วยซ่อมโบราณวัตถุ เป็นไง” หูลี่หมิงเสนอ

“อาจารย์หูจะรีบร้อนไปไหนกัน เสี่ยวลู่เขายังไม่จบ ม.ปลาย เลยด้วยซ้ำ รอให้เขาจบมหาวิทยาลัยก่อนค่อยมาดึงตัวสิครับ!” เจ้าฉวนหัวเราะร่า

“โอ้ ใช่ๆ ดูสิ พอฉันเห็นคนมีความสามารถอย่างเธอก็ตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย” หูลี่หมิงหัวเราะ “เดี๋ยวนี้คนที่มีทักษะบูรณะโบราณวัตถุระดับสูงอย่างเสี่ยวลู่นี่ ทั่วทั้งประเทศแทบจะพลิกแผ่นดินหาไม่ได้สักกี่คนแล้วนะ วันหน้าเธอต้องไปช่วยชาติดูแลซ่อมแซมโบราณวัตถุให้ได้ล่ะ เธอไม่รู้หรอกว่า ตามพิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ ทั่วประเทศมีโบราณวัตถุรอซ่อมอยู่อีกมากแค่ไหน แต่ดันไม่มีคนมีฝีมือแบบนี้เลย!”

ขณะที่หูลี่หมิงกับลู่เหย่กำลังคุยกัน ไต้เฉวียนก็เอาแต่จ้องถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยใบนั้นไม่วางตา ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ถ้วยใบนี้ดูคุ้นตามากเลยแฮะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

เจ้าฉวนเหลือบมองลู่เหย่แวบหนึ่งแล้วยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ลู่เหย่มองไต้เฉวียนพลางยิ้ม “ความจริงไม่ต้องปิดบังคุณไต้หรอกครับ ก่อนที่ถ้วยใบนี้จะซ่อมเสร็จ มันแหลกเป็นเศษกระเบื้องทั้งหมดเลย ผมไปคุ้ยเก็บมาจากเข่งเศษกระเบื้องที่ไม่มีใครเอาพวกนั้นน่ะครับ”

ไต้เฉวียนได้ยินแล้วถึงกับชะงัก รีบถามทันที “ฉันจำได้ว่าช่วงก่อนเธอเคยไปที่ศูนย์แลกเปลี่ยนเพื่อขอเศษกระเบื้องใช่ไหม”

ลู่เหย่ยิ้มพลางพยักหน้า

“หรือว่านี่จะ…” จู่ๆ ไต้เฉวียนก็ตกใจจนพูดไม่ออก

“เก็บมาจากเข่งเศษกระเบื้องของบริษัทประมูลอีเฉวียนของคุณไต้จริงๆ ครับ” ลู่เหย่ตอบ

“หา?” ไต้เฉวียนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ในใจปั่นป่วนครบรสไปหมด

ไต้เฉวียนมองถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยเคลือบฝ่าหลางฉ่ายตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว ไม่รู้จะพูดยังไงดี

“หมายความว่ายังไงกัน” หูลี่หมิงฟังแล้วแปลกใจ ยังตามเรื่องไม่ทัน

ทว่าคำถามนี้ของหูลี่หมิงกลับไม่มีใครตอบ

ไต้เฉวียนไม่อยากพูด เพราะสำหรับบริษัทประมูลอีเฉวียนของเขาแล้ว นี่นับเป็นเรื่องอื้อฉาวที่ไม่เล็กเลยทีเดียว

ลู่เหย่ก็กระดากปากที่จะพูด เพราะการมาฉีกหน้าอีกฝ่ายตรงๆ คงดูไม่ดี

ส่วนเจ้าฉวนรู้สาเหตุดีอยู่แก่ใจ แต่ในฐานะคนนอก เขาก็ได้แต่แกล้งทำเป็นไขสือไม่พูดจา

หูลี่หมิงมองซ้ายมองขวาดูคนที่เงียบกริบกันไปหมด จึงอดหัวเราะไม่ได้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ดูท่าเรื่องนี้คงน่าสนใจไม่เบาเลยสิ?”

ไต้เฉวียนถอนหายใจยาว ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นกระดกหมดรวดเดียวราวกับดื่มเหล้าขาว จากนั้นก็วางถ้วยชาลง ส่ายหน้าแล้วหัวเราะขื่นๆ “ขอพูดดักคอไว้ก่อนนะ เรื่องนี้ฉันต้องขอร้องทุกท่านเลยว่า อย่าได้พูดออกไปเด็ดขาด แต่ถึงพวกเธอจะเอาไปพูด ฉันก็ไม่ยอมรับหรอกนะ”

หูลี่หมิงยิ่งฟังก็ยิ่งอยากรู้ อดไม่ได้ที่จะจ้องไต้เฉวียนตาแป๋ว รอฟังต่อ

“อาจารย์หู มันไม่มีอะไรน่าดูหรอก ถ้วยฝ่าหลางฉ่ายใบนี้อีเฉวียนของผมเป็นคนทุบทิ้งไปเองเพราะคิดว่าเป็นของปลอม ช่วงก่อนหน้านี้เสี่ยวลู่ไปหาผมเพื่อขอเศษกระเบื้องเคลือบไม่กี่ชิ้น ผมก็เลยให้คนพาเขาไปคุ้ยเลือกเอาเอง ผลคือเขาดันไปเจอถ้วยใบนี้เข้าน่ะสิ” ไต้เฉวียนเล่า

“หา?” หูลี่หมิงฟังแล้วอ้าปากตาค้าง “ยังมีเรื่องพิลึกพรรค์นี้ด้วยเหรอ ใครเป็นคนตรวจประเมินกันเนี่ย”

“ต้องกลับไปค้นดูแล้วล่ะ มันเป็นเรื่องตั้งหลายปีก่อนแล้ว” ไต้เฉวียนถอนหายใจ “เมื่อหลายปีก่อนโน้น รายการตรวจสอบสมบัติทางโทรทัศน์ฮิตกันมากไม่ใช่เหรอ ถ้าประเมินว่าเป็นของปลอมก็ต้องทุบทิ้งตรงนั้นเลย ทางอีเฉวียนของเราก็เคยร่วมมือทำรายการกับสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมประจำมณฑลอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ตอนหลังมีข้อพิพาทเยอะเกินไป รายการก็เลยยุบไปนั่นแหละ”

“ถ้วยฝ่าหลางฉ่ายสมัยหย่งเจิ้งใบนี้ ประเมินดูแล้วน่าจะมีมูลค่ายี่สิบถึงสามสิบล้านหยวนได้เลยนะ” หูลี่หมิงอดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียดอีกครั้ง

“ประมาณนั้นครับ” ลู่เหย่พูดเบาๆ “ก่อนหน้านี้เคยมีการประมูลถ้วยลายไผ่เขียวเคลือบฝ่าหลางฉ่ายไปใบหนึ่ง ยี่สิบกว่าล้าน ตอนนี้น่าจะขึ้นราคาไปเกือบสามสิบล้านหยวนแล้ว”

“ถึงกับโดนทุบทิ้งเลยเหรอ น่าเสียดายเกินไปแล้ว!” หูลี่หมิงรู้สึกปวดใจ “คุณไต้ คุณต้องกลับไปตรวจสอบเลยนะว่าใครเป็นคนตรวจประเมิน”

ไต้เฉวียนเหมือนคนใบ้กินยาขม กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ

“หลายปีก่อนโน้น ทางสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลอยากได้กระแสของรายการ ก็เลยเชิญนักสะสมชื่อดังจากเมืองหลวงมาตั้งหลายคนเพื่อช่วยประเมินน่ะสิครับ” ไต้เฉวียนกล่าว

“นักสะสมเฮงซวยอะไรกัน เดี๋ยวนี้พวกคนรวยชอบซื้อของเก่าเก็บไว้เยอะๆ พอนำมาปั่นกระแสไม่กี่ที ข้ามคืนเดียวก็กลายเป็นปรมาจารย์นักสะสมกันหมดแล้ว” หูลี่หมิงด่าอย่างมีน้ำโห “เอาเข้าจริงระดับฝีมือคนพวกนี้ยังสู้เสี่ยวลู่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้วยใบนี้ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว”

“อาจารย์หู พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับ” เจ้าฉวนยิ้ม “นี่อาจารย์กำลังประเมินเสี่ยวลู่ต่ำไปชัดๆ ระดับฝีมือของเสี่ยวลู่น่ะ ผมว่าอย่าว่าแต่ปรมาจารย์พวกนั้นเลย ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริงตามพิพิธภัณฑ์หลายๆ แห่งก็ยังไม่แน่ว่าจะเทียบเขาติดเลย!”

หูลี่หมิงฟังแล้วก็อดพยักหน้าตามไม่ได้ ลู่เหย่สร้างความประทับใจให้เขาไว้ลึกซึ้งมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มอบชุดเครื่องมือบูรณะโบราณวัตถุครบชุดให้ลู่เหย่หรอก หากก่อนหน้านี้มีคนมาบอกว่าระดับสายตาในการตรวจประเมินของลู่เหย่ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกผู้เชี่ยวชาญเลย เขาก็คงจะเบะปากไม่เชื่อแน่นอน เพราะวิชาความรู้ในวงการนี้จำเป็นต้องสั่งสมประสบการณ์มาอย่างยาวนาน จะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด ทว่าในวันนี้ ถ้วยฝ่าหลางฉ่ายใบนี้ทำให้เขาต้องมองลู่เหย่ใหม่อีกครั้งจริงๆ

การจะค้นหาและต่อเศษกระเบื้องของแท้ขึ้นมาใหม่จากกองเศษกระเบื้องของปลอมขนาดมหึมาได้ ไม่ใช่เรื่องที่ใครก็ทำได้ ต่อให้เป็นตัวเขาเอง หรือต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ในพิพิธภัณฑ์ก็ไม่มีทางทำได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองดูถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยเคลือบฝ่าหลางฉ่ายใบนี้ที่ถูกซ่อมแซมจนแนบเนียนไร้รอยต่อแล้ว ตามหลักความเป็นจริง ฝีมือระดับนี้ต้องใช้เวลาฝึกฝนขัดเกลามาอย่างน้อยสามสี่สิบปีถึงจะทำได้

“เสี่ยวลู่เป็นคนมีพรสวรรค์ที่หาตัวจับยากจริงๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้ฉันจะรีบร้อนชวนเขาไปทำงานที่พิพิธภัณฑ์ทำไมล่ะ!” หูลี่หมิงหัวเราะ

“ว่าแต่ เสี่ยวลู่ วันนี้เธอเอาถ้วยฝ่าหลางฉ่ายมา กะจะขายให้เถ้าแก่เจ้าเหรอ” ไต้เฉวียนถามขึ้นมายิ้มๆ

“ก็ไม่ได้จะขายขาดหรอกครับ ผมกะว่าจะเอามาฝากขายที่ร้านเขามากกว่า” ลู่เหย่ยิ้มตอบ “ยังไงนี่ก็เป็นของที่ผ่านการซ่อมแซมมา มันประเมินราคายากอยู่น่ะครับ”

“ถ้าผมให้ราคาต่ำไป มันก็เสียน้ำใจกันเปล่าๆ แต่ถ้าให้ราคาสูงเกินไปแล้วขายไม่ออกจนจมทุนก็ไม่เข้าท่า ในเมื่อทำธุรกิจก็ต้องว่ากันตามเนื้อผ้า เพราะงั้นฝากขายจึงดีที่สุดครับ” เจ้าฉวนยิ้มบอก

“ของโบราณไม่มีวันหมดอายุเสียหน่อย จะจมทุนได้ยังไงกัน ขอแค่ไม่ใช่ของปลอม ช้าเร็วก็ต้องขายออกอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าจะเจอคนที่มีวาสนาต่อกันเมื่อไหร่แค่นั้นแหละ” ไต้เฉวียนหัวเราะ

“คุณไต้พูดถูก ของโบราณพวกนี้นับวันมีแต่จะยิ่งน้อยลง มูลค่าก็มีแต่จะยิ่งสูงขึ้น เพราะงั้นอย่างที่เราเพิ่งคุยกันไปนั่นแหละ คนจำนวนมากถึงได้ชอบจับจ้องวงการนี้ จะลงทุนอะไรก็ไม่สู้ลงทุนกับของโบราณหรอก” หูลี่หมิงช่วยสรุป

“เสี่ยวลู่เอ๊ย เธออย่าฝากขายเลย ขายต่อให้ฉันโดยตรงเลยดีกว่า” ไต้เฉวียนยิ้มเสนอ

ลู่เหย่ฟังแล้วชะงักไป เขาไม่คิดว่าไต้เฉวียนจะเอ่ยปากขอซื้อตรงๆ ต่อหน้าเจ้าฉวนแบบนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเจ้าฉวนแวบหนึ่ง

ในใจของเจ้าฉวนกระจ่างแจ้งราวกับกระจกเงา เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมไต้เฉวียนถึงต้องดึงดันขอซื้อกลับไปต่อหน้าเขา เพราะนี่คือความอัปยศของอีเฉวียน เป็นระเบิดเวลาของอีเฉวียน ไต้เฉวียนไม่มีทางปล่อยให้มันหลุดรอดออกไปข้างนอกเด็ดขาด

“ทุกคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันทั้งนั้น ในเมื่อคุณไต้บอกว่าจะซื้อ ผมก็คงไม่ขัดหรอกครับ อีกอย่างเดิมทีนี่ก็เป็นการฝากขายอยู่แล้วด้วย” เจ้าฉวนยิ้มพลางพูด

ลู่เหย่มองไต้เฉวียนแล้วยิ้ม “ถ้วยใบนี้เดิมทีผมก็เก็บมาจากที่คุณไต้อยู่แล้ว ในเมื่อคุณไต้ชอบ งั้นผมยกให้คุณไต้เลยแล้วกันครับ”

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ยินเข้าก็ตกตะลึง แต่ละคนถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน