บทที่ 75 กลุ่มบริษัทเจ้าเยี่ย

ได้ปิดเทอมย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เหย่ดีใจยิ่งกว่าคือโทรศัพท์จากเจ้าฉวน ที่บอกว่าเครื่องเคลือบชิงฮวาสองชิ้นที่ฝากไว้ที่ร้านเจินกู่ไจขายออกไปแล้ว ถ้าว่างก็ให้แวะมาที่ร้านสักหน่อย

แม้เจ้าฉวนจะไม่ได้บอกตรงๆ ว่าขายชิงฮวาสองชิ้นนั้นได้เท่าไหร่ แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ประเมินได้ว่าน่าจะได้ราคาดีทีเดียว

เครื่องเคลือบฝ่าหลางฉ่ายที่ลู่เหย่ซ่อมเสร็จก่อนหน้านี้ยังอยู่กับตัว ในเมื่อชิงฮวาสองชิ้นนั้นขายได้แล้ว ถือโอกาสเอาฝ่าหลางฉ่ายชิ้นนี้ไปฝากขายด้วยเลยก็แล้วกัน

พอลู่เหย่มาถึงร้านเจินกู่ไจ ก็ได้เห็นภาพคุ้นตาอีกครั้ง หูลี่หมิงกับไต้เฉวียนกำลังนั่งล้อมโต๊ะน้ำชา จิบชาคุยเล่นอยู่กับเจ้าฉวน

ทุกคนสนิทกันดีแล้ว พอเห็นลู่เหย่เดินเข้ามาก็ยิ้มแย้มทักทาย กวักมือเรียกให้นั่งทันที

"คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ดูอารมณ์ดีกันจัง" ลู่เหย่ยิ้มถาม

"กำลังพูดถึงเจ้าเยี่ยอยู่น่ะสิ" เจ้าฉวนว่า "อาทิตย์ก่อนที่ทีวีแฉเรื่องบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ยบังคับรื้อถอนหมู่บ้านจินซานแบบผิดกฎหมายไง ได้ยินว่าเมื่อวานทางเทศบาลเพิ่งสั่งลงโทษ สั่งระงับใบอนุญาตพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทเจ้าเยี่ย ห้ามประมูลที่ดินพัฒนาโครงการในมณฑลเป็นเวลาสิบปี แถมยังบังคับโอนสิทธิ์พัฒนาหมู่บ้านจินซานให้เจ้าอื่นไปแล้วด้วย"

"สมน้ำหน้าแล้วครับ!" ลู่เหย่ยิ้มขำ

"แต่พูดก็พูดเถอะ ผู้พัฒนาอสังหาฯ มีใครขาวสะอาดบ้าง กาดำก็เหมือนกันทั้งโลกนั่นแหละ" ไต้เฉวียนหัวเราะ "สู้วงการพวกเราไม่ได้ ปลอดภัยกว่าเยอะ"

"วงการไหนก็มีมุมมืดทั้งนั้นแหละ วงการเราก็ไม่ต่างกันหรอก" เจ้าฉวนยิ้ม "คุณไต้ทำบริษัทประมูลมันก็ปลอดภัยอยู่แล้ว แต่ถ้าย้อนลึกเข้าไปในวงการของเก่าล่ะก็ ยิ่งลึกก็ยิ่งมืด เผลอๆ มืดมนยิ่งกว่าพวกอสังหาฯ เสียอีก!"

"เถ้าแก่เจ้าก็พูดไป เดี๋ยวเด็กมันจะไม่กล้าเข้าวงการนี้กันพอดี" หูลี่หมิงหัวเราะ

"อาจารย์หูเข้าใจผิดแล้วล่ะมั้ง ไม่แน่นะ เสี่ยวลู่อาจจะรู้ลึกรู้จริงเรื่องวงการนี้จนทะลุปรุโปร่งไปนานแล้วก็ได้ ไม่อย่างนั้นฝีมือจะเฉียบขาดขนาดนี้ได้ยังไง" เจ้าฉวนยิ้มแซว "แค่อ่านหนังสือแล้วจะมีสายตาประเมินของเก่าได้ขนาดนี้ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่เชื่อ จริงไหม เสี่ยวลู่?"

ลู่เหย่เพียงแค่ยิ้มรับ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

"คราวนี้เจ้าเยี่ยคงจบเห่แล้วล่ะมั้ง" หูลี่หมิงเอ่ยขึ้น

"จบเห่เหรอ จะเป็นไปได้ยังไง" ไต้เฉวียนหัวเราะ "อาจารย์หูคงไม่ค่อยรู้จักเจ้าเยี่ยดีพอ ธุรกิจอสังหาฯ มันเป็นแค่เสี้ยวเดียวของกลุ่มบริษัทเจ้าเยี่ยเท่านั้น หน้าฉากพวกเขายังมีทั้งร้านอาหาร วัสดุก่อสร้าง โลจิสติกส์อีกตั้งเยอะแยะ ส่วนหลังฉากน่ะ เขาลือกันว่าเจ้าเยี่ยมีอะไรมากกว่านี้เยอะ ธุรกิจใต้ดินยิ่งใหญ่โตกว่านี้อีก แม้กระทั่งในวงการพวกเราเขายังมีเอี่ยวเลย โรงประมูลเจ้าเต๋อก็เป็นของเจ้าเยี่ยนี่แหละ"

ไม่มีใครในที่นี้ไม่รู้จักโรงประมูลเจ้าเต๋อ เพราะนั่นคือโรงประมูลที่ใหญ่เป็นอันดับสอง รองจากอีเฉวียนเพียงแห่งเดียว

"พูดถึงเจ้าเต๋อแล้วขึ้น ถ้าตอนนั้นพ่อฉันไม่ช่วยออกหน้าเคลียร์ให้ มันคงกะจะกินรวบ กลืนอีเฉวียนของฉันเข้าไปแล้ว" ไต้เฉวียนถอนหายใจ

พ่อของไต้เฉวียนเคยเป็นถึงรองนายกเทศมนตรีเมืองปินไห่ ปัจจุบันเป็นรองประธานสภาที่ปรึกษาการเมืองของเมือง การที่ไต้เฉวียนสามารถปั้นอีเฉวียนจนกลายเป็นโรงประมูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและในมณฑลได้ เครดิตอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็มาจากบารมีของพ่อนี่เอง

แต่พอตอนนี้พ่อของเขาถอยฉากไปอยู่เบื้องหลัง เขาก็พลอยทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นตามไปด้วย โดยเฉพาะช่วงไม่กี่ปีมานี้ที่เจ้าเต๋อขยายตัวในวงการจนใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางพร้อมจะแซงหน้าอีเฉวียนอยู่รอมร่อ

"เจ้าเต๋อเป็นของกลุ่มบริษัทเจ้าเยี่ยเหรอเนี่ย ผมไม่เคยสังเกตเลยแฮะ" หูลี่หมิงประหลาดใจ "พวกเขาเคยเชิญผมไปอยู่สองสามครั้ง แต่ผมสังเกตเห็นเรื่องแปลกๆ อยู่อย่างหนึ่งนะ เวลาเจ้าเต๋อจัดงานประมูล ทำไมถึงดูเงียบเชียบกว่าอีเฉวียนของพวกคุณเยอะเลย ไม่เห็นจะโปรโมตเอิกเกริกหรือเปิดรับของประมูลต่อสาธารณะแบบพวกคุณเลยสักนิด"

"เรื่องที่เจ้าเต๋อประโคมข่าวเสียงดังที่สุดก็คือเรื่องที่ตัวเองใหญ่เป็นอันดับสอง แต่จริงๆ แล้วอิทธิพลในวงการน่ะ ไม่ติดท็อปไฟว์ด้วยซ้ำ เพราะนักสะสมของเก่าจริงๆ ที่เอาของไปประมูลกับเจ้านั้นมีน้อยมาก อีเฉวียนของเราหักค่านายหน้าแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เจ้าเต๋อกลับฟันไปถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ใครมันจะกล้าไปกันล่ะ" ไต้เฉวียนหัวเราะหึๆ "ความจริงแล้ว เบื้องหลังเจ้านั้นเล่นตุกติกอะไรอยู่ คนในวงการเขารู้แก่ใจกันทั้งนั้น"

"ฟอกเงินเหรอ" หูลี่หมิงเอ่ยถามเสียงเบา

"รู้แล้วก็เงียบไว้เถอะครับอาจารย์หู ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาหรอก" ไต้เฉวียนหัวเราะ

"วงการเรามันก็แบบนี้แหละ โดนเพ่งเล็งง่ายมาก เอาจริงๆ ของโบราณพวกนี้ จะมีสักกี่คนที่ซื้อกลับไปเพื่อสะสมและชื่นชมมันจริงๆ กันเชียว" เจ้าฉวนยิ้มพูด

ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็สบตากันยิ้มๆ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ

"วันนี้เสี่ยวลู่เอาของดีอะไรติดไม้ติดมือมาอีกล่ะเนี่ย" ไต้เฉวียนจิบชาพลางถามยิ้มๆ

"ช่วงก่อนผมเอาเครื่องลายครามสองชิ้นมาฝากไว้ที่เถ้าแก่เจ้าครับ เพิ่งขายออกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เถ้าแก่เจ้าเลยเรียกให้ผมแวะมารับเงินน่ะครับ" ลู่เหย่ยิ้มตอบ

"แล้วในกล่องโฟมใบเล็กนั่นมีของดีอะไรซ่อนอยู่ล่ะ" ไต้เฉวียนจ้องไปยังกล่องโฟมใบเล็กที่ลู่เหย่วางไว้บนโต๊ะน้ำชา

วันนี้ลู่เหย่ไม่ได้ขี่จักรยานสะพายเป้มา เพราะแดดหน้าร้อนแผดเผาเกินไป เขาเลยนั่งแท็กซี่มาตรงๆ ประกอบกับถ้วยฝ่าหลางฉ่ายใบเล็กนิดเดียว ก็เลยใส่ไว้ในกล่องโฟมใบเล็กถือติดมือมาแทน

ตอนลู่เหย่ก้าวเข้ามาในร้านแล้วเห็นไต้เฉวียนนั่งอยู่ด้วย ก็แอบเอากล่องโฟมวางไว้บนโต๊ะชาเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ไม่นึกว่าจะยังโดนสายตาของไต้เฉวียนเล็งเข้าให้อยู่ดี

ที่จริงจะโทษไต้เฉวียนก็ไม่ได้ เพราะปกติลู่เหย่ชอบเอากล่องโฟมใส่โบราณวัตถุมาเป็นประจำ คราวนี้ถือกล่องโฟมเข้ามาอีก ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นของดีทั้งนั้น

"ถ้วยใบหนึ่งน่ะครับ" ลู่เหย่เดิมทีไม่อยากเอาฝ่าหลางฉ่ายชิ้นนี้ออกมาโชว์ต่อหน้าไต้เฉวียนเลยสักนิด แต่ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็จำใจต้องบอกไปตามตรง

"เปิดให้ดูหน่อยสิ" ไต้เฉวียนยิ้มอย่างสนใจ

ลู่เหย่ได้แต่ยิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ แล้วเลื่อนกล่องโฟมไปไว้กลางโต๊ะน้ำชา

ไต้เฉวียนเปิดฝากล่องโฟมออกอย่างกระตือรือร้น พอเห็นถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยลงยาฝ่าหลางฉ่ายที่งดงามหยดย้อยนอนนิ่งอยู่ข้างใน ก็ถึงกับอุทานออกมา "โอ้โห ฝ่าหลางฉ่ายเหรอเนี่ย เสี่ยวลู่ เธอไปได้มาจากไหนอีกล่ะ"

ไต้เฉวียนพูดพลางยื่นมือไปหยิบถ้วยออกจากกล่องโฟมขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียด

"นี่ของแท้แน่เหรอ ไม่ใช่ของทำเลียนแบบหรอกนะ" ไต้เฉวียนส่องดูอยู่ครู่หนึ่งก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้

ลู่เหย่เหลือบมองเจ้าฉวนแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร

เจ้าฉวนเห็นสีหน้าของลู่เหย่ ก็เหมือนจะเดาเรื่องราวออกได้เจ็ดแปดส่วน

"ให้ผมดูหน่อยซิ" หูลี่หมิงพูดพลางรับถ้วยลายนกกางเขนเกาะกิ่งเหมยมาจากมือของไต้เฉวียนไปตรวจดูบ้าง

"ถ้ามองแค่ผิวเผินจากความสดของสี ก็ชวนให้ระแวงว่าเป็นของเลียนแบบอยู่หรอกนะ แสงมันวาววับเกินไป ชวนให้คิดว่าเป็นพวกประกายเงาหลอกตาได้ง่ายๆ" หูลี่หมิงพูดพลางรับแว่นขยายกำลังสูงมาจากเสี่ยวลู่เพื่อส่องดูให้ชัด

"หืม?" หูลี่หมิงพลันส่งเสียงแปลกใจ "นี่มันผ่านการบูรณะมานี่ มีร่องรอยการต่อประสานอยู่ด้วย!"

"ฉันว่าแล้วเชียว สงสัยคงต่อก้นถ้วยขึ้นมาใหม่แหงๆ" ไต้เฉวียนยิ้มมั่นใจ

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก" หูลี่หมิงวางถ้วยลงพลางกล่าว "ถ้วยใบนี้ไม่ใช่ของปลอม แต่น่าจะเคยแตกละเอียดทั้งใบ แล้วเพิ่งนำมาต่อประสานบูรณะขึ้นมาใหม่ ทว่าฝีมือการซ่อมแซมนี้ยอดเยี่ยมเกินไปจริงๆ ถ้าไม่ใช้แว่นขยายกำลังสูงส่องดู แทบมองไม่ออกเลยว่ามีรอยต่อ"

"ถ้าเอาไปลงน้ำยาเคลือบแล้วเผาใหม่ ต่อให้ใช้แว่นขยายกำลังสูงก็มองไม่เห็นรอยหรอก" ไต้เฉวียนแย้ง

"ไม่ใช่ๆ ถ้าทำแบบนั้นเนื้อมันจะเสีย ตัวเครื่องเคลือบจะพังไปเลย ชิ้นนี้ไม่ได้ผ่านการเผาไฟซ้ำเลยสักนิด ฝีมือการบูรณะถือว่าร้ายกาจเอามากๆ" หูลี่หมิงพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองลู่เหย่ด้วยความทึ่ง "นี่…คงไม่ใช่ว่าเสี่ยวลู่เป็นคนซ่อมเองหรอกนะ"