บทที่ 74 จางเจ้าเยี่ย

“สวัสดีครับคุณหวัง ผมจางเจ้าเยี่ย ประธานกรรมการเครือบริษัทเจ้าเยี่ย ต้องขอโทษคุณด้วยจริงๆ ครับ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เรื่องแบบนี้ก็ไม่ควรเกิดขึ้นในเมืองปินไห่ยุคนี้เด็ดขาด มันขัดกับอุดมการณ์ในการทำธุรกิจของเครือบริษัทเจ้าเยี่ยเราอย่างสิ้นเชิง วางใจได้เลยครับ คนที่มาก่อเรื่องในวันนี้ผมจะไม่ละเว้นเด็ดขาด” จางเจ้าเยี่ยพูดราวกับว่าการจัดการคนพวกนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาทั้งหมด

พ่อของหลงอ้วนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก เขาไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ๆ เรื่องราวถึงพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้

จางเจ้าเยี่ยยิ้มแย้มพลางมองพ่อของหลงอ้วน หวังว่าจะได้รับคำตอบรับโดยเร็ว ทว่าพ่อของหลงอ้วนกลับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ เพราะเรื่องดีๆ มันประดังเข้ามาปุบปับเสียจนระแวงว่าเบื้องหลังจะมีลับลมคมในอะไรซ่อนอยู่หรือไม่

“เสี่ยวเหย่” พ่อของหลงอ้วนหันไปเรียกลู่เหย่

เดิมทีลู่เหย่ไม่อยากจะออกหน้าในเวลานี้ แต่พอพ่อของหลงอ้วนเรียกเข้าให้ ก็จำต้องเดินเข้าไปหา

พ่อของหลงอ้วนดึงลู่เหย่ไปข้างๆ แล้วกระซิบกระซาบ “นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ ทำไมจู่ๆ ถึงมีประธานอะไรนี่โผล่มา เป็นเพราะการไลฟ์สดนั่นเหรอ”

“เมื่อกี้ผมเพิ่งโทรหาเพื่อนให้ช่วยน่ะครับ เพื่อนคนนี้หวังหลงก็รู้จัก” ลู่เหย่ตอบแบบคลุมเครือ

“ฉันก็รู้จักเหรอ ใครกันวะ” หลงอ้วนเดินเข้ามาพอดีเลยอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

“ลุงสวีไง คนที่เราช่วยไว้ตอนไปเขาอู้หยวนคราวก่อนน่ะ” ลู่เหย่บอก

“แกช่วยต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด” หลงอ้วนว่า “แต่ว่าลุงสวีนี่เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงเส้นใหญ่ขนาดนี้”

“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ” ลู่เหย่หันไปบอกพ่อของหลงอ้วน “คุณลุงครับ อาศัยจังหวะนี้รีบเซ็นสัญญากับพวกเขาเลยดีกว่า น่าจะมีเบื้องบนสั่งการลงมา แถมยังมีเรื่องไลฟ์สดอีก พวกเขาคงอยากรีบเคลียร์เรื่องให้เงียบที่สุดแน่ๆ”

พ่อของหลงอ้วนย่อมอยากรีบเซ็นสัญญาให้มันจบๆ ไปอยู่แล้ว ขืนต้องใช้ชีวิตหวาดผวาแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหวจริงๆ

“ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระหรอก แกบอกมาเลยดีกว่าว่าเล่นพังบ้านเละเทะขนาดนี้จะรับผิดชอบยังไง! เงินชดเชยการรื้อถอนจะว่ายังไง!” พ่อของหลงอ้วนเดินออกไปตวาดเสียงลั่น

“ความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับบ้านคุณในวันนี้ ทางเจ้าเยี่ยจะชดใช้ให้ทั้งหมดครับ ส่วนเงินชดเชยการรื้อถอนก็เอาตามแบบแผนที่เราเคยตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ได้เลย เซ็นสัญญาตอนนี้ได้ทันทีครับ” จางเจ้าเยี่ยยิ้มตอบ

“ตามแผนที่ตกลงไว้ครั้งไหนล่ะ! พวกแกเปลี่ยนมาตั้งกี่รอบแล้ว!” พ่อของหลงอ้วนตวาดด้วยความโมโห

“ไม่ว่าจะครั้งไหน ก็เอาตามร่างสัญญาที่ให้ค่าชดเชยสูงสุดนั่นแหละครับ เซ็นตอนนี้เลย พรุ่งนี้ยอดเงินทั้งหมดจะโอนเข้าบัญชีธนาคารของคุณทันที” จางเจ้าเยี่ยยังคงยิ้มตอบ

“ทำไมไม่ทำแบบนี้แต่แรกวะ! ทำธุรกิจแบบสุจริตมันจะตายหรือไง!” พ่อของหลงอ้วนโพล่งขึ้นมาอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมในตอนนี้

จางเจ้าเยี่ยไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับยิ้มแล้วหันไปสั่งคนข้างๆ "เอาสัญญามาหรือยัง รีบเซ็นกับคุณหวังให้เรียบร้อย แล้วเพิ่มสัญญาแนบท้ายเข้าไปอีกฉบับ ค่าเสียหายที่คุณหวังได้รับในช่วงนี้ ให้ชดเชยไปห้าแสน"

"คุณหวังครับ ค่าชดเชยห้าแสนหยวน พอใจไหมครับ?" จางเจ้าเยี่ยหันไปถามพ่อของหลงอ้วนด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องถึงห้าแสนหรอก พวกกล้องวงจรปิดกับประตูเหล็กที่ผมติดไว้ รวมๆ แล้วก็ประมาณแสนหยวน ชดเชยมาแค่แสนเดียวก็พอ ผมเอาเฉพาะที่ควรได้ อะไรที่ไม่ใช่ของผม ต่อให้เกินมาสักหยวนเดียวผมก็ไม่เอา" พ่อของหลงอ้วนตอบอย่างใจนักเลง

พ่อของหลงอ้วนกวาดสายตาอ่านรายละเอียดในสัญญาทีละตัวอักษรอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อ

ตัวสัญญาประทับตราไว้เรียบร้อยแล้ว พอพ่อของหลงอ้วนเซ็นเสร็จก็เก็บสัญญาคู่ฉบับไว้ได้ทันที ไม่ต้องรอให้บริษัทอสังหาฯ เอากลับไปเดินเรื่องประทับตราให้วุ่นวาย เห็นได้ชัดว่าทางบริษัทเจ้าเยี่ยเตรียมการมาอย่างดี

พอเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย ทางฝั่งหน่วยตำรวจพิเศษด้านนอกก็คุมตัวพวกชายชุดดำทั้งหมดขึ้นรถออกไปแล้ว

เมื่อทุกอย่างลุล่วง จางเจ้าเยี่ยก็กล่าวขอโทษพ่อของหลงอ้วนอีกครั้ง ก่อนจะพาลูกน้องกลับไป

ทว่าก่อนจะก้าวพ้นไป จางเจ้าเยี่ยอดไม่ได้ที่จะหันมามองลู่เหย่ที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างอีกสองสามครั้ง เขาเอะใจกับไอ้หนุ่มคนนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ทั้งยืนเคียงข้างจูอวิ๋น แถมเมื่อครู่พ่อของหลงอ้วนยังเรียกเข้าไปคุยด้วยอีก จางเจ้าเยี่ยมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องใหญ่ที่ทำให้เบื้องบนต้องขยับตัวกันทั้งคืนนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับเด็กคนนี้ก็เป็นได้

จางเจ้าเยี่ยหันมาสบตาลู่เหย่อีกหน ยิ้มมุมปากให้บางๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

การไลฟ์สดของจูอวิ๋นจบลงไปนานแล้ว บริเวณนั้นกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

พ่อของหลงอ้วนขอบคุณจูอวิ๋นกับตากล้องยกใหญ่ พยายามคะยั้นคะยอจะพาไปเลี้ยงมื้อดึกให้ได้ แต่เธอก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ

ลู่เหย่เดินตามไปส่งจูอวิ๋นถึงทางออก อดไม่ได้ที่จะยิ้มถามขึ้นมา "ลุงสวีนี่เขาเป็นใครกันแน่ครับเนี่ย ถึงขนาดทำให้บิ๊กบอสของบริษัทเจ้าเยี่ยต้องบึ่งมาขอโทษด้วยตัวเองได้ โคตรสุดเลยจริงๆ"

"เดี๋ยววันหลังนายก็น่าจะรู้เองแหละ ลองสังเกตดูดีๆ ยังไงก็ต้องรู้อยู่แล้ว" จูอวิ๋นยังไม่คิดจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของลุงสวีให้เขารู้

ลู่เหย่ฟังแล้วก็ยิ้ม "งั้นครั้งหน้าถ้าเจอลุงสวี ฝากขอบคุณเขาแทนผมด้วยนะครับ"

"ตั้งแต่กลับมาจากภูเขาอู้หยวนคราวนั้น พวกเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย" จูอวิ๋นยิ้ม "ถ้าวันหลังมีโอกาส นายค่อยไปบอกเขาด้วยตัวเองเถอะ เอาละ วันนี้ต้องขอบคุณนายมากนะ!"

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ทำไมกลายเป็นมาขอบคุณผมได้ล่ะครับ" ลู่เหย่ถามอย่างแปลกใจ

"ก็ขอบคุณที่นายให้โอกาสฉันได้ออกกล้องครั้งนี้น่ะสิ เมื่อกี้ทางสถานีเพิ่งโทรมา บอกว่าผลตอบรับจากการถ่ายทอดสดดีมาก เรตติ้งพุ่งกระฉูดเลย" จูอวิ๋นยิ้มตอบ

วันรุ่งขึ้นหลงอ้วนก็ยังคงไม่ได้มาโรงเรียน เพราะเขาส่งวีแชตมาบอกลู่เหย่ว่า ได้เงินเวนคืนมาเรียบร้อยแล้ว วันนี้ที่บ้านกำลังยุ่งอยู่กับการย้ายบ้าน

ส่วนจะได้มาเท่าไหร่นั้น หลงอ้วนคงพูดไม่ค่อยสะดวก แต่ลู่เหย่รู้ดีว่าต้องเป็นเงินก้อนโตมหาศาลแน่นอน

ลู่เหย่อดทอดถอนใจไม่ได้ แม่งเอ๊ย ฉันเหนื่อยแทบสายตัวขาด ยังสู้ไอ้อ้วนรวยข้ามคืนไม่ได้เลย นี่สินะที่เขาเรียกว่าโชคชะตา!

นับตั้งแต่แอดวีแชตของลู่ซินที่ร้านเจินกู่ไจคราวก่อน ลู่เหย่ก็มักจะได้รับข้อความจากเธออยู่บ่อยๆ ถามว่าเมื่อไหร่จะพาเธอออกไปเจี่ยนโหล่วล่าของหลุดมือสักที

เจี่ยนโหล่วเนี่ยนะ บ้าเหรอ มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง!

ลู่เหย่ตอบวีแชตลู่ซินไปว่า ไว้รอปิดเทอมหน้าร้อนจะพาเธอไปเดินเล่นที่ตลาดมืด

ทั้งสองคนคุยกันผ่านวีแชตแบบถามคำตอบคำไปเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่แล้วลู่ซินจะเป็นฝ่ายทักมาก่อน เพราะตอนลู่เหย่อยู่ในคาบเรียนหยิบมือถือออกมาไม่ได้ ทุกครั้งที่ตอบจึงเป็นช่วงพักเที่ยงหรือไม่ก็ตอนค่ำ

อันที่จริงก็ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยนักหรอก ลู่ซินเป็นฝ่ายหาเรื่องคุยไปเรื่อย ตอนเที่ยงก็ถามว่ากินข้าวหรือยัง กับข้าวโรงอาหารมีอะไรบ้าง ตอนค่ำก็ถามว่านอนหรือยัง ช่วงนี้อ่านหนังสืออะไรอยู่ แนะนำให้เธอบ้างได้ไหม เรื่องไร้สาระทำนองนี้ทั้งนั้น

ถ้าลู่เหย่ว่างก็จะตอบกลับไปบ้าง ถ้าไม่ว่างก็ขี้เกียจสนใจ โดยเฉพาะตอนค่ำที่เขายุ่งเป็นพิเศษ

ลู่เหย่รู้สึกว่าพี่สาวลู่ซินคนนี้ความจริงก็นิสัยดีทีเดียว นอกจากจะหน้าตาสะสวยแล้ว ยังไม่เรื่องมาก ไม่ถือตัวอีกต่างหาก ในวีแชตถ้าตอบไป เธอก็ตอบกลับทันที ถ้าไม่ตอบเธอก็ไม่โกรธ แล้วก็ไม่ตามตื๊อเซ้าซี้ถามว่าทำไมถึงไม่ตอบอะไรทำนองนั้น

เรื่องนี้ดีกว่าเซียวเวยเยอะเลย เวลาเซียวเวยส่งวีแชตมา ถ้าตอบช้าไปนิดเดียว เธอก็จะเริ่มงอนแล้วถามว่าทำไมนายถึงไม่ตอบตั้งนาน

พอสอบปลายภาคเสร็จก็ยังไม่ได้ปิดเทอมทันที ต้องรอจนเฉลยข้อสอบครบหมดทุกวิชาถึงค่อยปิด

ไม่ต้องเดาเลย ลู่เหย่สอบได้อันดับหนึ่งของทั้งโรงเรียนตามคาด แถมยังกวาดคะแนนเต็มไปหลายวิชา อย่างวิชาภาษาอังกฤษก็ดันฟาดคะแนนเต็มร้อยห้าสิบคะแนนไปได้อย่างเหลือเชื่อ

การสอบภาษาอังกฤษได้คะแนนเต็ม ทำเอาครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนตกตะลึงกันถ้วนหน้า ต้องรู้ก่อนนะว่า การสอบปลายภาคครั้งนี้เป็นการสอบร่วมระดับทั้งเมือง ความยากของข้อสอบถึงขั้นแซงหน้าข้อสอบเกาเข่าไปแล้วด้วยซ้ำ

ความจริงไม่มีใครรู้เลยว่า ลู่เหย่พลิกอ่านหนังสือ 《พจนานุกรมอังกฤษ-จีน ฉบับออกซฟอร์ดสำหรับผู้เรียนขั้นสูง》 ในร้านหนังสือตรงข้ามโรงเรียนจนจบไปแล้วรอบหนึ่ง แถมคู่มือรวมบทความภาษาอังกฤษทำนองนั้นอีกสองสามเล่ม เขาก็เปิดอ่านผ่านตามาหมดแล้วเช่นกัน

เรื่องสอบสำหรับลู่เหย่ในตอนนี้ไม่ได้เป็นปัญหาแม้แต่น้อย และเขาก็ไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด

สิ่งเดียวที่เขาเฝ้ารอคอยก็คือ สอบเสร็จแล้วจะได้ปิดเทอมเสียที!