บทที่ 73 สายจากลุงสวี

กลอนประตูบ้านของหลงอ้วนกว่าสิบตัวถูกตัดขาดไปเกือบครึ่งแล้ว

ลู่เหย่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาหลงอ้วน เพื่อบอกให้พวกเขาเตรียมตัวดูว่าพอจะหนีออกไปทางอื่นได้ไหม

ทว่าโทรศัพท์กลับดังขึ้นเสียก่อน หน้าจอแสดงชื่อว่าเป็นลุงสวี

“สวัสดีครับลุงสวี ขอโทษด้วยนะครับที่โทรรบกวนดึกขนาดนี้” พอกดรับสาย ลู่เหย่ก็รีบขอโทษทันที

“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ เมื่อกี้ไม่สะดวกรับสาย หวังว่าเธอจะไม่ถือสานะ เสี่ยวลู่โทรหาฉันแบบนี้ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ใช่ไหม มีอะไรก็ว่ามาตรงๆ ได้เลย” แม้ปลายสายจะพูดจาสุภาพ แต่ลุงสวีก็เข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม

“ไม่ทราบว่าลุงสวยังจำไอ้อ้วนที่ไปภูเขาอู้หยวนกับพวกเราสามคนคราวก่อนได้ไหมครับ” ลู่เหย่ถาม

“จำได้สิ ฉันยังจำได้ว่าพวกเธอเรียกเขาว่าหลงอ้วนใช่ไหมล่ะ” ลุงสวีหัวเราะ

ลู่เหย่จึงรีบเล่าเรื่องการรื้อถอนบ้านของหลงอ้วนให้ลุงสวีฟังอย่างรวบรัด แล้วบอกเล่าถึงวิกฤตที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า พร้อมกับย้ำว่าถ้าไม่ช่วยตอนนี้คงมีคนตายแน่

ลุงสวีได้ฟังก็ตกใจ “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ เจ้าเยี่ยเจ้านี้ฉันเคยได้ยินมาว่ากร่างพอดู แต่ก็ไม่น่าจะทำตัวเหลวไหลขนาดนี้ นี่มันเข้าข่ายอิทธิพลมืดชัดๆ แต่ว่านะ เจ้าเยี่ยเป็นถึงบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับมณฑล คิดจะโค่นเขามันต้องมีหลักฐาน”

ลู่เหย่เริ่มร้อนใจ “ลุงสวีครับ ตอนนี้มันจะถึงตายแล้ว ช่วยจัดการเรื่องตรงหน้าก่อนได้ไหมครับ โทรแจ้งตำรวจไปก็ไม่มีใครยอมมาสักคน”

“เธอวางใจเถอะ ฉันจะช่วยจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ” ลุงสวีเอ่ย

“แล้วก็เรื่องหลักฐานที่คุณว่า นักข่าวจูอวิ๋นก็อยู่ที่นี่ กำลังช่วยถ่ายคลิปอยู่เหมือนกันครับ” ลู่เหย่บอก

“งั้นดีเลย ส่งสายให้เธอหน่อย” ลุงสวีกล่าว

ลู่เหย่ยื่นโทรศัพท์ให้จูอวิ๋น เธอจึงสรุปสถานการณ์การบันทึกภาพให้ลุงสวีฟังคร่าวๆ จากนั้นก็บอกเรื่องที่คำขอถ่ายทอดสดไม่อนุมัติ

จูอวิ๋นคุยกับลุงสวีเพียงไม่กี่ประโยคก็วางสาย หลังจากวางสายไปได้แค่สองนาที โทรศัพท์ของจูอวิ๋นก็ดังขึ้น เป็นสายจากทางสถานีโทรทัศน์ แจ้งว่าให้ออกอากาศถ่ายทอดสดได้ทันที

ลู่เหย่รีบโทรหาหลงอ้วนทันควัน เพื่อบอกว่าสถานีโทรทัศน์กำลังจะเริ่มถ่ายทอดสด ให้พวกเขารีบปิดโทรโข่ง แล้วออกมายืนตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากในบ้าน

เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าไปมากจริงๆ ฝั่งจูอวิ๋นไม่ต้องพึ่งรถถ่ายทอดสด แค่ใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวก็สามารถรายงานสดจากสถานที่จริงได้แล้ว

ในฐานะนักข่าวภาคสนาม จูอวิ๋นหันหน้าหากล้องแล้วเริ่มรายงานสถานการณ์ในพื้นที่ทันที

พวกชายชุดดำเห็นว่าจู่ๆ ก็มีนักข่าวโผล่มา แถมยังตั้งกล้องถ่ายอยู่ ก็รีบพุ่งเข้ามาตะคอกอย่างกร่างๆ “พวกแกเป็นนักข่าวสำนักไหนวะ ใครสั่งใครสอนให้มาเสนอหน้าที่นี่”

“พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลค่ะ ไม่ทราบว่าพวกคุณเป็นใคร แล้วกำลังทำอะไรกันอยู่ที่นี่คะ” จูอวิ๋นถาม

“โทรทัศน์มณฑลเหรอ” ชายชุดดำแค่นหัวเราะ “จะบอกให้ว่าถ่ายไปก็ไร้ประโยชน์ พูดตรงๆ เลยนะ พวกข้าเป็นคนของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ย ถ่ายไปแล้วกล้าเอาไปออกอากาศเรอะ รีบไสหัวไปซะ ได้ยินไหม”

“ขอถามหน่อยค่ะว่าพวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่ ทำไมถึงต้องมาตัดประตูบ้านคนอื่นเขาแบบนี้” จูอวิ๋นยังคงซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด

“แม่งเอ๊ย ยังไม่ยอมไปกันอีกใช่ไหม อยากเจ็บตัวหรือไงวะ” ชายชุดดำสบถแล้วปรี่เข้ามาจะลงไม้ลงมือกับจูอวิ๋น ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังหวูดๆ ก็แผดลั่นขึ้นมา

“เชี่ยเอ๊ย ทำไมมาเร็วนักวะ วันนี้ใครเข้าเวรอยู่วะเนี่ย” ชายชุดดำตะโกนถามไปทางรถตู้

แสงไฟฉุกเฉินสีแดงน้ำเงินสาดส่องวูบวาบ จากรอบนอกของหมู่บ้านจินซาน จู่ๆ ก็มีรถหุ้มเกราะเฉพาะกิจสีดำรุ่นเหมิ่งซื่อแล่นกรูเข้ามานับสิบคัน

พวกชายชุดดำเห็นแล้วถึงกับยืนอึ้งตาค้าง เพราะรถพวกนี้ไม่ใช่ของโรงพัก ทว่ามีตัวอักษรเขียนไว้ชัดเจนว่า SWAT ตำรวจพิเศษ

ประตูรถเปิดผางออกพร้อมกัน ตำรวจพิเศษหลายสิบนายพร้อมอาวุธครบมือกระโจนลงมา ล้อมกรอบพวกชายชุดดำเอาไว้จนหมดสิ้น

“กรุณาวางอาวุธในมือลง คุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว ทุกคนเอามือประสานท้ายทอยแล้วคุกเข่าลงกับพื้น อย่าคิดขัดขืนเป็นอันขาด…” เสียงจากลำโพงบนรถเหมิ่งซื่อประกาศกร้าว

“ใครสั่งให้พวกแกมาวะ หัวหน้าพวกแกอยู่ไหน” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำยังคงกร่างไม่เลิก หันไปตะคอกใส่ตำรวจพิเศษ

ทันทีที่หัวหน้าตัวกระจอกขยับเข้าไปใกล้รถเหมิ่งซื่อ ก็ถูกตำรวจพิเศษสองนายที่อยู่ข้างๆ ถีบจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็โดนใส่กุญแจมือรวบตัวไว้ทันที

เมื่อเห็นว่าตำรวจพิเศษเอาจริง บรรดาชายชุดดำทุกคนก็ขวัญหนีดีฝ่อ รีบเอามือประสานท้ายทอยคุกเข่าลงกับพื้นกันระนาว

บริเวณรอบนอกของหมู่บ้านจินซาน รถโรลส์รอยซ์สีเงินคันหนึ่งแล่นตะบึงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีคนเปิดประตูก้าวลงจากรถสองคน

“ท่านประธานจาง” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำเห็นคนที่ลงมาจากรถโรลส์รอยซ์ก็รีบตะโกนเรียกด้วยความดีใจ

จางเจ้าเยี่ย ชายวัยกลางคนอายุเกือบห้าสิบปีที่เพิ่งลงมาจากรถ ปรี่เข้าไปฟาดฝ่ามือใส่หน้าหัวหน้าตัวกระจอกคนนั้นเต็มแรง

“ใครสั่งให้พวกแกทำแบบนี้” จางเจ้าเยี่ยตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าเยี่ยของเราจะไปทำเรื่องผิดกฎหมายต่ำช้าแบบนี้ได้ยังไง แล้วผู้จัดการหวังของฝ่ายอสังหาฯ พวกแกล่ะหายหัวไปไหน เขารู้เรื่องที่พวกแกทำระยำแบบนี้ไหม”

หัวหน้าตัวกระจอกถูกตบจนหน้าชา ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

หลังจากตบสั่งสอนเสร็จ จางเจ้าเยี่ยก็ยังคงแผดเสียงลั่น “พวกแกนี่มันไม่เห็นหัวกฎหมายบ้านเมืองเลยจริงๆ เครือเจ้าเยี่ยยิ่งใหญ่ขนาดนี้ มีความจำเป็นอะไรต้องให้พวกแกมาทำเรื่องผิดกฎหมาย ใครทำอะไรไว้ก็คิดให้ดีๆ เถอะ โดนลากเข้าคุกให้หมดแน่”

ลู่เหย่มองการแสดงละครฉากใหญ่ของจางเจ้าเยี่ย พลางนึกในใจว่าหมอนี่ไม่ไปแสดงหนังนี่เสียดายของแย่

พอจางเจ้าเยี่ยตะโกนเสร็จก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะสังเกตเห็นจูอวิ๋นที่กำลังรายงานสดอยู่ จึงรีบก้าวเท้าเดินตรงเข้ามา

“สวัสดีครับคุณนักข่าว ผมเองก็เพิ่งได้ดูถ่ายทอดสดทางทีวีถึงเพิ่งรู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมขอให้สัญญากับผู้ชมทุกท่านหน้าจอเลยว่า จะไม่มีการละเว้นอย่างเด็ดขาด ใครที่ทำผิดกฎหมายจะต้องถูกดำเนินคดีให้ถึงที่สุดทุกคนครับ” จางเจ้าเยี่ยชิงลงมือก่อนโดยไม่รอให้จูอวิ๋นได้ทันเอ่ยปาก ถ้อยคำที่เปล่งออกมาฟังดูเที่ยงธรรมและเด็ดขาดอย่างยิ่ง

จูอวิ๋นเองก็นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเจนจัดเพียงนี้ ชิงเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบตั้งแต่เริ่ม

“คุณจางคะ บริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ยทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้เป็นประจำหรือเปล่าคะ” จูอวิ๋นยิงคำถาม

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ นี่เป็นแค่เหตุสุดวิสัยที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมให้สัญญากับทุกคนเลยว่า ถ้าหากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก จะไม่มีการผ่อนปรนให้อย่างแน่นอน” จางเจ้าเยี่ยตอบ

“คุณจางคะ ตามระเบียบแล้วเรื่องการรื้อถอนไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ แล้วทำไมทางเจ้าเยี่ยถึงต้องเข้ามายุ่มย่ามกับการรื้อถอนในหมู่บ้านจินซานด้วยล่ะคะ” จูอวิ๋นยังคงไล่บี้ไม่ยอมปล่อย

“ข้อแรก กฎหมายบ้านเมืองไม่ได้มีข้อห้ามว่าผู้พัฒนาอสังหาฯ จะเข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการรื้อถอนไม่ได้ ข้อสอง เจ้าเยี่ยเป็นเครือบริษัทขนาดใหญ่ ธุรกิจอสังหาฯ เป็นเพียงแค่ส่วนงานหนึ่งของเราเท่านั้น ถ้าจะให้พูดตามตรง งานประจำวันยิบย่อยพวกนี้ผมคงไม่ได้ลงมาดูแลละเอียดยิบขนาดนั้น ส่วนคำถามที่คุณถามมา ผมเองก็ยังไม่ค่อยทราบรายละเอียดที่แน่ชัด แต่ไม่เป็นไรครับ เมื่อผมตรวจสอบจนกระจ่างแล้ว จะรีบให้คำตอบกับพวกคุณเป็นกลุ่มแรกอย่างแน่นอน” จางเจ้าเยี่ยแจกแจง

“ได้ยินมาว่าบ้านหลังนี้มีตึกสองหลัง แต่พวกคุณกลับเตรียมจะจ่ายเงินชดเชยให้แค่หลังเดียว อีกหลังไม่ยอมรับ สรุปว่าเป็นความจริงใช่ไหมคะ” จูอวิ๋นถามต่อ

“รายละเอียดตรงนี้ผมยังไม่ค่อยแน่ใจนักครับ แต่ผมขอให้สัญญากับทุกคนเลยว่า เราจะดำเนินการตามที่กฎหมายกำหนดไว้ทุกประการ จะไม่ยอมให้ชาวบ้านต้องเสียเปรียบแม้แต่น้อยอย่างแน่นอน” จางเจ้าเยี่ยตอบอย่างหนักแน่น

ขณะที่จางเจ้าเยี่ยกำลังพูดอยู่นั้น รถเบนซ์ มายบัค สีดำอีกสองคันก็แล่นปราดเข้ามาจากรอบนอกหมู่บ้านจินซานอย่างรวดเร็ว

พอเห็นรถมายบัคสองคันแล่นเข้ามา จางเจ้าเยี่ยก็รีบสาวเท้าเดินตรงเข้าไป จากนั้นก็ยืนกระซิบกระซาบกับคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถอยู่สองสามประโยค

คนที่ลงมาจากรถมายบัคดูท่าทางแล้วเห็นได้ชัดว่าเป็นลูกน้องของจางเจ้าเยี่ย แต่ละคนต่างพากันค้อมหัวคำนับประจบสอพลอเขากันยกใหญ่

ในที่สุดพ่อของหลงอ้วนก็ยอมเปิดประตูใหญ่ จางเจ้าเยี่ยจึงพาผู้บริหารระดับสูงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ยอีกสองสามคนเดินตรงเข้าไปหาพ่อของหลงอ้วนด้วยตัวเอง โดยมีจูอวิ๋นกับตากล้องที่แบกอุปกรณ์ตามติดเข้าไปด้วย