บทที่ 72 จูอวิ๋น

ลู่เหย่ถึงกับพูดไม่ออก มองสภาพเละเทะหน้าบ้านแล้วรู้สึกว่าขืนเป็นแบบนี้จะไปทนผ่านหน้าร้อนนี้ได้ยังไง

"ลู่เหย่ ปรึกษาอะไรหน่อยสิ" หลงอ้วนดึงลู่เหย่ไปด้านข้างพลางกระซิบ "เงินแสนที่แกแข่งรถชนะคราวก่อนใช้หมดหรือยังวะ"

"ยังเลย มีอะไรเหรอ" ลู่เหย่ถาม

"ขอยืมสักสองสามหมื่นได้ไหม แกก็รู้ช่วงนี้พ่อฉันหยุดทำงานหมด ค่าติดกล้องวงจรปิดอะไรนั่นก็หมดไปเยอะ ตอนนี้เงินที่บ้านเกลี้ยงกระเป๋าแล้ว แถมยังโดนตัดน้ำตัดไฟตัดแก๊สอีก อากาศร้อนขนาดนี้ไม่มีไฟมันอยู่ไม่ได้จริงๆ ฉันให้พ่อไปซื้อเครื่องปั่นไฟมาสักเครื่อง แต่นั่นมันตั้งหลายหมื่นเลยนะ" หลงอ้วนพูดอย่างกลัดกลุ้ม

"ได้สิ ให้แกแสนหนึ่งพอไหม" ลู่เหย่ไม่รอให้หลงอ้วนพูดจบก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา

"ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนั้นหรอก" หลงอ้วนว่า

"เอาไปก่อนแสนหนึ่ง ถือไว้ก่อน ไม่พอค่อยว่ากัน ฉันยังมีเงินอยู่อีก" ลู่เหย่บอก

"ยังมีอีกเหรอ แกไปเอาเงินมาจากไหนเนี่ย" หลงอ้วนแปลกใจ

"เรื่องนี้ไว้ค่อยเล่าทีหลังเถอะ" ลู่เหย่ตัดบท "แต่ว่า พวกแกทำแบบนี้มันไม่ใช่ทางแก้ปัญหาระยะยาวนะ"

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ คลิปกล้องวงจรปิดที่แกบอกให้ลงคลิปสั้นเมื่อคืน วันนี้ตอนเที่ยงก็โดนลบไปแล้ว แกก็รู้ใช่ไหม" หลงอ้วนถอนหายใจ

"เห็นแล้ว" ลู่เหย่ตอบ "ไอ้บริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ยมันเส้นใหญ่จริงๆ แม่งเอื้อมถึงสวรรค์เลยมั้ง พวกแกใช้แรงแค่ครอบครัวตัวเองไปสู้กับมัน เสียเปรียบเห็นๆ"

"ฉันก็รู้ แต่ตอนนี้มันถอยไม่ได้แล้ว จะให้พวกมันมารื้อบ้านทิ้งฟรีๆ ได้ไง แกไม่รู้อะไร มีข่าวลือว่าทางฝ่ายรื้อถอนแอบยกงานรื้อถอนทั้งหมดให้เจ้าเยี่ยจัดการเอง แถมไม่ได้ให้เงินค่ารื้อถอนสักหยวน แต่ใช้วิธีหักลบออกจากราคาที่ดินโดยตรงแทน เพราะงั้นเงินชดเชยที่ผู้พัฒนาอสังหาฯ ประหยัดได้ทุกหยวนมันก็เข้ากระเป๋าตัวเองทั้งนั้น ตอนนี้พวกมันเลยยอมจ่ายแค่ตึกเดียว ส่วนอีกตึกจะไม่ยอมจ่ายเงินชดเชยให้" หลงอ้วนอธิบาย

ลู่เหย่ฟังแล้วถึงกับตกตะลึง ตอนแรกเขานึกว่าบ้านของหลงอ้วนแค่ตกลงเรื่องราคาชดเชยต่อหน่วยกับผู้พัฒนาอสังหาฯ ไม่ได้จนผิดใจกัน ที่ไหนได้ ผู้พัฒนารายนี้กะจะฮุบตึกของบ้านเพื่อนไปฟรีๆ หลังหนึ่งเลยนี่หว่า

"เชี่ยเอ๊ย! พวกแกฝืนชนตรงๆ แบบนี้ไม่รอดหรอก ต้องแฉพวกมันสิวะ" ลู่เหย่พูด

"แฉบ้าอะไรล่ะ แจ้งตำรวจยังไม่มีประโยชน์เลย จะแฉยังไง สื่อในเมืองที่ไหนจะกล้าเล่นข่าว แม้แต่คลิปสั้นยังโดนเก็บเรียบ" หลงอ้วนพูดอย่างจนปัญญา

พอพูดถึงเรื่องสื่อ ลู่เหย่ก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ทันที เขาจึงเอ่ย "ไอ้อ้วน แกยังจำสองคนที่พวกเราช่วยไว้ที่ภูเขาอู้หยวนคราวก่อนได้ไหม"

"จำได้สิ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งไง" หลงอ้วนพลันนึกออก "แกหมายถึงผู้หญิงคนนั้นเหรอ รู้สึกเธอจะเป็นนักข่าวอะไรสักอย่างนะ แต่ว่าเธอจะกล้าแฉเหรอวะ ไอ้เจ้าเยี่ยมันอิทธิพลล้นฟ้าขนาดนั้น!"

"ดูเหมือนเธอจะเป็นนักข่าวของสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลนะ ลองเสี่ยงดูหน่อยก็ไม่เสียหาย โทรไปลองดูก่อนเถอะ" ลู่เหย่ว่าพลางกดหาเบอร์โทรศัพท์ของจูอวิ๋น

เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้งก็มีคนรับสาย จูอวิ๋นประหลาดใจไม่น้อยที่ลู่เหย่โทรหาเธอ แต่ก็ฟังออกว่าเธอดีใจมากทีเดียว

ลู่เหย่ทักทายตามมารยาทสองสามคำ จากนั้นก็เล่าเรื่องที่โทรมาขอความช่วยเหลือ จูอวิ๋นตอบตกลงทันที พร้อมกับบอกว่า "เธอรออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้"

พ่อของหลงอ้วนไม่นึกเลยว่าลู่เหย่โทรศัพท์แค่สายเดียวจะเรียกนักข่าวประจำมณฑลมาได้จริงๆ แถมยังพาตากล้องมืออาชีพมาด้วยอีกต่างหาก

พอได้ยินว่าเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ย ตากล้องก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปพูดกับจูอวิ๋น "พี่อวิ๋น ยังจะถ่ายอีกเหรอครับ เจ้าเยี่ยไม่ได้เพิ่งทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกนะ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนได้ออกอากาศเลยสักที"

"บอกให้ถ่ายนายก็ถ่ายไปเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องไปยุ่ง" จูอวิ๋นเอ่ย "เจ้าเยี่ยแล้วมันทำไมล่ะ มันต้องดูด้วยว่าคราวนี้มันคิดจะเหยียบหัวใคร"

ลู่เหย่มั่นใจว่าพวกคนของฝั่งผู้พัฒนาอสังหาฯ จะต้องมาอีกแน่ในคืนนี้ เพราะผัดวันประกันพรุ่งไปวันหนึ่ง ดอกเบี้ยธนาคารก็ปาเข้าไปหลายแสนหลายล้าน ต่อให้รวยแค่ไหนก็ทนยืดเยื้อไม่ไหวหรอก

จูอวิ๋นปรึกษากับลู่เหย่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ให้ตากล้องแอบตั้งกล้องไว้ข้างกองหินที่ห่างจากตึกสองหลังของบ้านหลงอ้วนไปหลายสิบเมตร โดยหันหน้ากล้องตรงไปยังประตูใหญ่ พอจะจับภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตรงหน้าประตูได้ชัดเจน

หลังจากตั้งกล้องเสร็จ จูอวิ๋นก็ยิ้มพลางพูดว่า "ความจริงเรื่องแค่นี้ เธอโทรหาลุงสวีสายเดียวก็จบเรื่องแล้ว จัดการได้ในไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ"

"ลุงสวีเหรอครับ" ลู่เหย่ถาม

จูอวิ๋นยิ้มแล้วพยักหน้า

ลู่เหย่ไม่รู้ว่าลุงสวีทำงานอะไร แม้แต่ชื่อจริงของเขาก็ยังไม่รู้ ในเมื่อลุงสวีไม่ได้บอก ลู่เหย่ก็ไม่กล้าละลาบละล้วงถาม อันที่จริงลู่เหย่ไม่ได้สนใจสถานะของเขาเท่าไร สำหรับคนคนนี้ลู่เหย่แทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้พอจูอวิ๋นเอ่ยขึ้นมา ดูจากท่าทางของเธอแล้ว ดูเหมือนลุงสวีจะมีอิทธิพลมากทีเดียว จัดการได้ในไม่กี่นาทีงั้นเหรอ นี่มันบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าเยี่ยเชียวนะ

"ดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกันครับ ถ้านักข่าวใหญ่อย่างพี่จูจัดการได้ ก็ไม่ต้องไปรบกวนลุงสวีหรอก" ลู่เหย่ยิ้ม "ถ้าใช้ช่องทางแฉความจริงได้น่ะดีที่สุด ไอ้เจ้าเยี่ยมันน่ารังเกียจเกินไป โดนแฉซะให้เข็ดนั่นแหละดี"

"ได้ ลองดูวิธีนี้ก่อนแล้วกัน" จูอวิ๋นว่า

เป็นไปตามที่ลู่เหย่คาดไว้ไม่มีผิด พวกนั้นอุกอาจถึงขั้นยกพวกมากันตั้งแต่สี่ทุ่มกว่า

รถตู้เจ็ดแปดคันวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบตึกสองหลังของบ้านหลงอ้วน ชายชุดดำสามสี่สิบคนกระโดดลงมาจากรถ แต่ละคนสวมหมวกกันน็อกมอเตอร์ไซค์ ในมือยังถือโล่ป้องกันไว้ด้วย

ไฟสปอตไลต์ของบ้านหลงอ้วนสว่างวาบขึ้นมาทันที ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ จากนั้นลำโพงขยายเสียงพลังสูงก็เริ่มส่งเสียงร้องเตือน 'พวกคุณกำลังก่ออาชญากรรม ทุกการกระทำของคุณถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องวงจรปิดแล้ว…'

พอมาฟังตอนนี้ เสียงพูดที่ลู่เหย่อัดไว้ก่อนหน้านี้มันช่างดูไร้เดียงสาและเปล่าประโยชน์เหลือเกิน

พวกชายชุดดำไม่สนใจเสียงเตือนพวกนี้เลยสักนิด แสงสปอตไลต์ที่สว่างจ้ากลับกลายเป็นช่วยให้พวกมันเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้นเสียอีก

เสียงชนประตูดังโครมครามก้องไปทั่วบริเวณ พอเห็นว่าประตูเหล็กหล่อแน่นหนาแข็งแรงมาก ทางฝั่งนั้นก็มีคนตะโกนสั่งให้ลากสายไฟมาเตรียมใช้เครื่องตัด

เพราะรู้ว่ามีนักข่าวแอบถ่ายอยู่ข้างนอก พ่อของหลงอ้วนจึงไม่ได้จุดพลุไฟยิงใส่พวกชายชุดดำ และคืนนี้พวกมันก็เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี มีทั้งหมวกกันน็อก ทั้งโล่ป้องกัน ยิงพลุไฟใส่ก็คงไม่ได้ผลอะไร

ทันทีที่เสียงเสียดสีแหลมสูงดังขึ้น เครื่องตัดก็เริ่มเฉือนลงบนประตูเหล็กใหญ่ของบ้านหลงอ้วน หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินครึ่งชั่วโมงบ้านของหลงอ้วนคงถูกตีแตกแน่ ถ้าโชคดีหน่อยพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกคงถูกยัดใส่กระสอบแล้วเอาไปโยนทิ้งที่สุสานอีกรอบ แต่ถ้าโชคร้ายคงถึงขั้นเอาชีวิตกันเลยทีเดียว

ลู่เหย่รีบไปหาจูอวิ๋นทันที แล้วถามเธอว่าพอจะไลฟ์สดตอนนี้เลยได้ไหม สถานการณ์แบบนี้มีแต่ต้องทำให้เรื่องมันบานปลายใหญ่โตเท่านั้นถึงจะช่วยครอบครัวของหลงอ้วนได้

"แจ้งตำรวจหรือยัง" จูอวิ๋นถาม

"แจ้งไปตั้งนานแล้วครับ รถตำรวจคงรอให้พวกชุดดำกลับไปก่อนถึงจะโผล่มา" ลู่เหย่บอก

"ฉันแนะนำให้เธอโทรหาลุงสวีเถอะ อย่าโทรช้าไปล่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะเกิดเรื่องถึงตายเอาได้" จูอวิ๋นเตือน "ทางฉันจะลองยื่นเรื่องขอให้สถานีแทรกสัญญาณไปไลฟ์สดช่องอื่นที่ไม่ใช่ช่องดาวเทียมดู แต่ระบบคัดกรองการถ่ายทอดสดมันเข้มงวดมาก กว่าจะอนุมัติผ่านก็คงไม่ทันการแล้ว"

ลู่เหย่คิดดูแล้วก็เห็นว่าจูอวิ๋นพูดถูก ขืนช้ากว่านี้อาจจะมีคนตายขึ้นมาจริงๆ ดูท่าทางของพวกมันแล้วเหิมเกริมกันเกินไปแล้ว

ลู่เหย่กดโทรออกไปยังเบอร์ที่ลุงสวีเคยทิ้งไว้ให้ ทว่าเสียงสัญญาณดังอยู่สองสามครั้งสายก็ถูกตัดไป

"ไม่มีคนรับครับ" ลู่เหย่บอก

"เขาเป็นคนงานยุ่งมาก เธอควรจะโทรหาเขาตั้งแต่เนิ่นๆ" จูอวิ๋นพูดพลางเดินไปโทรศัพท์ติดต่อทางสถานี

ผลการโทรของจูอวิ๋นเป็นไปตามที่เธอคาดไว้ การขอยื่นถ่ายทอดสดถูกทางสถานีปฏิเสธ ยิ่งพอได้ยินว่าเป็นปัญหาข้อพิพาทเรื่องการรื้อถอนที่หมู่บ้านจินซาน หัวหน้าก็ตัดบทปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทันที

"ลุงสวีโทรกลับมาหาเธอหรือยัง" จูอวิ๋นถามด้วยสีหน้าหม่นหมอง

ลู่เหย่ส่ายหน้าเป็นคำตอบว่ายังไม่มีเลย