บทที่ 71 ฝากขาย

ข้อเสนอเรื่องการฝากขายของเจ้าฉวน ตามจริงแล้วพบได้ไม่บ่อยนักในวงการนี้ เพราะของโบราณอยู่ในมือใครก็ย่อมมีความเสี่ยงทั้งนั้น โดยเฉพาะพวกเครื่องเคลือบดินเผา หากเกิดแตกหักขึ้นมาคงพูดกันยาก ดังนั้นที่เจ้าฉวนเสนอราคาประกันขั้นต่ำชิ้นละสามแสนหยวนจึงมีความหมายตามนั้น คือถ้าพังเสียหายเขาก็ชดใช้ให้ลู่เหย่ชิ้นละสามแสนหยวน จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกันให้วุ่นวาย

ข้อดีของข้อเสนอนี้เห็นได้ชัดเจนมาก เจ้าฉวนเองประเมินราคาเครื่องลายครามสองชิ้นนี้หลังซ่อมแซมได้ลำบาก หากเป็นของซ่อมทั่วไป เขาคงฟันราคาลงมาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแน่นอน แต่สองชิ้นนี้ลู่เหย่ซ่อมออกมาได้ระดับสุดยอดฝีมือ เขาจึงกะราคาไม่ถูกจริงๆ เพราะไม่เคยขายของแบบนี้มาก่อน ให้ราคาน้อยไปก็กลัวเสียน้ำใจ ให้ราคาสูงไป หากขายไม่ออกจมคามือตัวเองก็ไม่คุ้ม ในเมื่อค้าขายก็ต้องคิดเรื่องกำไรขาดทุนเป็นหลัก

ทว่าการฝากขายมันต่างออกไป เท่ากับว่าทั้งสองคนร่วมกันแบกรับความเสี่ยง หากขายไม่ออกตัวเจ้าฉวนเองก็ไม่ขาดทุน

สำหรับลู่เหย่แล้ว มันอาจจะขายไม่ออก หรืออาจจะได้เงินก้อนโตกว่าเดิมก็ได้

แต่ในความเป็นจริง ไม่มีของโบราณชิ้นไหนที่ขายไม่ออก มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น

“ตกลงครับ เอาตามที่เถ้าแก่เจ้าว่าเลย” ลู่เหย่ตอบตกลงทันที เพราะสำหรับเขา ของสองชิ้นนี้ได้มาฟรีๆ การฝากขายจึงตรงกับผลประโยชน์ของเขามากกว่า อีกอย่างเขาก็ไม่ได้รีบร้อนใช้เงิน

เมื่อตกลงรูปแบบการฝากขายเครื่องลายครามชิงฮวาทั้งสองชิ้นเรียบร้อย เจ้าฉวนก็ร่างสัญญาฝากขายฉบับสั้นๆ ขึ้นมา จากนั้นทั้งคู่จึงลงลายมือชื่อ

ขณะที่ทางนี้กำลังเซ็นสัญญา ทางด้านลู่ซินก็นำเครื่องลายครามชิงฮวาทั้งสองชิ้นออกมา โยนกล่องโฟมทิ้งไป แล้วนำใส่กล่องผ้าไหมอย่างดีก่อนยกไปวางไว้ในตู้โชว์กระจกนิรภัย

พอวางในตู้โชว์เสร็จ ลู่ซินก็ค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปรินต์ป้ายราคาแบบเรียบง่ายออกมาสองใบ

แจกันเทียนฉิวผิงลายดอกไม้กิ่งเลื้อยติดป้ายราคา 9,800,000 หยวน ไหสามขาขาลายกิเลนติดป้ายราคา 7,780,000 หยวน

ลู่เหย่เห็นแล้วถึงกับอึ้งในใจ คิดไม่ถึงว่าแม่คุณจะกล้าตั้งราคาขนาดนี้!

“แค่ป้ายราคาหน้าร้านน่ะ คนที่คิดจะซื้อของแพงระดับนี้ย่อมเข้าใจตลาดกันอยู่แล้ว แต่ก็นะ ไม่แน่ว่าอาจจะมีพวกเศรษฐีเงินเหลือใช้หลงมาก็ได้” เจ้าฉวนหัวเราะ

หลังจากทั้งคู่เซ็นสัญญาเสร็จก็นั่งจิบชาคุยกันต่อ เจ้าฉวนสนใจสถานที่ที่ลู่เหย่ไปเก็บตกเจี่ยนโหล่วของพวกนี้มามาก จึงอดเอ่ยปากถามขึ้นมาไม่ได้

ลู่เหย่ยิ้มพลางตอบ “ไม่ได้ปิดบังหรอกครับ ผมก็แค่เดินเตร่ไปเรื่อย ถนนของเก่าบ้าง ตลาดนัดของมือสองบ้าง ไม่ได้มีที่ประจำหรอกครับ”

“ไปเก็บตกเจี่ยนโหล่วได้จากที่อย่างถนนของเก่านี่ดวงเฮงสุดๆ เลยนะ แต่สถานที่พวกนั้นไปเสี่ยงโชคดูขำๆ พอไหว คิดจะทำมาหากินในวงการนี้ยาวๆ ไปหวังพึ่งที่แบบนั้นไม่ได้หรอก” เจ้าฉวนว่า

“ได้ยินว่าในเมืองมีพวกคลับพบปะสังสรรค์ของเก่าหลากหลายรูปแบบ มีงานประมูลใต้ดินอะไรพวกนี้ด้วย ไม่รู้ว่าเถ้าแก่เจ้าพอจะพาผมไปเปิดหูเปิดตาบ้างได้ไหมครับ” ลู่เหย่ถาม

“ที่พรรค์นั้นเด็กรุ่นนายเข้าไปไม่ได้หรอก มีแต่วงการคนรุ่นใหญ่ทั้งนั้น นอกจากจะมีคนมีหน้ามีตามีระดับพาเข้าไป เอาตรงๆ ขนาดฉันเองยังพานายเข้าไม่ได้เลย” เจ้าฉวนยิ้ม

“เถ้าแก่เจ้า ร้านเจินกู่ไจของเถ้าแก่นี่ใหญ่ที่สุดในตลาดของเก่าแล้วนะ แค่นี้ยังไม่มีหน้ามีตาพออีกเหรอ ถ่อมตัวไปแล้วมั้งครับ” ลู่เหย่หัวเราะ

“ในตลาดของเก่าฉันอาจจะพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับวงการนักสะสมทั้งเมืองปินไห่แล้วฉันยังเทียบไม่ติดหรอก คนที่มีหน้ามีตาจริงๆ คือพวกเศรษฐีนักสะสมระดับบิ๊กที่เก็บเข้าอย่างเดียวไม่เคยปล่อยออกต่างหาก” เจ้าฉวนยิ้ม “วันหลังถ้ามีโอกาสได้เห็นเดี๋ยวก็รู้เองแหละ แต่นอกจากถนนของเก่าแล้ว นายลองแวะไปดูที่ตลาดมืดฝั่งตะวันตกของเมืองก็ได้นะ”

“ตลาดมืดมันก็ไม่ต่างจากถนนของเก่าเท่าไรไม่ใช่เหรอครับ ได้ยินว่ายังไม่เจาะจงเท่าถนนของเก่าด้วยซ้ำ ขายจับฉ่ายไปหมด เข็มเย็บผ้า ด้าย ของเล่นพังๆ ก็ยังมี” ลู่เหย่พูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสนใจ

“ตลาดมืดมันปะปนกันมั่วจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าดวงดีอาจจะได้เจอของที่เพิ่งขุดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ก็ได้นะ” เจ้าฉวนหัวเราะ

“อ้าว ฉันพักอยู่แถบตะวันตกของเมืองพอดีเลย ถ้านายจะไปเมื่อไรเรียกฉันด้วยสิ” ลู่ซินยิ้มบอก

“เดินตลาดมืดต้องตื่นเช้ามากนะ ตีสามเปิด ตีหกปิด เธอตื่นไหวเหรอ” เจ้าฉวนแซว

“ชวนไปเก็บตกเจี่ยนโหล่วทั้งที ทำไมจะตื่นไม่ไหวล่ะคะ!” ลู่ซินหัวเราะร่า

หลังจากดื่มชาและพูดคุยสัพเพเหระในร้านเจินกู่ไจอยู่พักหนึ่ง ลู่เหย่ก็ขอตัวกลับ

ลู่เหย่พบว่าตัวเองในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อหนึ่งหรือสองเดือนก่อนมากทีเดียว สามารถนั่งคุยสบายๆ กับลุงวัยกลางคนอย่างเจ้าฉวนได้แล้ว ไม่เหมือนตอนแรกๆ ที่พอขายของเสร็จก็สะบัดก้นเดินหนีทันที

ในมือลู่เหย่ยังมีถ้วยฝ่าหลางฉ่ายลายนกสาลิกาหยอกล้อดอกเหมยสมัยจักรพรรดิหย่งเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิงอยู่อีกใบ ถ้วยใบนี้ขนาดไม่ใหญ่ แต่การซ่อมแซมกลับต้องใช้แรงกายแรงใจยิ่งกว่า เพราะถ้วยมีขนาดเล็ก ปากตื้น รอยต่อจึงเห็นได้ชัดเจนบนเนื้อถ้วยสีขาวบริสุทธิ์ การจะซ่อมแซมให้เนียนจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นนั้นยากเย็นแสนเข็ญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลู่เหย่ไม่อยากใช้วิธีเคลือบผิวใหม่แล้วนำไปเผาซ้ำ

ถ้วยฝ่าหลางฉ่ายใบนี้ ลู่เหย่ต้องใช้แว่นขยายค่อยๆ เก็บรายละเอียดทีละนิดละหน่อย พยายามทำให้ไร้ร่องรอยให้ได้

คืนนั้นลู่เหย่นั่งซ่อมถ้วยใบนี้จนดึกดื่นไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยาม จู่ๆ ก็ต้องสะดุ้งตกใจกับเสียงพลุดังสนั่นจากทางหมู่บ้านจินซาน

“เชี่ย!” ลู่เหย่วางงานในมือลงทันที รีบวิ่งไปที่ระเบียง ก็เห็นว่าข้างตึกเล็กสองหลังที่ยังตั้งตระหง่านอยู่กลางหมู่บ้านจินซานซึ่งเกือบจะถูกรื้อจนโล่งเตียน มีประกายพลุยิงฟิ้วๆ พุ่งเป็นสายออกมารัวๆ

พลุไม่ได้ยิงขึ้นฟ้า แต่กลับยิงเลียดขนานไปกับพื้นดิน

ลู่เหย่รีบกดโทรศัพท์หาหลงอ้วนทันที แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ พวกนักเลงที่บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ส่งมาบุกพังประตูบ้านของหลงอ้วน แต่ปรากฏว่าประตูแน่นหนาเกินไปจนพังไม่เข้า พวกมันจึงไปเอาเครื่องตัดเหล็กมาเพื่อจะตัดประตูทิ้ง

พ่อของหลงอ้วนแจ้งตำรวจไปตั้งนานแล้ว แต่ตำรวจอ้างว่าทางเข้าหมู่บ้านจินซานที่กำลังเวนคืนรื้อถอนถูกปิดกั้น สัญจรลำบาก จึงมาถึงช้า พ่อของหลงอ้วนไม่มีทางเลือก เห็นพวกมันหิ้วเครื่องตัดเหล็กมาจริงๆ ทั้งครอบครัวจึงต้องจุดพลุยิงใส่พวกนักเลงเหล่านั้น

นักเลงชุดดำสิบกว่าคนถูกพลุที่พุ่งมาอย่างกะทันหันยิงใส่จนตั้งตัวไม่ทัน โชคดีที่ทุกคนใส่แว่นกันแดดไว้ ไม่อย่างนั้นตาคงบอดไปแล้ว ชายชุดดำสิบกว่าคนทิ้งข้าวของกระเจิดกระเจิง วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงเพราะโดนพลุยิงไล่หลัง

แน่นอนว่าภาพเหตุการณ์เหล่านี้ลู่เหย่มาเห็นจากคลิปสั้นในวันรุ่งขึ้น คืนนั้นเขารีบโทรบอกหลงอ้วนว่า ให้รีบดาวน์โหลดไฟล์ภาพจากกล้องวงจรปิดออกมา แล้วอัปโหลดลงแอปพลิเคชันคลิปสั้นทันที

ทว่าในวันรุ่งขึ้น เรื่องที่คาดการณ์ไว้ก็เกิดขึ้นจนได้ บ้านของหลงอ้วนถูกตัดน้ำ ตัดไฟ และตัดแก๊ส

มิหนำซ้ำ พอถึงช่วงเที่ยง คลิปที่อัปโหลดลงไปเมื่อคืนก็ถูกลบออกจากระบบเรียบร้อย

หลงอ้วนไม่ได้มาเรียนอีกตามเคย ลู่เหย่รู้สึกเป็นห่วง พอเลิกเรียนจึงแวะไปดูที่บ้านของหลงอ้วน

ตอนที่ลู่เหย่ไปถึง ก็พอดีกับที่หลงอ้วนและพ่อของเขากำลังช่วยกันเข็นรถซาเล้งที่บรรทุกน้ำประปาจากที่ไหนไม่รู้กลับมา ทั้งสองคนเหงื่อท่วมตัว หน้าตาดูเหนื่อยล้าและอมทุกข์สุดขีดเมื่อเห็นลู่เหย่

“เสี่ยวเหย่เอ๊ย ยังดีนะที่ทำตามความคิดของเธอ ติดตั้งกล้องวงจรปิดแบบใช้พลังงานแสงอาทิตย์ ไม่อย่างนั้นพอไฟดับปุ๊บก็ไม่เหลือหลักฐานอะไรเลย” พ่อของหลงอ้วนพูดพลางยกเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมาให้ลู่เหย่ “เธอนั่งข้างนอกเถอะ ในบ้านกลิ่นเหม็นอับมาก”

ก็จริงอย่างว่า ในช่วงฤดูร้อนแบบนี้ แค่ตัดน้ำไปวันเดียว บ้านของหลงอ้วนก็ส่งกลิ่นอบอวลแล้ว

“คุณอาครับ แบบนี้ไม่ไหวหรอกนะครับ หน้าร้อนแท้ๆ ไม่มีน้ำไม่มีไฟจะไปทนอยู่ได้ยังไง” ลู่เหย่เอ่ย

“มันไม่มีทางเลือกนี่ อาเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ อาไม่ได้เรียกร้องเงินเกินจริงเลยนะ บอกพวกมันตลอดว่าคนอื่นได้ค่าชดเชยตารางเมตรละเท่าไร อาก็ขอแค่นั้น แต่พวกมันเห็นว่าพื้นที่บ้านอาใหญ่เกินไป ค่าชดเชยรวมมันสูง พวกมันเลยไม่ยอมจ่าย” พ่อของหลงอ้วนพูดอย่างมีโทสะ “ไอ้พวกเวรเอ๊ย นโยบายก็ระบุไว้ชัดเจนแท้ๆ ว่าบ้านที่สร้างถูกต้องตามระเบียบก่อนมีแผนผังโครงการออกมาสามารถรับเงินชดเชยได้ทั้งหมด อาก็มีหนังสือรับรองจากทางหมู่บ้านที่เคยออกให้ แล้วก่อนหน้านี้พวกมันก็ตกลงยินยอมแล้วด้วย จู่ๆ ตอนนี้กลับมากดราคาหน้าด้านๆ ถ้าไม่ยอมจ่ายตามนั้นก็ดวลกันให้ตายไปข้างหนึ่ง ยังไงบ้านอาก็อยู่ตรงกลางแปลงพอดี อยากรู้นักว่าพวกมันจะสร้างต่อยังไง!”