บทที่ 70 เครื่องลายครามสมัยหมิงที่เก็บตกมาได้

“วันนี้เอาอะไรมาล่ะ ควักออกมาดูซิ!” เจ้าฉวนเข้าประเด็นทันที

“วันนี้เอาเครื่องลายครามมาสองชิ้น พี่ช่วยดูก่อนแล้วกันครับ” ลู่เหย่พูดพลางประคองกล่องโฟมสองกล่องออกมาจากเป้อย่างระมัดระวัง

“ทำไมใช้กล่องโฟมใส่อีกแล้วเนี่ย” เจ้าฉวนหัวเราะร่า

“กล่องโฟมมันถูกดีครับ” ลู่เหย่ตอบกวนๆ

“งกขนาดนั้นเชียว?” เจ้าฉวนหัวเราะ “นายค้าขายระดับเงินล้านนะเนี่ย คนไม่รู้คงนึกว่านายเพิ่งไปซื้อกุ้งซื้อปลาสดมามั้ง!”

“ล้อเล่นน่ะครับ พอดีที่บ้านมีกล่องโฟมเหลือเยอะ ก็เลยหยิบมาใช้ เอามาใส่เครื่องกระเบื้องมันกันกระแทกดีจะตาย” ลู่เหย่ยิ้มพลางพูด

พอเปิดกล่องโฟมออก ก็เผยให้เห็นเครื่องลายครามเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หมิงสองชิ้นที่สภาพภายนอกงดงามไร้ที่ติ เจ้าฉวนถึงกับเดาะลิ้นชมไม่หยุดปาก “นี่น้องชาย ในมือนายมีของดีซุกไว้อีกเยอะแค่ไหนกันแน่เนี่ย เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองเดือน นายปล่อยของล้ำค่าออกมาตั้งเท่าไหร่แล้ว อย่าบอกนะว่าสองชิ้นนี้ก็เก็บตกมาได้อีกน่ะ?”

“เถ้าแก่เจ้าดูของก่อนเถอะครับ ดูเสร็จแล้วเดี๋ยวผมค่อยบอก” ลู่เหย่ว่า

เครื่องลายครามสมัยหมิงสองชิ้นนี้ ชิ้นหนึ่งเป็นกระถางสามขาหูกิเลน อีกชิ้นเป็นแจกันทรงเทียนฉิวผิงลายกิ่งไม้เลื้อย ทั้งคู่ล้วนเป็นเตาหลวงยุคกลางค่อนไปทางปลายของราชวงศ์หมิง

สภาพภายนอกยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ เพียงแต่งานเครื่องลายครามยุคกลางและปลายสมัยหมิงนั้น หากเทียบกับยุคต้นราชวงศ์หมิงแล้ว ถือว่าชั้นเชิงด้อยกว่ามาก และยิ่งเทียบกับเครื่องลายครามสมัยหยวนยิ่งห่างชั้นกันลิบลับ สาเหตุหลักอยู่ที่เม็ดสีลายคราม ยุคต้นราชวงศ์หมิงยังคงใช้สีครามซูหมาหลีชิงที่ตกทอดมาจากสมัยหยวน เครื่องถ้วยเครื่องลายครามที่เผาออกมาจึงไม่ต่างจากสมัยหยวนเท่าไรนัก ทว่าพอพ้นรัชศกเซวียนเต๋อเป็นต้นมา สีครามก็เปลี่ยนมาใช้แร่ที่ผลิตขึ้นเองในประเทศ คุณภาพของเครื่องลายครามเครื่องลายครามจึงดิ่งฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้น แม้เครื่องลายครามสองชิ้นนี้สภาพจะดูยอดเยี่ยม ต่อให้สมบูรณ์ไร้ตำหนิก็มีมูลค่าราวสี่ล้านหยวนเท่านั้น เทียบกับชามลายครามใบใหญ่ยุคเซวียนเต๋อที่มีรอยบิ่นก่อนหน้านี้ซึ่งราคาสูงเฉียดสิบล้านไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องลายครามสมัยหยวนเมื่อไม่กี่วันก่อนที่ราคาพุ่งทะลุไปถึงห้าสิบล้านหยวน

เจ้าฉวนค่อยๆ ประคองเครื่องเคลือบเครื่องลายครามออกจากกล่องโฟมทีละชิ้น ตรวจดูคร่าวๆ ตั้งแต่ตราประทับใต้ก้น ลวดลาย ไปจนถึงน้ำเคลือบ พลางเอ่ยปาก “ในเมื่อเป็นนาย เสี่ยวลู่ ที่บอกว่าเป็นของแท้ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องระแวงแล้ว ตีราคาได้เลย”

“เถ้าแก่เจ้าสบายใจได้ ของที่ออกจากมือผม รับประกันว่าเป็นของแท้แน่นอน แต่ลูกผู้ชายอย่างผมทำอะไรเปิดเผย โดยเฉพาะกับพวกเราสองคน ผมขอเตือนพี่ไว้สักนิด ทางที่ดีพี่ใช้กล้องขยายกำลังสูงส่องดูละเอียดๆ ก่อนดีกว่าครับ” ลู่เหย่เอ่ยเตือน

“อ้าว?” เจ้าฉวนชะงักไปเล็กน้อย “มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรหรือเปล่าเนี่ย?”

“เบื้องลึกเบื้องหลังน่ะไม่มีหรอกครับ แต่อาจจะมีเรื่องชวนขนลุกอยู่บ้าง อยู่ที่ว่าพี่จะมองออกไหมแค่นั้นแหละ” ลู่เหย่ยิ้มกวน

เจ้าฉวนหยิบกล้องขยายกำลังสูงขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียดทันที

“เสี่ยวลู่ นี่คงไม่ใช่ของแตกแล้วเอามาซ่อมใหม่หรอกนะ?” เจ้าฉวนส่องดูอยู่ครู่หนึ่งก็อดอุทานด้วยความตกใจไม่ได้

“ในที่สุดพี่ก็ดูออกแล้วเหรอครับ” ลู่เหย่ยิ้มกวน

“นี่นายซ่อมเองเหรอ” เจ้าฉวนถาม

“ใช่ครับ ผมซ่อมเอง พี่ว่าฝีมือเป็นไงบ้างล่ะ” ลู่เหย่ถามกลับ

เจ้าฉวนประคองแจกันเทียนฉิวผิงขึ้นมาพลางส่ายหน้าทอดถอนใจ “นายนี่เกือบต้มฉันจนเปื่อยแล้ว! จะบอกว่าไร้รอยต่อก็อาจจะเว่อร์ไปหน่อย แต่ถ้าคนทั่วไปมองด้วยตาเปล่า ไม่มีทางดูออกแน่ๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าฝีมือการบูรณะของเก่าของนายจะร้ายกาจขนาดนี้!”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ความจริงผมจะทำแบบไร้รอยต่อเลยก็ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้นก็ต้องเอาไปเข้าเตาเผาใหม่ ซึ่งมันจะทำลายเนื้อเคลือบเดิม ผมเลยเน้นซ่อมแบบต่อประกบมากกว่า ในเมื่อชิ้นส่วนเดิมมันอยู่ครบ ก็ไม่จำเป็นต้องไปทำลายผิวเคลือบเดิมของมัน เพราะงั้นถ้าใช้กล้องขยายส่องดูก็ยังเห็นรอยต่ออยู่ดีนั่นแหละครับ” ลู่เหย่อธิบาย

“แต่ถ้าไม่บอก แค่มองด้วยตาเปล่าหรือใช้แว่นขยายธรรมดา ก็ดูไม่ออกจริงๆ นั่นแหละ” เจ้าฉวนกวาดตามองเครื่องลายครามทั้งสองชิ้นอย่างพินิจพิเคราะห์ “แต่ว่านะ สองชิ้นนี้ดูเผินๆ แล้วมีแววโดนฟันธงว่าเป็นของเก๊ได้ง่ายมากเลย”

“ก็จริงครับ เครื่องลายครามสองชิ้นนี้สร้างขึ้นช่วงกลางราชวงศ์หมิง เป็นยุคที่สไตล์เครื่องเคลือบลายครามเปลี่ยนผ่านกะทันหันหลังสิ้นยุคเซวียนเต๋อ คาดว่าน่าจะเผาออกมาตอนที่กำลังปรับเปลี่ยนสูตรพอดี สไตล์มันเลยครึ่งๆ กลางๆ ไม่ชัดเจนสักทาง คนก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นของเก๊ได้ง่าย” ลู่เหย่หัวเราะ “และนั่นก็คือเหตุผลที่พวกมันถูกทุบจนกลายเป็นเศษกระเบื้องไงครับ”

“สองชิ้นนี้ไปเก็บตกมาเหรอ” เจ้าฉวนถาม

ลู่เหย่พยักหน้า

“นายไปกวาดเอาเศษพวกนั้นกลับมาต่อเองเนี่ยนะ?” เจ้าฉวนถามย้ำ

“ใช่ครับ ซ่อมขึ้นมาจากกองเศษชิ้นส่วนนั่นแหละ” ลู่เหย่ยิ้มรับ

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าฉวนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที ก่อนจะร้องลั่นด้วยความตกใจ “นายคงไม่ได้ไปกวาดเศษพวกนี้มาจากร้านอีเฉวียนหรอกนะ?!”

ลู่เหย่ยิ้มกว้าง “ผมไม่ปิดบังพี่หรอกนะ ความจริงก็คือไปคุ้ยมาจากเศษซากสองลังใหญ่ที่ไม่มีใครเอาตรงร้านอีเฉวียนนั่นแหละครับ”

เจ้าฉวนได้ยินเข้าก็อ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

“สุดยอดจริงๆ ว่ะ!” เจ้าฉวนหมดคำจะพูด

“พวกพี่กำลังจะบอกว่า สองชิ้นนี้ต่อขึ้นมาจากเศษซากที่ไปคุ้ยเจอในกองขยะของคุณไต้เหรอคะเนี่ย” ลู่ซินเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ก็อย่างที่เธอว่านั่นแหละ ไปคุ้ยมาจากกองขยะของคุณไต้เขานั่นแหละ” เจ้าฉวนหัวเราะลั่น

“เชี่ย! เสี่ยวลู่ นายมันจะเก่งกาจเกินไปแล้ว!” ลู่ซินอุทานลั่น

“ไม่รู้ว่าใครเอาไปให้ร้านอีเฉวียนประเมินแท้เก๊ ถึงได้ถูกทุบทิ้งซะเละเทะแบบนั้น เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาดเลยนะ” เจ้าฉวนหัวเราะร่วน “โดยเฉพาะไต้เฉวียน ห้ามให้รู้เด็ดขาด ไม่งั้นตาแก่นั่นได้อกแตกตายแหงๆ”

“เมื่อไหร่พี่จะพาฉันไปขุดสมบัติในกองขยะบ้างล่ะคะ” ลู่ซินเอ่ยแซว

“ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับจังหวะและดวงมากกว่าครับ จะไปเจอได้ทุกวันซะที่ไหน อีกอย่างวันๆ เธอก็เอาแต่นั่งเฝ้าร้าน จะเอาเวลาที่ไหนไปเดินล่ะ” ลู่เหย่แซวกลับพลางหัวเราะ

“มีเวลาสิ ถ้าเธอพายัยนี่ไป ฉันอนุมัติให้ลางานได้เลย!” เจ้าฉวนหัวเราะเสริมทันควัน

“บอสคะ พูดแล้วต้องรักษาคำพูดด้วยนะ” ลู่ซินหัวเราะคิกคัก

“ระดับผมต้องรักษาคำพูดอยู่แล้ว แถมเป็นวันลาแบบได้รับค่าจ้างด้วย ขอแค่เธอเอาของที่เก็บตกมาให้ผมที่นี่ก็พอ” เจ้าฉวนหัวเราะตอบ

“งั้นบอสเสี่ยวลู่ เมื่อไหร่จะพาฉันไปเก็บตกล่ะคะ?” ลู่ซินถามกลั้วหัวเราะ

“เดี๋ยวคราวหน้าถ้าผมไปเมื่อไหร่จะเรียกนะครับ” ลู่เหย่ตอบปัดๆ ไป จริงๆ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปเก็บตกที่ไหน ของพวกนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้น ใครจะไปรู้ล่วงหน้าได้ว่าของดีๆ จะไปโผล่ที่ไหน

“งั้นเรามาแลกวีแชตกันดีกว่า จะได้ติดต่อกันสะดวกหน่อย” ลู่ซินว่าพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา

“ได้เลยครับ!” ลู่เหย่ตอบรับ แล้วทั้งคู่ก็จัดการสแกนเพิ่มเพื่อนกัน

“เรื่องของพวกเธอจบแล้วนะ คราวนี้ตาฉันบ้างแล้ว” เจ้าฉวนหัวเราะ “ว่าไงล่ะ กติกาเดิม ขายหมดเลยไหม?”

“พี่เสนอราคามาเลยครับ” ลู่เหย่ตอบ

“ถ้าของสองชิ้นนี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน แจกันเทียนฉิวผิงน่าจะราคาอยู่ที่ห้าล้าน ส่วนโถสามขาอีกไม่ถึงสี่ล้าน รวมแล้วก็น่าจะเกือบเก้าล้าน” เจ้าฉวนวิเคราะห์ “แต่ในเมื่อเป็นของซ่อม แม้จะซ่อมออกมาได้ไร้รอยต่อขนาดไหน ราคาก็ต้องตกลงไปเยอะพอสมควร”

“แต่ฝีมือการซ่อมระดับเทพกับระดับแย่ มันต่างกันฟ้ากับเหวเลยนะครับพี่!” ลู่เหย่หัวเราะเตือน

“นั่นก็จริง ซ่อมออกมาได้แบบสองชิ้นนี้ ต่อให้ดูด้วยตาเปล่าก็แทบจับผิดไม่ได้ บางทีถ้าเจอคนตาไม่ถึง ก็อาจจะหลอกขายเป็นของเดิมแท้ๆ ได้เลยด้วยซ้ำ” เจ้าฉวนหัวเราะร่า

“งั้นพี่เสนอราคามาเลยดีกว่าครับ” ลู่เหย่เข้าเรื่อง เจ้าฉวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เอาแบบนี้ไหม นายฝากสองชิ้นนี้ไว้ขายที่ร้านฉัน ผมการันตีให้ชิ้นละสามแสน ถ้าขายได้เกินจากราคาประเมินเมื่อไหร่ เราค่อยมาแบ่งกันคนละครึ่ง นายว่ายังไง?”